Ι.Ν. ΑΓ. ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΘΕΣΗ….

2012-01-31T23:54:00.000+02:00

Ένας πάγκος καλοφτιαγμένος, λουστραρισμένος, άνετος. Για τρία άτομα. Είναι το εδώλιο του κατηγορουμένου.

Το κοιτάζω με συναισθήματα ανάμικτα, άγχος, αμηχανία, ανασφάλεια. Προσπαθώ να τα βάλω σε μία τάξη…. Αλλά αν μπήκα στον ιερό αυτό χώρο για να υπερασπισθώ την αλήθεια, τι έχω να φοβηθώ; Γιατί να νιώθω άβολα;

Πλησιάζω το εδώλιο περισσότερο με δέος παρά με ντροπή. Πόσα δεν έχει να μου θυμίσει…. Εδώ κάποτε κάθισε ο Σωκράτης. Εδώ ο Απ. Παύλος. Εδώ ο Κολοκοτρώνης. Αλλά και ο Θεάνθρωπος στην ίδια θέση βρέθηκε…

Απέναντι μου το έδρανο του δικαστή. Από εκεί θα απονεμηθεί η δικαιοσύνη, θα αποκατασταθεί το δίκαιο. Στην θέση εκείνη, όμως, κάθισαν και Νέρωνες και Καλιγούλες και Πόντιοι Πιλάτοι….

Πόση τιμημένη είναι τελικά η θέση του κατηγορουμένου! Με κρυφή περηφάνια περιμένω την ώρα της απολογίας.

Μακάρι στο εδώλιο να καθόμαστε μόνο υπερασπίζοντας το δίκαιο. Μακάρι και η αλήθεια στο τέλος να διαλάμπει, για να διακηρύττει σε όλους την ακατάλυτη δύναμη της.

( « ΛΥΔΙΑ», τ. 465)

Η ορθοπραξία των Πατέρων

2012-01-31T23:45:00.001+02:00

Τριαντάφυλλος Σιούλης

Είναι παράδοξο να μιλά κανείς για βιβλικές αλήθειες χωρίς την άμεση προσφυγή στην ασφαλή ερμηνεία των Πατέρων. Να μιλά κανείς για ορθόδοξη πίστη και λατρεία χωρίς να αναφερόμαστε πρωτίστως στις πηγές που επεξεργάστηκαν το περιεχόμενο της πίστης, πλούτισαν, αλλά και διαμόρφωσαν τη λατρεία της Εκκλησίας. Χωρίς να αναδεικνύεται η ορθοπραξία των Πατέρων, η δυναμική τους σκέψη και ο προβληματισμός τους, που στις περισσότερες περιπτώσεις παραμένει επίκαιρος, ενώ παράλληλα τοποθετεί το μήνυμά τους στη σημερινή εποχή.

Η αντίληψη αυτή είναι παντελώς ξένη προς την καλλιέργεια κάθε είδους θρησκευτικού φονταμενταλισμού ή οπισθοδρόμησης. Μη πέσουμε στην παγίδα στην προσπάθειά μας να αναδείξουμε την Πατερική Παράδοση μέσα από ορισμένη «μοντέρνα» οπτική «ιδεολογικής χρήσης» να διαμορφώσουμε μια ορθόδοξη θεολογία που να καλλιεργεί ηθικούς τύπους ανθρώπων αλλά όχι ελεύθερα πρόσωπα. Μια τέτοια προσέγγιση και οπτική της ορθόδοξης πατερικής θεολογίας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση και ασφαλή οδηγό και συνοδοιπόρο σε οποιαδήποτε πορεία διαλόγου και συνδιαλλαγής στην σημερινή εποχή της σύγχυσης και των διαφόρων σκοπιμοτήτων.

περ.Πεμπτουσία

Ν.εανία.Σ

Γιόγκα και Ορθοδοξία

2012-01-31T23:38:00.000+02:00

Αρχ.Αλβανίας ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

Τα τελευταία χρόνια αυξάνονται στη χώρα μας τα διάφορα κέντρα «γιόγκα». Οι γνώσεις όμως και οι αντιλήψεις γι’ αυτή παραμένουν πενιχρές, γενικές και συγκεχυμένες. Δημόσια, η γιόγκα προβάλλεται σαν «είδος γυμναστικής» και συνήθως γίνεται λόγος αποκλειστικά και μόνο για τις ασκήσεις των μυϊκών και νευροφυτικών κέντρων, για τις ασκήσεις αναπνοής και τα παρόμοια. Δηλαδή από τα στάδια που αναφέραμε στο προηγούμενο σημείωμα περιορίζονται στο τρίτο, έλεγχος σώματος, και το τέταρτο, ρύθμιση αναπνοής, ενώ μερικές φορές προχωρούν και στο πέμπτο στάδιο, συγκράτηση των αισθήσεων, και το έκτο, συγκέντρωση της προσοχής. Αρκετές ιδιωτικές σχολές προσπαθούν κάπως να αποθρησκευτικοποιήσουν αυτά τα γυμνάσματα από τον ινδουϊστικό χαρακτήρα τους, ώστε να γίνονται ευκολότερα αποδεκτά από το μέσο Έλληνα. Άλλοι επιχειρούν να βεβαιώσουν ότι η «γιόγκα» δεν είχε ποτέ ούτε και έχει θρησκευτικό χαρακτήρα και μιλούν απλώς για «επιστήμη», «πνευματική επίγνωση», ψυχοσωματική άσκηση. Όσο όμως κι αν επιστρατεύονται ιδιόμορφες και μεγαλοπρεπείς λέξεις, για να καλύψουν την πραγματικότητα, γεγονός παραμένει ότι ο καθόλου προσανατολισμός της ινδικής αυτής τεχνικής ήταν και είναι θρησκευτικός ή παραθρησκευτικός. Όσοι μυούνται στο «διαλογισμό» της γιόγκα καθοδηγούνται σε μια κατεύθυνση σαφώς ινδουϊστική. Με οδηγούς τις Βέδες και τα άλλα ιερά ινδικά κείμενα (Ουπανισάντ, Πουράνας, Ιούτρας, Τάντρας). κυρίως δε έχοντας ένα «δάσκαλο» (γκουρού), επιδιώκουν να αφομοιώσουν και να βιώσουν τις θεωρίες περί του νόμου του «κάρμα» (karma) βάσει του οποίου καθορίζεται η μετενσάρκωση, της «σαμσάρα» (samsara) • δηλαδή της ανακυκλήσεως των μεταβιώσεων -, αναζητώντας σε τελευταία ανάλυση τη λύτρωση, «μόξα» (moksa). από αυτό τον κόσμο, τον μη πραγματικό (maya), σε «οδούς» που έχει καθορίσει η ινδουϊστική παράδοση, όπως είναι οι «κάρμα-γιόγκα», «τζνάνα-γιόγκα», «μπάκτι-γιόγκα» (που αναφέραμε στο πρώτο μέρος του άρθρου) και οι ποικίλες παραλλαγές τους, όπως η «μάντρα-γιόγκα», η «χαθα-γιόγκα», η «ράτζα-γιόγκα» κ.λπ.
Αυτό το «θρησκευτικό πυρήνα» αποσιωπούν και καλύπτουν τα διάφορα καταστατικά των Κέντρων Γιόγκα με γενικές φράσεις. Π.χ. ισχυρίζονται ότι σκοπός τους είναι «η δημιουργία ανθρώπων ολοκληρωμένων φυσικά, διανοητικά και πνευματικά». Τα προσφερόμενα στη δημοσιότητα κείμενα συχνά εμφανίζονται κάτω από δήθεν απλό κοινωνικό και φιλοσοφικό ένδυμα, συχνά μάλιστα επικαλύπτονται με αποφθέγματα αρχαίων ελλήνων σοφών, ή και… πατέρων της Εκκλησίας. Γι’ αυτούς όμως που έχουν γνώση του πράγματος οι θεωρίες και οι απόψεις τους είναι διαφανείς σαν φύλλα από πλαστική ύλη, που επιτρέπουν να διακρίνεται ο βαθύτερος ινδουϊστικός χαρακτήρας τους.
Άλλωστε, τα έντυπα που κυκλοφορούν σε ελληνική μετάφραση φανερώνουν τις θρησκευτικο-φιλοσοφικές θέσεις τους. (Λ.χ. σ’ ένα περιοδικό με τον τίτλο «Γιόγκα» συνωθείται απίθανο υλικό ινδουϊστικών διδασκαλιών, ακόμα και προσκλήσεις για συμμετοχή σε ινδουϊστικές γιορτές, όπως της Σιβαράρτι, 15.2.80). Οι σκοποί που περιγράφονται στα καταστατικά των σωματείων αυτών είναι γεμάτοι από προσηλυτιστικό ενθουσιασμό, όπως «η εξάπλωση και η διάδοση της Γιόγκα σε όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως φύλου, εθνικότητος, θρησκείας και κοινωνικής τάξεως», «η δημιουργία στερεών θεμελίων για την εφαρμογή της Γιόγκα εις την καθημερινήν ζωήν».

περ.Πεμπτουσία

Ο αδελφός σου σε χρειάζεται! Βοήθησέ τον!

2012-01-30T23:53:00.001+02:00

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ, ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

2012-01-29T22:19:00.000+02:00

Η ανθρώπινη ιστορία έχει να μας παρουσιάσει μεγάλους αγώνες στους οποίους διακρίθηκαν άνθρωποι που πάλεψαν την ελευθερία της εποχής των. Μεταξύ αυτών των αγωνιστών της ελευθερίας υπήρξαν οι σημερινοί εορταζόμενοι Τρεις Ιεράρχες προσφέροντας τον εαυτό τους ως ένα διαχρονικό παράδειγμα.

Ο αγώνας τους είχε τρείς συνισταμένες:

Τα ανθρώπινα δικαιώματα

Την πνευματική ελευθερία και

Την διανοητική ελευθερία.

Αγωνίστηκαν για αυτές τις ελευθερίες γιατί αν δεν υπήρχαν τότε ο άνθρωπος δεν είναι αληθινά ελεύθερος

Όλοι γνωρίζουμε τον αγώνα του ι. Χρυσοστόμου υπέρ της αποδέσμευσης των πτωχών τάξεων που καταπιέζονταν από τους πλουσίους της εποχής τους, αλλά και τον αγώνα για την προάσπιση των λαϊκών συμφερόντων, όταν οι Αντιοχείς ξεσηκωθήκαν κατά του αυτοκράτορα για τους δυσβάστακτους φόρους που είχε επιβάλλει. Κατά παρόμοιο τρόπο και ο Μ. Βασίλειος ανέλαβε αγώνες για την κοινωνική δικαιοσύνη.

Οι τρείς Ιεράρχες σήκωσαν το ανάστημα τους και κατά της διανοητικής δουλείας. Οι ίδιοι κατείχαν όλη την γνώση της εποχής των που ζήλευαν και πολλοί σήμερα. Εν τούτοις δεν δεσμεύονταν στα δεσμά της ανθρώπινης γνώσης, αλλά στη γνώση του Θεού και την αλήθεια που προέρχεται απ’ αυτή τη γνώση. Δίδασκαν ότι η ανθρώπινη γνώση είναι πεπερασμένη και μπορεί να γίνει καταστροφική για τον άνθρωπο αν θεοποιηθεί και αγνοήσει την παρουσία και το θέλημα του Θεού. « πρώτον μεν και μέγιστον ειδέναι Θεόν, έργω τε γνησίως τιμωμένω. Πηγή γαρ αύτη πάσι και σωτηρία».

Ιδιαίτερα όμως οι Καππαδόκες Πατέρες αγωνίστηκαν για την ελευθερία του Πνεύματος πολεμώντας την τυραννία των παθών. Ανάλογο αγώνα έκαναν και κατά της τυραννίας των ανθρώπων. Είναι χαρακτηριστικός ο διάλογος του Μ. Βασιλείου με τον αιρετικό έπαρχο Μόδεστο. Όταν εκείνος απαίτησε ο Βασίλειος να δεχθεί την αίρεση του και τον απείλησε με φυλάκιση, εξορία και θάνατο, αν αρνιόταν, ο Βασίλειος αγνόησε τις απειλές αναγνωρίζοντας την απόλυτη εξουσία του Θεού στη ζωή του.

Ο άγιος Ι. Χρυσόστομος πολεμήθηκε πολύ από το πολιτικό σύστημα της εποχής του, από τα ανάκτορα, τους πλούσιους και από με μερίδα κληρικών, όλοι μαζί συνασπισμένοι κατάφεραν την εξόντωση του. Δεν κατάφεραν όμως ποτέ να καταπνίξουν τους αγώνες του για την υπεράσπιση της αλήθειας και των δικαιωμάτων του λαού. Οι αγώνες του είναι προάγγελοι των μεγάλων αγώνων και περιπετειών που θ’ ακολουθήσουν οι μεγάλοι άνδρες της Εκκλησίας δια μέσου των αιώνων. Ούτε οπισθοδρόμησαν μπροστά σε οποιονδήποτε εργάζονταν εις βάρος του λαού και καταπατούσε βάναυσα τα στοιχειώδη πολιτικά, κοινωνικά και θρησκευτικά δικαιώματα τα του.

ΟΙ Άγ. Τρείς Ιεράρχες έμειναν ελεύθεροι, δεν υποδουλώθηκαν σε ανθρώπους και σε σχήματα, ούτε τους εξαφάνισε ο χρόνος και η λήθη. Παρέμειναν αιώνιοι , κλασσικοί και πάντα επίκαιροι. Η ζωή και το έργο τους παρέμεινε αξεπέραστο. Αληθινό πρότυπο που εμπνέει κάθε εποχή.

Ο άνθρωπος πλάστηκε ελεύθερος και να έχει γενναίο φρόνημα. Να αντιστέκεται και να λέει όχι στην επιδρομή του κακού και της διαφθοράς.

Ο ι Τρείς Ιεράρχες χάραξαν πορεία, γραμμή προς αυτή την κατεύθυνση. Εκείνο που χρειάζεται είναι ν’ ακολουθήσουμε τα βήματα τους, να εμπνευσθούμε από την φωτεινή προσωπικότητα τους και τότε θα είμαστε σίγουροι ότι η ζωή μας που τη έχουμε καταστήσει άχαρη από την απερισκεψία μας, θ’ αποκτήσει και πάλι νόημα και υψηλή πνευματική προοπτική.

π.γ.στ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, Μτ. 15,21-28

2012-01-28T11:01:00.001+02:00

Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΙΣΤΗ

Σε τέσσαρες λέξεις που είπε ο Χριστός προς τη δυστυχισμένη γυναίκα Χαναναία : « μεγάλη σου η πίστις» υπάρχει το φάρμακο για τη θεραπεία της μεγάλης αρρώστιας της εποχής μας που είναι η απουσία επαρκούς πίστεως. Γιατί σήμερα πάσχουμε από έλλειψη βαθειάς και ζωντανής πίστεως, όπως και έλλειψη σταθερών πεποιθήσεων. Και το φάρμακο είναι η « μεγάλη πίστις».

Η Χαναναία του σημερινού ευαγγελίου ήταν πεπεισμένη, ότι η κόρη της θα θεραπεύονταν, αν ο Χριστός έκανε τη θαυματουργική Του επέμβαση. Και πράγματι η κόρη της θεραπεύτηκε « από της ώρας εκείνες».

Κατά τον ίδιο τρόπο για να θεραπευτεί η σημερινή τραγική κατάσταση του κόσμου, πρέπει να ενώσουν, έστω και οι λίγοι πιστεύοντες την πίστη τους, και να έχουν την πεποίθηση, ότι η θεραπεία της σημερινής κατάστασης θα επιτευχθεί μόνο αν έχουμε απόλυτη πίστη στο Θεό και θέσουμε ως οδηγό στη ζωή μας το νόμο του Θεού. Μας χρειάζεται μ’ αλλά λόγια η « μεγάλη πίστις».

Μπορεί κανείς να διαρωτηθεί μήπως δεν είναι η έλλειψη μεγάλης πίστεως, αλλά η έλλειψη πραγματικής αγάπης την οποία έχει τόσο μεγάλη ανάγκη ο σημερινός κόσμος. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι απουσιάζει η αγάπη και ότι το φάρμακο που πρέπει να θεραπεύσει τις πληγές της σημερινής ανθρωπότητας, είναι το βάλσαμο της αληθινής στοργής του ενός ανθρώπου προς τον άλλο.

Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν βαθειά στην αποτελεσματικότητα αυτού του φαρμάκου. Λίγοι από μας που λέμε, ότι πιστεύουμε στη δύναμη της αγάπης, είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε όχι τη ζωή μας, αλλά μια μόνο ώρα από την ψυχαγωγία μας ή την ησυχία μας, την άνεση μας και να θέσουμε σε εφαρμογή το πείραμα της αγάπης. Με την πρώτη δυσκολία είμαστε έτοιμοι να εγκαταλείψουμε τον αγώνα, γιατί η «μεγάλη πίστις» σαν αποτελεσματικότητα της αγάπης δεν υπάρχει πραγματικά μέσα μας. Γι’ αυτό όταν λέγει κανείς, ότι το φάρμακο για τη θεραπεία της σημερινής κατάστασης είναι η μεγάλη πίστη, δεν σημαίνει, ότι αναγκαστικά παραμερίζει την αγάπη και αντί της αγάπης να προτιμά την πίστη.

Απεναντίας όταν λέμε αυτό εννοούμε, ότι χρειαζόμαστε απαραίτητα τους ανθρώπους εκείνους, που θα πιστεύουν στερεά και βαθειά, ότι το φάρμακο για τη θεραπεία της σημερινής κακομοιριάς είναι μόνο η αγάπη η απεριόριστη και ανυπόκριτη χριστιανική αγάπη. Επομένως χρειάζεται η « μεγάλη πίστις» στην αγάπη.

Εδώ μπορεί να παρουσιασθεί μία άλλη αντίρρηση: μερικοί σήμερα έχουν κάτι περισσότερο και ορμητικότερο από την πίστη, τον φανατισμό. Πράγματι υπάρχει και ο φανατισμός. Αλλά ο φανατισμός είναι κάτι περισσότερο από την πίστη, αλλά δεν είναι πίστη και μάλιστα « μεγάλη πίστις». Γιατί η πίστη συνδυάζεται άριστα με την αγάπη, ενώ ο φανατισμός είναι συνυφασμένος με το μίσος και της μισαλλοδοξίας.

Συνεπώς είναι δυνατό να υπάρχει και φανατισμός και η πίστη να απουσιάζει. Και πράγματι σήμερα υπάρχουν πολλοί φανατικοί της μιας ή της άλλης κοινωνικής, πολιτικής ή ιδεολογικής κατεύθυνσης. Δυστυχώς όμως είναι πολύ λίγοι όσοι έχουν ακράδαντη πίστη και θρησκευτικές πεποιθήσεις με τις οποίες να ρυθμίζουν της ζωή τους.

Λ.χ. πόσοι από μας λέμε ότι πιστεύουμε στην αιώνια ζωή, αλλά στην πραγματικότητα δεν ζούμε σύμφωνα με αυτή την πεποίθηση. Οι περισσότεροι επιδιώκουμε τον επίγειο θησαυρισμό για ν’ απολαύσουμε στην επίγεια ζωή όσα περισσότερο μπορούμε. Δεν σκεπτόμαστε καθόλου, ότι μετά θάνατο συνεχίζεται η ζωή, ή όντως ζωή. Λησμονούμε ότι η επί γης παρουσία μας πρέπει να μας προπαρασκευάζει για την άλλη την αληθινή ζωή. Δηλ. οι πολλοί έχουμε κάποια πίστη στην αιώνια ζωή, δεν έχουμε όμως την «μεγάλη πίστη» γι’ αυτή.

Αν όλοι ή οι περισσότεροι από όσους έχουμε κάποια πίστη είχαμε και την « μεγάλην πίστιν» στην αιώνια ζωή, θα ρυθμίζαμε την εδώ ζωή μας μ’ ένα διαφορετικό τρόπο απ’ αυτό με τον οποίο ζούμε σήμερα, τότε ο κόσμος θα είχε γίνει παράδεισος.

Στα πρωτοχριστιανικά χρόνια είχε αρχίσει να πραγματοποιείται αυτό το όραμα. Τότε στη συνείδηση πολλών χριστιανών είχε εδραιωθεί η «μεγάλη», η συνεπής και απαρασάλευτη πίστη στην αιώνια ζωή και τ’ αποτελέσματα ήταν πρωτόγνωρα.

Σήμερα πρέπει ν’ αναβιώσει και να συνεχισθεί. Πρέπει δηλ. να βρεθούν άνθρωποι με την « μεγάλη πίστη» για να βρεθεί μια λύση στο δράμα της ανθρωπότητας. Και η λύση είναι η δυνατή πίστη στον Ιησού Χριστό.

Εκείνο που ευχόμαστε είναι να μην είναι μακριά η μέρα αυτή και ας προσευχηθούμε στο Θεό να μας προσθέτει πίστη και ν’ αξιωθούμε να βρισκόμαστε μεταξύ εκείνων που έχοντας ως εφόδιο την «μεγάλην πίστιν» ν’ αγωνισθούμε μέχρι τέλος για την εδραίωση της Βασιλείας του Θεού ως «εν ουρανώ και επί της γης».

π.γ.στ.

4 χρόνια χωρίς τον Χριστόδουλό μας! Αφιέρωμα στον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο

2012-01-28T00:50:00.001+02:00

Αιωνία η μνήμη αυτού!

Η χριστιανική αγάπη

2012-01-28T00:45:00.001+02:00

Δημ.Καραγιάννης

Η Χριστιανική πίστη θέτει την αγάπη προς τους άλλους, ως τη βάση της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Η αγάπη αποτελεί το σημαντικό ζητούμενο στην ζωή των Χριστιανών και τους ζητείται να αγαπούν τους άλλους ως τον εαυτό τους. Η αγάπη αυτή μάλιστα προτρέπεται να περιλαμβάνει και τους εχθρούς και τέλος καταγράφεται ως το μέτρο με το οποίο θα συντελεστεί η κρίση. Η προτροπή αυτή προσφέρεται μαζί με δεξιότητες αρετές που ευνοούν την δυνατότητα να επιτευχθεί η αγάπη καθώς και με διευκρινήσεις που καθορίζουν το τι είναι η γνήσια αγάπη.

ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ : ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

2012-01-28T00:41:00.000+02:00

Οικουμ. Πατριάρχης ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

«….. Ο μοναχισμός αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο την προσφορά προς τον κόσμο. Ο μοναχισμός μας προσφέρει διαφορετικό σύστημα αξιών, ένα εναλλακτικό τρόπο ζωής χωρίς συμβιβασμούς. Ο μοναχισμός επιζητεί ν’ αλλάξει τον κόσμο δια της σιωπής και της ταπεινώσεως παρά δια της ισχύος και της επιβολής. Αλλάζει τον κόσμο από μέσα, εσωτερικά και όχι απ ’έξω, εξωτερικά.

Κατά πολλούς τρόπους ο αυθεντικός μοναχισμός προτείνει μία επαναστατική κόσμο-άποψη, ιδιαίτερα σ’ ένα κόσμο όπου τόσοι πολλοί άνθρωποι είναι καθηλωμένοι σε εδραιωμένους, αλλά καταστροφικούς τρόπους ζωής. Η σιωπή των μοναχών είναι ένας τρόπος αναμονής της χάριτος του Θεού, μία διαρκής προσδοκία της Βασιλείας.

Τηρώντας το πνεύμα του Ευαγγελίου ,ο μοναχισμός αποτελεί τους τένοντες της Εκκλησίας και τους πνεύμονες του κόσμου. Όταν λειτουργεί σωστά, κάτι που δεν ευοδώνεται πάντοτε, αφού πρόκειται για ανθρώπινο θεσμό, ο μοναχισμός γύρω τους μεταφέρει καθαρό αέρα, ο οποίος συντηρεί τη ζωή των ανθρώπων, των ζώων και όλης της κτίσεως.

Κατά ποικίλους τρόπους τότε η σιωπηλή προσευχή των μοναχών επηρεάζει το φυσικό περιβάλλον πολύ περισσότερο από πολλές ορατές και ηχηρές δράσεις που τραβούν την προσοχή μας. Οι άγιοι καθαίρουν τον τόπο γύρω τους διοχετεύοντας σ’ αυτόν τη χάρη του Θεού η οποία διαποτίζει και πληροί τα παντα….».

27 Ιανουαρίου 2012, Ονομαστήρια Σεβ. Μητροπολίτου Πατρών κ. κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

2012-01-27T00:49:00.000+02:00

Σεβασμιώτατε, Πάτερ και Δέσποτα,

Δια τα σεπτά Ονομαστήρια Σας, επί τη μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ευλαβώς υποβάλλομεν τας υιικάς ευχάς μας προς την ημετέραν σεβασμιότητα, ευχόμενοι υγείαν κατ’ άμφω και ανδρείον φρόνημα δια την άσκησιν των πολλαπλών επισκοπικών καθηκόντων Σας τη χάριτι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και τη ευλογία του συνωνύμου σας Χρυσορρήμονος.

Έρρωσθε

Μετά του προσήκοντος σεβασμού και υιικής αφοσιώσεως

ΟΙ ιερείς και το Εκκλ. Συμβούλιον του

Ιερού Ναού Αγ. Βαρβάρας Πατρών

Απολυτίκιον Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

2012-01-27T00:44:00.001+02:00

Ἡ τοῦ στόματός σου καθάπερ πυρσός ἐκλάμψασα χάρις, τὴν οἰκουμένην ἐφώτισεν, ἀφιλαργυρίας τῷ κόσμῳ θησαυροὺς ἐναπέθετο, τὸ ὕψος ἡμῖν τῆς ταπεινοφροσύνης ὑπέδειξεν. Ἀλλὰ σοῖς λόγοις παιδεύων, Πάτερ, Ἰωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε τῷ Λόγῳ Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Γιατί δεν συγχωρείς ;

2012-01-27T00:41:00.001+02:00

Αγ.Ιωάννου Χρυσοστόμου

Ὁ Θεὸς ἐσένα τὸν ἴδιο ἔκανε κριτὴ τῆς συγχωρήσεως τῶν ἁμαρτημάτων σου. Ἂν συγχωρήσεις λίγα, λίγα θὰ σοῦ συγχωρεθοῦν. Ἂν συγχωρήσεις πολλά, θὰ σοῦ συγχωρηθοῦν πολλά. Ἂν τὰ συγχωρήσεις μὲ εἰλικρίνεια καὶ μὲ ὅλη σου τὴν καρδιά, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο θὰ συγχωρήσει καὶ τὰ δικά σου ὁ Θεός.

Ἂν μετὰ τὴν συγχώρηση, κάνεις φίλο σου τὸν ἐχθρό σου, ἔτσι θὰ διάκειται καὶ ὁ Θεὸς ἀπέναντί σου.

Ποιᾶς, λοιπόν, τιμωρίας δὲν εἶναι ἄξιος ἐκεῖνος, ποὺ ἐνῷ πρόκειται νὰ κερδίσει δέκα χιλιάδες τάλαντα, ἐὰν χάσει ἑκατὸ μόνο δηνάρια, οὔτε καὶ τὰ λίγα δὲν συγχωρεῖ, ἀλλὰ στρέφει ἐναντίον τοῦ τὰ ἴδια τὰ λόγια τῆς προσευχῆς;

Γιατί ὅταν λὲς στὸ Θεὸ «συγχώρεσέ μας, ὅπως καὶ ἐμεῖς συγχωροῦμε τοὺς ἐχθρούς μας» καὶ κατόπιν ἐσὺ δὲν συγχωρεῖς, γιὰ τίποτε ἄλλο δὲν παρακαλεῖς τὸ Θεό, παρὰ νὰ σὲ στερήσει ἀπὸ κάθε ἀπολογία καὶ συγγνώμη.

Νομίζεις ὅτι θὰ βρεῖς ἔλεος, ἂν ἀδιαφορήσεις καὶ ἀφήσεις νὰ χαθεῖ το παιδί σού;

2012-01-27T00:37:00.000+02:00

Αγ.Ιωάννου Χρυσοστόμου

Θὰ μᾶς πεῖ ὁ Θεὸς: Δὲν τό ῾χες το παιδὶ κοντά σου ἀπὸ βρέφος; Δὲν σὲ ἔχω ὁρίσει δάσκαλό του, προστάτη, κηδεμόνα καὶ ὁδηγό του; Δὲν τὸ εἶχα ἀφήσει ὁλοκληρωτικὰ στὰ χέρια σου;

Σοῦ ἔχω δώσει ἐντολή, νὰ τὸ διαπλάσεις ἀπὸ πολὺ μικρὸ καὶ νὰ τὸ παιδαγωγήσεις σωστά. Νομίζεις ὅτι θὰ βρεῖς ἔλεος, ἂν ἀδιαφορήσεις καὶ τὸ ἀφήσεις νὰ χαθεῖ;

Τί ἔχεις νὰ ἀπαντήσεις πάνω σ᾿ αὐτὸ ἄνθρωπέ μου;

Μήπως θὰ μοῦ πεῖς, ὅτι τώρα ποὺ μεγάλωσε τὸ παιδί, εἶναι γιὰ μένα δύσκολο αὐτὸ τὸ ἔργο καὶ σκληρό; Αὐτὸ ἄνθρωπέ μου ἔπρεπε νὰ τὸ εἶχες ὑπολογίσει ἀπὸ τότε, ποὺ τὸ παιδὶ ἦταν μικρὸ καὶ εὔπλαστο καὶ μποροῦσε εὔκολα νὰ ὑπακούει. Ἁπὸ τότε ἔπρεπε νὰ τὸ διαπαιδαγωγήσεις προσεκτικὰ καὶ νὰ τὸ συνηθίσεις νὰ κινεῖται καὶ νὰ σκέπτεται σωστά. Ἁπὸ τότε ἔπρεπε νὰ τὸ διορθώνεις καὶ νὰ κόβεις τὶς ἀδυναμίες του. Τότε ποὺ ἡ ἡλικία ἦταν ἀκόμα τρυφερὴ καὶ ὅλα ἦταν πιὸ εὔκολα. Τότε ἔπρεπε νὰ εἶχες ξερριζώσει τὰ ἀγκάθια.

Ἂν δὲν τὰ παραμελοῦσες τότε ποὺ ἀναπτύσσονταν τὰ πάθη, δὲν θὰ εἶχαν τώρα ριζώσει καὶ δὲν θὰ ἦσαν σήμερα δυσκολοθεράπευτα. Γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς παραγγέλει ἡ Ἁγ. Γραφὴ καὶ μᾶς λέει: Κάνε τὸ παιδί σου, νὰ σκύψει τὸ κεφάλι, ἀπὸ τὴ μικρή του κιόλας ἡλικία, τότε ποὺ εἶναι πιὸ εὔκολη ἡ διαπαιδαγώγησή του (Σοφ. Σειρ. 7, 23).

27ο ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ, «Ο ιδεολογικός ολοκληρωτισμός και η δύναμη του ενός»

2012-01-25T22:52:00.000+02:00

27ο ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

«Ο ιδεολογικός ολοκληρωτισμός

και η δύναμη του ενός»

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΡΩΝ

Μιαούλη 57 262 22 Πάτρα

Τηλ.: 2610323728, 2610325781

Fax: 2610 325781

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Τομέας Επιστημόνων του Συλλόγου της Χριστιανικής Εστίας Πατρών σας προσκαλεί να τιμήσετε με την παρουσία σας, το 27ο Παιδαγωγικό Συνέδριο με θέμα:

«Ο ιδεολογικός ολοκληρωτισμός και η δύναμη του ενός»

Το οποίο θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου και την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2012 στην αίθουσα του Συλλόγου μας Μιαούλη 57, Πάτρα.

Μετά τιμής

Η επιτροπή του Συνεδρίου

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012

17:00 0 17:30: Προσέλευση- Εγγραφή Συνέδρων

17:30: Αγιασμός – Έναρξη υπό του Σεβ. Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου

Α΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑ

18:00: «Τα ολοκληρωτικά στοιχεία του σύγχρονου πολιτισμού»

Εισηγητής: κ. Απόστολος Νικολαΐδης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Π. Α.

18:40: Συζήτηση

19:10: Διάλειμμα

19:30: «Η δυναμική του προσώπου στην ιστορία»

Εισηγητής: κ. Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων.

20:10 - 20:45: Συζήτηση.

Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2012

Β΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑ

17:30: «Η δύναμη του ενός στη σχολική ζωή»

Εισηγητής: π. Κωνσταντίνος-Κανέλος Φερτάκης, Θεολόγος Εκπαιδευτικός

18:10: Συζήτηση

18:40: Διάλειμμα

19:00: «Ο ιδεολογικός ολοκληρωτισμός στην πνευματική ζωή του τόπου»

Συζήτηση στρογγυλής τραπέζης

Εισηγητές: Κα Βοϊνέσκου Χαρά, Σχολική Σύμβουλος

Κος Ιατρού Γεώργιος, Δικηγόρος Δρ. Εκκλ. Δικαίου

Κα Καραλή Γωγώ, Δημοσιογράφος

Κα Νικοπούλου Χαρά, Εκπαιδευτικός

20:30: Συμπεράσματα – Κλείσιμο Συνεδρίου.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ;

2012-01-25T22:40:00.000+02:00

Αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου

Είναι πειρασμός της εποχής μας να προσπαθούμε να εμφανίσουμε τον Κύριο ως κοινωνικό επαναστάτη. Η επαναστατικότητα είναι της μόδας και πολλοί ακόμα ιεροκήρυκες υποκύπτουν σ’ αυτόν τον πειρασμό.

Ο Χριστός είναι επαναστάτης , αλλ’ όχι μ’ αυτή την έννοια που θέλουν να Τον παρουσιάσουν. Δεν ήρθε να διορθώσει τα συστήματα, αλλά ήρθε ν’ αλλάξει τις καρδιές. Αυτήν την επανάσταση ήρθε να κάνει. Διότι όσα συστήματα και ν’ αλλάξουν, αν δεν αλλάξει η καρδιά του ανθρώπου θα βρίσκονται τρόποι για να γίνεται το κακό. Όταν όμως αναγεννηθούν οι άνθρωποι εν Χριστώ, τότε οι ίδιοι θα βρουν και τα καλύτερα συστήματα.

Πράγματι ο Κύριος ήλθε ν’ αλλάξει το καταστημένο, όχι των Γραμματέων και Φαρισαίων, γιατί αυτό αλλάζει και επικρατεί άλλο. Ο Χριστός ήλθε να συντρίψει το μεγαλύτερο, το πιο ακαταγώνιστο κατεστημένο, την ίδια την αμαρτία. Η αμαρτία έχει εκδηλώσεις κάτω από όλα τα κατεστημένα και όλα τα συστήματα. Αυτό ήλθε να καταργήσει ο Χριστός, το αρχαιότερο καταστημένο.

Το κατεστημένο της αμαρτίας εμφωλεύει μέσα στην ψυχή μας και εκδηλώνεται υπό όλες τις συνθήκες και όλα τα καθεστώτα. Και ζητάει από εμάς να γίνουμε επαναστάτες κατά του εαυτού μας, κατά της αμαρτίας και κατά του κατεστημένου που θρόνιασε ο διάβολος στην ψυχή του Αδάμ και της Εύας. Αυτού που όλοι φέρουμε μέσα μας και ως κληρονομικό, αλλά και ως επίκτητο, γιατί και εμείς αμαρτάνουμε με την θέληση μας.

Όταν η ψυχή του ανθρώπου καθαρθεί, όταν αγιασθεί, τότε ας έλθουν και τα χειρότερα συστήματα. Λοιπόν, ας αφήσουμε τα περί κοινωνικών επαναστάσεων, που ήλθε να κάνει τάχα ο Χριστός. Όταν η αμαρτία καταλυθεί και ζήσει ο Χριστός μέσα στην καρδιά μας, τότε και η αδικία καταλύεται και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και η φιλοχρηματία και η φιλοδοξία και πολλά άλλα.

« Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα»

π.Γ.Στ.

Ύμνος στην Παναγία

2012-01-25T22:21:00.001+02:00

Ως Παντάνασσα φωνούμεν ότι τούτο σου ταιριάζει
κι όποιος θα σε αντικρύσει την αγάπη σου θαυμάζει.
Μόνη σου κατονομάζεις ως Παντάνασσα δικαίως
άφου κάθεσαι σε θρόνο και είναι τούτο μάλλον χρέος.
Έστησες το Βατοπαίδι της εικόνος σου τη βάση
και σκορπάς την ευλογία στους πιστούς όποιος προφτάσει.

Στην μορφή Σου όπως είσαι στην θεόγραφον εικόνα
ως Παντάνασσα ανήκει να σε λένε στον αιώνα.
Χαίρε έμβλημα και στέφος των πιστών Αθωνιτών,
Χαίρε μόνη απαλάττεις καταδίκης των θνητών.

Ως Παντάνασσα αφανίζεις του καρκίνου την πληγή,
που από την ενοχή μας, ταλαιπώρησε τη γη.
Ως Παντάνασσα φωτίζεις ασυγκρίτως κάθε νου
και στη δόξα υπερέχεις και αυτού του ουρανού,
ως Παντάνασσα στηρίζεις των παρθένων τους χορούς
και γλυκαίνεις στη στοργή Σου τους δυστήνους μας καιρούς.

Ο Ύμνος αυτός προς την Παναγία μας, γράφτηκε από τον μακαριστό γέροντα Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό.
Είναι ένα μικρό απόσπασμα από όλο τον ύμνο, το οποίο μελοποιήθηκε από αγιορείτες πατέρες, εις μνήμην του γέροντα.
Η εικόνα στο βίντεο είναι η γνωστή για τους περισσότερους, "Παναγία Παραμυθία" , που η μνήμη της τιμάται 21 Ιανουαρίου και βρίσκεται στην Ιερά Μεγίστη Μονή του Βατοπαιδίου.

Ψυχή Ζώσα

ΟΛΙΓΑΡΚΕΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ

2012-01-23T21:02:00.000+02:00

Ανάμεσα στις ξεχασμένες αρετές των χριστιανών περιλαμβάνονται και δύο άλλες που λέγονται ολιγάρκεια και αυτάρκεια, τις οποίες λόγω επικαιρότητας καλό είναι να τις θυμηθούμε.

Ολιγάρκεια και αυτάρκεια σημαίνει να αρκείται κανείς στα λίγα, στα απαραίτητα. Το πνεύμα αυτό πρέπει να μας διακατέχει όλους. Ο Απ. Παύλος τονίζοντας αυτή την αρετή συνιστά να έχουμε πάντοτε και « εν παντί πάσαν αυτάρκειαν» είναι επειδή η ευσέβεια είναι μεγάλος πλούτος, μόνο όμως για όποιον ικανοποιείται με όσα έχει» ( Α΄Τιμ. 6,6). Ο ίδιος είχε το θάρρος να δίνει συμβουλές γιατί αντιμετώπιζε πολλές στερήσεις και είχε μάθει να αρκείται σε όσα έχει.

Ιδιαίτερα οι χριστιανοί δεν πρέπει να ξεχνάμε το λόγο του οσίου Αντιόχου του Πανδέκτη : « το σώμα τροφής δείται, ου τρυφής. Ολιγοδείας ου πλησμονής, αυταρκείας ου πολυτελείας». Δηλ το σώμα έχει ανάγκη από τροφή και όχι από καλοπέραση, από λίγα και όχι από πολλά, από όσα χρειάζεται και όχι από πολυτέλειες. Και εξηγεί το γιατί : η τροφή, η ολιγοδεία και η αυτάρκεια ωφελούν το σώμα και την ψυχή, γεννώντας την υγεία, τη δύναμη και την ευεξία. Η τρυφή, η πλησμονή και η πολυτέλεια βλάπτουν και τα δύο. Όχι μόνο την υγεία καταστρέφουν, αλλά προκαλούν και σοβαρές αρρώστιες. Και απόδειξη είναι ότι όσοι επιλέγουν την άσκηση και την ολιγοδεία είναι και πιο συνετοί και σώφρονες και πιο γεροί από τους άλλους. Όποιος ελέγχει το στομάχι του ελαττώνει και τα πάθη του.

Αυτό πάλι εξασφαλίζει την ευτονία της ψυχής απαραίτητη προϋπόθεση στον πνευματικό αγώνα κάθε χριστιανού, για να αντιμετωπίζει με τη χάρη του Θεού τις δυσκολίες της παρούσης ζωής, οι οποίες οξύνονται λόγω της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας, της εγκληματικότητας και των άλλων αρνητικών κοινωνικών φαινομένων.

π. γ.στ.

Επιτρέπεται το διαζύγιο ;

2012-01-23T20:57:00.000+02:00

Δημ.Καραγιάννης

Μια σχέση δεν δημιουργείται για να κόβεται, ούτε πρέπει με όρους μαρτυρίου να τιμωρηθούμε, επειδή κάποτε τη δεχτήκαμε. Υπάρχουν σαδομαζοχιστικές συζυγικές σχέσεις με διαρκείς εκατέρωθεν προσβολές που «τρώνε» τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους. Σύντροφοι που δεν θα πάρουν ποτέ διαζύγιο, αλλά που διαλύουν τους εαυτούς τους και διαλύουν τα παιδιά τους και διαλύουν και τους πάντες γύρω. Δεν είναι τα πράγματα: Χωρίζουμε, δεν χωρίζουμε! Κάθε διακοπή σχέσης, κάθε διαζύγιο, κάθε χωρισμός, έχει κανείς να το δει στα όρια της ταπείνωσης. Εάν το διαζύγιο ή η διακοπή μιας σχέσης χρεώνεται μόνο στον άλλο ή στις καταστάσεις ή τέλος πάντων μόνο στην κακή επιλογή, τότε και η επόμενη σχέση θα είναι ίδια ή και ακόμα χειρότερη. Ο κάθε χωρισμός αποτελεί μια ευκαιρία για προσωπική ανασύνταξη, για ανασκόπηση της προσωπικής μας πορείας. Είναι μια αφορμή να ξανασυναντήσουμε το Θεό, να ξανασυναντήσουμε τον αυθεντικό εαυτό μας. Δεν ευχόμαστε να γίνεται κάτι τέτοιο, αλλά αν γίνει, αυτός είναι ο τρόπος για να κερδίσουμε απ' αυτόν.

Μετενσάρκωση

2012-01-23T20:52:00.000+02:00

Μ. Βασίλειος

Διῶξε μακριά τίς φλυαρίες τῶν σοβαρῶν φιλοσόφων, πού δέν ντρέπονται νά ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ ψυχές τους καί οἱ σκυλήσιες ψυχές εἶναι ὁμοειδεῖς μεταξύ τους, πού λέγουν ὅτι οἱ ἴδιοι ὑπῆρξαν κάποτε καί γυναῖκες καί θάμνοι καί ψάρια θαλασσινά. Ἐγώ δέ δέν λέγω ὅτι ὑπῆρξαν ποτέ ψάρια˙ τό λέγω ὅμως καί τό ὑποστηρίζω ὅτι, ὅταν ἔγραφαν αὐτά τά πράγματα ἦταν ἀλογώτεροι καί ἀπό τά ψάρια»

(Ὁμιλία στήν Ἑξαήμερο 8, 2).

Ομιλία π.Γερ.Στανίτσα στην Χριστιανική Εστία

2012-01-21T21:36:00.000+02:00

Στην Χριστιανική Εστία Πατρών

(Μιαούλη 57)

την Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012

και ώρα 6.00 μ.μ. θα ομιλήσει

ο Πρωτοπρεσβύτερος

π. Γερασιμάγγελος Στανίτσας

με θέμα

«Η Ευχαριστιακή ζωή

και ο σύγχρονος άνθρωπος»

Ομιλία κ.Σωκράτη Νίκα στο Πνευματικό Κέντρο

2012-01-21T21:34:00.000+02:00

Την προσεχή Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012, και στην αίθουσα ομιλιών του Πνευματικού μας Κέντρου, θα ομιλήσει ο

κ. ΣΩΚΡΑΤΑΤΗΣ ΝΙΚΑΣ, θεολόγος, πρ. Σχολ. Σύμβουλος, συγγραφέας, με θέμα :

« Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΛΠΙΔΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΚΡΙΣΕΩΣ»

ΩΡΑ : 6 μ.μ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ’ ΛΟΥΚΑ, Λκ.19, 1-10

2012-01-21T15:32:00.000+02:00

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ : ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΣΎΜΒΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΙΑΤΡΟΣ

Καθώς πλησιάζουμε προς την κατανυκτική περίοδο του Τριωδίου, η Αγία μας Εκκλησία αρχίζει να μας προετοιμάζει γι’ αυτή. Ένα τμήμα αυτής της προετοιμασίας αποτελεί η σημερινή ευαγγελική διήγηση με το παράδειγμα της μετάνοιας του γνωστού μας Ζακχαίου. Πρόκειται για μια συγκλονιστική περίπτωση, μετάνοιας με συνέπειες όχι μόνο προσωπικές , αλλά και σε όλο το περιβάλλον του.

Ο Ιησούς έρχεται στην Ιεριχώ και καθώς περιδιαβαίνει την πόλη πλήθη λαού συρρέουν για να τον δουν από κοντά. Ανάμεσα τους είναι κι ένας τελώνης ή μάλλον αρχιτελώνης που ονομάζονταν Ζακχαίος. Ασκούσε ένα επάγγελμα που τον έκανε μισητό, γιατί ήταν φοροεισπράκτορας με αυξημένες όμως επιβαρύνσεις των φόρων. Είχε πλούτο που ήταν καρπός αδικίας, συκοφαντίας και αρπαγής, κάτι που τον έκανε αντιπαθή στα μάτια του λαού.

Ο άνθρωπος όμως αυτός κατά παράδοξο τρόπο ζητούσε « ιδείν τον Ιησούν τις έστιν». Μπορεί ίσως στο βάθος της καρδιάς του να ένοιωθε κενό, αλλά η δίψα του για τον Θεό δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί με καμία δύναμη ή με τον πλούτο.

Δεν μπορούσε όμως να Τον προσεγγίσει « ότι τη ηλικία μικρός ην». Είχε χαμηλό ανάστημα. Ουσιαστικά όμως το πραγματικό εμπόδιο ήταν ο ίδιος ο εαυτός του ή μάλλον η παλιός εαυτός του. Αυτόν έπρεπε πρώτα να νικήσει. Τον κρυμμένο του εγωισμό, τα διάφορα συμπλέγματα και την απληστία του πλούτου να συντρίψει, για να μπορέσει να συναντήσει τον Χριστό.

Και πράγματι με μία ασυνήθιστη κίνηση λόγω της θέσης που κατείχε « προδραμών έμπροσθεν ανέβη επί συκομορέαν, ίνα ίδη αυτόν, ότι δι’ εκείνης ήμελλε διέρχεσθαι». Φαίνεται ότι ήταν έτοιμος για όλα.

Ονομάζονταν Ζακχαίος και προέρχεται από το Ζαχαρίας που σημαίνει στην Εβραϊκή γλώσσα : Ο Θεός με θυμήθηκε. Σήμερα λοιπόν ήταν η σειρά του να θυμηθεί και κάθε μέρα ο Θεός με αγάπη όλους τους ανθρώπους. Ήλθε λοιπόν η σειρά του να θυμηθεί τα λάθη του, τις αδικίες που έκανε στους αδελφούς του. Και επειδή τίποτε δεν είναι ικανό να εμποδίσει την αγάπη του Θεού να φανερωθεί στις κουρασμένες από την αμαρτία ψυχές, έρχεται σήμερα ο ίδιους ο Υιός του Θεού να αποκαλυφθεί στο Ζακχαίο και να του ζητήσει τη φιλοξενία του. « Ζακχαίε, σπεύσας κατάβηθι. Σήμερον εν τω οίκω σου δει με μείναι».

Ο Ζακχαίος βέβαια θα είχε κάνει πολλές δεξιώσεις στο σπίτι του και πολλοί τελώνες και πλούσιοι θα είχαν παρακαθίσει σε τιμητικά γεύματα και δείπνα. Η σημερινή όμως φιλοξενία είναι πρωτότυπη. Διότι ο φιλοξενούμενος είναι άγνωστος περνώντας από την Ιεριχώ. Ακόμη δεν καλείται σε φιλοξενία ούτε παρακαλεί ζητώντας την, αλλά απαιτεί: σήμερα πρέπει να μείνω στο σπίτι σου.

Από το άλλο μέρος ο φιλοξενών Ζακχαίος τρέχει να προετοιμάσει την υποδοχή του άγνωστου διαβάτη και προσφέρει εκτός από την υλική ευωχία και καρπούς μετάνοιας και να λάβει ως αντιπαροχή το « σήμερον σωτηρία τω οίκω τούτω εγένετο».

Ήταν μεγάλη η ευλογία για το σπιτικό του Ζακχαίου που αξιώθηκε να έχει ένα τέτοιο φιλοξενούμενο να πάρει τέτοια ευλογία και να ν’ αποκτήσει οικογενειακό φίλο τον Ιησού Χριστό.

Το ζητούμενο όμως είναι: πως αυτό το αγαθό θα γίνει κτήμα και στα σύγχρονα σπιτικά μας;

Κάθε οικογένεια έχει ένα ορισμένο κύκλο οικογενειακών προσώπων, όπως ο γιατρός, ο συγγενής οι φίλοι, οι γνωστοί και οι άγνωστοι. Πάνω όμως από κάθε άλλο να πρώτο οικογενειακό φίλο την πρώτη θέση έχει ο Ιησούς Χριστός. Αυτό είναι απαίτηση του ίδιου του Κυρίου, αλλά και συμφέρον δικό μας. Την φιλοξενία δεν την ζητούσε από τον Ζακχαίο ως χάρη, αλλά την πρόβαλλε ωα απαίτηση. Και δεν πρόκειται για την μοναδική περίπτωση

Η απαίτηση αυτή κατ’ άνθρωπο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως αδιάκριτη. Θεοπρεπώς όμως θεωρείται ευγενής και ωφέλιμη. Γιατί η επίσκεψη του Χριστού μετέβαλλε τον τόπο από έρημο σε κατ’ οίκον Εκκλησία.

Αυτό δείχνει πως ο Χριστός είναι ανάγκη να μείνει στο σπίτι μας, στο κάθε σπίτι. Αλλά με πια όμως ιδιότητα και μορφή θα γίνει αυτή η είσοδος του Χριστού στο σπιτικό μας; Γιατί δεν πρέπει να επαναπαυθούμε σε μια εικονική ή συμβολική παρουσία, αλλά δυναμική και ζωντανή.

Η πρώτη μας υποχρέωση είναι να κάνουμε τον Χριστό οικογενειακό Σύμβουλο, Δάσκαλο και Παιδαγωγό προς τον Οποίο θα καταφεύγουμε κάθε φορά για να Τον συμβουλευτούμε, να μαθητεύσουμε παρά τους πόδας Του, για να γνωρίσουμε την αλήθεια και να φέρουμε στη συνέχεια τα παιδιά μας κα να τα ανατρέψουμε « εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου».

Εκτός όμως από νομικός σύμβουλος ο Χριστός πρέπει να γίνει και οικογενειακός γιατρός. Η οικογένεια οφείλει να επισκέπτεται ή να προσκαλεί τον γιατρό των ψυχών και των σωμάτων για να επιδεικνύει τα πάσης φύσεως τραύματα με απόλυτη εμπιστοσύνη δια του μυστηρίου της ιεράς Εξομολόγησης. Ο λυτρωτικός διάλογος των μελών της οικογένειας με τον Ιησού Χριστό όταν γίνεται κατά το πρότυπο του Ζακχαίου, θα επισφραγίζεται με τα λόγια του Χριστού: « σήμερον σωτηρία τω οίκω τούτω εγένετο».

Ακόμη ο Χριστός θα εισέλθει στο σπιτικό μας ακόμη και με μια άλλη ιδιότητα: του προμηθευτή μας που θα εξασφαλίζει όχι μόνο την υλική τροφή, αλλά κυρίως με την τροφή του παντός κόσμου « τον Άρτον της Ζωής» και το « καινόν πόμα». Και το θαυμαστό είναι, ότι « αυτός έστιν ο προσφέρων και προσφερόμενος» και ο « εσθιόμενος, και μηδέποτε δαπανώμενος, τον δε μετέχοντα αγιάζων».

Τέτοιες πνευματικές χαρές και απολαύσεις πρόσφερε και προσφέρει και διατηρεί η Εκκλησία με την παρουσία του Χριστού και των Αγίων Αποστόλων και των Αγίων της Ορθοδοξίας.

Γίνεται λοιπόν φανερό, ότι είναι επιτακτική ανάγκη ο Ιησούς Χριστός να γίνει ο πρώτος οικογενειακός φίλος, ο φιλοξενούμενος που πρέπει να γίνει ο οικοδεσπότης του οίκου μας. Εξ άλλου το ζητεί ο Ίδιος όταν λέγει: « ιδού έστηκα επί την θύρα και κρούω».

Καλή Κυριακή

π.γ.στ.

Ὁ Παρακλητικὸς Κανὼν τῆς Παναγίας Παραμυθίας

2012-01-21T15:19:00.001+02:00

Ανεβαίνοντας τη σκάλα που βρίσκεται στα αριστερά της κεντρικής πύλης του καθολικού της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου υπάρχει παρεκκλήσιο αφιερωμένο στην Παναγία την Παραμυθία. Μέσα σ’ αυτό μεταφέρθηκε μετά την τέλεση του θαύματος, που θα περιγράψουμε, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, τοιχογραφία του 14ου αι. που βρισκόταν άλλοτε στη δεξιά άκρη τοῦ εξωνάρθηκα.
Παλαιά υπήρχε η συνήθεια, βγαίνοντας οι πατέρες από το Καθολικό, μετά το τέλος της ακολουθίας του Όρθρου, να ασπάζονται την εικόνα της Παναγίας που υπήρχε στον εξωνάρθηκα. Εκεί ο Ηγούμενος έδινε τα κλειδιά της κλεισμένης για τις βραδυνές ώρες πύλης της Μονής στον θυρωρό για να ανοίξει.
Κάποια χρονιά, αρχές του 14ου αι., στις 21 Ἰανουαρίου, τελείωσε ο Όρθρος. Οι πατέρες αποσύρθηκαν στα κελλιά τους για να αναπαυθούν, μέχρι να αρχίσουν τα καθημερινά τους διακονήματα. Τότε θα ανοιγόταν και η πύλη της Μονής. Δεν γνώριζαν ότι έξω από αυτήν παραμόνευαν πειρατές,- τότε ήταν μάστιγα στο Αιγαίο πέλαγος-, που την είχαν περιλυκλώσει, έτοιμοι να εισβάλλουν για να καταστρέψουν τα πάντα.
Στο ναό βρισκόταν μόνος ο Ηγούμενος, αφοσιωμένος στην προσευχή του. Πετάχτηκε ξαφνικά ακούοντας μια φωνή, που δεν έμοιαζε με φωνή ανθρώπου. Έντρομος κοίταξε γύρω του. Δεν είδε κανένα. Έξάλλου κανένας δεν ήταν μέσα στό ναό. Και όμως κάποιος μίλησε. Συγκέντρωσε την προσοχή του και γεμάτος φόβο κατάλαβε ότι η φωνή προερχόταν από την εικόνα της Θεομήτορος. Με ευλάβεια τέντωσε το αυτί του για να ακούσει. Άκουσε τότε τη φωνή της Παναγίας να λέει: «Μην ανοίξετε σήμερα την πύλη της Μονής, αλλά αφού ανεβείτε στα τείχη, να διώξετε τους πειρατές».
Κατάπληκτος ο Ηγούμενος προσήλωσε τα μάτια του στην εικόνα της Θεοτόκου. Αντίκρυσε τότε ένα εκπληκτικό θαύμα.
Η μορφή της Παναγίας ήταν ζωντανή. Το βρέφος Ιησούς που κρατούσε στα χέρια της πήρε και αυτό ζωή. Κίνησε το δεξί του χέρι και έκλεισε το στόμα της αγίας Μητέρας του, στρέφοντας προς αυτήν το φωτεινό πρόσωπό του.
Μια γλυκιά παιδική φωνή ακούστηκε να λέει: «Μη, Μητέρα μου, μην τους το λες. Άφησε τους να τιμωρηθούν, όπως τους αξίζει, γιατί αμελούν τα μοναχικά τους καθήκοντα».
Τότε η Κυρία Θεοτόκος με μεγάλη μητρική παρρησία προς τον μονογενή Υιόν της, σήκωσε ελαφρά το χέρι, συγκράτησε το χεράκι του, έκλινε λίγο προς τα δεξιά το θείο της πρόσωπο και επανέλαβε πιο έντονα : «Μην ανοίξετε σήμερα την πύλη της Μονής, αλλά αφού ανεβείτε στα τείχη, να διώξετε τους πειρατές…Και κοιτάξτε να μετανοήσετε, γιατί ο Υιός μου είναι οργισμένος μαζί σας». Επανέλαβε δε και για τρίτη φορά την προειδοποίηση: «Σήμερα, μην ανοίξετε την πύλη της Μονῆς…». Μετά το διάλογο η Κυρία Θεοτόκος και το Πανάγιο Βρέφος της αποκαταστάθηκαν πάλιν σαν εικόνα.
Ο Ηγούμενος γεμάτος θαυμασμό συγκάλεσε όλους τους Πατέρες, διηγήθηκε σ’ αυτούς τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν και τους επανέλαβε τα λόγια που είχε ακούσει από τα χείλη της Παναγίας και του Θείου Βρέφους προς την Μητέρα του.
Όλοι με κατάπληξη στράφηκαν προς το μέρος της θαυματουργού εικόνας. Και η κατάπληξη τους αυξήθηκε. Η παράσταση της εικόνας ειχε μεταμορφωθεί. Η σύνθεση μεταβλήθηκε ολοκληρωτικά και δεν έμοιαζε καθόλου με την παλαιά εικόνα. Διατηρήθηκε η μορφή όπως φαίνεται σήμερα. Η Παναγία να κρατά το χέρι του Χριστού κάτω από το στόμα της και να κλίνει το κεφάλι της δεξιά για να το αποφύγει. Η έκφραση του προσώπου της είναι γεμάτη απέραντη επιείκεια, αγάπη, συμπάθεια και μητρική στοργή. Ο Χριστός παρόλο που παριστάνεται ως βρέφος έχει αυστηρό πρόσωπο ως Κριτής.
Η εικόνα αυτή είναι πράγματι αχειροποίητος, διότι κατασκευάστηκε στη μορφή που είναι σήμερα, όχι από ανθρώπινο χέρι, αλλά από τη Χάρη του Θεού, μετά τη θαυματουργική επέμβαση της Παναγίας μας για τη διάσωση της Μονής. Ονομάστηκε «Παναγία Παραμυθία», δηλαδή Παρηγορήτρια. Και δικαίως· διότι όπως λένε οι προσκυνητές της Μονής, που δεν χορταίνουν να την βλέπουν, η θέα της γλυκιάς έκφρασης του προσώπου της Παναγίας ξεκουράζει, αναπαύει, γαληνεύει και παρηγορεί τη ψυχή του ανθρώπου.
Με το θαύμα αυτό φανερώνεται για άλλη μια φορά η μητρική παρρησία της Θεοτόκου στο να μεσιτεύει για τις αμαρτίες των ανθρώπων «προς τον Υιόν και Θεόν της» και οι σωτήριες πρεσβείες της με τις οποίες απαλάσσονται από τα δεινά που δίκαια τους αξίζουν για το πλήθος των αμαρτιῶν τους.
Η εικόνα μεταφέρθηκε στο ιδιαίτερο παρεκκλήσιο της Παραμυθίας. Μπροστά σ’ αυτήν οι μοναχοί διατηρούν ακοίμητο κανδήλι, ψάλλουν καθημερινά Παράκληση και τελείται κάθε Παρασκευή Θεία Λειτουργία. Παλαιότερα υπήρχε η συνήθεια οι κουρές των μοναχών να γίνονται σ’ αυτό το παρεκκλήσιο.
Με αυτή την εικόνα συνδέεται και ο βίος του Ὁσίου Νεοφύτου, ο οποίος διετέλεσε «προσμονάριος», δηλαδή φύλακας και διακονητής του παρεκκλησίου της Παραμυθίας.
Ο Ὅσιος βρισκόταν σε αποστολή και υπηρεσία εκ μέρους της Μονής για ένα χρονικό διάστημα σε κάποιο μετόχι της, στην Εύβοια. Εκεί αρρώστησε βαρειά. Παρακάλεσε τότε την Παναγία να τον αξιώσει να πεθάνει στη μονή της μετανοίας του. Άκουσε αμέσως τη φωνή της Παναγίας να του λέει: «Νεόφυτε, πήγαινε στη μονή σου και μετά από ένα χρόνο να ετοιμασθείς για την έξοδο σου από τη ζωή». Ευχαριστώντας θερμά την Παναγία ο Όσιος για την παράταση της ζωής που του δόθηκε, είπε στον υποτακτικό του να ετοιμασθούν για την επιστροφή στη μονή.
Πράγματι, μετά την παρέλευση ενός έτους, μια μέρα αφού κοινώνησε τα άχραντα μυστήρια, ανεβαίνοντας τη σκάλα μπροστά από το παρεκκλήσιο της Παραμυθίας, άκουσε πάλι τη φωνή της Παναγίας: «Νεόφυτε, ο καιρός της εξόδου σου έφθασε». Όταν πήγε στο κελλί του αδιαθέτησε και αφοῦ έλαβε συγχώρηση από όλους τους πατέρες της αδελφότητας, παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο.

http://vatopaidi.wordpress.com/

«Ἡ Ἱερά Μονή Ταξιαρχῶν Αἰγιαλείας «Εἰς ἔργον Διακονίας»,Παναγιώτου Θ. Παπαθεοδώρου

2012-01-19T23:27:00.000+02:00

Βιβλιολογία υπό Χρήστου Κ. Τσούβαλη

Ἡ ἐκδοτική παραγωγή «Σαῒτης», ἐξέδωκε τό 2011, εἰς τό Αἴγιον, ὡς «Ἔκδοση Ἱερᾶς Μονῆς Ταξιαρχῶν Αἰγιαλείας», τό βιβλίον, τοῦ φίλου καί συναδέλφου κ. Παναγιώτου Θ. Παπαθεοδώρου, μέ τίτλον: « Ἡ Ἱερά Μονή Ταξιαρχῶν Αἰγιαλείας «Εἰς ἔργον Διακονίας».

Τό βιβλίον, τό ὁποῖον ἀποτελεῖται ἀπό 191 σελίδας, προλογίζει ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αἰγιαλείας κ. κ. Ἀμβρόσιος, ἐπισημαίνον τό ἔργον τῆς διακονίας τῶν Ἱερῶν Μονῶν καί εἰδικώτερον τῆς ἱστορικῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῶν Ταξιαρχῶν Αἰγιαλείας (σ. 5-7).

Ἀκολουθεῖ εὐχαριστήριον, τοῦ Ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς κ. Καλλινίκου Πουλῆ, πρός τόν συγγραφέα, καί διά τήν δωρεάν παραχώρησιν εἰς τήν Ἱ. Μονήν τῶν πνευματικῶν του δικαιωμάτων (σ. 8).

Εἰς τήν εἰσαγωγήν, ὁ συγγραφεύς, ἀναφέρεται εἰς τό πόσον σημαντική ὑπῆρξεν ἡ πνευματική πρόσφορά τῆς γεραρᾶς Μονῆς εἰς τήν περιοχήν καί γενικώτερον εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί τά γράμματα καί εὐχαριστεῖ διά τήν ἀγάπην καί τήν εὐλογίαν τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, καθώς καί τό Ἡγουμενοσυμβούλιον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς διά τήν οἰκονομικήν στήριξιν τῆς ἐκδόσεως, ὅπως καί διά τήν συμβολήν φίλων εἰς τήν καλαίσθητον ἐμφάνισιν τοῦ βιβλίου (σ. 9-11).

Ἀμέσως, εἰς τό κεφάλαιον «Ἡ κατάσταση τῆς Ι. Μ. Ταξιαρχῶν στα μετεπαναστατικά χρόνια μέχρι σήμερα», παρουσιάζει τήν Μονήν, ὡς συνέχειαν της Μονῆς τοῦ Γέροντα (Ὁσίου Λεοντίου), καί ἀφοῦ τήν προσδιορίζει γεωγραφικῶς εἰς τήν ἐπαρχίαν τῆς Βοστίτσας, μᾶς ἀναφέρει διά τήν δραστηριότητα τῶν μοναχῶν κατά τήν περίοδον τῆς ἐθνικῆς μας παγγιγγενεσίας καί μετά ταῦτα καθώς καί διά τόν μέχρι σήμερον πνευματικόν τους ἀγῶνα (σ. 13-19). Εἰς τό κεφάλαιον «Διακονία Τραπεζῶν» προβάλλεται ἡ πλούσια διακονία τῶν μοναχῶν τῆς Μονῆς, κατά τά μεταεπαναστατικά χρόνια, εἰς τόν πνευματικόν, ἐκκλησιαστικόν, ἐκπαιδευτι-κόν καί κοινωνικόν τομέα (σ. 20-30). Ἀκολουθοῦν τά κεφάλαια «Ποιμαντική Διακονία», «Διακονία τοῦ Λόγου» καί «Διακονία τῆς ἕδρας» καί εἰς τά ὁποῖα ἀναφέρει ὀνόματα ἀδελφῶν τῆς Μονῆς, οἱ ὁποῖοι διεκρίθησαν ὡς Ἐπίσκοποι, ὡς λόγιοι κληρικοί καί ἱεροκήρυκες, ὡς ἐρευνηταί καί πολυγραφώτατοι συγγραφεῖς, ὡς διάκονοι τῆς Παιδείας τόσον εἰς τό «Ἑλληνικόν Σχολεῖον» ἐντός τῆς Μονῆς, ὅσον καί ἐκτός αὐτῆς εἰς Πανεπιστημιακάς καί ἄλλας Σχολάς (σ. 31-114).

Συμπληρώνει, ὁ ἀγαπητός συνάδελφος, τήν ἐργασίαν του, μέ τό κεφάλαιον, «Ὁ ἀνάλωτος θησαυρός τῆς Μονῆς εἰς παραμυθίαν τῶν πιστῶν», εἰς τό ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τά ἀποθησαυρισμένα εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Ἅγια Λείψανα (σ. 115-129). Ἀλλά καί μέ τό κεφάλαιον «Ὄργανον τῆς Παιδείας» ἀναφέρεται εἰς τήν βιβλιοθήκην τῆς Μονῆς μέ τά 400 περίπου ἑλληνικά παλαιότυπα, 100 χειρόγραφα, κώδικας, σιγίλλια, ταπιά καί ἐπίσημα ἔγγραφα, μέ τά ὁποῖα κατοχυρώνεται ἡ αὐτονομία, ἡ σταυροπηγιακή ἰδιότητα καθώς καί ἡ περιουσία τῆς Ἱερᾶς Μονῆς (σ. 130-156).

Τέλος, μετά τόν ἐπίλογον τοῦ συγγραφέως, ὁ ὁποῖος «εἶναι ξεχείλισμα θαυμασμοῦ καί ἔκφραση σεβασμοῦ καί ἀγάπης πρός τήν παλαίφατη μονή τῶν Ταξιαρχῶν Αἰγιαλείας καί στούς ἐπώνυμους ἤ λιγότερο γνωστούς μοναχούς της» (σ. 157-159), ὑπάρχουν, τό κείμενον τῆς κ. Ἑλένης Ἀγγελομάτη-Τσουγκαράκη, τό ὁποῖον ἐπιγράφεται «Συνοπτική ἱστορία τῆς κατά τήν Αἰγιάλειαν ἱερᾶς μονῆς τῶν Ταξιαρχῶν» (σ. 163-181), παρατηρήσεις καί σχόλια του συγγραφέως ἐπί τοῦ προηγουμένου κειμένου (σ. 181-185), αἱ πηγαί καί τά βοηθήματα (σ. 186-188), ὁ πίναξ τῶν περιεχομένων του βιβλίου (σ. 189) καί τά μέχρι σήμερον ἐκδοθέντα ἔργα τοῦ συγγραφέως (190-191).

Συγχαίρω τόν ἀγαπητόν καί φίλον συγγραφέα καί τοῦ εὔχομαι νά ἔχῃ ὑγείαν ἀμετάπτωτον ἐπί πολλά ἔτη καί νά συμπληρώνῃ τόν πίνακα τῶν ἔργων του μέ τόσον σημαντικά παρόμοια ἔργα.

Πάτραι, 18 Ἰανουαρίου 2012.

Χρῆστος Κ. Τσούβαλης

Ἄρχων Ὀστιάριος τῆς Μ. τ. Χ. Ε.

Θεολόγος

http://anastasiosk.blogspot.com/

ΤΟ ΦΟΡΤΙΟ

2012-01-19T21:42:00.000+02:00

Φορτίο ...
Είναι κάποιες στιγμές που έρχονται στη ζωή σου
και νοιώθεις ότι κουβαλάς το πιο βαρύ , απ΄ όλους , φορτίο στις πλάτες ...
Το μόνο που θες αυτές τις στιγμές ,
είναι να μπεις στο πιο απόμακρο δωμάτιο της ψυχής σου ,
εκεί όπου κανένας εξωτερικός θόρυβος δεν φτάνει ,
όπου κανένας επισκέπτης δεν μπορεί να σε βρεί ,
να κλείσεις την πόρτα , να σβήσεις το φως ,
ν΄ ακουμπήσεις το φορτίο κάτω ,
να λυγίσεις τα γόνατα , και ν΄ αφεθείς Στα Χέρια Του ...
ν΄ ακουμπήσεις την καρδιά σου ενώπιόν Του ...
και ν΄ αφήσεις τη σιωπή να μιλήσει ...
ν΄ αφήσεις μια μελωδία μυστική να χαρίσει αυτές τις ώρες γαλήνη στη ψυχή ,
το χάδι Του Κυρίου να της απαλύνει τον κάθε πόνο ,
να της σηκώσει το κάθε φορτίο ,
να της μιλήσει μυστικά και σιωπηλά ,
να της χαρίσει φως ουράνιο ,
και να της πει Το πιο Όμορφο Τραγούδι Τ΄ Ουρανού ...
" Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι , καγώ αναπαύσω υμάς".

Εὐθανασία καὶ ποιότητα ζωῆς

2012-01-19T21:31:00.001+02:00

Μελισσανίδη Κων/νου, Ἰατροῦ

Ἡ ἐφαρμογὴ τῆς εὐθανασίας, μὲ ἐπίσπευση ἢ διευκόλυνση τῆς ἐπελεύσεως τοῦ θανάτου μὲ τεχνητὰ μέσα, ὥστε νὰ εἶναι σύντομος καὶ ἀνώδυνος, γίνεται τὰ τελευταῖα χρόνια μὲ ἐπίκληση τῆς ποιότητας ζωῆς. Ἡ ποιότητα ζωῆς ὅμως στὴν ἐποχή μας ἐκτιμᾶται μόνο μὲ ὑλιστικὰ καὶ εὐδαιμονιστικὰ κριτήρια. Ἀπουσιάζει παντελῶς ἡ θεώρηση τῆς ζωῆς μὲ πνευματικὰ κριτήρια καὶ ἡ προσδοκία μιᾶς αἰώνιας ζωῆς κοντὰ στὸν Θεό.

Εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ ἐκτίμηση τῆς ποιότητας ζωῆς μόνο μὲ ὑλιστικὰ κριτήρια εἶναι ἐλλιπής καὶ μονοδιάστατη. Ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου συνολικὰ δὲν εἶναι μόνο βιολογικὴ ἀλλὰ καὶ πνευματική. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι διφυής, ἀποτελούμενος ὄχι μόνον ἀπὸ σῶμα, ἀλλὰ καὶ ψυχή. Ἡ μονοδιάστατη ἀντιμετώπισή του μόνο σὰν σῶμα, τὸν ἀδικεῖ ἀφάνταστα. Συρρικνώνει ἀπελπιστικὰ τὴν ἀξία του, ἀφοῦ τὸν ὑποβιβάζει σχεδὸν στὴ στάθμη τοῦ ζώου. Ἑνὸς ζώου ποὺ σκέπτεται μόνο καὶ συναισθάνεται. Ἑνὸς ζώου ποὺ δὲν ἐξασκεῖ τὴν τρίτη του διάσταση(*), τὸ «ἄνω θρώσκειν», δηλ. νὰ κοιτάζει πρὸς τὰ πάνω, νὰ ἐπικοινωνεῖ μὲ τὸν Θεό, νὰ θρησκεύει.

enromiosini.gr

Ν.εανία.Σ

ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΣΗ

2012-01-18T22:19:00.000+02:00

Καθημερινά συνειδητοποιούμε, ότι η κρίση βαθαίνει και εξελίσσεται σε τραγωδία του ελληνικού λαού, καθώς οι αόρατες και ορατές δυνάμεις κατοχής καλά οργανωμένες πνίγουν την Ελλάδα. Δεν βρισκόμαστε απλά στο χείλος του γκρεμού. Η χώρα μας κατρακυλάει σε μια ανεξέλεγκτη πορεία πλήρως ελεγχόμενη από αντίθεες δυνάμεις του σκότους, για να είναι βέβαιη η καταστροφική της πορεία.

Η σύγχρονη ελληνική τραγωδία παίρνει μάκρος και δεν είναι ορατή η ανακούφιση της κάθαρσης. Φθάσαμε σε αποκαλυπτικούς καιρούς, όταν το αντίχριστο πνεύμα με βιασύνη εφορμά για την παγκόσμια διακυβέρνηση. Στόχος σταθερός είναι ο έλεγχος των ανθρώπινων συνειδήσεων που προϋποθέτει γι’ αυτό την εξαθλίωση των λαών, για να ελέγχονται οι μάζες ευκολότερα

Όλος ο κόσμος είναι στόχος αυτών των δαιμονικών σχεδίων. Όμως η Ελλάδα επικεντρώνει το « ενδιαφέρον» των οργανωμένων δυνάμεων του χρήματος και της κακότητας. Γιατί; Γιατί εδώ υπάρχει πνευματικό « μέταλλο». Υπάρχουν αποθέματα ελευθερίας, υπόγεια πνευματικά ρεύματα των οποίων τη δύναμη δεν μπορεί κανείς να προσμετρήσει. Εδώ υπάρχει ο πόνος της θυσίας, το νέφος των ηρώων και των Αγίων της Ορθοδοξίας, αίμα χυμένο για την Ελλάδα και την πίστη. Καμιά γωνιά του κόσμου δεν ανέδειξε τόσο πλήθος αγίων και αγωνιστών όσο η μικρή Ελλάδα.

Αυτά έχουν κανένα σύνδεσμο με τη σημερινή κρίση, την παρακμή, την απαξίωση και τη διαφθορά; Οπωσδήποτε ναι. Γιατί αυτά είναι ο κρυμμένος θησαυρός της, το θεμέλιο της, η αέναη αστείρευτη πηγή που τρεις χιλιάδες χρόνια τώρα αναγεννά αυτόν τον τόπο,. Είναι η πέτρα πάνω στην οποία θα σπάσουν τα μούτρα τους όσοι σχεδιάζουν πονηρά δια την Ελλάδα.

Αν δούμε την κρίση αυτή κάτω απ’ αυτό το φως, τότε μέσα μας αναδύονται άλλες δυνάμεις με αισθήματα ελπίδας και αισιοδοξίας. Τότε βλέπουμε το χέρι του Θεού παιδαγωγικό, αλλά και φιλάνθρωπο να σώσει την Ελλάδα.

Η Ελλάδα πήρε μεγάλη κατρακύλα στον κατήφορο του ευδαιμονισμού, του εγωιστικού ατομικού βολέματος, της επίδειξης αλόγιστης σπατάλης, της εκπόρνευσης και της σαρκολατρείας. Η Ελλάδα έγινε χώρα αποστασίας παράδειγμα προς αποφυγή και πλήρους διάστασης λόγων και έργων. Λεγόμαστε ορθόδοξη χώρα και γίναμε από τιε χειρότερες ειδωλολατρικός χώρες. Μεγάλες εντυπωσιακέ Εκκλησίες, άφθονος ελληνοπρεπής και ορθόδοξος λόγος, που όμως δεν άγγιξε την καρδιά και τη ζωή. Εκεί κυριαρχεί ο άνθρωπος του συμφέροντος και της σάρκας

Γιατί φθάσαμε εκεί; Μακραίνει πολύ ο λόγος. Εκείνο που δεσπόζει στη σκέψη μας τώρα είναι πως η δοκιμασία αυτή θα γίνει αφετηρία μιας άλλης Ελλάδας, που θα ξαναβρεί τον εαυτό της στην ειρήνη και την ασφάλεια των πνευματικών και υλικών της αγαθών. Προέχει να βρούμε όλοι μας το νόημα, την επιστροφή στον καλό εαυτό μας, την επανάκαμψη στο σπίτι του Θεού Πατέρα. Πως θα επιβιώσει πνευματικά, ψυχικά και υλικά ο λαός μας σ’ αυτή την δαιμονική λαίλαπα που απειλεί με αλεύκαστο βλάβη και με χαίνοντες πληγές που θα κληρονομήσουν οι μέλλουσες γενιές.

Σ’ αυτά πρέπει να επικεντρώσουμε την προσοχή μας και να καλλιεργήσουμε πνεύμα ενότητας, αλληλεγγύης και αγωνιστικότητας, με την ελπίδα να βγει από το φως μια άλλη φωτισμένη ηγεσία που θα αδράξει την τύχη της χώρας και θα την οδηγήσει στο δρόμο της προόδου.

Μέχρι τότε αγωνιστικότητα, εγρήγορση, υπομονή στις ερχόμενες δοκιμασίες, ζωντανή πίστη και θερμή προσευχή.

( Εφημ. « ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΉ», Ζ. Μεταξάς, Δεκέμβριος 2011, φ. 860)

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ;

2012-01-18T22:11:00.000+02:00

Ο όρος παγανισμός προέρχεται από τη λατινική λέξη παγκάνι, που σημαίνει χωρικοί. Η ονομασία αυτή δόθηκε τα πρωτοβυζαντινά χρόνια στους εναπομείναντες ειδωλολάτρες της εποχής, που αντιδρούσαν στο ευαγγελικό μήνυμα της σωτηρίας και έμειναν προσηλωμένοι, λόγω αμάθειας και τυφλού φανατισμού, στις πρωτόγονες πίστεις του παρελθόντος. Η προσηγορία « παγανιστής» την εποχή αυτή ήταν σκωπτική ύβρις. Ας σημειωθεί πως λείψανα της αρχαίας ειδωλολατρικής θρησκείας συναντάμε ως τον Ζ΄ αιώνα στα νησιά της Ιταλίας και ως τον Θ΄ περίπου αιώνα στις απομονωμένες περιοχές της Μάνης της Πελοποννήσου.

Ο παγανισμός είναι ουσιαστικά ειδωλολατρία. Τόσο η αρχαιοελληνική θρησκεία, όσο και οι θρησκείες των άλλων προχριστιανικών λαών ήταν σαφώς ειδωλολατρικές. Η έννοια του Θείου σε αυτές, συγκρινόμενη με την σύγχρονη μονοθεϊστική αντίληψη έχει όλα τα γνωρίσματα της ειδωλολατρίας.

Η λατρεία αψύχων αντικειμένων και φανταστικών θείων οντοτήτων είναι καθαρή ειδωλολατρία.

Η ειδωλολατρία από την άποψη αυτή της χριστιανικής διδασκαλίας είναι η χειρότερη συνέπεια της πτώσεως του ανθρωπίνου γένους. Είναι η κυριότερη έκφραση αποστασίας του ανθρώπου από τον Θεό. Ο άνθρωπος, σκοτισμένος από τις συνεχείς πτώσεις του, λησμόνησε τον αληθινό Θεό και τον υποκατέστησε, σταδιακά, με είδωλα του περιβάλλοντος του ( ζώα, δένδρα, ποταμούς, λίθους, άστρα, φυσικά φαινόμενα, κοσμικές δυνάμεις, κ.λ.π.). Οι μεταπτωτικοί άνθρωποι σύμφωνα με τον Απ. Παύλο «μετήλλαξαν την αλήθεια του Θεού εν τω ψεύδει και εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν τη κτίσει παρά τον κτίσαντα», « φάσκοντες είναι σοφοί εμωράνθησαν και ήλλαξαν την δόξαν του Θεού εν ομοιώματι εικόνος φθαρτού ανθρώπου και πετεινών και τετραπόδων και ερπετών» ( Ρωμ. 1,22). Παράλληλα, συνεπαρμένοι από την πνευματική και ηθική τους σκοτοδίνη, έπλεξαν « γραώδεις μύθους» για τους ψεύτικους Θεούς τους. Έτσι προέκυψαν, με την πάροδο του χρόνου, οι διάφορες ειδωλολατρικές θρησκείες.

Η θρησκεία του κάθε λαού είναι ανάλογη με την πνευματική του εξέλιξη. Στους αρχαίους, αλλά και σε ορισμένους σύγχρονους λαούς, συναντούμε θρησκείες, άλλες, περισσότερο και άλλες λιγότερο ειδωλολατρικές.

Οι πιο πρωτόγονες μορφές ειδωλολατρίας είναι ο φετιχισμός και ο τοτεμισμός, οι οποίες είναι λατρεία αψύχων αντικειμένων και εμψύχων όντων. Η πιο εξευγενισμένη ειδωλολατρία είναι η ανθρωπομορφική ειδωλολατρία και ιδιαίτερα η ιδεατή ειδωλολατρία. Στις κατηγορίες αυτές μπορεί να ενταχθεί η εξελιγμένη αρχαιοελληνική θρησκεία, τουλάχιστον όπως τη βίωσαν οι διανοούμενοι, οι φιλόσοφοι και οι μορφωμένοι πρόγονοι μας. Αντίθετα οι αμαθείς μάζες και οι αμόρφωτοι χωρικοί βίωναν την πιο πρωτόγονη μορφή της. Αυτό ομολογεί και ο σύγχρονος « αρχαιολάτρης» συγγραφέας ( περ. « Απολλώνιον Φως», Ιανουάριος- Φεβρουάριος 1998 σελ. 9).

( Έκδοση Απ. Διακονίας: «Νεοπαγανισμός, η απειλή από το παρελθόν»).

Η ΔΩΡΕΑ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

2012-01-18T21:51:00.000+02:00

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ Οικουμενικός Πατριάρχης

«… ΑΝ η θεολογία δεν καταφέρει να ξαναβρεί τη σύνδεση της με την αγρυπνία και την προσευχή, καθώς και με την παραδεδομένη προσευχή και λειτουργία της Εκκλησίας, τότε δεν έχει λόγο ύπαρξης στη μελλοντική ιστορία της ανθρωπότητος παρά ως ξηρή και λογικοκρατούμενη νοητική άσκηση, δίπλα στις τόσες άλλες θεωρητικές επιστήμες.

Απλώς θα γεμίζει τις βιβλιοθήκες μας με διατριβές και πραγματείες , πάνω στις οποίες θα μπορούμε θαυμάσια να επιχειρηματολογούμε, ελάχιστα όμως θα είναι ικανές να εμπνεύσουν την ανθρώπινη καρδιά προς την ζωογόνο και σωτήρια αγάπη του Θεού.

Η αυθεντική θεολογία όμως είναι ικανή να στηρίξει τον κόσμο και να θρέψει ολόκληρη την κοινωνία. Και ασφαλώς με αυτόν τον τρόπο την προσέγγιζαν οι Εκκλησιαστικοί μας Πατέρες….».

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

2012-01-17T01:04:00.000+02:00

Ένα ερώτημα απασχολούσε από πάντα τους ανθρώπους: γιατί υπάρχει το κακό μέσα στον κόσμο; Πολλοί κατά καιρούς προσπάθησαν να δώσουν κάποια απάντηση . Έτσι εμφανίσθηκαν διάφορα φιλοσοφικά ,κοινωνικά και θρησκευτικά συστήματα που αποπειράθηκαν να προσεγγίσουν το όλο ζήτημα.

Το ότι υπάρχει κακό δεν μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει.

Αλλά γιατί το κακό; Αυτό είναι το πρόβλημα. Ένα πρόβλημα με πολλές παραμέτρους . Το κακό δρα μέσα στον κόσμο με αναφορά τον άνθρωπο. Αρρώστιες, πόνος, πείνα, επιδημίες, πόλεμοι, σεισμοί, πλημμύρες κ.α. συνθέτουν διαχρονικά την αρνητική ύπαρξη του κακού.

Παραμένει όμως το ερώτημα: Ποιος είναι αίτιος του κακού;

Μήπως ο Θεός; Παλιά δόθηκε μια τέτοια ερμηνεία από τον δυαλισμό. Ένα θρησκευτικό- φιλοσοφικό κίνημα που δέχεται ότι ο Θεός είναι πρωταίτιος του κακού. Δίδασκε ότι υπάρχουν δύο θεότητες, μία του αγαθού και μία του κακού. Και λόγω της σύγκρουσης αυτών των δύο θεοτήτων προέκυψε ένα δημιούργημα που αποτελεί σύμπλεγμα καλού και κακού. Και το τραγικό αυτό κατασκεύασμα είμαστε εμείς οι άνθρωποι που ζούμε καθημερινά το καλό και το κακό ταυτόχρονα.

Έχουν όμως έτσι τα πράγματα; Είμαστε θύματα μιας τέτοιας αντιπαλότητας;

Σ’ όλες τις θρησκείες και φιλοσοφίες υπάρχει ένα διαχρονικό παθολογικό γνώρισμα: η προσπάθεια του ανθρώπου να μάθει και να ερμηνεύσει τα διάφορα δεδομένα του εαυτού του, του Θεού και του περιβάλλοντος του. Γι’ αυτό και προσκρούει στον πεπερασμένο εαυτό του. Αυτό σημαίνει πως όσα παράγει ο άνθρωπος είναι ατελή και επικίνδυνα, είναι εφευρήματα της ανθρώπινης διαδικασίας.

Πόσο αληθινά είναι όμως;

Στον χριστιανισμό δεν κάνουμε λόγο για «ανακάλυψη», αλλά για αποκάλυψη δηλ. φανέρωση όλων εκείνων που είναι απαραίτητα για τη σωτηρία του ανθρώπου και του κόσμου. Και εκείνος που τα αποκαλύπτει είναι ο ίδιος ο Θεός. Γι αυτό και ο χριστιανισμός είναι θεία αποκάλυψη και γι’ αυτό το λόγο δεν μπορεί να αποκαλείται θρησκεία, αλλά Εκκλησία. Αυτή παρέλαβε από το Θεό και αυτή διακρατεί την παράδοση ως Θ. Αποκάλυψη. Ο Απ. Παύλος γράφει: « γνωρίζω δε υμίν, αδελφοί, το ευαγγέλιον ο ευηγγελισάμην υμίν, ο και παρελάβετε. Ενώ και εστήκατε δι’ ο και σώζεσθε… παρέδωκα γαρ υμίν εν πρώτοις ο και παρέλαβον…». Και δεν είναι η μοναδική, υπάρχουν και άλλες τέτοιες αναφορές.

Στο ερώτημα λοιπόν γιατί το κακό και ποιος ο αίτιος του, αλάνθαστη απάντηση μας δίνει ο λόγος του Θεού, που μας πληροφορεί, ότι η απόπειρα του διαβόλου να εκθρονίσει το Θεό, είχε ως συνέπεια όχι μόνο την πτώση του, αλλά τη διαρκή άρνηση και έχθρα του με τον Θεό. Σ’ αυτό το πταίσμα δυστυχώς έπεσε και ο άνθρωπος με την προπατορική του αμαρτία.

Γι’ αυτό το κακό από μόνο του δεν υπάρχει πουθενά, αλλά παίρνει ύπαρξη μόνο στο πρόσωπο είτε του διαβόλου είτε του ανθρώπου. Επίσης ούτε ο άνθρωπος είναι εισηγητής του κακού, αλλά θύμα του αρχεκάκου, του διαβόλου. Αυτό μας διδάσκει η Αγία Γραφή και επιβεβαιώνει η καθημερινή ζωή. Κανένας δεν επιλέγει το κακό ως κακό, το επιλέγει γιατί παρασύρεται ή εξαπατάται από το αγαθό στοιχείο που αναπόφευκτα παρουσιάζει. Εν τούτοις ο καθένας οφείλει να θεωρεί τον εαυτό του « αρχηγό» της κακίας που υπάρχει μέσα του. Και καταπολεμώντας την κακία που διαπιστώνει μέσα του, καταπολεμάει την κακία στη ρίζα της.

Γι’ αυτό το κακό από μόνο του δεν υπάρχει πουθενά, αλλά πραγματώνεται μόνο στο πρόσωπο είτε του ανθρώπου είτε του διαβόλου.

Στο ερώτημα γιατί το κακό, η απάντηση έχει σχέση με τον άνθρωπο και δίνεται από τους πατέρες ως εξής: « το κακό είναι η στέρηση του αγαθού» ( Ι. Δαμασκηνός). Αν δηλ. ο άνθρωπος εφαρμόζει το αγαθό, το καλό του Θεού θέλημα , τότε το κακό παύει να υφίσταται και να δρά.

πρ. γ.στ.

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

2012-01-17T00:53:00.000+02:00

πρωτ. Γ. Φλορόφσκι

Ο αληθινός σκοπός της προσευχής είναι να έρθουμε σε επικοινωνία με τον Θεό. Η προσευχή δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο σε ορισμένες ώρες της ημέρας. Ο χριστιανός πρέπει να αισθάνεται προσωπικά την παρουσία του Θεού. Σκοπός της προσευχής είναι ακριβώς το να είμαστε πάντοτε με τον Θεό.

Αγγλικανός ιερέας,καθηγητής προσχωρεί στην Oρθοδοξία στη Κεφαλονιά

2012-01-17T00:49:00.001+02:00

Πρωτοπρεσβύτερος Δρ Ιωάννης Μεσολωράς.

Εφημέριος Ι. Ν. Αγίου Σπυρίδωνος Αργοστολίου.

Στο τελείωμα του χρόνου την 31 Δεκεμβρίου του 2011 ο Wayne Burke τελείωνε τη θητεία του στην Αγγλικανική Εκκλησία και η 1 Ιανουαρίου 2012 τον βρήκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Εγκριθείσης της αιτήσεώς του για εισδοχή στην Ορθόδοξη Εκκλησία από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κεφαλληνίας κ, Σπυρίδωνα και κατηχηθείς υπό του Πρωτοπρεσβυτέρου Δρoς Ιωάννου Μεσολωρά εχρίσθη υπό του ιδίου δι Αγίου Μύρου στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Αργοστολίου το εσπέρας της 31ης Δεκεμβρίου 2011 και την 1η Ιανουαρίου του 2012 στον ίδιο Ναό δέχθηκε την πρώτη του Θ. Κοινωνία.

Ο Wayne βαπτίστηκε νήπιο στην Επισκοπελιανή Εκκλησία του Σαν Φραντζίσκο της Καλιφόρνιας. Υπηρέτησε σαν παπαδοπαίδι και μέλος εκκλησιαστικής συμφωνικής χορωδίας. Πήρε πτυχίο και μεταπτυχιακό στην επικοινωνιακή ρητορική στο πανεπιστήμιo του Σαν Φραντζίσκο και διδακτορικό στο πανεπιστήμιο του Cardiff της Ουαλίας. Τις θεολογικές και ιερατικές του σπουδές, προκειμένου να χειροτονηθεί ιερέας, τις έκανε στο St. Stephen’s House της Οξφόρδης. Έγινε και αναγνώστης της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Στην Οξφόρδη γνώρισε τον Ορθόδοξο Επίσκοπο και καθηγητή στο εκεί Πανεπιστήμιο Κάλλιστο Ware του οποίου και μελέτησε τα περίφημα βιβλία: The Orthodox Church, The Orthodox Way και Lenten Triodion. Η Αγγλικανική εκκλησία του πρότεινε να γίνει ιερέας πράγμα που απεδέχθη, ζήτησε όμως να κάνει την πρακτική του στην Ορθόδοξη εκκλησία της Αγίας Τριάδος στην Οξφόρδη, όπως και έγινε. Εδώ έμαθε πολλά για την Ορθόδοξη λατρεία και την εκκλησιαστική Μουσική.

Εν συνέχεια διάκονος και ιερέας της Αγγλικανικής εκκλησίας χειροτονήθηκε από τον Επίσκοπο Γιβραλτάρ Geoffrey Rowell και υπηρέτησε ως αναγνώστης, διάκονος και ιερέας στην Αγγλικανική Εκκλησία του St. Paul’s στην Αθήνα. Εδώ έρχεται σε επαφή στο Αγιορείτικο Μετόχι της Αναλήψεως στο Βύρωνα με τον Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαο στην πνευματική καθοδήγηση του οποίου τον είχε αναθέσει ο Αγγλικανός Επίσκοπoς τοῡ Γιβραλτάρ.

Ο Wayne υπήρξε μέλος του Αγγλικανικού–Ορθοδόξου Διαλόγου, ιδρυτικό μέλος της Κοινότητος του St. Alban και St. Sergius στην Αθήνα, συμμετείχε σε μία αποστολή στον Οικουμενικό Πατριάρχη της Leadership 100 society της Αμερικής. Σήμερα διδάσκει Ρητορική και επικοινωνία στο DEREE, το Αμερικανικό Κολλέγιο της Αθήνας.

Είναι νυμφευμένος με ορθόδοξο γάμο (του μυστηρίου τελεσθέντος υπό του υποφαινομένου και του π. Χαραλ. Χαρίτου στα Σπήλια Κεφαλλονιάς) με την Κεφαλλονίτισα φιλόλογο καθηγήτρια Άννα- Μαρία Κωνσταντάκη και έχουν μία θυγατέρα την Μαρία – Ουρανία. Έτσι γνώρισε και τον Άγιο Γεράσιμο, ο οποίος σε κάποια κρίσιμη στιγμή της ζωής του παρουσιάστηκε στο όνειρό του συνοδευόμενος από μία καλόγρια, του έτεινε το χέρι και τον κάλεσε κοντά του. Η πρόσκληση του «των Ορθοδόξων προστάτη» Αγίου Γερασίμου έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην τελική του απόφαση να εγκαταλείψει την Αγγλικανική εκκλησία, της οποίας παρακολουθούσε με θλίψη την συνεχή «απόκλιση από την παράδοση», και να ζητήσει καταφύγιο στην Ορθόδοξη Εκκλησία

Η τελετή της εισδοχής έγινε στην Εκκλησία μου του Αγίου Σπυρίδωνος Αργοστολίου στα αγγλικά από το SERVICE BOOK OF THE HOLY ORTHODOX-CATHOLIC APOSTOLIC CHURCH της Antiochian Orthodox Christian Archdiocese of New York and all North America και περιλαμβάνει δυό μέρη: Την Ακολουθία Αποδοχής-«The office for receiving into the Orthodox faith such persons as have not previously been Orthodox» και την Ακολουθία του Χρίσματοs – «The office of Anointment with the Holy Chrism into the Orthodox faith of those who have been converted and have united themselves with the Holy Orthodox – Catholic Church of the East». Στο πρώτο μέρος ο υποψήφιος ευρισκόμενος προς την είσοδο του Ναού, ερωτάται εάν απορρίπτει τις εσφαλμένες διδασκαλίες της Ομολογίας εις την οποίαν ανήκε και εάν επιθυμεί να εισέλθει και να παραμείνει στην Ορθόδοξη πίστη. Μετά την καταφατική του απάντηση δέχεται ευχή υπό του τελετουργού θέτοντος την χείρα του επί της κεφαλής του. Και πάλιν ερωτάται αν επιθυμεί την ένωσή του με την Ορθόδοξη πίστη και απαγγέλλει το Σύμβολο της Πίστεως μετά το οποίο ο τελετουργός αναφωνεί: «Ευλογητός ο Θεός ο φωτίζων και αγιάζων πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». Εν συνέχεια ο Ιερουργός του θέτει ερωτήσεις περί το δόγμα, την παράδοση και την τάξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας και τον ερωτᾱ εάν τα δέχεται. Μετά την κατάφασή του κρατώντας με το δεξί του χέρι την άκρη του Επιτραχηλίου του Ιερουργού εισέρχεται μετ’ αυτού στο Ναό ενώπιον τραπεζίου στο οποίο έχει τεθεί το ιερόν Ευαγγέλιο, του Ιερουργού προσκαλούντος τον ως εξής: « Enter thou the Orthodox Church; And cast away all the errors and false doctrines wherein thou dwelt: and honour the Lord God, the Father Almighty, and his Only-begotten Son Jesus Christ, and the Holy Spirit, one true and living God, the Holy Trinity, one in Essence and indivisible», ενώ ψάλλεται ο 66ος ψαλμός «Ο Θεός οικτειρήσαι ημάς,…» μετά από τον οποίο ο ιερουργός απαγγέλει προσφυείς στην περίπτωση ψαλμικούς στίχους. Ο υποψήφιος γονατίζει έμπροσθεν του Ευαγγελίου και ο ιερουργός απαγγέλει μία θαυμάσια ευχή με μεγάλη κατάνυξη. Στην φράση: « …and dost show unto them that have wandered from the truth the right path unto knowledge of the only true God …»Ο πλανημένος και περιπλανώμενος Wayne ένοιωσε, όπως μου είπε, ευγνωμοσύνη και αγαλλίαση που τώρα περπατά τον δρόμο της αλήθειας του μόνου αληθινού Θεού. Και στην πιο κάτω φράση: «…thou hast graciously enabled him to have recourse unto thy Holy Apostolic Orthodox-Catholic Church» ένοιωσε την απανεμιά στην αγκαλιά της Ορθόδοξης–Καθολικης Εκκλησίας. Κατόπιν ανιστάμενος ο υποψήφιος υπόσχεται ότι την αληθινή πίστη της Ορθοδόξου Εκκλησίας θα κρατήσει ακεραία και θα την ομολογεί πλήρη μέχρι τελευταίας του αναπνοής. Ο Ιερουργός επιλέγει το: «Ευλογητός ο Θεός ο πάντας ανθρώπους θέλων σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθεῑν» και διαβάζει στον γονατισμένο υποψήφιο συγχωρητική των αμαρτιών του ευχή.

Ακολουθεί με το «Ευλογητός…» και το «Βασιλεύ ουράνιε» η ακολουθία του Χρίσματος η οποία περιλαμβάνει τα «Ειρηνικά», την ευχή «Ευλογητός ει Κύριε, ο Θεός ο Παντοκράτωρ…» από την Ακολουθία του Βαπτίσματος, την Χρίση, μία ακόμη μικρή ευχή, την απόλουση, το «Εδικαιώθης, εφωτίσθης, ηγιάσθης … εχρίσθης δι Αγίου Χρίσματος…», μία μικρή ευχή μυστικώς, λεγόμενη από τον Ιερουργό, το «Ελέησον ημάς ο Θεός…» και την Απόλυση.

Ανάδοχος παρέστη η κυρία Ελένη Κωνσταντάκη και στον Wayne δόθηκε, κατά την επιθυμία του, και το όνομα Γεράσιμος. Ας αποδειχθεί άξιος της μεγάλης ταύτης χάριτος.

http://www.e-kefalonia.net/

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ΛΟΥΚΑ ( Δέκα λεπρών), Λκ.17,12-19

2012-01-14T18:18:00.002+02:00

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ

Ο ΙΗΣΟΥΣ Χριστός ερχόμενος στον κόσμο εγκαινίασε μια νέα πραγματικότητα. Τα ευαγγέλια κάνουν συχνά λόγο για θαύματα του Ιησού κι’ όλα έχουν ένα μόνιμο χαρακτηριστικό: δεν γίνονται για να προκαλέσουν την πίστη, αλλά την προϋποθέτουν. Και αυτό φαίνεται στη σημερινή ευαγγελική διήγηση της θεραπείας των δέκα λεπρών.

Ο Ιησούς « αναβαίνων εις Ιεροσόλυμα» ετοιμάζεται να επισκεφθεί ένα τόπο και συναντά στο δρόμο του δέκα λεπρούς άνδρες, οι οποίοι τον παρακαλούν « Ιησού επιστάτα ελέησον ημάς». Ο ένα απ’ αυτούς ήταν Σαμαρείτης. Οι Σαμαρείτες ως γνωστόν θεωρούνταν από τους Ιουδαίους ακάθαρτοι, αιρετικοί και αφορισμένοι. Κι’ όμως οι δέκα αυτοί άνθρωποι είναι μαζί όταν συναντάνε το Χριστό παρά τις διαφορές τους. Τι τους ενώνει άραγε; Τους ενώνει η αρρώστια, η απόρριψη, η κοινωνική απομόνωση. Η λέπρα ήταν για τους Εβραίους σημείο αμαρτίας και τιμωρίας και ο λεπρός απόβλητος από την κοινότητα, μέχρι να θεραπευθεί. Γι’ αυτό και όταν αντιλαμβάνονται το Χριστό, στέκονται μακριά « πόρρωθεν», από εκεί που τους είχε θέσει η κοινωνία.

Η λέπρα λοιπόν συνέδεε αυτούς τους δέκα άνδρες. Εκείνο όμως που τους φέρνει ακόμη πιο κοντά είναι η πίστη τους, που ενισχύονταν απ’ όσα είχαν ακούσει για το Χριστό και έτρεφαν την ελπίδα να επιστρέψουν υγιείς στο οικογενειακό τους περιβάλλον. Ο Χριστός βέβαια δεν τους ζητάει πίστη, αλλά τους φανερώνει το μέτρο της αγάπης Του που δέχεται τους πάντες χωρίς καμιά διάκριση.

Τους θεραπεύει όμως μ’ ένα περίεργο τρόπο. Τους στέλνει στους ιερείς του Ισραήλ που ήταν αρμόδιοι για να βεβαιώσουν τον καθαρισμό τους από τη λέπρα. Με τη μικρή αυτή υπακοή τους ζητάει να κάνουν πράξη την πίστη που από μόνοι τους φανέρωσαν. Και συγχρόνως στέλνει κι’ ένα διπλό μήνυμα προς το ιουδαϊκού ιερατείου: ότι ο ίδιος σέβεται το μωσαϊκό νόμο και ότι ο νόμος δεν έχει τη δύναμη να σώζει. Πέρα από το νόμο βρίσκεται η πίστη. Γιατί ο νόμος έχει μέσα του τη δουλεία στην αμαρτία, ενώ η πίστη ανοίγει δρόμο για την ελευθερία και τη μετάνοια.

Αυτή η πίστη επιτρέπει να δράσει επάνω τους η θαυματουργική ενέργεια του Θεού. Οι δέκα υπακούουν στην εντολή του Ιησού και η πίστη τους φέρνει την ανάλογη καρποφορία. Όπως πηγαίνουν προς τους ιερείς, καθαρίζονται από την αρρώστια τους Όμως μετά την θεραπεία συμβαίνουν πράγματα που μας οδηγούν στο ότι η πίστη δεν είναι ένα αυτονόητο αγαθό, αλλά που δοκιμάζεται συνεχώς και απαιτεί θάρρος, θυσίες, άσκηση, κάθαρση και φωτισμό.

Εκείνο που μας εντυπωσιάζει αρχικά είναι η ευκολία με την οποία οι εννέα, αν και καθαρίσθηκαν από τη λέπρα τους, λησμόνησαν Εκείνον που τους ευεργέτησε, επικαλούμενοι προφανώς τις διατάξεις περί καθαρμών και δεν επιστρέφουν για να τον ευχαριστήσουν. Για να μη διαψεύσουν την επίσημη αναγνώριση εκ μέρους του ιερατείου και όσων τους απέκλειαν από παντού, απορρίπτοντας Αυτόν που δεν απέκλεισε ποτέ οπό την αγάπη του και τους θεράπευσε. Τον δε Σαμαρείτη θεωρούν εκτός έθνους και νόμου.

Φυσικά θα συνειδητοποίησαν, ότι ο Χριστός δεν ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στο καταστημένο της εποχής, το οποίο δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν. Πόσο μάλλον ο Σαμαρείτης που τους ακολουθούσε. Αλλά εκείνο που τον πλήγωσε περισσότερο δεν ήταν οι φωνές των λευιτών όσο των πρώην συντρόφων τους, οι ρηχές εξηγήσεις και ο φανατισμός.

ΟΙ ρόλοι όμως αντεστράφησαν. Αυτοί οι εννέα, τα χθεσινά θύματα του νόμου, τώρα αναπαράγουν τη συμπεριφορά του θύτη. Αυτοί που μέχρι χθες υφίσταντο διωγμούς και κοινωνικό αποκλεισμό, με τη σειρά τους αποκλείουν κάποιους άλλους. Αρνούνται με κάθε τρόπο να παραδεχθούν, ότι στο παρελθόν υπήρξαν οι ίδιοι περιφρονημένοι και ασθενείς. Έτσι εξηγείται γιατί τόσο γρήγορα ξεχνούν τι έκανε γι’ αυτούς ο Θεός, και πόσο απότομα φέρονται σκληρά σ΄ εκείνους που χαρακτηρίζονται περιθωριακοί. Ανήκουν τώρα κι’ αυτοί στους « καθώς πρέπει» και τους « υγιείς».

Αποποιούμενοι οι εννέα το οδυνηρό παρελθόν τους, δείχνουν σαν να μη διδάχθηκαν τίποτε απ’ αυτό. Αισθάνονται ταπεινωτικά να επιστρέψουν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν, τόσο μειωτικά το να παραδεχθούν ότι ήταν άρρωστοι και θεραπεύθηκαν με τη δύναμη του Θεού. Κι’ αντί να φανούν μεγαλόψυχοι και ευγνώμονες, κατάντησαν μικρόψυχοι και αχάριστοι. Αρνήθηκαν να γευθούν το μυστήριο της ανθρώπινης ευχαριστίας και τη χαρά της θαυματουργικής αποκατάστασης.

Βλέποντας τα πράγματα μ’ ένα άλλο πρίσμα μπορούμε να διαπιστώσουμε, ότι οι κάθε λογής διακρίσεις, οι σύγχρονοι εθνικισμοί και οι πάσης φύσεως ρατσισμοί, οι ιδεολογικοί και θρησκευτικοί διαχωρισμοί κ.α. αποτελούν εκφράσεις αφιλαδελφείας και αχαριστίας εκ μέρους μας, κι’ όχι μόνο των εννέα απέναντι στο Θεό, ο Οποίος προσφέρει τα δώρα Του επί δικαίους και αδίκους, σε αγίους και αμαρτωλούς.

Τρέχουν λοιπόν οι εννέα στους ιερείς για να λάβουν την αναγνώριση που επιζητούν, να βγάλουν το στίγμα από τον μακροχρόνιο κοινωνικό αποκλεισμό, να ξαναγίνουν ένα με τον κόσμο και να γευτούν τη χαρά του. Αυτό έχει πολύ μικρή σημασία, ότι το κάνουν αυτό σ’ ένα τόπο ιερό. Ας μην λησμονούμε πόσες φορές δεν επενδύουμε ιδιοτελείς προθέσεις και εγωιστικά κίνητρα με « χριστιανικά» επιχειρήματα! ‘Η πόσες φορές δεν χρησιμοποιούμε την πίστη, την ευλάβεια και την φιλανθρωπία μας για να δικαιολογήσουμε την κακία μας και την αδυναμία μας για θυσίες και αγάπη.

Ένας όμως απ’ αυτούς « όταν είδε ότι θεραπεύθηκε, γύρισε πίσω δοξάζοντας τον Θεό, έπεσε στα πόδια του Χριστού και τον ευχαρίστησε. Και αυτός ήταν Σαμαρείτης». Επιστρέφει για να τον ευχαριστήσει, ενώ θα μπορούσε κι’ αυτός διωγμένος από τους ιερείς των ιουδαίων να πάει στους δικούς του ιερείς, ξανάρχεται στον Ιησού, ενώ τον χωρίζουν εθνικές και θρησκευτικές διαφορές. Επιστρέφει ευγνωμονών και προπαντός ελεύθερος από εθνικιστικά συμπλέγματα και θρησκευτικές προκαταλήψεις, με μια πίστη ανιδιοτελή γεμάτη από αγάπη.

Μπορεί η κοινωνία να του στέρησε πολλά αποκλείοντας τον από τη φυσιολογική ανθρώπινη ζωή. Όμως ο ίδιος δεν έχασε ποτέ την ουσιώδη ανθρωπιά του, τη δυνατότητα να δημιουργεί δεσμούς, να ξεπερνάει το φόβο και την ανάγκη. Έτσι ήταν σε θέση να ξεπερνάει εγωισμούς και ντροπές της καθημερινής συμβατικότητας και να βάζει σε δεύτερη μοίρα την « αξιοπρέπεια του» και τη γνώμη των άλλων για το πρόσωπο του. « Κι’ αυτός ήταν Σαμαρείτης». Δηλ. ήταν αποκλεισμένος δύο φορές από τους συνανθρώπους του.: για την καταγωγή του και κατάντημα του. Αλλά και δύο φορές αποκαταστημένος: και ως προς την υγεία του και ως προς τη νέα σχέση του με το Θεό.

Κι’ εδώ έγκειται η θεραπεία που προσφέρει ο Χριστός σ’ εμάς: μια θεραπεία αληθινή, καίρια και ουσιαστική και αποκατάσταση των σχέσεων μας με το Θεό. Δεν είναι αρκετό να αφαιρέσει ο Χριστός την ασθένεια ή τις αμαρτίες. Χρειάζεται κι’ εμείς να υγιαίνουμε εν αυτώ και να ζούμε σε κοινωνία μαζί Του. Δεν αρκεί να καλυπτόμαστε πίσω από μια « ωραία» πίστη, πρέπει η πίστη αυτή να συνοδεύεται από έναν αυθεντικό τρόπο ζωής εν Χριστώ.

Το βασικό λοιπόν μήνυμα της σημερινής ευαγγελικής διήγησης είναι: Ο Χριστός έρχεται να μας συναντήσει χωρίς διακρίσεις και χωρίς ν’ αποκλείει τη χάρη Του από κανέναν. Γίνεται ο ίδιος μέσα στην Εκκλησία ο θεραπευτής μας και αποκαθιστά τη σχέση μας με το Θεό.

Ζητεί ζωντανή πίστη που περνάει μέσα από την ταπείνωση και εκφράζεται ως αγάπη., Πίστη που συναντάει το Θεό στο πρόσωπο του άλλου και αυτοπροσφέρεται ως ευχαριστία, δοξολογία, αληθινή λατρεία.

Πρόκειται για πίστη που αλλάζει τη σχέση μας με το Θεό, με τους άλλους και το περιβάλλον μας. Πίστη στην οποία μας προσκαλεί σήμερα ο ευγνώμων Σαμαρείτες, που αν βιωθεί σωστά θα κάνει αδύνατο να ξαναειπωθεί το δίκαιο παράπονο του Χριστού : « οι δε εννέα πού;»

π.γ.στ.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ

2012-01-14T18:10:00.001+02:00

Οικουμ. Πατριάρχης ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

«… Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ είναι η λυδία λίθος της πνευματικής ζωής του κάθε ανθρώπου. Αποκαλύπτει αυθεντικά την αληθινή κατάσταση της ζωής του. Η προσευχή εν τέλει αποκαλύπτει ποιοι πραγματικά είμαστε εν σχέσει με τον Θεό και τους άλλους. Αν μπορούμε να προσευχόμαστε, μπορούμε να μιλήσουμε και στους άλλους. Αν γνωρίζουμε πώς να προσευχόμαστε, τότε γνωρίζουμε και πώς να σχετιζόμαστε και με τους άλλους. Η προσευχή είναι καθρέπτης της εσωτερικής ζωής. Αυτό ισχύει τόσο για εκείνους που επέλεξαν να αναλώσουν ολόκληρη τη ζωή τους στην προσευχή όσο και για τους λαϊκούς, άνδρες και γυναίκες, των οποίων η ζωή πρέπει επίσης να ζυμώνεται με την προσευχή.

Η προσευχή δεν είναι προνόμιο ολίγων αλλά κλήση όλων. Η προσευχή μπορεί να είναι αυτό για το οποίο οι μοναχοί είναι κατ’ εξοχήν προορισμένοι, ταυτόχρονα όμως αποτελεί θεμελιώδη έκφραση της ανθρώπινης σχέσης με τον Θεό και τους άλλους καθώς και με τη φυσική δημιουργία που έπλασε ο Θεός. Ως τέτοια, η προσευχή αγκαλιάζει όντως ολόκληρο τον κόσμο….

Στην Ορθόδοξη Παράδοση η προσευχή δεν συνιστά κάποιο στάδιο- προκαταρτικό ή τελικό- της πνευματικής ζωής, αλλά μια δραστηριότητα που διεισδύει και διαποτίζει όλα τα στάδια και όλες τις πτυχές της ζωής. Η προσευχή δεν είναι κάτι που εντάσσεται σε κάποιο χρονικό σημείο της ημέρας ή της εβδομάδας μας. Και όταν αποσυρόμαστε για προσευχή σε συγκεκριμένες ώρες, το πράττουμε για να δώσουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να φθάσει στο σημείο να γίνει ολόκληρος προσευχή, αντί απλώς να απαγγέλλει προσευχές.

Υιοθετούμε τους λόγους ενός από τους θεολόγους των πρώτων αιώνων, του Ωριγένη: « Ολόκληρη η ζωή ενός αγίου είναι μια μεγάλη αδιάλειπτη προσευχή». Ο στόχος μας είναι να γίνουμε πύρινες φλόγες προσευχής, ζωντανή προσευχή, που θα αναπαύει τους εν απογνώσει και θα θερμαίνει τους εν ανάγκη αδελφούς μας….» .

( « Συνάντηση με το Μυστήριο»).

π.γ.στ.

Παράκληση, Ιωαννίδης-Μάλαμας-Αλεξίου

2012-01-14T00:03:00.001+02:00

Περπάτησα πάρα πολύ και τα φτερά μου τα 'χω χάσει
Μα εσύ που δεν πατάς στη γη καν' την ψυχή μου να πετάξει
Μ' ένα αερόστατο να πάμε στο φεγγάρι ένα αεράκι να μας πάρει
Φωτιά και αέρας να κάνουμε δική μας τη μικρή ζωή μας

Είν' η καρδιά μου μια αυλή σ' ένα κελί που όλο μικραίνει
Μα εσύ που έχεις το κλειδί έλα και πες μου το γιατί
Σε κάποια θάλασσα που ο ήλιος τη ζεσταίνει το όνειρο μου ξαποσταίνει
Νερό και αρμύρα να κάνουμε δική μας τη μικρή ζωή μας

Έχω ένα κόμπο στο λαιμό και μια θηλιά που όλο στενεύει
Έλα και κάνε μουσική την τρέλα που με διαφεντεύει
Κι αν είναι οι νότες και οι λέξεις αφελείς τραγούδησε τες να χαρείς
Μ' ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας τη μικρή ζωή μας

ΨΥΧΗ ΖΩΣΑ

Ευθανασία!

2012-01-13T23:55:00.000+02:00

Μελισσανίδη Κων/νου,ἸατροῦΚατὰ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος δὲν ἀφοροῦν μόνο τὸν κάθε ἄνθρωπο. Ἀφοροῦν ὁλόκληρη τὴν κοινωνία, ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα καὶ προπαντὸς τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Ἡ ζωή, ὡς δῶρο τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἱερὴ καὶ μόνον ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ τὴν ἀφαιρέσει. Δὲν ἀποτελεῖ ἀτομικὸ δικαίωμα τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Γι’ αὐτὸ καὶ κάθε παρέκκλιση, ὅπως ὁ φόνος (ἀφαίρεση τῆς ζωῆς ἄλλου ἀνθρώπου), αὐτοκτονία (ἀφαίρεση τῆς δικῆς του ζωῆς) καὶ εὐθανασία (ἐπίσπευση θανάτου μὲ ἀνθρώπινη παρέμβαση), ἀποτελεῖ μεγάλη «ἀστοχία» στὴν ἐπίτευξη τοῦ «καθ’ ὁμοίωσιν», δηλ. μεγάλη «ἁμαρτία» ὄχι μόνον πρὸς τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ Ἐκκλησία, ὡς στοργικὴ μητέρα, δὲν μένει ποτὲ ἀδιάφορη μπροστὰ στὸν ἀνθρώπινο πόνο, σωματικὸ ἢ ψυχικό. Τὸν ψυχικὸ πόνο ἀντιμετωπίζει μὲ πνευματικὰ μέσα (διδασκαλία, ἱεροπραξίες, μυστηριακὴ ζωή). Γιὰ τὸν σωματικὸ πόνο, συνιστᾶ τὴν προσφυγὴ στὴ βοήθεια τῆς Ἰατρικῆς (ἐφ’ ὅσον μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ριζικὰ ἡ αἰτία τοῦ πόνου ἢ μόνο τὸ ἀποτέλεσμα) καὶ ἐπικουρικὰ χρησιμοποιεῖ τὴν προσευχή, εἰδικὲς εὐχές, εἰδικὲς ἀκολουθίες (π.χ. εὐχέλαιο).

Ἡ πίστη στὴν ἀγάπη καὶ στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀποτελεῖ βασικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, καλεῖ κάθε Χριστιανὸ νὰ ἀντιμετωπίσει θετικὰ καὶ μὲ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό, ὄχι μόνο τὴν ὑγεία καὶ τὴν εὐτυχία, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀσθένεια, τὸν πόνο καὶ τὴ δυστυχία. Ὁ Θεὸς δὲν ἐπιτρέπει τὰ κακά, γιὰ νὰ τιμωρήσει ἢ νὰ ταπεινώσει τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ κυρίως γιὰ νὰ τὸν συνετίσει, νὰ τὸν φέρει σὲ μετάνοια καὶ νὰ τὸν ὠφελήσει πνευματικά. Νὰ τοῦ ὑπενθυμίσει τὴ φθαρτότητά του, τὴν προσωρινότητά του σ’ αὐτὴν τὴν ζωὴ καὶ τὸ αἰώνιο συμφέρον του στὴν ἀτελεύτητη Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἀπ. Παῦλος λέει χαρακτηριστικὰ γιὰ τὴν περίπτωση αὐτὴ «τοῖς ἀγαπῶσιν τὸν Θεόν, πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθὸν» (Ρωμ. η΄ 28), δηλ. σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀγαποῦν τὸν Θεὸ ὅλες οἱ περιστάσεις (καλὲς ἢ ἄσχημες) συντελοῦν στὸ καλὸ (στὴν πνευματική τους ὠφέλεια καὶ στὴν οἰκοδομὴ τους κατὰ Χριστόν).

aktines.blogspot.com

Ν.εανία.Σ

Βορειοηπειρώτης έφτιαξε το νεκροταφείο των πεσόντων και μπήκε φυλακή!!!

2012-01-13T23:48:00.000+02:00

Συνεχίζονται οι αλβανικές προκλήσεις κατά της ελληνικής μειονότητας

Τους διωγμούς κατά της ελληνικής μειονότητας συνεχίζει με αμείωτους ρυθμούς η αλβανική κυβέρνηση με νέα πρόκληση αυτή τη φορά.

Συγκεκριμένα, ποινή φυλάκισης ενός έτους, χωρίς αναστολή, επέβαλλε το Εφετείο Κορυτσάς στον πρόεδρο της Ομόνοιας Περιφέρειας Κορυτσάς και μέλος του προεδρείου του κόμματος ΕΕΜΜ- MEGA, Ναούμ Ντίσιο, με την κατηγορία της «σύλησης τάφων» στο χωριό Μπομποστίτσα.

Ο Ντίσιος στην προσπάθεια του να διευκολύνει τη πρόσβαση στο μνημείο δύο Ελλήνων στρατιωτών πεσόντων κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, έριξε τσιμέντο προκειμένου να κατασκευάσει μονοπάτι και μερικά σκαλοπάτια που να οδηγούν εκεί.

Το εν λόγω μνημείο βρίσκεται κοντά στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Ωστόσο, μόνο θετικά δεν είδαν τη πράξη αυτή, οι Αλβανοί εθνικιστές, οι οποίοι υποστήριξαν πως στο σημείο που κατασκευάστηκε το μονοπάτι, υπήρχαν τάφοι Αλβανών που καταστράφηκαν. Στην συνέχεια ζήτησαν τη δίωξη του Ντίσιου με συνέπεια να καταδικαστεί πρωτόδικα.

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Ομόνοιας Περιφέρειας Κορυτσάς υπέβαλλε έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης όμως το Εφετείο αποφάσισε να διατηρήσει την ποινή, χωρίς αναστολή, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για πλημμέλημα.

Άρα, σήμερα ο βορειοηπειρώτης πολιτικός οφείλει να παρουσιαστεί στη φυλακή, προκειμένου να εκτίσει την ποινή του.

Ο Ντίσιος με δηλώσεις του, τονίζει ότι πρόκειται για πολιτική απόφαση καθώς γίνεται σαφές ότι εντάσσεται στην κλιμακούμενη πολιτική διώξεων κατά τηςελληνικής μειονότητας.

Είναι προφανές, ότι η στάση της αλβανικής κυβέρνησης απέναντι στα δικαιώματα των βορειοηπειρωτών, όχι μόνο δεν βελτιώνεται αλλά αντίθετα σκληραίνει εξαιτίας και της πίεσης που ασκεί η «Ερυθρόμαυρη Συμμαχία».

Η ακραία εθνικιστική οργάνωση, που ειρήσθω εν παρόδω, πρόκειται να μετεξελιχθεί σε κόμμα, προβάλλει ανθελληνικές θέσεις, εξωθώντας σε πλειοδοσία εξτρεμιστικής πολιτικής

Νewsbomb

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΔΑΝΕΙΚΑ, ΑΛΛΑ ΙΔΑΝΙΚΑ

2012-01-13T00:00:00.000+02:00

Ένας αρθρογράφος της εφημερίδας « ΕΣΤΙΑΣ» έγραφε τα εξής αναφερόμενος στο μεγάλο θέμα της ελληνικής κρίσης:

Το θέμα της εξόφλησης δισεκατομμυρίων που χρεωστά η πατρίδα μας είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Τα τελευταία χρόνια ζήσαμε μεγαλοπρεπώς ως μαχαραγιάδες. Αλλά πως; Μα με δανεικά! « Ζήσαμε , έγραφε, με δανεικά, χωρίς ιδανικά».

Τα «δανεικά» είναι για πάντα ευχάριστα και καλοδεχούμενα, τα «ιδανικά» όμως, όλες οι ανώτερες ηθικές και πνευματικές αξίες της ζωής, είναι θησαυρίσματα δυσκολοσύλλεκτα και δυσκολοφύλακτα. Χρειάζεται κόπος για να τα μαζέψεις και άλλος τόσος να τα φυλάξεις, γιατί πρόκειται για θησαυρίσματα ψυχής.

«Τα μεγάλα ιδανικά ξεκινάνε απ’ τον Θεό, γι’ αυτό και εκφράζουν την αιωνιότητα» (Αντ. Σαμαράκης). Ή, καθώς το εκφράζει ο κυρός Μητροπολίτης Λευκάδας ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ: «ιδανικά θα πει να ονειρευτείς αιώνια». Και προσθέτει : « πρέπει να εξιδανικεύουμε την πραγματικότητα και να κάνουμε πράξη τα ιδανικά που πιστεύουμε».

Ο κόσμος γύρω μας είναι γεμάτος από ιδεολογίες και ιδεοληψίες, αλλά είναι κενός, γυμνός και πεινασμένος για ιδανικά. Τα ιδανικά είναι αθάνατα, ενώ οι ιδεολογίες είναι προσωρινές και θνητές.

( ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2012 Ι.Μ. ΓΡΕΒΕΝΩΝ)

ΧΕΡΟΥΒΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ, ΤΑΛΙΑΔΩΡΟΣ ΧΑΡΙΛΑΟΣ

2012-01-12T23:56:00.001+02:00

Θεός είναι και εντός και πέραν του χωροχρόνου.

2012-01-12T23:39:00.000+02:00

Επίσκοπος Αθανάσιος Γιέφτις

Οι άγιοι της Εκκλησίας μας μαρτυρούν ότι, όταν ο άνθρωπος συναντιέται με τον Θεό, όταν ενώνεται με τον Θεό, όταν γεύεται την χάρη του Θεού, παρουσία θείας δυνάμεως, «πνευματικής ισχύος» πού λέει ο Άγιος Μάξιμος -πνευματικής δύναμης του Αγίου Πνεύματος-, όταν μεταγγίζεται με κάτι θείον, με κάτι παραπάνω από ό,τι είναι απλώς σύνοψη των δικών του ψυχοφυσικών δυνάμεων, τότε νιώθει ότι ο Ζων Θεός είναι και εντός και πέραν του χωροχρόνου. Νιώθει, επίσης, ότι δεν κατάγεται ούτε παράγεται από τον χώρο και το χρόνο, δηλαδή δεν μπορεί να προέλθει ένας άνθρωπος ακόμη κι αν συνοψίσει κανείς όλη την φύση ή όλο το Σύμπαν, όλο τον χωρόχρονο· από αυτά και μόνον δεν βγαίνει ο άνθρωπος ως πρόσωπον. Ούτε μπορείς να πει κανείς ότι από μια ενδοκοσμική εξίσωση προκύπτει ο άνθρωπος και ο χώρος και ο χρόνος του.

ΠΡΟΣΕΧΕ ΠΩΣ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ

2012-01-12T23:28:00.001+02:00

Π.Μ. ΣΩΤΗΡΧΟΣ

Ο άνθρωπος αποτελείται από σώμα και ψυχή, αλλά δεν ζει χωριστά το ένα από το άλλο. Το ζητούμενο είναι να βρίσκονται και τα δύο σε αρμονική σχέση με προεξάρχουσα βέβαια την ψυχή που είναι η πνοή του Θεού μέσα στον άνθρωπο.

Πως όμως μπορούμε να πετύχουμε αυτή την αρμονία;

Με την αρμονία που έχει μια ζυγαριά. Δηλ. όπως προσέχουμε την ώρα που ζυγιάζουμε κάποιο είδος, ισορροπώντας την ζυγαριά βάζοντας ή βγάζοντας για να ισορροπήσει, έτσι γίνεται και στη ζωή μας, όταν θέλουμε την αρμονία του σώματος και της ψυχής. Αυτή η προσπάθεια της προσοχής με τις κατάλληλες ενέργειες μας, φέρνει την αρμονία που ζητάμε. Αυτό συμβαίνει και με την ισορροπία της ψυχής και του σώματος.

Η προσοχή μας είναι το πρώτο και το μείζον. Γιατί όπου βρίσκεται η προσοχή μας, εκεί βρίσκεται και η ψυχή μας και υποταγμένο το σώμα μας. Λ.χ. αν πεινάμε, η προσοχή μας είναι στην εξεύρεση της τροφής. Αν διψάμε αναζητούμε το νερό και αν αγαπάμε το Θεό, σκεπτόμαστε διαρκώς τον Θεό.. « όπου έστιν ο θησαυρός ημών, εκεί έσται και η καρδία ημών».

Το ζητούμενο είναι : με ποια πνευματικά μέσα μπορούμε να ελέγχουμε την προσοχή μας και μέσω αυτής την ίδια τη ζωή μας;

Πρώτον η θέληση μας πρέπει να είναι υποταγμένη στο Θεό. Δεύτερο η θερμή προσευχή. Γιατί από μόνοι μας δεν μπορούμε να νικήσουμε τις αδυναμίες μας. Το τρίτο βήμα είναι η διαρκής εγρήγορση. Να είμαστε συνεχώς άγρυπνοι μέσα μας και αυτί το επιτυγχάνουμε αναζητώντας διαρκώς την «μνήμη του Θεού». Τέλος είναι η νήψη, η συνεχής και αδιάκοπη ενδοσκόπηση του εαυτού μας, με την εξέταση των λογισμών, των επιθυμιών, της φαντασίας και κάθε κίνησης της καρδιάς μας, αν είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού ή όχι.

Το Θέμα είναι : πρόσεχε πως προσέχεις.

Και είναι πρωταρχική ανάγκη να ελέγχουμε και τις πέντε αισθήσεις, γιατί απ’ αυτές περνούν από μέσα μας οι περισσότερες προσβολές των πειρασμών.

Αλλά και η ψυχή μας έχει τις δικές της αισθήσεις και μάλιστα είναι πιο ισχυρές, όπως η φαντασία που αναπλάθει ή αναπαριστά τελείως ελεύθερα και αυθαίρετα τα πάντα. Γι’ αυτό ο διάβολος προτιμά να εισέλθει στο εσωτερικό μας κόσμο και αυτό οι άγιοι Πατέρες την ονομάζουν « γέφυρα των δαιμόνων».

Τελικά οφείλουμε να προσέχουμε ιδιαίτερα τα μάτια του σώματος και τη φαντασία της ψυχής. Δηλ. να προσέχουμε πως προσέχουμε.

Για την κατάκριση

2012-01-12T23:11:00.000+02:00

Από το Γεροντικό

Τίποτε δεν παροργίζει τόσο τον Θεό και τίποτε δεν απογυμνώνει τόσο τον άνθρωπο από τη χάρη, ώστε να φτάσει και σε εγκατάλειψη από μέρους του Θεού, όσο το να κατηγορεί τον πλησίον του ή να τον κατακρίνει ή να τον εξουθενώνει. Και είναι τόσο βαρύτερη η κατάκριση από κάθε άλλη αμαρτία, ώστε ο ίδιος ο Χριστός λέει:
“Υποκριτή, βγάλε πρώτα το δοκάρι που έχεις στο μάτι σου και τότε θα δεις καθαρά για να βγάλεις το σκουπιδάκι πού βρίσκεται στο μάτι του αδελφού σου”.
Παρομοίασε δηλαδή το αμάρτημα του πλησίον με το σκουπιδάκι, ενώ την κατάκριση με το δοκάρι.
Είναι τόσο κακό το να κατακρίνει κανείς, σχεδόν ξεπερνά κάθε αμαρτία. Επομένως τίποτε δεν είναι βαρύτερο, αδελφοί μου, ούτε χειρότερο από το να καταδικάσουμε ή να εξουθενώσουμε τον πλησίον.
Γιατί να μην προτιμούμε να κατακρίνουμε τον εαυτό μας;
Και εννοώ τα κακά τα δικά μας πού καλά τα γνωρίζουμε και για τα οποία πρόκειται να δώσουμε λόγο στον Θεό.
Γιατί αρπάζουμε το δικαίωμα της κρίσης του Θεού;
Τι θέλουμε από το πλάσμα του, τι θέλουμε από τον πλησίον; Τι ζητάμε από τα βάρη του άλλου;
Έχουμε, αδελφοί, τι να φροντίσουμε. Ο καθείς ας προσέχει τον εαυτό του και τις δικές του κακίες.
Η εξουσία να δικαιώνει και να καταδικάζει, ανήκει μόνο στον Θεό, που γνωρίζει και την κατάσταση του καθενός και τη δύναμη, τον τρόπο της ζωής και τα χαρίσματά του, την ιδιοσυγκρασία και τις ικανότητές του, ανήκει στον Θεό που κρίνει ανάλογα με το καθένα απ΄ αυτά, όπως ο ίδιος μόνος τα γνωρίζει.

ΕΥΛΟΓΙΑ-ΚΟΠΗ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑΣ

2012-01-10T21:42:00.001+02:00

Την Κυριακή, μετά την Θ. Λειτουργία στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου ( κυλικείου) προσφέρθηκε καφές και πρωινό στους εκκλησιαζομένους πιστούς και στη συνέχεια έγινε η ευλογία και κοπή της παραδοσιακής βασιλόπιττας από τους ιερείς της Ενορίας μας.

Προς τους πιστούς μίλησε δι’ ολίγων ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού πρωτ. Γερασιμάγγελος Στανίτσας τονίζοντας τις έννοιες : χρόνος- ζωή –καθήκον.

Αγαπητοί Ενορίτες,

Βρισκόμαστε στο κατώφλι ενός καινούργιου χρόνου.

Ο χρόνος που έφυγε δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ. Κι’ αυτός που ήλθε δεν είναι σίγουρα δικός μας. Εκείνο που πρέπει να προσέξουμε για να μη μετανιώσουμε στο τέλος είναι:

-Να αξιοποιήσουμε το χρόνο που μας χαρίζει ο Θεός.

Ο χρόνος είναι μία αξία και γίνεται έτσι γιατί ο χρόνο της ζωής μας είναι σύντομος, έστω κι’ αν ζήσουμε εκατό χρόνια.

Δεν χρειάζεται ν’ α αντιμετωπίζουμε με επιπολαιότητα την αξία της παρούσης ζωής. Όσο σύντομη είναι η ζωή μας, τόσο ανυπολόγιστη είναι και η αξία της.

Η ζωή μας είναι μια στιγμή μπροστά στην αιωνιότητα. Αλλά ο Θεός δεν μετράει τα χρόνια μας. Απλά τα ζυγίζει.

Το ερώτημα είναι:

Εμείς πως αξιοποιούμε το χρόνο μας;

Ο χρόνος είναι μία δωρεά του Θεού, αλλά και μία ευκαιρία.

Πόσοι όμως την εκμεταλλεύονται;

Κάθε στιγμή του χρόνου μας είναι συνδυασμένη με κάποιο καθήκον. Δεν υπάρχει στιγμή χωρίς κάποιο καθήκον.

Γίνεται κατανοητό πιστεύω πως δεν αρκούν οι ευχές και τα « χρόνια πολλά». Αυτές εκφράζουν το τι έχει μέσα του ο άνθρωπος. Μόνο η εκτέλεση του καθήκοντος της κάθε στιγμής φέρνει τη χαρά και την ευλογία που κατακτιέται με σκληρό αγώνα, προσοχή και προσευχή.

Αλλά με τον έντονο τρόπο που ζούμε, ξεχνάμε το σπουδαιότερο: Το πώς να ζήσουμε. Γιατί αν ζούμε έχοντας στραμμένη αποκλειστικά την προσοχή μας και τα ενδιαφέροντα μας στην υλιστική όψη της ζωής, δηλ χωρίς ιδανικά, τότε γερνάει κανείς πολύ νωρίς. Δεν γερνάει κανείς επειδή περνούν τα χρόνια, αλλ’ όταν χάνει τα ιδανικά του.

Πολλές φορές παραπονιόμαστε γιατί ο χρόνος που πέρασε δεν μας έδωσε αυτό ή εκείνο. Συμβαίνει όμως το αντίθετο. Ο χρόνος έχει το δικαίωμα να παραπονεθεί εναντίον μας, γιατί δεν σεβαστήκαμε την αξία του.

Το χθες λοιπόν δεν ξανάρχεται.

Το αύριο δεν είναι σίγουρο.

Η αναβολή σημαίνει ματαίωση.

Γι’ αυτό χίλια αύριο δεν μας κάνουν ένα σήμερα.

Ο χρόνος είναι μία άγραφη σελίδα στην οποία ο Θεός θέλει να γράφουμε.

Άλλοι την τσαλακώνουν.

Άλλοι τη μουντζουρώνουν.

Άλλοι αφήνουν το διάβολο να γράφει με το βρωμερό χέρι του.

Ο Θεός περιμένει να του παρουσιάσουμε το καλλιτέχνημα της ψυχής μας για το οποίο μας παραχώρησε το χρόνο της ζωής μας.

Ίσως μας αφήσει κάποια προθεσμία να το τελειώσουμε αυτή τη χρονιά που ήδη έχει αρχίσει.

Καλή και ευλογημένη χρονιά σ’ όλη την Ενοριακή μας οικογένεια.

π. γ. στ.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΗΚΟΛΑΣΗ

2012-01-10T21:26:00.000+02:00

Β. Λόσκυ

« Η κόλαση δεν είναι τόσο ένας τόπος όπου ο Θεός φυλακίζει τους ανθρώπους, όσο ένας τόπος τον οποίο οι ίδιοι οι άνθρωποι, καταχρώμενοι την ελεύθερη θέληση τους, διαλέγουν για να φυλακίσουν τον εαυτό τους.

Ακόμα και στην κόλαση οι κολασμένοι δεν στερούνται της αγάπης του Θεού, αλ’ αυτό που οι άγιοι βιώνουν ως χαρά, αυτοί το βιώνουν ως βάσανα, ως πυρ κατανάλισκον, πράγμα που είναι αποτέλεσμα της δικής τους επιλογής. Η αγάπη του Θεού θα είναι ένα ανυπόφορο βάσανο γι’ αυτούς που δεν την έχουν αποκτήσει μέσα τους…».

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΕΙΝΑ

2012-01-10T21:23:00.002+02:00

Ο Απ. Παύλος παραγγέλλει στον Τίτο επίσκοπο Κρήτης« ίνα φροντίζωσιν καλών έργων προΐστασθαι οι πεπιστευκότες τω Θεώ». ( Τιτ. 3,8). Αλλά και η Εκκλησία μας σήμερα συμμετέχει και πρωτοστατεί με φορείς για την αντιμετώπιση της πείνας και της δυστυχίας που πλήττει εδώ και καιρό το λαό μας.

Μπορεί κανείς να θέσει μια ερώτηση: είναι αυτό μέσα στην αποστολή της Εκκλησίας; Είναι μέσα στις αρμοδιότητες της; Η Εκκλησία δεν πρέπει να ενδιαφέρεται κυρίως για τη σωτηρία της ψυχής του ανθρώπου και για την πνευματική αναγέννηση του κόσμου;

Την απάντηση τη δίνει η ίδια η Εκκλησία με το αίτημα της Κυριακής Προσευχής « τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον». Ο Χριστός θέλει να τονίσει, ότι οι άνθρωποι είναι ένα ψυχοσωματικό όλον και κανένα στοιχείο του δεν είναι περιφρονητέο. Έτσι παίρνουν απάντηση όσοι νομίζουν ότι ο χριστιανισμός υποτιμά το σώμα και οδηγεί σε μια μη ρεαλιστική αντιμετώπιση της ζωής, και ότι δήθεν θέλει να «αποκοιμίσει» τους ανθρώπους ως προς τις υλικές ανάγκες με υποσχέσεις μελλοντικής ευτυχίας. Και τους κάνει εύκολα θύματα για εκμετάλλευση.

Εδώ όμως βρίσκεται το μεγάλο λάθος. Το αίτημα αυτό για « τον επιούσιον άρτον» μας θυμίζει ότι είμαστε ζωντανά όντα που πεινάμε. Ό, τι ζει και κινείται ,έχει ανάγκες. Είναι άσχημο να μην μπορούμε να χορτάσουμε την πείνα μας, αλλά και πιο άσχημο αν δεν νοιώθουμε καμία πείνα. Δυστυχώς σε μια εποχή που λαοί ολόκληροι πεινάνε και άλλοι είναι χορτάτοι που δεν νοιώθουν καμία πείνα! Δεν νοιώθουν την πείνα της δικαιοσύνης, της αλήθειας, της αγάπης δηλ. την πείνα του Θεού. Είναι κορεσμένοι υλικά. Αυτός όμως ο κόρος δεν μπορεί να καλύψει την ψυχική τους φτώχεια, την σκληρότητα και αδιαφορία. Γι’ αυτό το αίτημα αυτό μας θυμίζει, ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανάγκη από τον άρτο. Και «άρτος» δεν σημαίνει απλά το ψωμί. Σημαίνει τροφή, ασφάλεια, μόρφωση, πρόνοια, ελευθερία. Αυτό το μήνυμα συνέλαβε Εκκλησία από την αρχή της παρουσίας της. Γι’ αυτό και η ζωή της σφραγίσθηκε από την πρώτη και μεγάλη εντολή της αγάπης.

Το τι έκανε η Εκκλησία δια μέσου των αιώνων μέχρι σήμερα στο θέμα αυτό δεν χρειάζεται να κάνουμε λόγο. Είναι σε όλους γνωστά.

Κάποιοι λένε : πρέπει να προσφέρουμε και στους μη χριστιανούς υλική βοήθεια; Αναφέρουμε μόνο ένα παράδειγμα από την ιστορία της Εκκλησίας που είναι πρωτοποριακό. Όταν επί Θεοδοσίου του Β΄ ηττήθηκαν και αιχμαλωτίσθηκαν 7.000 Πέρσες από τους Βυζαντινούς, ο επίσκοπος Αμίδης Ακάκιος έδωσε εντολή να πωληθούν τα κοσμήματα της Εκκλησίας ( τα ιερά σκεύη κ.α.) και να εξαγορασθούν, να απελευθερωθούν και να τραφούν οι αιχμάλωτοι. Και όταν τον κατηγόρησαν γι’ αυτό απάντησε πως κόσμημα για την Εκκλησία είναι η εξαγορά των ειδωλολατρών, έστω, αιχμαλώτων και η προσφορά σ’ αυτούς τροφής και ελευθερίας

Πόσα δεν έχει να μας πει το παράδειγμα αυτό όταν σήμερα ένας ολόκληρος κόσμος λιμοκτονεί ή υποσιτίζεται; Πως μπορούμε να κοιμόμαστε και να ξυπνάμε ευχαριστημένοι, όταν εκατομμύρια ανθρώπων στον κόσμο, παιδιά πεινάνε και λιώνουν γιατί δεν έχουν ούτε τα στοιχειώδη της ζωής;

Βέβαια το πρόβλημα της πείνας δεν λύνεται με συσκέψεις. Ο κόσμος σήμερα λένε δεν χρειάζεται ελεημοσύνη, αλλά δικαιοσύνη. Αυτό είναι σωστό. Αλλά όσο δεν επικρατεί απόλυτα η δικαιοσύνη, δεν μπορούμε να αδιαφορούμε για την ανάγκη των άλλων. Να μη λησμονούμε, ότι μόνο με την έμπνευση της χριστιανικής αγάπης μπορούμε να επινοηθούν σωστά και δίκαια κοινωνικά συστήματα.

Επίσης χρειάζεται η συνδρομή όλων των δυνάμεων γιατί το πρόβλημα είναι μεγάλο και μόνο η οργανωμένη δραστηριότητα όλων μπορεί να προσφέρει συστηματική διακονία. Όχι μηχανοποιημένα, αλλά με σεβασμό προς την προσωπικότητα των ευεργετούμενων που είναι κι’ αυτές εικόνες του Θεού.

Η αγάπη μπορεί να κάνει θαύματα σαν κι’ αυτά ποτ πέτυχαν μεμονωμένα ακόμη άτομα( χριστιανοί ιεραπόστολοι, ο Ραούλ Φολερώ, η αδελφή Τερέζα κ.α. ), πολύ περισσότερο όταν αυτή είναι καρπός συνεργασίας όλων των χριστιανικών ομολογιών.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει: « καμία δύναμη δεν μπορεί να αναχαιτίσει την ασυγκράτητη ορμή της αγάπης, που είναι πιο δυνατή από τη φωτιά»!

Σε μια εποχή η οποία έχει γεμίσει εμπρηστές κάθε λογής που καταστρέφουν και κατακαίγουν, η εκκλησιαστική συνείδηση μας επιβάλλει τον εμπρησμό μιας άλλης φωτιάς, της αγάπης, που θερμαίνει, ζωογονεί και φέρνει ανθρωπιά και ελπίδα στον ταραγμένο και αιμάσσοντα κόσμο μας. Γιατί μόνο η χριστιανική αγάπη που είναι πάνω από τη δικαιοσύνη, η αγάπη η παγκόσμια, χωρίς σύνορα και σκοπιμότητες, μπορεί να καταργήσει την αντίθεση ανάμεσα στη χλιδή και την εξαθλίωση, στον πλούτο και τη φτώχεια, στον κόρο και την πείνα και να φέρει την ισορροπία ανάμεσα στου λαούς.

Και αυτή η εξισορρόπηση είναι το αναντικατάστατο θεμέλιο πάνω στο οποίο πρέπει να στερεωθεί η παγκόσμια ειρήνη που ποθεί ο κόσμος μας και γι’ αυτό προσευχόμαστε και γι’ αυτή την οικοδομούμενη πάνω στην αγάπη ειρήνη αγωνιζόμαστε.