Πώς να ζεις τη ζωή!

Ένα παράδειγμα θάρρους προς μίμηση!

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

«Ελθέ το φως το αληθινόν,

ελθέ η ζωή, ελθέ το αποκεκρυμμένον μυστήριον,

ελθέ ο ακατανόμαστος θησαυρός…

ελθέ ον επόθησε και ποθεί η ταλαίπωρή μου ψυχή,

ελθέ ο μόνος προς μόνον, ότι μόνος ειμί, καθάπερ οράς,

ελθέ η πνοή μου και η ζωή μου,

ελθέ η παραμυθία της ταπεινής μου ψυχής,

ελθέ η χαρά μου και η δόξα και η διηνεκής μου τρυφή»

Εκκοσμίκευση και ηθικισμός : 2 εχθροί της Εκκλησίας

            Δύο συμπληγάδες που συνθλίβουν την Εκκλησία είναι η εκκοσμίκευση και ο ηθικισμός και καλείται να διέλθει αλώβητη απ’ αυτές. Η Εκκλησία καλείται να κομίσει στην κοινωνία άγγελμα για τα μέγιστα και τα  τίμια της ζωής: την τέχνη της θεογνωσίας και της αυτογνωσίας, την επιστήμη της κοινωνικότητας και της οικολογίας.

            Οφείλει να προσφέρει λόγο κριτικό, ικανό να αναμετρηθεί με τα μεγάλα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου: την παγκοσμιοποίηση και την πείνα, την κλωνοποίηση, τη μετανάστευση, τη μόλυνση του περιβάλλοντος, την ανεργία και τον πόλεμο, την απώλεια του νοήματος της ζωής και τη φυγή στα κάθε λογής ναρκωτικά.

            Η Εκκλησία έχει χρέος να προσφέρει αυθεντικά βιώματα για τον έρωτα και την αγωγή, την ποίηση και τη μουσική, την ψυχαγωγία, την οικονομία και την πολιτική. Προπάντων να καταθέσει λόγο για νίκη επί της φθοράς και του θανάτου- κάθε λογής θανάτου.

            Η Εκκλησία υπάρχει στον κόσμο για να άγει τους ανθρώπους από τη φιλαυτία στη φιλαλληλία, ώστε να υποδέχονται στη ζωή τους τον όλως Άλλον και το άλλο. Η ετερότητα δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως αιτία ρήξης και εχθρότητας αλλά ως έναυσμα κοινωνίας και επικοινωνίας. Η διαφορά και η ενότητα μπορούν να συνυπάρχουν  αρμονικά μέσα στην αλήθεια. Διαφορά, δηλ. ασυγχύτως: σε κάθε αυθεντική σχέση τα πρόσωπα δεν συγχύζονται και δεν μαζοποιούνται. Ενότητα δηλ. αδιαιρέτως: σε κάθε αυθεντική σχέση τα πρόσωπα δεν απομονώνονται. Η υποδοχή του άλλου αποτελεί την ιδρυτική πράξη της ζωής.

            Όσον λοιπόν η Εκκλησία δεν εκπίπτει σε ηθικιστική μοιρολατρία, σε φολκλορικό κατάλοιπο του παρελθόντος, σε εθνοφυλετική ιδεολογία, τόσο θα υπηρετεί τη μεταμόρφωση της ζωής. Διαφορετικά θα προδίδει την αποστολή της και σε μια εποχή μεγάλων διαιρέσεων και βίαιων ανταγωνισμών, αντί να αποτελεί πανανθρώπινη πρόταση ζωής, θα αποτελεί ένα ακόμη συμβατικό θεσμό, ανούσιας διαμάχης άσχετων εχθρών και άσχετων φίλων.

( Σταύρος Φωτίου, « Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ») 

Η μεταλαμπάδευση του κεμαλισμού και του ραγιαδισμού στην Άγκυρα

 (φωτογραφία της ελληνικής ομάδας που απείχε της πορείας της κεμαλικής αθλιότητας)
 

του Σάββα Καλεντερίδη

Σήμερα, τρεις ημέρες πριν την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, το τουρκικό κράτος συνεχίζει απτόητο την γενοκτόνο πολιτική του, με θύματα αυτή τη φορά ελληνόπουλα που έπεσαν στα δίχτυα του κεμαλισμού, χωρίς να προστατευθούν εξ αρχής από τις αρμόδιες διπλωματικές αρχές.
Όπως πληροφορούμαστε από τις τουρκικές ηλεκτρονικές εφημερίδες και ιστοσελίδες (σύμφωνα με την google, στις 16:49 υπήρχαν 96.000 εγγραφές για τη συγκεκριμένη είδηση έναντι καμία σε ελληνικό μέσον), ομάδα Ελλήνων νέων που συμμετέχουν στις εκδηλώσεις νεολαίας που διοργανώνουν διάφοροι κρατικοί φορείς της Τουρκίας, με επίκεντρο την 19η Μαΐου, Ημέρα Νεολαίας για το τουρκικό κράτος (άλλωστε είναι σε όλους γνωστή η αδυναμία που είχε ο Κεμάλ στις νεαρές ηλικίες), υποχρεώθηκε να συμμετέχει σε "Πορεία Αγάπης", με επικεφαλής τον  Υπουργό Νεότητας και Αθλητισμού, Suat Kılıç. Στην εν λόγω πορεία θα συμμετείχαν 550 νεολαίοι.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, τα ελληνόπουλα την τελευταία στιγμή αρνήθηκαν να συμμετέχουν στην εν λόγω πορεία αθλιότητας και ντροπής, που είχε ως αφετηρία το μαυσωλείο του σφαγέα του Ελληνισμού της Θράκης του Πόντου και της Ανατολής και ως τέρμα το Σύλλογο Κεμαλικής Σκέψης.
Μπροστά στην άρνηση των παιδιών, οι Τούρκοι υπεύθυνοι πήραν από τα χέρια τους τις τουρκικές σημαίες που τους είχαν μοιράσει και η πορεία έγινε χωρίς τη συμμετοχή της ελληνικής ομάδας.
Αν και τα ελληνόπουλα την τελευταία στιγμή αρνήθηκαν, υπάρχουν αμείλικτα ερωτηματικά σχετικά με το ποιος αποφάσισε να τα στείλει κυριολεκτικά στο στόμα του γκρίζου λύκου, ειδικά τις ημέρες που οι Τούρκοι γιορτάζουν την απόβαση του σφαγέα Μουσταφά Κεμάλ στη μαρτυρική Σαμσούντα, απ' όπου άρχισε την αιμοβόρο δράση του εναντίον των Ελλήνων.
Να σημειωθεί ότι οι Τούρκοι επιδιώκουν συστηματικά να παρασέρνουν αθώα ελληνόπουλα σε τέτοιου είδους 'γιορτές', με σκοπό να παρουσιάσουν την ελληνική κοινωνία να συμμετέχει σε κεμαλικές γιορτές "φιλίας" τη 19η Μαΐου, την ίδια στιγμή που, σύμφωνα με την άποψή τους, "κάποιοι "τουρκοφάγοι" στην Ελλάδα επιμένουν να διατηρούν γιορτές μίσους, όπως η Ημέρα Μνήμης μιας ανύπαρκτης γενοκτονίας".
Δεν είμαστε σε θέση να πούμε τί ακριβώς συνέβη από ελληνικής πλευράς και που και σε ποιον ανήκουν οι ευθύνες γι' αυτήν την πελώρια αθλιότητα.
Ελπίζουμε το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών, που είναι το καθ' ύλην αρμόδιο, να δώσει τις απαραίτητες εξηγήσεις στον ελληνικό λαό.

Πηγή:http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/05/blog-post_471.html#more

Κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκονται μπροστά μας
σαν μια σειρά κεράκια αναμένα
χρυσά,ζεστά και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν
μιά θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων
τα πιο κοντά βγάζουν καπνό ακόμη
κρύα κεριά,λιωμένα και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω
με λυπεί η μορφή των
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι
εμπρός κοιτάζω τ' αναμμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει
τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Καβάφης

Αυτό είναι Παγκοσμιοποίηση!

              

               Ρώτησαν κάποια μέρα έναν έμπορο, ένα δάσκαλο, ένα δημοσιογράφο κι ένα γέροντα, για την παγκοσμιοποίηση.

            Ο έμπορος άνοιξε χαρτιά, τιμολόγια, αποδείξεις προϊόντων ανατολικής προέλευσης, πολυτελών αποστολών από τη Δύση, εισαγωγές κι εξαγωγές, μεταφορές, διεθνείς εκθέσεις, ισοτιμίες διαφόρων νομισμάτων…

            Αυτό είναι παγκοσμιοποίηση…

            Ο δάσκαλος άνοιξε το λεξικό και με έμφαση υπαγόρευσε τον ορισμό:

«Παγκοσμιοποίηση= Η οικουμενική διεύρυνση μιας κατάστασης, ενός θεσμού, μιας ιδέας. Η δημιουργία μιας παγκόσμιας οικονομικής ζώνης, μιας παγκόσμιας αγοράς. Η μετατροπή της οικουμένης σε μία ενιαία οικονομική, πολιτική και πολιτισμική επικράτεια….»

            Αυτό είναι παγκοσμιοποίηση….

           

            Ο δημοσιογράφος χωμένος μέσα στο χαρτομάνι του με άρθρα δεξιά κι αριστερά του, με αναλύσεις κι ανταποκρίσεις, είπε: «Η νέα τάξη πραγμάτων, φυσικά ένας στρατός, μία κυβέρνηση, μία ιδεολογία, που τινάζει στον αέρα τις άλλες. Παγκόσμιες συσκέψεις και οικουμενικές εξελίξεις… Στάσου, τώρα μιλώ με Νέα Υόρκη και Χόνγκ- Κόνγκ…»

            Αυτό είναι παγκοσμιοποίηση….

            Στο τέλος ρώτησαν τον Γέροντα, τι θα’ λεγε αυτός για την παγκοσμιοποίηση.

            Κι ο Γέροντας στοχαστικά έδειξε το δισκάριο της Αγίας Πρόθεσης. «…Εδώ κάθε Κυριακή έχουμε Παγκόσμια Σύναξη. Στη μέση ο Αμνός – Χριστός, δεξιά η Παναγία, αριστερά Άγγελοι και Άγιοι, από κάτω όλοι εμείς».

            Ύστερα ο Γέροντας άνοιξε το Λειτουργικό του κι ευχήθηκε:

 «Υπέρ του σύμπαντος κόσμου»!..

            Αυτό είναι παγκοσμιοποίηση…. 

Άνθρωπος-Απάνθρωπος-Θεάνθρωπος

«…. Το πρόσωπο, η αξία, του ανθρώπου, η αγάπη, η αδελφοσύνη διασώζονται εν τη κοινωνία  με το πρόσωπο του Θεανθρώπου. Διασώζονται μέσα στην Εκκλησία που είναι το πραγματικό σώμα του Χριστού. Διασώζονται στα πρόσωπα εκείνων, που ευτυχώς, υπάρχουν σήμερα και είναι πολλοί, οι οποίοι επαναλαμβάνουν μαζί με τον ευσχήμονα Ιωσήφ προς τον ουράνιον «ξένον», ότι είναι διατεθειμένοι να θυσιασθούν ξενίζοντας τους φτωχούς και τους ξένους και πάντα αδελφόν που υποφέρει και οδυνάται ψυχικά και σωματικά. Αυτός είναι ο τύπος του γνησίου ανθρώπου, ο οποίος βιώνει τη αγάπη με την σταυροειδή διάστασή της: Θεός- άνθρωπος –Θεάνθρωπος. Μόνον όταν ζούμε αυτή τη διάσταση της ζωής, όταν συναντάμε ένα τέτοιο άνθρωπο κατανοούμε τη διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο και τον απάνθρωπο…».

Σεβ. Μητροπολίτης Πατρών κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Όμορφη και παράξενη πατρίδα...

Όμορφη και παράξενη πατρίδα,
ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα.

Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά,
στήνει στην γη καράβι, κήπο στα νερά,
κλαίει φιλεί το χώμα, ξενιτεύεται.
Μένει στους πέντε δρόμους, αντρειεύεται.

Όμορφη και παράξενη πατρίδα
ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα.

Κάνει να πάρει πέτρα, την επαρατά.
Κάνει να τη σκαλίσει, βγάνει θάματα.
Μπαίνει σ' ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς,
ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύρρανους.

Όμορφη και παράξενη πατρίδα,
ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα.

Οδυσσέας Ελύτης

Η μεγάλη αρετή της φιλοξενίας

Ἡ μονὴ τῶν Ἰβήρων εἶναι πολύ φιλόξενο μοναστήρι. Αὐτὸ ἀποδίδεται καὶ στὸ ἀκόλουθο περιστατικό: Ἕνας φτωχός ἐργάτης, κουρασμένος ἀπὸ τὸν δρόμο, ἔφθασε τὸ μεσημέρι πεινασμένος στὴν πύλη τῆςμονῆς. Ζητήσε μόνο λίγο ψωμὶ ἀπὸ τὸν πορτάρη, γιατὶ βιαζόταν νὰ συνεχίσει τὴν πορεία του.

Ὁ πορτάρης, ἄγνωστο γιατί, δέν τοῦ ἔδωσε, ὁπότε ὁ φτωχός ἀναστέναξε βαθιὰ κι ἔφυγε νηστικός.

Ἀνεβαίνοντας πρός τίς Καρυές, σταμάτησε γιὰ λίγο στὴ σκιὰ ἑνός δέντρου. Λυπημένος καὶ κουρασμένοςκαθώς ἦταν, ξάπλωσε καταγῆς. Ξεφνικὰ ἀκούει βήματα νὰ πλησιάζουν. Ἀνασηκώνεται καὶ βλέπει κοντὰτου μιὰ γυναίκα μ᾿ ἕνα βρέφος στὴν ἀγκαλιά. Μέ ὕφος συμπαθητικὸ καὶ φωνὴ γλυκειὰ τὸν ἐρωτᾶ:

– Τί ἔχεις; Μήπως εἶσαι ἄῤῥωστος;

– Ὄχι, ἀπάντησε ἐκεῖνος, ἀλλα πεινῶ. Παρακάλεσα τὸν θυρωρὸ τῆς μονῆς Ἰβήρων νὰ μοῦ δώσει ψωμί,

ἀλλὰ δέν μοῦ ἔδωσε.

– Ἄκου, παιδί μου. Δέν πρέπει νὰ παραπονεῖσαι γιὰ τὸν θυρωρό. Θυρωρός τῆς μονῆς αὐτῆς εἶμαι ἐγώ. Νὰἐπιστρέψεις ἀμέσως καὶ νὰ ζητήσεις ψωμὶ ἐκ μέρους μου. Κι ἂν δὲν σοῦ δώσουν, πλήρωσέ το μ᾿ αὐτὰ τὰχρήματα. Σέ περιμένω ἐδῶ.

Λέγοντας αὐτὰ ἔδωσε στὸν ἐργάτη τρία φλουριά. Ἐκεῖνος, ἀνύποπτος γιὰ ὅσα ἔβλεπε καὶ ἄκουγε,ξεκίνησε γιὰ τὸ μοναστήρι. Χτύπησε τὴν πύλη καὶ κρατώντας ἐπιδεικτικὰ τὰ χρήματα ζήτησε καὶ πάλι ἀπὸ τὸν θυρωρὸ ψωμί, χωρίς νὰ παραλείψει ν᾿ ἀναφέρει τὴ συνομιλία μέ τὴ γυναίκα.

Ὅταν ἄκουσε ὁ μοναχός γιὰ γυναίκα καὶ εἶδε τὰ σπάνια νομίσματα, κατάλαβε ὅτι πρόκειται γιὰ θαῦμα. Χτύπησε τὴν καμπάνα, συγκεντρώθηκαν οἱ ἀδελφοὶ καὶ ἄκουσαν μέ θαυμασμὸ τὸ παράδοξο γεγονός.

Διαπίστωσαν μάλιστα ὅτι τὰ νομίσματα ἐκεῖνα ἦταν ἀφιερωμένα πρίν ἀπὸ πολλὰ χρόνια στὴ θαυματουργὴ εἰκόνα. Βλέποντας ὅμως ἡ Παναγία τὴν ἀνάγκη τοῦ φτωχοῦ, τὰ παρέλαβε καὶ τοῦ τὰ ἔδωσεμέ μητρικὴ εὐσπλαχνία.

Οἱ μοναχοὶ μέ φόβο καὶ εὐλάβεια τὰ ἐπανέφεραν στὴν ἁγία εἰκόνα τῆς Πορταΐτισσας, ἡ ὁποία μέ τὸ θαῦμα αὐτὸ τοὺς δίδαξε τὴ μεγάλη ἀρετὴ τῆς φιλοξενίας.

Πηγή: Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῆς Παναγίας, ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Ταπείνωση αληθινή και ψεύτικη

Αν η ενθύμηση των καλών έργων και αρετών που κάνεις, 
σε παρακινούν στην υπερηφάνεια, σκέψου πως αυτά τα έργα είναι Του Θεού 
και όχι δικά σου...
Έπειτα σκέψου πως όλα τα έργα που έκανες 
δεν έφτασαν στην αναλογία, στο φως και στη Χάρη που σου παραδόθηκε 
για να τα κάνεις, κι ότι είναι πολύ μακριά από εκείνο τον καθαρό σκοπό 
για τον οποίο θα'πρεπε να τα κάνεις. 
Ακόμη σύγκρινε τα έργα σου με εκείνα των Αγίων 
και θα γνωρίσεις ότι τα δικά σου είναι πολύ τιποτένια, 
πολύ μικρότερης και καθόλου τιμής...

                                                 Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ

Γερνάει πρόωρα ο εγκέφαλος, όταν δεν τρώμε ψάρια

Νέα στοιχεία ότι η συστηματική κατανάλωση ψαριών μπορεί να βοηθήσει τον εγκέφαλό μας να διατηρηθεί υγιής ανακάλυψαν επιστήμονες από τις ΗΠΑ.

Σε μία μελέτη που δημοσιεύεται σήμερα στην επιθεώρηση «Neurology», όσοι εθελοντές είχαν τα χαμηλότερα επίπεδα ωμέγα-3 λιπαρών οξέων στο αίμα τους είχαν πιο συρρικνωμένους εγκεφάλους και απέδωσαν χειρότερα σε τεστ μνήμης και νοητικών ικανοτήτων σε σύγκριση με όσους είχαν τα υψηλότερα.

Οι διαφορές που παρατηρήθηκαν στον εγκέφαλο αντιστοιχούν σε δύο χρόνια από την φυσιολογική γήρανση του εγκεφάλου, δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Ζάλντι Ταν, επισκέπτης αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Γηριατρικής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες (UCLA).

Ο εγκέφαλος σταδιακά συρρικνώνεται καθώς γερνάμε, αλλά ως φαίνεται υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να επιβραδύνουμε την μείωση του όγκου του.

Στη νέα μελέτη συμμετείχαν 1.575 εθελοντές, μέσης ηλικίας 67 ετών, οι οποίοι δεν έπασχαν από άνοια.

Οι ερευνητές τους υπέβαλλαν σε μαγνητικές τομογραφίες εγκεφάλου και επί τρεις μήνες μετρούσαν τον επονομαζόμενο δείκτη ωμέγα-3 λιπαρών οξέων στα ερυθρά αιμοσφαίριά τους.

Ο δείκτης αυτός είναι ένα ερευνητικό «εργαλείο» (δεν διατίθεται στο ευρύ κοινό) που συνδυάζει δύο συγκεκριμένα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα, το DHA και το EPA, που σε προγενέστερες μελέτες έχουν συσχετισθεί με προστασία της καρδιαγγειακής υγείας και του εγκεφάλου.

Οι εθελοντές συμπλήρωσαν επίσης διάφορα νευροψυχολογικά τεστ αξιολόγησης της μνήμης και των νοητικών λειτουργιών.

Η ανάλυση όλων των ευρημάτων έδειξε πως όσοι είχαν τον χαμηλότερο δείκτη ωμέγα-3 λιπαρών οξέων απέδωσαν χειρότερα στα τεστ οπτικής μνήμης, επίλυσης προβλημάτων, πολλαπλών δραστηριοτήτων και αφηρημένης σκέψης.

Επιπλέον, όσοι είχαν χαμηλά επίπεδα του DHA παρουσίασαν και μεγαλύτερου βαθμού απώλεια όγκου του εγκεφάλου τους.

Αν και ο ακριβής μηχανισμός δράσης των ωμέγα-3 λιπαρών οξέων δεν είναι γνωστός, οι ειδικοί πιστεύουν πως ωφελούν τον εγκέφαλο επειδή μειώνουν την φλεγμονή σε αυτόν, ενώ παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη των νευρικών κυττάρων.

Ωστόσο, δεν κατέστη σαφές από τη μελέτη πόσα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα πρέπει να καταναλώνει κανείς για να φτάσει στο επίπεδα του δείκτη που προστατεύει τον εγκέφαλο.

Η γενική σύσταση των υγειονομικών Αρχών παγκοσμίως είναι να τρώμε τουλάχιστον δύο μερίδες ψάρια την εβδομάδα, αλλά καλύτερα είναι να τρώμε τρεις.

Οι πλουσιότερες φυσικές πηγές ωμέγα-3 λιπαρών οξέων είναι το μουρουνέλαιο και «παχιά» ψάρια, όπως ο σολομός, το σκουμπρί και η σαρδέλα. 

Πηγή: Web Only

Η Σαμαρείτιδα, εκπρόσωπος του κόσμου της πτώσης

ΚΥΡΙΑΚΗ  Ε΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ( Σαμαρείτιδας)

            Ευαγγέλιο : Ιωάν. 4,5-42

            Σήμερα  Πέμπτη Κυριακή από του Πάσχα το ιερό Ευαγγέλιο αναφέρει τη συνάντηση και τη συζήτηση που είχε ο Χριστός πλησίον του φρέατος του Ιακώβ με μια γυναίκα Σαμαρείτιδα που σήμερα τη γιορτάζουμε ως ισαπόστολο και μεγαλομάρτυρα.

            Όπως ακούσαμε στο ευαγγέλιο ο Χριστός βαδίζοντας από τα Ιεροσόλυμα προς τη Γαλιλαία, πήρε το δρόμο που συνήθως δεν προτιμούσαν οι Εβραίοι, δηλ. να περάσει από τη Σαμάρεια και να φτάσει στη Γαλιλαία. Κατάκοπος μαζί με τους μαθητές έφτασε  το μεσημέρι στο πηγάδι του Ιακώβ. Η πηγή του Ιακώβ θεωρούνταν ιερός τόπος, διότι εκεί έγινε από το Θεό η συμφιλίωση των φυλών του Ισραήλ. Ακριβώς σ’ αυτή την πηγή γίνεται τώρα και η συνάντηση του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα γυναίκα, σημείο μιας  συμφιλίωσης των λαών, των εθνών και των θρησκειών. Και ενώ οι μαθητές πήγαν για προμήθειες τροφών, μία γυναίκα ήρθε να πάρει νερό, ο Χριστός αρχίζει μαζί της μία ενδιαφέρουσα συζήτηση.

            Στη σχετική  ευαγγελική διήγηση για τη Σαμαρείτιδα ο ευαγγελιστής Ιωάννης την περιγράφει ως μία γυναίκα μειωμένης ηθικής εκτίμησης, αφού είχε πέντε άντρες μέχρι τη στιγμή που συνάντησε το Χριστό και ο τελευταίος που ζει μαζί της, δεν είναι και αυτός νόμιμος σύζυγος της.

            Στο ευαγγέλιο παρουσιάζεται, έτσι, ως «τύπος» του πεπτωκότα κόσμου. Αυτή είναι η μία πλευρά. Οι ηθικοί κανόνες ήταν πολύ ισχυροί για τον Ιουδαϊσμό. Η πορνεία και η μοιχεία καταδικάζεται αυστηρά από τον Νόμο και γι’ αυτό δεν επιτρέπονταν στους πιστούς καμία επαφή με τον κόσμο των αμαρτωλών. Από το άλλο μέρος είναι ότι, η Σαμαρείτιδα εκπροσωπεί τον αλλόφυλο και αλλοεθνή κόσμο που κατά κανόνα ήταν και αλλόθρησκος, δηλ. ένας κόσμος ειδωλολατρικός που και ο ίδιος ο Θείος αποστρέφεται.

            Στην Παλ. Διαθήκη έχουμε σπάνιες αναφορές για σωτηρία αυτού του κόσμου των απίστων. Δύο κόσμοι επομένως εκ διαμέτρου αντίθετοι, όχι μόνο για λόγους εθνικούς και ιστορικούς, αλλά και για λόγους θρησκευτικούς και σωτηριολογικούς.

            Ο Χριστός διαβαίνοντας δια μέσου της Σαμάρειας αποκαθιστά την ενότητα της δημιουργίας και φέρνει τους λαούς και τα έθνη σε συμφιλίωση, ανεξάρτητα από την έννοια της διάκρισης του έθνους, της φυλής και της θρησκείας. Το εθνικό και θρησκευτικό φράγμα γκρεμίζεται και τα πριν διεστώτα ενοποιούνται. Η συμφιλίωση των δύο κόσμων, Ιουδαίων και εθνικών στην ίδια πηγή του Ιακώβ, όπου πριν από αιώνες ο Θείος έφερε σε κοινωνία αγάπης τα αδέλφια που βρίσκονταν σε μίσος και πόλεμο μεταξύ τους. Ο θρησκευτικός κανόνας « ου συγχρώνται Ιουδαίοι Σαμαρείτες» ανατρέπεται πλέον και προβάλλεται ως κανόνας ζωής τώρα η αγάπη προς φίλους και εχθρούς.

            Δεν γίνεται πλέον αποδεκτή η διάκριση φυλής και γένους, Ιουδαίων και εθνικών. Έχουμε  μια υπέρβαση όλων των διαφορετικών μορφών της ιστορίας και της ζωής. Ο Χριστός δεν είναι ένας ζηλωτής Ραββί και θρησκευτικός διδάσκαλος που συμβάλλει σ’ αυτή την ιδιαιτερότητα και διχασμό του κόσμου με το κήρυγμα και το έργο Του. Είναι ο κήρυκας της αγάπης και της συμφιλίωσης όλων. Ο Ιησούς διαλέγεται με όλους και στο πρόσωπο της Σαμαρείτιδας διαλέγεται με τον πεπτωκότα κόσμο και αυτόν τον απορριμμένο κόσμο τον σώζει τελικά.

            Εντυπωσιάζεται  αλήθεια κανείς, όταν διαπιστώνει ότι αυτή η γυναίκα που είναι « τύπος» του αμαρτωλού και απεριμμένου κόσμου, έχει τη δυνατότητα όχι μόνο να σωθεί αλλά και να γίνει αγία και μάλιστα ισαπόστολος στον εθνικό κόσμο. Η εκκλησιαστική μας παράδοση ταύτισε τη Σαμαρείτιδα με την αγία Φωτεινή και την θεώρησε ισάξια απόστολο που μετέφερε το αληθινό φως του Ιησού στη Σαμάρεια και τους άπιστους συμπατριώτες της. Ο Χριστός στο πρόσωπο της είδε μια φωτεινή ύπαρξη που η αμαρτία  προσωρινά είχε αμαυρώσει και που μπορεί αυτός ο άνθρωπος να γίνει στο μέλλον παράδειγμα «τύπος» αληθινού μέλους της Εκκλησίας.

            Αυτή η αμαρτωλή γυναίκα με ένα ύποπτο από πλευράς ηθικής παρελθόν, που παρουσιάζεται μπροστά στο Χριστό και προσπαθεί να αντλήσει νερό από το πηγάδι σαν μια απαίδευτη και αγράμματη υπηρέτρια, μας εκπλήσσει με τα ενδιαφέροντα της και το περιεχόμενο των ερωτήσεων της. Φαίνεται πως υπάρχει μέσα της κάποιος προβληματισμός. Θέτει στο συνομιλητή της ενδιαφέροντα θεολογικά ερωτήματα, τα οποία προκαλούν το διδάσκαλο να αποκαλύψει σ’ αυτήν για πρώτη φορά, αλήθειες που δεν έχουν κοινοποιηθεί σε κανέναν ως τότε. Μέσα απ’ αυτή την αμαρτωλή γυναίκα εμπιστεύεται  τις μοναδικές αλήθειες για τη σωτηρία των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.

            Η πρώτη αλήθεια που αποκαλύπτεται είναι, ότι ο άνθρωπος για να φτάσει τη μοναδική πηγή της ζωής πρέπει να γνωρίσει και να διαλεχθεί με τον Ιησού Χριστό. Αυτός είναι η πηγή του « ζώντος ύδατος». Ο Ιησούς είναι « το ύδωρ το ζων…, αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον». Χωρίς αυτό το ύδωρ δεν νοείται ζωή. Ο Χριστός είναι η κατ’ εξοχήν ζωή και αλήθεια. Η νέα ζωή που φέρνει  σε όλους τους ανθρώπους πάσης φυλής και γένους  συμφιλίωση ουσιαστικότερη από την αρχαία εκείνη   των υιών Ιακώβ.

            Η δεύτερη αλήθεια που αποκαλύπτεται  στο διάλογο αυτό, προκαλείται και πάλι από τη Σαμαρείτιδα με τη ερώτηση της « που είναι προτιμότερο να λατρεύεται ο Θεός, στο όρος Γαριζίν ή στο Ναό του Σολομώντα στα Ιεροσόλυμα;» Η απάντηση του Κυρίου ανατρέπει τα ως τότε λατρευτικά δεδομένα και ουσιαστικά καταργεί την Φαρισαϊκή τυπολατρία, μία λατρευτική παράδοση δηλ. χωρίς κανένα πνευματικό όφελος. Με την απάντηση αυτή αρχίζει και η χριστιανική κατανόηση και βίωση της λατρείας του Θεού: « έρχεται ώρα και νυν έστιν, ότε οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσιν τω Πατρί εν πνεύματι και αληθεία».

            Και το τρίτο θέμα που τίθεται σε συζήτηση από την Σαμαρείτιδα είναι εκείνο περί της ελεύσεως του Μεσσία. Το μεσσιανικό  πρόβλημα είναι ένα θέμα καθαρά θεολογικό. Προϋποθέτει γνώση της προφητικής παράδοσης, αλλά και προσωπική προσδοκία. Και ένα τέτοιο σοβαρό θεολογικό θέμα δεν θα περιμέναμε από μία αμαρτωλή γυναίκα. Κι’ όμως αποκαλύπτεται πως ο άνθρωπος και στην έσχατη πτώση του διατηρεί θαυμάσια πνευματικά ενδιαφέροντα  και ιδιαίτερα ένας αμαρτωλός ελπίζει και προσδοκά την έλευση ενός σωτήρα και λυτρωτή. Αυτό σημαίνει μία υπέρτατη ταπείνωση από τη μία πλευρά και θαυμαστή εμπιστοσύνη προς το πρόσωπο του Χριστού  από την άλλη.

            Aποκαλύπτεται, λοιπόν, ότι με την έλευση του Μεσσία αρχίζει μια νέα εποχή. Η περίοδος της αναμονής και της προσδοκίας έληξε και βρισκόμαστε στην εποχή της εκπλήρωσης. Η λαχτάρα του αρραβώνα βρίσκεται στο τέλος και ήδη μπαίνουνε στην εποχή της πληρότητας. Η Σαμαρείτιδα γυναίκα από« τύπος» του πεπτωκότα κόσμου γίνεται τώρα με την κοινωνία της με τον Χριστό « τύπος» πιστού ανθρώπου, στον οποίο αποκαλύπτονται όλες οι αλήθειες που αρχίζει να ζει από τώρα ως μέλος της Εκκλησίας και της Βασιλείας του Θεού.

            Όλα αυτά τα πολύ ενδιαφέροντα θεολογικά  και πνευματικά θέματα τα θέτει προς συζήτηση και βίωση μία αμαρτωλή γυναίκα. Η προσωπική ιστορία και ζωή της Σαμαρείτιδας εκφράζει την ιστορική πραγματικότητα του καθενός ανθρώπου. Ο κόσμος της καθημερινότητας με τα ασήμαντα και τις ευτελείς ενασχολήσεις και έκφραση της πτώσης μας. Αυτός όμως ο κόσμος δεν είναι ένας κόσμος απόρριψης και καταδίκης, αλλά πρόσληψης στο άγιο σώμα της Εκκλησίας. Μία αμαρτωλή ύπαρξη είναι δυνατό να γίνει μία αγία παρουσία, αρκεί να υπάρξει κοινωνία με τον Χριστό.

            Και όλα αυτά εκτυλίσσονται σ’ ένα δρόμο της ειδωλολατρικής Σαμάρειας. Ο Ιησούς Χριστός έρχεται και συναντάει τους ανθρώπους μέσα στους δρόμους της ζωής, της θρησκείας, της εργασίας και της καθημερινότητας. Ο κάθε τόπος και ο κάθε χρόνος γίνεται άμβωνας αληθείας. Η φύση και ο κόσμος είναι ναός του Θεού όπου εξαγιάζονται οι άνθρωποι. Τίποτε δεν είναι ανίερο και καταδικαστέο, εκτός από την αμαρτία. Ο Κύριος δεν καταδίκασε τους αμαρτωλούς, αλλά τους απάλλαξε και τους απελευθέρωσε από την αμαρτία.

            Έτσι εκπληρώθηκε για μία ακόμη φορά εκείνο το θαυμαστό και ελπιδοφόρο για τους ταπεινούς και αμαρτωλούς, ότι « ουκ ήλθον καλέσαι δικαίους αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια».

           

π.Γ.στ.    

Η ευθανασία: Τα κριτήρια του καλού θανάτου

            Ο καλός ή ο κακός θάνατος δεν προσδιορίζεται τελικά από την εξωτερική μορφή του, από την ευκολία ή τη δυσκολία με την οποία επέρχεται, αλλά από την εσωτερική κατάσταση με την οποία τον αντιμετωπίζει ο άνθρωπος. Ο καλός θάνατος δεν είναι πάντοτε εύκολος, ούτε ο εύκολος θάνατος είναι πάντοτε καλός. Χαρακτηριστικά είναι τα ερωτήματα που διατυπώνει σχετικά με το θέμα αυτό ο ιερός Χρυσόστομος : μήπως ήταν κακός ο θάνατος του Ιωάννου, επειδή αποκεφαλίσθηκε, ή του Στεφάνου, επειδή λιθοβολήθηκε, ή όλων των μαρτύρων, επειδή τελείωσαν με σκληρό τρόπο τη ζωή τους; Και απαντά ο ίδιος : κακός δεν είναι ο θάνατος αυτός, αλλά ο θάνατος μέσα στην αμαρτία.

        Αλλά και στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, από τον οποίο προέρχεται η έννοια της ευθανασίας, αυτή δεν συνδέεται τόσο με την εξωτερική μορφή του θανάτου, όσο με τους όρους υπό τους οποίους αυτός πραγματοποιείται.  Ευθανασία είναι ο φυσιολογικός θάνατος, που έρχεται να ολοκληρώσει τη ζωή, ή και ο ένδοξος θάνατος, που συνδέεται με κάποια ηρωική πράξη ή θυσία.

           

( Γ. Μαντζαρίδης, « Χριστ. Ηθική)

Η αρχή του ημερολογίου

Κάθε μέρα ν’ αμαρτάνεις και κάθε μέρα να μετανιώνεις τούτο δεν μπορείς να το πάρεις για πρόοδο, αλλά σαν ποδοβολητό στο ίδιο μέρος του βαδίσματος μπροστά. Έως ότου η μετάνοια να υπερέχει και η αμαρτία να μειωθεί, οι μέρες μας θα είναι αρκετές με το χτίσιμο και γκρέμισμα ενός και του ίδιου πύργου.

Πρέπει, λοιπόν, να μεριμνήσεις, ώστε μία μέρα να μπορέσεις να δείξεις κάτι από το χθεσινό χτίσιμο αγκρέμιστο. Τούτη θα είναι η πρώτη μέρα της ζωής σου.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

 

Πηγή:Στοχασμοί περί καλού και κακού