Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2019

Ὁ ἀποχαιρετισμός


«Ἡ τελετὴ τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ» εἶναι ὁ τίτλος βιβλίου, ποὺ ἀναφέρεται στὰ τελευταῖα χρόνια ζωῆς καὶ «προσφορᾶς» ἑνὸς σύγχρονου ὑπαρξιστῆ φιλοσόφου, γραμμένο ἀπὸ τὴ σύντροφό του. Βάζουμε εἰσαγωγικὰ στὴ λέξη «προσφορά», γιατί ἡ «φιλοσοφία τοῦ μηδενός», ποὺ εἰσηγεῖται καὶ γενικότερα ὅλο τὸ ἔργο του, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ «βρόμικα λύματα ποὺ ἐκβράζει ἕνας ἀγωγὸς ἀποχέτευσης»· ἔτσι τὰ χαρακτηρίζει πρώην ὁμόφρων φίλος του, ὁ ὁποῖος μετεστράφη στὴν Ὀρθοδοξία καὶ βαπτίσθηκε στὸ Ἅγιο Ὄρoς. Αὐτὴ τὴν αἴσθηση δυσώδους ἀπαισιοδοξίας ἀποκομίζει ὅποιος διαβάζει τὸ βιβλίο αὐτό, μὲ τὸ ὁποῖο μᾶς ἀποχαιρέτησε ὁ φιλόσοφος.
Ἡ διαθήκη τοῦ ἀποστόλου Παύλου
Τελείως διαφορετικὴ εἶναι ἡ αἴσθηση ποὺ δίνει ἡ σκηνὴ τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ, ποὺ περιγράφεται στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή. Πῶς νὰ μὴν εἶναι γεμάτη ἀπὸ τὴν εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅταν σ’ αὐτὴν ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀποχαιρετᾶ τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐφέσου καὶ μαζὶ μὲ αὐτοὺς οὐσιαστικὰ ὅλους τοὺς ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἀποδέκτες τοῦ κηρύγματός του. Αὐτὸς ὁ ἀποχαιρετιστήριος λόγος του δὲν εἶναι μόνο ὁ ἐπίλογος τῆς διδασκαλίας του, ἀλλὰ καὶ μία ὑπέροχη ἐπιτομὴ καὶ περίληψή της· θὰ λέγαμε ὅτι εἶναι ἡ διαθήκη τοῦ Πρωτοκορυφαίου Ἀποστόλου.
Σὲ μία διαθήκη, τὸ νὰ ἀναφέρεται κάποιος στὰ περιουσιακὰ στοιχεῖα ποὺ κληροδοτεῖ, σαφῶς δὲν θεωρεῖται ἀξιόμεμπτη περιαυτολογία. Ἔτσι κι ἐδῶ ὁ Παῦλος, ἀναφέροντας συνοπτικὰ τὴν περιουσία τῆς καρδιᾶς του καὶ τὸν πλοῦτο τῆς ποιμαντικῆς του πείρας, χρησιμοποιεῖ μία γλώσσα ποὺ σὲ ἕναν ἐπιπόλαιο ἀκροατὴ θὰ ἄφηνε τὴν ὑπόνοια ὅτι ὁ Ἀπόστολος καυχησιολογεῖ. «Μὴν τὸ θεωρήσετε αὐτὸ κομπασμό», μᾶς προλαβαίνει ὁ ἱερὸς Χρυσοστομος· «ἐξάλλου ὁ Ἀπόστολος, γιὰ νὰ βεβαιώσει τὰ λεγόμενά του, ἐπικαλεῖται τὴ μαρτυρία τῶν ἀκροατῶν του· ἐκεῖ φαίνεται ἡ ἀρετὴ τοῦ διδασκάλου, ὅταν ἔχει μάρτυρες τῶν κατορθωμάτων του, τοὺς ἴδιους τοὺς μαθητές του».
Μὲ αἴσθημα εὐθύνης
Τὸ πρῶτο «κατόρθωμα» τοῦ ποιμένος καὶ διδασκάλου Παύλου, ποὺ πρέπει νὰ κληρονομήσουν οἱ μαθητές του, εἶναι τὸ νὰ προσέχουν πρῶτα τὸν ἑαυτό τους. Ὁ γνήσια ταπεινὸς Ἀπόστολος, γιὰ νὰ μὴν κινδυνέψει ποτὲ νὰ ἀκούσει τὸ «δάσκαλε ποὺ δίδασκες...», «δουλαγωγοῦσε» τὸ σῶμα του, ζώντας μὲ αὐστηρὴ ἐγκράτεια καὶ ἄσκηση. Μόνο μὲ τέτοιες προϋποθέσεις μπορεῖ ὁ ποιμένας νὰ προσέχει σωστὰ καὶ τὸ ποίμνιό του. Μόνο, «ὅταν ἐαυτοῖς προσέχετε, τότε καὶ τὸ ποίμνιον κερδαίνει», θὰ ἑρμηνεύσει ὁ ἀληθινὸς ἀσκητὴς Χρυσορρήμων. Καὶ ἡ εὐθύνη αὐτὴ εἶναι ἀνυπολόγιστα μεγάλη, ὅταν ἀναλογισθεῖ κανεὶς ὅτι, γιὰ νὰ σωθεῖ καὶ νὰ γίνει κτῆμα τοῦ Χριστοῦ αὐτὸ τὸ ποίμνιο, χύθηκε ἀφειδῶς τὸ Ἄχραντο Αἷμα του.
Τὴν ἀκριβοπληρωμένη αὐτὴ «μάνδρα» τῶν λογικῶν προβάτων -προειδοποιεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος- θὰ τὴν ἀπειλήσουν «λύκοι βαρεῖς», οἱ ὁποῖοι, ἐπειδὴ θὰ ἐμφανίζονται ὑπὸ τὸ ἔνδυμα τοῦ ποιμένα, θὰ εἶναι ἰδιαίτερα ἐπικίνδυνοι. Εἶναι θλιβερὸ ὅτι πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ψευδοδιδασκάλους θὰ προέρχονται ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας: «Σφόδρα βαρύ, ὅταν ὁ πόλεμος εἶναι ἐμφύλιος», θρηνεῖ ὁ Χρυσόστομος. Οἱ ποιμαντικὲς ἐπιστολὲς τοῦ Παύλου ἐπιβεβαιώνουν τὴν ἀλήθεια αὐτῶν τῶν προβλέψεων. Ἰδιαίτερα τραγικὸ εἶναι ὅτι ἕξι ἀπὸ τοὺς «λαλοῦντες διεστραμμένα», θὰ ἦταν ἀπὸ τὴν Ἔφεσο, πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ὁποίας μιλάει τώρα ὁ Ἀπόστολος. Καὶ ὁ ἐγωισμὸς τους φάνηκε στὸ ὅτι εἶχαν βασικὸ στόχο νὰ δημιουργήσουν δικούς τους ὀπαδοὺς καὶ ὄχι μαθητὲς τοῦ Κυρίου.
«Παρατίθεμαι ὑμᾶς τῷ Θεῷ»
Ἐδῶ ἀναγκάζεται ὁ Παῦλος νὰ θυμίσει τὸ κύριο «κατόρθωμά» του, τὴν καρδιὰ τῆς ποιμαντικῆς του, ἡ ὁποία συνίστατο σὲ τριπλῆ θυσία: δάκρυα πόνου καὶ προσευχῆς, πολύωρη καθημερινὴ φροντίδα καὶ ἐξατομικευμένη ἐνασχόληση μὲ τὸν καθένα. Ὅλα αὐτὰ ὅμως δὲν εἶχαν σκοπὸ τὴ δική του προβολή, ἀλλὰ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ. Ἐξάλλου, χωρὶς τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν λόγο τῆς Χάριτός του τίποτε δὲν θὰ μποροῦσε νὰ θεμελιωθεῖ καὶ νὰ οἰκοδομηθεῖ. Γι’ αὐτὸ καὶ φεύγοντας ὁ Παῦλος, δὲν νιώθει ὅτι μετὰ ἀπὸ αὐτὸν θὰ ἔρθει «ὁ κατακλυσμός». Ἔτσι τώρα ἐμπιστεύεται τοὺς χριστιανοὺς στὸν Θεό, στὸν μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ συνεχίσει τὴν οἰκοδομή τους στὴν πίστη καὶ νὰ τοὺς χαρίσει τὴν κληρονομία τῆς Βασιλείας του.
Τελευταῖος θησαυρὸς τῆς διαθήκης τοῦ Ἀποστόλου καὶ ἀξιομίμητο «κατόρθωμά» του εἶναι ἡ ἀνιδιοτέλεια καὶ ἀφιλαργυρία του. Ἦταν φυσικό, αὐτὴν ποὺ ὁ ἴδιος θεωροῦσε «ρίζα ὅλων τῶν κακῶν», νὰ τὴν πολεμήσει δυναμικά, καταστέλλοντας ἀκόμη καὶ τὴν ἐπιθυμία γιὰ κάθε ὑλικό. Ὁ Χρυσορρήμων Ἰωάννης, ἐξίσου ἔνθερμος ἐχθρός τῆς φιλαργυρίας, θὰ ἑρμηνεύσει: «Δὲν εἶπε δὲν μοῦ δώσατε τίποτε ὑλικό, ἀλλὰ οὔτε ἐπεθύμησα τίποτε. Κι αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι τόσο μεγάλο, ὅσο τὸ ὅτι στὶς ἀνάγκες τὶς δικές του καὶ τῶν συνοδῶν τοῦ ὑπηρέτησαν τὰ ροζιασμένα χέρια του». Θὰ ἅρμοζε οἱ ἄλλοι νὰ τὸν συντηροῦν, γιὰ νὰ κάνει ἀπερίσπαστα τὸ πολύμοχθο ποιμαντικό του ἔργο· ἀλλὰ μᾶς ἀφήνει καὶ σ’ αὐτὸ φωτεινὸ παράδειγμα αὐταπάρνησης καὶ θυσίας, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρξει οὔτε ἡ παραμικρὴ ἀφορμὴ σκανδάλου γιὰ κανέναν.
Ἡ ὑπογραφὴ σ’ αὐτὴ τὴν πολύτιμη διαθήκη τοῦ ἀποστόλου Παύλου δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ γονυκλινὴς προσευχή· προσευχὴ γεμάτη ταπείνωση καὶ εὐλάβεια· προσευχὴ στὸν χορηγό τῆς Καινῆς Διαθήκης, τῆς ὁποίας μικρὸ ἀντίγραφο εἶναι καὶ ἡ διαθήκη τοῦ Ἀποστόλου του.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ



Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2019  Του Αγίου Πνεύματος

          Πνευματική ζωή μέσα μας δημιουργεί το Πνεύμα το Άγιον, όχι εμείς. Χριστιανική ζωή ζούμε, όταν είναι μέσα μας ο Χριστός, τον οποίο Χριστό τον μορφώνει μέσα μας το Πνεύμα το Άγιο. Και αν θελήσουμε να είμαστε ειλικρινείς, δεν θα δυσκολευτούμε πολύ να πούμε ότι καθόλου δεν το προσέξαμε αυτό το θέμα. Κάνουμε απλώς τον σταυρό μας, λέμε απλώς κάποια λόγια προσευχής, θα εκκλησιαστούμε, θα θυμηθούμε να πάμε να εξομολογηθούμε καμιά φορά, θα πάμε να κοινωνήσουμε, αλλά βλέπουμε καρπό; Έχουμε αποτελέσματα; Αν δεν έχουμε, κάτι δεν πάει καλά, κάτι δεν γίνεται σωστά. Τα κάνουμε όλα, αλλά μέσα την καρδιά υπάρχει αντίσταση. Κυρίως υπάρχει απιστία ή περιφρόνηση. Και μόνο η στάση μας, που είναι περιφρονητική ή απλώς αδιάφορη απέναντι στο Πνεύμα το Άγιο, είναι μεγάλο κακό. Πως λοιπόν αυτό θα μείνει στην ψυχή μας και θα ενεργήσει μέσα μας;



          π. Σ. Κ.

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

Gaming Disorder: Αναγνωρίστηκε επίσημα ως ασθένεια από τον ΠΟΥ


Έναν περίπου χρόνο μετά την ταξινόμηση του εθισμού στα video games στις ψυχικές ασθένειες,ο ΠΟΥ (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) αναγνωρίζει και επίσημα πλέον ως ασθένεια το "Gaming Disorder". Η επικύρωση της απόφασης έγινε από τα 194 μέλη του ΠΟΥ στο 72ο Παγκόσμιο Συνέδριο Υγείας, με την ενσωμάτωση να γίνεται στη λίστα ICD-11 (Διεθνής Ταξινόμηση Ασθενειών και Προβλημάτων Υγείας) που θα λαμβάνεται υπόψιν από την 1η Ιανουαρίου 2022.
Το Gaming Disorder χαρακτηρίζεται από ένα μοτίβο μόνιμης ή επαναλαμβανόμενης συμπεριφοράς κατά τη διάρκεια του gaming (online ή offline) που εκδηλώνεται με:
-Μειωμένο αυτοέλεγχο λόγω του gaming
-Αυξημένη προτεραιότητα στο gaming με αποτέλεσμα να καταλαμβάνει άλλες πτυχές της ζωής και των καθημερινών δραστηριοτήτων
-Συνέχιση ή κλιμάκωση του gaming παρά την εμφάνιση και παρατήρηση αρνητικών συνεπειών στην προσωπική, οικογενειακή, κοινωνική, εκπαιδευτική και επαγγελματική ζωή του gamer
Η πρόθεση του ΠΟΥ να ταξινομήσει το gaming στις ψυχικές ασθένειες αντιμετωπίστηκε αρνητικά από τη βιομηχανία του gaming και θεωρήθηκε "βεβιασμένη κίνηση". Για να υποστηρίξουν τους ισχυρισμούς τους, αντιπαραθέτουν άλλα αποδεικτικά στοιχεία και έρευνες που αναδεικνύουν τα οφέλη του gaming στον οικονομικό, πολιτικο, κοινωνικό, δημιουργικό και εκπαιδευτικό τομέα.
Παρόλα αυτά, ο ΠΟΥ παρέμεινε σταθερός στην απόφαση του, την οποία βασίζει σε βαθιά εξέταση των διαθέσιμων στοιχείων και με τη συναίνεση εμπειρογνωμόνων και ειδικών από διαφορετικούς κλάδους και περιοχές του κόσμου.

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ: Σημαίνει τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο



Στην ορθόδοξη χριστιανική Εκκλησία Πεντηκοστή σημαίνει την δωρεά του Πνεύματος στον κόσμο και την ίδρυση της Εκκλησίας. Γι’ αυτό το Πνεύμα κάνει λόγο το σημερινό ευαγγέλιο. Το Πνεύμα  του Θεού είναι “ύδωρ ζων”, που ξεδιψά τον άνθρωπο και του προσφέρει ζωή. Αυτό που υπόσχεται ο Χριστός έρχεται την ημέρα της Πεντηκοστής για να παραμείνει ο παράκλητος της Εκκλησίας.

          Στη ζωή της Εκκλησίας διαχρονικά η εν πνεύματι αίσθηση της παρουσίας του Χριστού ανοίγει τους ανθρώπους προς όλο τον κόσμο, όχι μόνο τους ζωντανούς αλλά και τους κεκοιμημένους. Γι’ αυτό η Εκκλησία έχει εντάξει οργανικά στο λατρευτικό της  τυπικό προσευχές υπέρ των κεκοιμημένων, γνωστής ως Ψυχοσάββατο.

          Η οικουμενικότητα της Εκκλησίας που φάνηκε την ημέρα της Πεντηκοστής είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος. Η δημιουργία του κόσμου πραγματοποιείται από τον Πατέρα δια του Υιού εν Αγίω Πνεύματι, οπότε και η ανακαίνιση του κόσμου είναι έργο και των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος. Και όπως στη δημιουργία του κόσμου το Άγιο Πνεύμα αποτελεί την τελειωτική αιτία, έτσι συμβαίνει και στην ανακαίνιση του, που μυσταγωγείται στην Εκκλησία. Η τελείωση πραγματοποιείται με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, γιατί αυτό “συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας”.

          Η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, που προσέλαβε και ανακαίνισε  ολόκληρη την ανθρωπότητα, είναι από τη φύση της καθολική και ασφαλώς οικουμενική. Ταυτόχρονα όμως η οικουμενικότητα, όπως και η καθολικότητα  της Εκκλησίας, προβάλλει ως έργο. Σε αυτό μετέχει ολόκληρο το πλήρωμα της Εκκλησίας. Προβάλλει ως καρπός της συμμετοχής και συνέργειας της Εκκλησίας στην αγιαστική και τελειωτική ενέργεια του Αγίου Πνεύματος.

          Η Πεντηκοστή είναι η εορτή που μας φανερώνει την αλήθεια ότι μέσα στην Εκκλησία ο άνθρωπος μπορεί να γίνει καθολικός και οικουμενικός. Νικώντας την εσωτερική του διάσπαση βρίσκει την οδό της ζωής του στο πρόσωπο των άλλων, των φίλων και των εχθρών, όλων των ανθρώπων τους οποίους συνέχει η αγάπη του Ιησού Χριστού.

          π. γ. στ.

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

“Ευλογητός ει Κύριε δίδαξόν με τα δικαιώματά Σου”



Σε μια εποχή που έχουν κορυφωθεί οι αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα φαίνεται λίγο παράδοξο να μιλάμε για δικαιώματα του Θεού. Μα έχει δικαιώματα ο Θεός, θα πει κανείς; Γιατί όχι. Αλλά τι είδους δικαιώματα απαιτεί ο Θεός; Γι’ αυτά μιλάει ο Ψαλμωδός της Εκκλησίας μας στον 118ο Ψαλμό. Αναφέρει: “Οφειλον κατευθυνθείησαν αι οδοί μου του φυλάξασθαι τα δικαιώματά σου”. Γιατί όμως οι εντολές ονομάζονται “δικαιώματα του Θεού”; Η απάντηση είναι απλή: Ο Θεός ως δημιουργός του ανθρώπου έχει το δικαίωμα να ζητάει από τον άνθρωπο να ζει σύμφωνα με τις εντολές Του.

          Εκείνο που εντυπωσιάζει είναι ότι ο Θεός δεν διεκδικεί το δικαίωμά του αυτό. Δεν απαιτεί δυναστικά την τήρηση του νόμου του. Το προτείνει στον άνθρωπο, τονίζει την αξία που έχει στη ζωή του και τη σωτηρία του αλλά τον αφήνει ελεύθερο ν’ αποφασίσει για την εφαρμογή του. Και όταν κάποιες φορές το ζητάει επιτακτικότερα το κάνει από την επιθυμία του να κερδίσει ο άνθρωπος, κι όχι Αυτός που είναι ανενδεής. Γι’ αυτό και δέχεται να αδικηθεί, να υβισθεί για  οδηγήσει τον άνθρωπο σε συναίσθηση, στην μετάνοια.

          Οπότε όταν λέει ο ψαλμωδός, μακάρι στο δρόμο της ζωής μου να φυλάξω τα δικαιώματά  σου, ουσιαστικά είναι σαν να λέει: Δικό μου είναι  το συμφέρον, όταν τηρώ τις εντολές σου. Τα δικαιώματα του Θεού είναι στην ουσία τα δικαιώματα του ανθρώπου.

          Η ευχή την οποία διατυπώνει η λέξη “όφειλον” ο ψαλμωδός έχει και κάποια άλλη σημασία. Είναι κάτι παραπάνω από ευχή. Είναι προσευχή.

          Η ευχή και η προσευχή αυτή πηγάζει από τη συναίσθηση του ψαλμωδού ότι  με τις δικές του μόνον δυνάμεις είναι αδύνατο να φυλάξει τις εντολές του Θεού. Γι’ αυτό και εύχεται να έχει τη συνδρομή του Θεού στον αγώνα του  για την πιστή τήρηση των εντολών Του.

          Τώρα γνωρίζει ότι τα “διακαιώματα” του Θεού είναι δική του δικαίωση και σωτηρία. Είναι τα δικαιώματά του, όπως επίσης και ότι αυτή η δικαίωση πραγματοποιήθηκε  με τη χάρη του Θεού. Γι’ αυτό και εύχεται και είναι  μακάριος

          “ΣΩΤΗΡ” τ. 2201

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ



Από μια πλευρά θα μπορούσαμε να πούμε το του ιερού Αυγουστίνου: “Δος ο κελεύεις και κέλευε ό, τι βούλει”. Κάπως αλλιώς βέβαια ίσως το εννοούσε ο ιερός Αυγουστίνος, αλλά εμείς εδώ εννοούμε: “Βοήθησέ με, Θεέ μου, να το ξεπεράσω αυτό το δύσκολο, το όποιο δύσκολο. Να με βοηθάς κάθε φορά νε το ξεπερνώ, να με βοηθάς δηλαδή να γίνεται αυτό που θέλεις εσύ, και από κει και πέρα να επιτρέψεις όσα θέλεις τέτοια να μου συμβούν”.

          Θεέ μου, εγώ αμαρτωλός είμαι. Πέρα για πέρα εσπιλωμένος, πέρα για πέρα βρώμικος, πέρα για πέρα πληγωμένος. Αλλά όμως εσύ είσαι Θεός οικτίρμων και φιλάνθρωπος. Καθάρισέ με, Θεέ μου, με το έλεός σου  και την ευσπλαχνία σου! Θεέ μου, η μοναδική πόρτα, που πρέπει να διαβώ για να σωθώ, είναι η μετάνοια. Δώσε μου μετάνοια”.

          π. Σ. Κ.

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019

Αντιαιρετικά Είναι όλες οι πνευματικές εμπειρίες αληθινές;



Όλες οι εμπειρίες στον πνευματικό τομέα της ζωής του ανθρώπου δεν αποτελούν αληθινές “θεοφάνειες”. Και εδώ μπορεί εύκολα να εισχωρήσει το στοιχείο της πλάνης. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος κάνει διάκριση μεταξύ “πνευματικής αισθήσεως”, που είναι από τη φύση της θεία ενέργεια (άκτιστη θεία Χάρη) και “νοητής θεωρίας” του “φυσικού φωτός”, που αποτελεί γνώση σε φυσικό επίπεδο και όχι κοινωνία με τον Θεό. Ο γέροντας Σωφρόνιος εφαρμόζει τη διάκριση αυτή στον λόγο του Κυρίου. “Πρόσεχε λοιπόν μήπως το φως , που είναι μέσα σου, γίνει σκοτάδι”. Πρόκειται για το “φυσικό φως” του νου και ονομάζεται σκοτάδι, γιατί δεν υπάρχει εκεί ο Θεός, δεν είναι γνήσια εμπειρία του ακτίστου θείου φωτός!

          Ο άνθρωπος που χρησιμοποιεί στις διανοητικές του αναζητήσεις (ακόμα και θεολογικές) ορθολογιστικές μεθόδους και φθάνει σε υψηλά επίπεδα διανόησης, ξεπερνά την “τυπική λογική” και μπαίνει σε “μεταλογική σφαίρα”.  Σ’ αυτή την περίπτωση μπορεί να έχει εμπειρίες, όπως η αίσθηση μιας “γνώσης” σε μορφή “φωτομορφής  αυτοθεωρίας”, που αποτελεί αίσθηση του “κτιστού κάλλους” της εικόνος του Θεού και δεν αποτελεί πραγματική κοινωνία με τις άκτιστες ενέργειες του Θεού. Είναι εμπειρίες “πανθεϊστικής τάξεως”, λέει ο γέροντας Σωφρόνιος.

          Οι πνευματικές αυτές εμπειρίες είναι φυσικό ιδίωμα του ανθρώπινου νου.  Ο άνθρωπος βλέπει την καθαρότητα του νου, δηλαδή τον νου σε όλο το κτιστό μεγαλείο, αφού απαλλαγεί από κάθε εξωτερική επίδραση η σωματικό πάθος. “Μένοντας μέσα στον γνόφο της απεκδύσεως από κάθε τι ορατό και νοητό, ο νους δοκιμάζει μια ιδιόμορφη ευχαρίστηση και ανάπαυση κι αν ποτέ στρέψει το βλέμμα στον εαυτό του μπορεί να αισθανθεί κάτι που μοιάζει με φως. Αυτό όμως δεν είναι το άκτιστο φως της  θεότητας, αλλά ένα φυσικό ιδίωμα του νου, που κτίστηκε κατ’ εικόνα  του Πρώτου Νου, δηλαδή του Θεού”, συνεχίζει ο γέροντας Σωφρόνιος.

          Αυτής της τάξης είναι οι εμπειρίες που υπόσχονται διάφορες παραθρησκευτικές ομάδες, που στρέφουν τον άνθρωπο “αυτοερωτικά” στον εαυτό του και κηρύττουν ουσιαστικά την αυτοσωτηρία, είτε με την βοήθεια του αυτοελέγχου, είτε με άλλες “τεχνικές”. Μεταθέτουν το κέντρο του ενδιαφέροντος από την άκτιστη θεία Αρχή στον εαυτό τους, μακριά από την πηγή του άκτιστου Θείου φωτός. Όταν μεταθέσει ο άνθρωπος το κέντρο της “πνευματικής” του ζωής, υπάρχει ο κίνδυνος να θεωρήσει τις “εμπειρίες” του σαν “σημάδι” Θεού. Αυτό καλλιεργείται έντεχνα από το πνεύμα της πλάνης, που μεταμορφώνεται σε “άγγελο φωτός”, για να φέρει σύγχυση στις καρδιές των ανθρώπων, αλλά και να παρασύρει στην απώλεια, αν είναι δυνατόν, ακόμη και τους εκλεκτούς” (Ματθ. 24, 24, Β΄Θεσ. 2, 9-11).

          “ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ” τ. 455-456

Ὁ ἀποχαιρετισμός

«Ἡ τελετὴ τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ» εἶναι ὁ τίτλος βιβλίου, ποὺ ἀναφέρεται στὰ τελευταῖα χρόνια ζωῆς καὶ «προσφορᾶς» ἑνὸς σύγχρονου ὑπαρξιστῆ...