Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

Ευθύνη και ελευθερία



Ο πιστός κινείται, παρά την αδιαφορία των πολλών  σ’ ένα τρίπτυχο: Ευθύνη,η χρήση της και αύξησή της.

          Κανείς άνθρωπος δεν στερείται δώρων και ικανοτήτων. Στην γνωστή παραβολή των ταλάντων βλέπουμε ότι οι άνθρωποι έχουν προικισθεί με τάλαντα. Άλλος με ένα, άλλος με δύο, άλλος με πέντε. Δεν πρόκειται για αδικία ή ανισότητα, αλλά περί μιας πραγματικότητας. Ότι ενώ όλοι είμαστε ίσοι, δεν είμαστε όμως ίδιοι. Ο ένας έχει τέτοια ικανότητα, ο άλλος διαφορετική. Κανείς δεν στερήθηκε και κανείς δεν είναι αδικημένος. Η ουσία έγκειται να επισημάνουμε τα τάλαντα που μας δόθηκαν στο βάθος του είναι μας, να τα αξιοποιήσουμε και να τα πολλαπλασιάσουμε.

          Απαιτείται, λοιπόν, υπευθυνότητα και αύξηση των ταλάντων. Καμία ικανότητά μας δεν πρέπει να πει χαμένη, στατική, χαμένο κεφάλαιο. Αυτό μπορεί ν’ αποτελεί και γνώρισμα του χριστιανισμού περί αυξήσεως για την κοινή ωφέλεια, σε αντίθεση με άλλες θρησκείες, ιδιαίτερα ανατολικές, που χαρακτηρίζονται από μια μοιρολατρεία, και αφήνουν να πάνε χαμένες παραγωγικές και πνευματικές δυνατότητες. Πάντως όλοι είμαστε υπεύθυνοι για την χρήση ή την κατάχρηση ή ακόμη και την αχρηστία των ταλάντων που μας εμπιστεύθηκε ο Θεός.

          Όπου υπάρχουν τάλαντα εκεί υπάρχουν και ευθύνες. Ευθύνη για τη ζωή μας, για τους άλλους. Είμαι υπεύθυνος όχι μόνον όταν δεν κάνω προσωπικά το καλό, αλλά και όταν δείχνω αδιαφορία, όταν το διαπράττει ο άλλος. Έχω ευθύνη για τον χρόνο μου, για τα υπάρχοντά μου και για το σώμα μου, την ψυχή μου.

          Αλλά όπου υπάρχουν ευθύνες , εκεί απαιτούνται  και θυσίες. Ο πιστός δεν μπορεί ν’ αποφύγει τις ευθύνες του. Είμαστε “υδατοφράκτες” για να συγκρατούμε τις πλημμύρες του κακού μέσα στην κοινωνία.

          Είναι αλήθεια, ότι σήμερα οι δυσκολίες της ζωής κάνουν πολλούς ν’ αποφεύγουν υπεύθυνες θέσεις . Δείχνουμε λ. χ. απροθυμία να γίνουμε εκπαιδευτικοί ή ιερείς. Άλλοι διστάζουν ν’ αποκτήσουν περισσότερα του ενός ή δύο παιδιών για να μην αναλάβουν την ευθύνη της πολυτεκνίας. Αλλά δεν μπορεί να υπάρξει ανεύθυνη οικογένεια, ούτε το σπίτι να μεταβληθεί σε ξέφραγο αμπέλι.

          Ακόμη κάποιοι αποφεύγουν τον γάμο για να μην αναλάβουν ευθύνες. Είναι βλέπετε νέοι και δεν μπορούν να αλυσοδεθούν με τα δεσμά του γάμου. Θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους όπως  νομίζουν. Ονομάζονται ελεύθεροι. Αλλά και τότε ως άγαμος κάποιος έχει ευθύνες: Να μείνει όρθιος, τίμιος, ειλικρινής, ακέραιος, αγνός και ηθικός.



          π. Γ.

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Homo sexualis Ορφανός και στερημένος (14 Φεβρ. αγίου Βαλεντίνου) π.Θεοδόσιος Μαρτζούχος



Η εμπαικτική αντιμετώπιση και ο εκχυδαϊσμός ενός γεγονότος είναι πάντα ευκολότερος από την ήρεμη θέαση και έρευνά του. Πάντοτε ο κατήφορος είναι «ευκολότερη» διαδρομή, από τον κόπο για άνοδο σε θέση μεγαλύτερης οπτικής εμβέλειας. Η βιαστική όμως αποτίμηση, έχει ταυτισμένη μαζί της, την πιθανότητα λάθους και εσφαλμένης αξιολόγησης.

Έτσι και εν προκειμένω υπάρχει όχι ο κίνδυνος αλλά η σιγουριά ότι και μεις παρεξηγήσαμε την υπόθεση του Αγίου Βαλεντίνου. Μας έφτασε η αναφυλαξία που εμείς οι παπάδες αλλά και πολλοί χριστιανοί ατυχώς παθαίνουμε, όταν ακούμε κάτι σχετικό με ερωτικά θέματα και παραδίδουμε χωρίς δεύτερη σκέψη τέτοια θέματα, ανέκαθεν μεγάλα, αλλά σήμερα καθοριστικά της ανθρώπινης πορείας, στα χέρια επιτήδειων και ασχέτων και δίνουμε στίγμα, ότι για μας τέτοιες υποθέσεις είναι... μολυσματικές!

Η άποψη που επικρατεί είναι, ότι ο έρωτας και τα σεξουαλικά θέματα είναι ασύμβατα και απορριπτόμενα από την Εκκλησία και την θεολογία! Έτσι η Εκκλησία μένει εκτεθειμένη, με το στίγμα της ανέραστης γεροντοκόρης από την γκρίνια εκπροσώπων της, που τις πιο πολλές φορές, ούτε τι λένε ξέρουν ούτε ειλικρινείς είναι σε αυτογνωσία...

Βασιλεύει ο Κλαύδιος Γοτθικός (213-270 μ.Χ.) στην Ρώμη και μεταξύ των άλλων, για συντονισμό των πολεμικών επιχειρήσεων, απαγορεύει τους γάμους και στερεί από στρατιώτες την δυνατότητα αφού νυμφευθούν να ζήσουν με την γυναίκα τους. Την ίδια εποχή ένας κληρικός Βαλεντίνος μαζί με κάποιον Μάριο δέχονται (παρά την απαγόρευση) να τελούν γάμους. Το πράγμα μαθεύτηκε και κατέληξαν στην φυλακή και στο μαρτύριο στις 14 Φεβρουαρίου. Αργότερα στον ύστερο μεσαίωνα όταν ακμάζει η κουλτούρα του ιπποτικού έρωτα, (και αφού οι σύζυγοι πρέπει να είναι ερωτευμένοι!), σχετίζεται ο αγ. Βαλεντίνος με τους ερωτευμένους και γίνεται προστάτης τους.

Συγχρόνως η 14η Φεβρουαρίου είναι ημέρα μιας παγανιστικής τελετής γονιμότητας, αγαπητής στα λαϊκά στρώματα, και η γιορτή του Βαλεντίνου έρχεται έξυπνα να καλύψει αυτή την μονομερή βιταλιστική θεώρηση του σώματος και του έρωτα. Αργότερα, στα 1382 μ.Χ. και μετά, ο Τζέφρι Σόσσερ θα την καθιερώσει και θα την προσδιορίσει και ως ημέρα των ερωτευμένων.

Σήμερα η κατάσταση της γιορτής του αγ. Βαλεντίνου έχει εκτραπεί σε μια εμπορική διαφημιστική εκστρατεία, χυδαία, με ευτελή οικονομικά κίνητρα, και με ‘’ταπετσαρία’’ την ατμόσφαιρα σεξουαλικών υπονοούμενων και προτάσεων.

ΟΜΩΣ…

Μέσα σε αυτή την γενικευμένη... φτήνια, η Εκκλησία που δεν έχει και πολλές δυνατότητες να τοποθετηθεί σε τέτοια θέματα (και όταν το κάνει...τρέμε κόσμε!!) θα πρέπει να θυμάται τον Απ. Παύλο και να γίνεται «τοῖς πᾶσι τά πάντα», όχι σε κατάσταση ή απόψεις, αλλά στην... ‘’ιατρική ταπείνωση’’, του να αναλάβει προς θεραπείαν και τα «γαγγραινιασμένα». Ο σημερινός άνθρωπος είναι πλέον ένας Homo sexualis. Ένας άνθρωπος που προσδιορίζεται από την σεξουαλικότητα του, η οποία έχει αυτονομηθεί (η σεξουαλικότητα) και δεν συναποτελεί μέρος στον όλον άνθρωπο, αλλά έγινε η πρώτιστη αξιολογικά αναζήτηση.

Σήμερα οι άνθρωποι δεν ακούν τις συμβουλές της Εκκλησίας για σεξουαλικά θέματα. Αυτό το "κατάφερε" η Εκκλησία με ακραίους αθεολόγητους εκπροσώπους της, που θεωρούσαν ότι όσο πιο extreme είναι μια τοποθέτηση τόσο.. ορθοδοξότερη. Τελικά η Εκκλησία έπαψε να είναι έγκυρο πεδίο αναφοράς και σ’ αυτό το θέμα(!) και πολλές φορές κατάντησε μια καρικατούρα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης...

Για την Ορθόδοξη θεολογία όμως Έρωτας είναι η ψυχική δύναμη που έβαλε ο Θεός στον άνθρωπο, ώστε να μπορεί να ξεχνά τον εαυτό του (πράγμα δύσκολο λόγω του εαυτουλισμού μας) και να θυσιάζεται από έρωτα για άλλα πρόσωπα.

Το πρώτο αξιέραστο πρόσωπο είναι το πρόσωπο του Χριστού. Χιλιάδες άνθρωποι για την αγάπη Του κάνουν θυσίες και δαπανώνται χάριν των αδελφών τους.

Το να αγαπάει κανείς έναν άλλο άνθρωπο και μάλιστα κατά την απαίτηση του Χριστού «όπως τον εαυτό του», είναι αυτό που κάνει την ανθρωπινή επιβίωση διαφορετική από την επιβίωση των άλλων ζωντανών πλασμάτων. Αυτό σημαίνει κάτι πελώριο, να μπορεί να αψηφά τόσο τα φυσικά ένστικτα, όσο και την αγάπη για τον εαυτό του, η οποία διασφαλίζει την φυσική επιβίωση!

Ο έρωτας και ο θάνατος διαβαζόντουσαν πολλές φορές δίπλα-δίπλα! Τα περιστατικά της ιστορίας και της λογοτεχνίας πάμπολλα. Η ποιότητα όμως δεν επιβάλλεται δια νόμου. Δεν μπορείς να εμφυσήσεις αρετές στον κόσμο και να του επιβάλεις να συμπεριφέρεται ενάρετα. Και τα λέμε αυτά γιατί πολλές φορές αυτή η μεγάλη ψυχική δύναμη του έρωτα καταντάει βιολογικό και μόνον μαϊμούδισμα επιθυμίας. Και όπως όλοι ξέρουμε και κατανοούμε, η στρέβλωση των μεγάλων πραγμάτων είναι η χειρότερη εκδοχή πορείας προσωπικής. «Οι δαίμονες προκύπτουν από τους αρχάγγελους, όχι από τα ποντίκια» (C. S. Lewis). Από όσο πιο ψηλά πέσει κανείς τόσο μεγαλύτερη είναι η συντριβή!

Στον σημερινό κόσμο οι ερωτικές σχέσεις, με την βοήθεια της πορνογραφίας και της ατμοσφαιρικής... «αύρας» του λανθασμένου ταυτισμού ευτυχίας και ηδονής, έχουν γίνει εκτονωτική διαδρομή, που ατυχώς δεν αφήνει τους ανθρώπους να μεγαλώσουν. Μια σχέση για να αποκτήσει ποιότητα, χρειάζεται την δέσμευση των μερών και μελών της. Σήμερα κάτι τέτοιο προσκρούει στην αγωνία της διακινδύνευσης να πληγωθεί κάποιος και έτσι «εισέρχεται καλπάζουσα» η λύση των συμφώνων συμβίωσης που... λύνονται μονομερώς. Η προσπάθεια εξασφάλισης λειτουργεί με αποτελέσματα αυτοεκπληρούμενης προφητείας.

Αν ξέρεις ότι ο σύντροφος σου μπορεί να αποσυρθεί ανά πάσα στιγμή, με ή χωρίς την συναίνεση σου, τότε το να επενδύεις τα συναισθήματα σου στην τρέχουσα σχέση, είναι πάντα ριψοκίνδυνο βήμα. Κάθε λεπτό μπορεί ο άλλος να διαπιστώσει ότι συ, η πηγή της απόλαυσης του, έχεις εξαντλήσει τα αποθέματα σου και δεν υπόσχεσαι πλέον παρά ελάχιστες ηδονές, τότε λοιπόν γιατί να κάτσει μαζί σου; (σκέφτεται)! Ή όπως θα λέγαμε χυδαία «το γρασίδι μοιάζει πιο πράσινο... στην άλλη πλευρά του φράχτη!!!

Όταν με εγκαταλείπουν πονάω... όταν εγκαταλείπω σκέπτομαι μόνον την βολή μου! Όταν μεγαλώνεις με την αυταπάτη... του ομφαλού της γης (έστω και αν για αυτό δεν φταις εσύ, το αποτέλεσμα πάντως μένει) και θεωρείς την ύπαρξη των άλλων, αυτονόητα, ως εξυπηρέτησή σου, τότε η αμεσότητα μιας ερωτικής σχέσεως θα προκαλέσει αυτανάφλεξη του εγωισμού σου, όταν συνθλίβονται σαν τσακμακόπετρες! Τότε θα αρχίσει ο δαιμονικός διαγκωνισμός για τα δικαιώματα του ισχυρότερου, του πιο καπάτσου, επιδέξιου και πανούργου, και ό,τι άλλο είναι δυνατόν να μηχανευθεί!

Η αόριστη επίκληση απαίτησης για ηθικότητα, παίρνει την αναιδή απάντηση: Γιατί πρέπει να είμαι ηθικός; (Πράγμα που σημαίνει ότι ψάχνει επιχειρήματα για ερωτήσεις, σαν: Σε τι θα με ωφελήσει; Γιατί να με νοιάζει, αφού κανέναν δεν νοιάζει;). Η ερώτηση είναι απόδειξη ενός εκφυλισμού θεμελιακού, που φτάνει μέχρι την ανηθικότητα του Κάιν, ο οποίος σηκώνοντας τις πλάτες λέει: Μήπως εγώ είμαι ο φύλακας του αδελφού μου;!

Τότε ο Homo sexualis γίνεται... ορφανός και στερημένος. Αντί της προσδοκώμενης ευτυχίας, ήρθε αγωνία· αντί της αδιαμεσολάβητης εγγύτητας η μοναξιά! Τότε έχουμε προκλητικές σκηνές σεξ και άφθονο γυμνό στα μέσα μαζικής ενημέρωσης (εφημερίδες, TV, internet). Συγχρόνως για ένα εξασκημένο κριτικά μάτι φαίνεται η ψυχρή αποτύπωση ενός κόσμου πλήρους αλλοτρίωσης και μελαγχολικών απολαύσεων. Κραυγάζει η αφόρητη έλλειψη επικοινωνίας. Φτιάξαμε τελικά στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις μια αθόρυβη κόλαση.

Τι θα «προτείνουμε»; Τι έχουμε στα «χέρια» μας να δώσουμε σε αυτόν τον κόσμο που κραυγάζει σπαρακτικά στην ερημιά της παγωνιάς που δημιουργείται όταν όλοι... κοιτούν την πάρτη τους;!

Η Εκκλησίας έχει στα χέρια της, ένα σώμα που το καταξιώνει τόσο, ώστε το θέλει αιώνιο! Δεν έχουμε σώμα, είμαστε σώμα. Δεν θα αναστηθούν οι ψυχές μας που ποτέ δεν πέθαναν!, Χρειάζεται σε ένα κόσμο βουλιαγμένο στην ψυχοσωματική φιληδονία, να αναστηθούν τα σώματα μας! Όποιος πιστεύει στον Χριστό και στην ανάσταση βλέπει το σώμα ως στοργικό σύντροφο στην πορεία προς τον Χριστό. Το βλέπει με την ποιότητα, του σώματος του Χριστού, που είναι «συγκάθεδρον τῆς θεότητος» και των λειψάνων των αγίων, που είναι άφθαρτα! Δηλαδή το βλέπει πλασμένο, όχι ως εποχιακό «γλυφιτζούρι» αλλά ως μόνιμη ζεστασιά της ψυχής.
https://www.enoriako.info

Θέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος για την Συνταγματική αναθεώρηση (12/2/2019).



Θέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος για την Συνταγματική αναθεώρηση (12/2/2019)
Προς τους κ.κ. Προέδρους
των Κοινοβουλευτικών Κομμάτων
και τους ανεξάρτητους Βουλευτές
Αξιότιμοι,

Συνοδική Αποφάσει, ληφθείση εν τη Συνεδρία της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της 7ης μηνός Φεβρουαρίου ε.ε., σας γνωρίζουμε ότι η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, εν τη ρηθείση Συνεδρία Αυτής, απεφάσισε την δια του παρόντος αποστολή των κατωτέρω θέσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος εν σχέσει προς την εκκρεμή διαδικασία αναθεωρήσεως του ισχύοντος Συντάγματος επί των ζητημάτων ενδιαφέροντός Της και παρακαλούμε να συνεκτιμηθούν κατά τις συζητήσεις και ψηφοφορίες στη Βουλή των Ελλήνων.

Η Εκκλησία της Ελλάδος θεωρεί ότι:

1. Η προμετωπίδα του Συντάγματος, που επικαλείται την Αγία Τριάδα, αποτελεί βασικό στοιχείο ιστορικής συνδέσεως του παρόντος Συντάγματος με την επαναστατική προέλευση του Ελληνικού Κράτους. Η προμετωπίδα αυτή υπήρχε σε όλα τα επαναστατικά Συντάγματα και η διατήρησή της τεκμηριώνει την διαρκή πεποίθηση του συντακτικού νομοθέτη, ότι ο ελληνικός λαός ασκούσε πρωτογενή συντακτική εξουσία και πριν την 3η Φεβρουαρίου 1830 (Πρωτόκολλο Λονδίνου), οπότε έλαβε χώρα η διεθνής αναγνώριση του Ελληνικού Κράτους. Το Ελληνικό Κράτος δεν είναι απλώς ένα δημιούργημα των συμφωνιών των Μεγάλων Δυνάμεων, αλλά ερείδεται στη βάση ενός Έθνους με συγκεκριμένη πολιτιστική και θρησκευτική ταυτότητα. Δεν είναι τυχαίο, ότι ο πατριωτικός αυτός συμβολισμός της προμετωπίδας και η αναγωγή της στην Αγία Τριάδα ξεκίνησε με τις Εθνοσυνελεύσεις της εποχής της Επανάστασης ως πολιτική επιλογή των χριστιανών ιδρυτών του νέου Κράτους. Η παραμονή της προμετωπίδας των επαναστατικών Συνταγμάτων στο ισχύον Σύνταγμα, αποδεικνύει ως σταθερή την άποψη της Πολιτείας μας ότι ο Ελληνικός Λαός, μέσα από αγώνα για εθνική ανεξαρτησία απέναντι στην αλλόθρησκη εξουσία, δημιούργησε το νέο κράτος.

2. Το άρθρο 3 αποτελεί θεμέλιο νομικής οργανώσεως των σχέσεων τόσο του Κράτους και της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος, όσο και της τελευταίας με την Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως. Αποτελεί αμετάβλητο στοιχείο πάγιας συνταγματικής παραδόσεως, έτυχε επιμελούς ερμηνευτικής επεξεργασίας από τα δικαστήρια και δη το Συμβούλιο της Επικρατείας, χωρίς ποτέ να προκαλέσει προβλήματα στην πράξη, ενώ, όταν απαιτήθηκε, συνερμηνεύθηκε από τα δικαστήρια με το άρθρο 13 Συντ. περί θρησκευτικής ελευθερίας. Ο όρος «επικρατούσα θρησκεία» έχει περιεχόμενο ιστορικό και πολιτισμικό, πληθυσμιακό και διαπιστωτικό της ιστορικής, αλλά και ενεργού σχέσης του Ελληνικού Έθνους με την ορθόδοξη παράδοση. Από το άρθρο 3 παρ. 1 του Συντάγματος δεν προκύπτει κανένας περιορισμός των δικαιωμάτων πλήρους θρησκευτικής ελευθερίας των μη ορθόδοξων θρησκευτικών κοινοτήτων ή κατοίκων της Επικράτειας. Σε κάθε περίπτωση η Εκκλησία της Ελλάδος στηρίζει κάθε ιδιαίτερη συνταγματική αναφορά και προστασία προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, την Εκκλησία της Κρήτης και τις Ιερές Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου.

3. Η προτεινόμενη τροποποίηση του άρθρου 3 Συντ. εισάγει στο ανωτέρω σύστημα ρυθμίσεως παράγοντα νοηματικά αόριστο, ο οποίος είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει ερμηνευτικά προβλήματα και παραδοχές επικίνδυνες στις σχέσεις των δύο εγχωρίων θεσμών (Κράτους – Εκκλησίας της Ελλάδος) και περαιτέρω και στις σχέσεις αυτών με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Η εισαγωγή της ρήτρας περί θρησκευτικά ουδέτερου κράτους, ειδικά στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 3 του Συντάγματος, που αναγνωρίζει τον ρόλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δίνει την εντύπωση ότι αποσκοπεί να ανταγωνισθεί, και στην πράξη να ακυρώσει, την υφιστάμενη στο ίδιο άρθρο αναγνώριση της πλειοψηφούσας ορθόδοξης χριστιανικής κοινότητας της χώρας. Η εισαγωγή στο Σύνταγμα της ρήτρας ότι η Ελλάδα είναι «θρησκευτικά ουδέτερο κράτος» είναι πολιτικά, νομικά και εν γένει επιστημονικά αόριστη. Δεν μπορεί να γίνει καμία συζήτηση, εάν δεν διευκρινίζεται ποιό μοντέλο θρησκευτικής ουδετερότητας υπονοείται, διότι υπάρχουν διεθνώς τόσα μοντέλα θρησκευτικής ουδετερότητας, όσα και τα κράτη, που δηλώνουν θρησκευτικώς ουδέτερα, είτε μέσω της καθιερώσεώς τους ρητώς στα οικεία Συντάγματα, είτε μέσω της σχετικής νομοθεσίας και της ιστορικής τους παραδόσεως. Είναι προβληματική και επικίνδυνη η εισαγωγή μίας ρήτρας συνθηματικής συντομίας, η οποία διεθνώς έχει πολύσημο περιεχόμενο. Θα πρέπει να διευκρινίζεται, εάν πρόκειται για μία δυσμενή ουδετερότητα (θρησκευτικά αδιάφορο κράτος) ή για μία ευμενή ουδετερότητα (μη παρεμβατικό κράτος, το οποίο ενισχύει τα θρησκεύματα και αναγνωρίζει ιδιαίτερο καθεστώς για τη διευκόλυνση της αποστολής τους). Δεν είναι τυχαίο εξ άλλου ότι κράτη, θρησκευτικώς ουδέτερα, έχουν επιλέξει στα Συντάγματά τους περιφραστική περιγραφή του είδους της ουδετερότητας, που υιοθετούν (π.χ. «δεν υπάρχει επίσημη θρησκεία», «το κράτος δεν παρεμβαίνει στις θρησκευτικές κοινότητες» κ.λπ.), ώστε να είναι σαφές το περιεχόμενο της ουδετερότητας, που εννοούν και δεν μεταχειρίζονται αυτόν τον όρο, ο οποίος μπορεί να επιστηρίξει ακόμα και νομοθετικές πολιτικές εχθρικές προς το θρησκευτικό φαινόμενο. Φυσικά ο αναθεωρητικός ζήλος περί τις συνταγματικές σχέσεις Κράτους και Ορθόδοξης Εκκλησίας, στο μέτρο που επιχειρεί να παρουσιάσει ως μείζονες θεσμικές αλλαγές και ως νέες αξιακές κατακτήσεις, νομικές αρχές που είναι από καιρού δεδομένες στην νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων, αποβλέπει απλώς στην παραγωγή εντυπώσεων ότι ο δημόσιος χώρος στην Ελλάδα δήθεν «θεοκρατείται» και επέρχεται θεσμικός εκσυγχρονισμός της ελληνικής κοινωνίας. Ωστόσο ο κοσμικός χαρακτήρας του Ελληνικού Κράτους επαρκώς προκύπτει από τρεις ισχυρές ρήτρες (άρθρα 1 παρ. 2-3, 87 παρ. 2, 13 παρ. 4 Συντ.).

4. Η τυχόν επιβολή αποκλειστικά πολιτικού όρκου σε όλους τους κρατικούς αξιωματούχους και δημόσιους λειτουργούς και υπαλλήλους, αντί της δυνατότητας επιλογής μεταξύ πολιτικής ή θρησκευτικής ορκοδοσίας, συνιστά μία μορφή απόλυτης απαγόρευσης εκδήλωσης θρησκευτικών πεποιθήσεων, αλλά ταυτόχρονα, συνδυαζόμενη με την ρήτρα περί θρησκευτικής ουδετερότητας, αποκαλύπτει ότι το νόημα της τελευταίας ρήτρας αποσκοπεί στη θεμελίωση του θρησκευτικά αδιάφορου κράτους.

5. Η συνταγματική αναφορά και προστασία του θεσμού της οικογένειας ως «θεμελίου συντήρησης και προαγωγής του Έθνους» πρέπει να διατηρηθεί. Το ενδιαφέρον της Εκκλησίας πηγάζει από την όλη διδασκαλία της, ιδιαίτερα από τα κείμενα των Ευαγγελίων, αλλά και από το ρόλο της παραδοσιακής οικογένειας στην επιβίωση του Έθνους. Η σχετική διάταξη περί αναγνώρισης της οικογένειας, ως βασικού κυττάρου της ελληνικής κοινωνίας, δεν πρέπει να απαλειφθεί ή να δώσει την θέση της μέσα στο κείμενο του Συντάγματος σε άλλες μορφές συμβίωσης, οι οποίες δεν έχουν καμία παράδοση στην ελληνική κοινωνία, αλλά ούτε εξασφαλίζουν και την προοπτική ιστορικής επιβίωσης του ελληνικού λαού ή εθνικής και κοινωνικής συνοχής της χώρας.

6. Τέλος παρατίθενται και οι κατωτέρω συνοπτικές παρατηρήσεις, ώστε να καταστεί σαφές ποιά ζητήματα σχέσεων Κράτους και Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος δεν αφορούν οι υφιστάμενες συνταγματικές διατάξεις :

α. Είναι γνωστό ότι η κρατική μισθοδοσία του Κλήρου και επιχορήγηση της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης δεν έχουν σχέση με το άρθρο 3 παρ. 1 εδαφ. α Συντ. (δηλαδή την ρήτρα περί επικρατούσας θρησκείας).

β. Η νομική μορφή της Εκκλησίας της Ελλάδος και των φορέων Της ως «νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου» δεν προκύπτει από το άρθρο 3 Συντ. Είναι ζήτημα του νομοθέτη ο καθορισμός της νομικής προσωπικότητας της Εκκλησίας της Ελλάδος και των φορέων Της.

γ. Επιπλέον, μετά το 2010 δεν υπάρχει στην νομοθεσία κανένα φορολογικό προνόμιο ειδικά προβλεπόμενο για την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος. Αυτό αποδεικνύει ότι ουδεμία σχέση έχει το άρθρο 3 Συντ. με την φορολογία των φορέων της Εκκλησίας, και ότι ουδεμία προνομιακή φορολογική μεταχείρισή Της επιβάλλει.

δ. Το Μάθημα των Θρησκευτικών δεν υφίσταται στην εκπαίδευση λόγω του άρθρου 3 Συντ. Το μάθημα υφίσταται λόγω του άρθρου 16 παρ. 2 Συντ., που επιβάλλει την θρησκευτική αγωγή των νέων. Ακόμα και εάν δεν υπήρχε το άρθρο 3 Συντ., που τεκμαίρει το γεγονός ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι ορθόδοξοι χριστιανοί, το Μάθημα των Θρησκευτικών και πάλι θα είχε πλειοψηφία ύλης από την Ανατολική Ορθοδοξία, αφού το ανωτέρω αντικειμενικό γεγονός συντρέχει είτε το τεκμαίρει το άρθρο 3 Συντ., είτε όχι. Το μάθημα πρέπει να ανταποκρίνεται στις μορφωτικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, η οποία κατά πλειοψηφία ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία, και δεν μπορεί να αγνοεί την ιστορική πορεία και κοινωνική πραγματικότητα του Ελληνικού Λαού. Αυτά όμως δεν έχουν σχέση με το άρθρο 3 Συντ.

ε. Το άρθρο 3 Συντ. εγγυάται ότι το Κράτος αναγνωρίζει ως Ορθόδοξη Εκκλησία, ως φορέα της επικρατούσας θρησκείας των Ελλήνων εκείνη την Εκκλησία που διοικείται με βάση τα Πατριαρχικά έγγραφα (Τόμος 1850, Πράξη 1928) και έχει «κοινωνία» με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούν να διεκδικήσουν την θρησκευτική εκπροσώπηση των εν Ελλάδι ορθόδοξων χριστιανών έναντι του Κράτους άλλες θρησκευτικές κοινότητες και ομάδες, που δεν πληρούν τα παραπάνω κριτήρια. Το άρθρο 3 Συντ. αποτελεί ένα χρήσιμο κανόνα αναγνώρισης από το Κράτος ποιά Εκκλησία είναι αυτή, που εκπροσωπεί την πλειοψηφία των Ελλήνων.

Συνεπώς, υπό την ισχύ του άρθρου 3 Συντ. και των ορισμών, που αυτό εισάγει (= ορίζει ποιά Εκκλησία είναι ο φορέας της επικρατούσας θρησκείας της χώρας), οι σχέσεις Κράτους και Ορθόδοξης Εκκλησίας μπορούν να τροποποιούνται με κοινούς νόμους, χωρίς την ανάγκη αναθεωρήσεως του άρθρου 3 του Συντάγματος. Προς την κατεύθυνση αυτή η Εκκλησία της Ελλάδος έχει ζητήσει νομοθετικές αλλαγές, ήτοι προς την κατεύθυνση της μεγαλύτερης αυτονομίας Της από το Κράτος, που εκκρεμούν και δεν προϋποθέτουν καμία συνταγματική αναθεώρηση.

Επί δε τούτοις, ευελπιστούντες ότι θέλετε κατανοήσει την σημασία των ως άνω εκτεθέντων και ότι θα λάβετε υπ’ όψιν τις θέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος, επικαλούμεθα εφ’ υμάς πλούσια τη Χαρη του Θεού και διατελούμε μετ' ευχών και τιμής.

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς

† Ὁ Μεθώνης Κλήμης

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

Εγώ έτσι κάνω. Βγαίνω από τον τάφο μου και παίρνω μέρος στη Θεία Λειτουργία…



Από το νέο βιβλίο της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ: «Ένας σύγχρονος Άγιος ~ Ο Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης)»

…Ο πατήρ Ιάκωβος συνομιλούσε με τον Άγιο Δαυίδ σαν να επρόκειτο περί ενός ζωντανού ανθρώπου. Πήγαινε στην εικόνα του και κουβέντιαζε. Κουβέντιαζε σαν να ήταν ο πατέρας του, ο αδελφός του, ο φίλος του. Πολλές φορές με φυσικό τρόπο μας έλεγε:

– Χωρίς να έχω φαντασίες, παιδιά μου, στο μυαλό μου, χωρίς να βλέπω όνειρα, συλλειτουργούσα με Αγίους.

Ανέφερε χαρακτηριστικά τον Όσιο Δαυίδ, τον Άγιο Διονύσιο τον εν Ολύμπω, τον Άγιο Εφραίμ της Νέας Μάκρης και άλλους Αγίους, που τους «φιλοξενούσε» εδώ στο Μοναστήρι και συλλειτουργούσαν. Έλεγε επίσης:

– Ειδικά την ώρα του Χερουβικού, να ξέρατε τι γίνεται μέσα στο Ιερό Βήμα!

Κάποια φορά δεν μπορούσε να κάνει τη Μεγάλη Είσοδο από το πλήθος των Αγγέλων. Ο ψάλτης έλεγε συνέχεια «Ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι, ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι». Οπότε, λέει, αναγκάστηκε και είπε σε έναν Άγγελο:

– Άγιε Άγγελε, σας παρακαλώ, κάντε λίγο τόπο, για να περάσω να κάνω την Μεγάλη Είσοδο.

Τη Μεγάλη Είσοδο, στην οποία αρκετές φορές, όπως μας είπαν πιστοί, τον έβλεπαν να υπερίπταται, να βρίσκεται σε κάποιο ύψος πάνω από το έδαφος.

Αλλά και μετά την κοίμησή του, πιστοί, μεταξύ των οποίων και ο κ. Στάθης Γεροστάθης από την Καστανιώτισσα της Β. Ευβοίας, τον είδαν να βγαίνει από τον τάφο του, να μπαίνει από την πλαϊνή πόρτα στο Ναό, να λαμβάνει μέρος στην Μεγάλη Είσοδο με τους Πατέρες του Μοναστηριού και τους είπε:

– Εγώ έτσι κάνω. Βγαίνω από τον τάφο μου και παίρνω μέρος στη Θεία Λειτουργία. Μετά πηγαίνω βλέπω το φίλο μου τον Θείο Ιωάννη τον Ρώσσο και ξαναέρχομαι στον τάφο μου.

Και ένα παιδάκι, γιός του Ιερέως π. Αθανασίου, που υπηρετεί στην Λεμεσό, τον είδε να βγαίνει ολοζώντανος από τον τάφο του και τον ρώτησε:

– Πως είστε τώρα εσείς Γέροντα;

– Είμαστε, όπως οι Άγγελοι, του είπε.

Η παρουσία του είναι πολύ ζωντανή στην Αγία Μονή. Με ευλάβεια και δέος περνάμε μπροστά από τον τάφο του. Είναι πλήθος οι πιστοί, που μας λένε ότι τον ζουν στην καρδιά τους, αισθάνονται ευωδία στον τάφο του, μας καταθέτουν μαρτυρίες για θεραπείες, ιάσεις και επιλύσεις των προβλημάτων τους. Είναι σχεδόν καθημερινό το φαινόμενο αυτό. Πολλά θαυμαστά!….

πηγή

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

Ἅγιος Πορφύριος: Ἡ ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας εἶναι ἡ κυριότερη αἰτία διαζυγίου



  Ὅσιος Πορφύριος ἐτόνιζεν ὅτι ἡ ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας εἶνε ἡ κυριωτέρα αἰτία διαζυγίου. «Ἡ βασικωτέρα αἰτία ποὺ χωρίζουν (τὰ ἀνδρόγυνα)», ἐδίδασκεν, «εἶνε ποὺ παίρνουν προφυλάξεις διὰ νὰ μὴ κάνουν παιδιά. Αὐτὸ εἶνε πολὺ κακὸν καὶ τσακίζονται τὰ νεῦρα τῶν γυναικῶν». (Λαμπροπούλου Παρασκευᾶ, Ὅσα ἔζησα κοντὰ στὸν Ἅγιο Πορφύριο, Ἐκδόσεις Ἡ  Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Μήλεσι 2015, σελ. 74).

Ἐδίδασκε δηλαδὴ ὁ Ἅγιος ὅτι ἡ ἀποφυγὴ τῆς συλλήψεως, ἐνῷ ὑπάρχουν συζυγικαὶ σχέσεις, δημιουργεῖ ἀναστάτωσιν καὶ δυσλειτουργίαν - βλάβην εἰς τὸ νευρικὸν σύστημα τῶν γυναικῶν, ἀφοῦ ἀντιστρατεύεται τὴν ἰδίαν τὴν φύσιν καὶ τὴν φυσιολογικὴν λειτουργίαν τῆς μητρότητος. Ἡ ἀσθένεια εἰς τὸ νευρικὸν σύστημα τῶν γυναικῶν δημιουργεῖ ἐντάσεις, δυσαρμονίαν, τσακωμοὺς μὲ τὸν σύζυγον, ὁπότε ἐπέρχεται συχνάκις τὸ διαζύγιον. Συμφώνως μὲ τὸν Ἅγιον, ἡ καταστολὴ τῆς - φυσιολογικῆς διὰ τὴν ἔγγαμον γυναῖκα - λειτουργίας τῆς μητρότητος, εἶνε ἡ κυρία αἰτία τῶν διαζυγίων. Ἡ μόνη κατὰ Θεὸν νόμιμος ἀντισύλληψις εἶνε ἡ πλήρης ἀποχὴ ἀπὸ τὰς συζυγικὰς σχέσεις, κατόπιν ἀμοιβαίας συμφωνίας τῶν συζύγων.»

(Ἐν Χριστῷ Ἀγάπη ἢ Μεταπατερικὴ Ἀγαπολογία; Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἀπαντᾷ..., Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου, Ἔκδοσις Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, 2018, σελίδες 186-187)

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

Ο «πλησίον»… ή περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων


Ήταν άρρωστος ̇ δε χρειαζόταν πολύ να το καταλάβεις. Ήταν φτωχός ̇ αυτό το βλέπεις στα καθαρά, αλλά πολυφορεμένα ρούχα του. Ήταν σημαδεμένος από το μόχθο μιας δύσκολης ζωής. Αλλά το πρόσωπό του ήταν φωτεινό, το βλέμμα του γαλήνιο. Καθόταν σ’ ένα πάγκο σε κεντρικό δρόμο της πρωτεύουσας.
Δεν ήταν ώρα να ψάξεις το πως βρέθηκε εδώ, που απαγγιάζει τις νύχτες, αν βάζει μέσ’ στη μέρα μια μπουκιά ψωμί στο κατάστεγνο στόμα του, αν έχει δικούς του κάπου πάνω στη γη, ποιος γιατρός του  ̓δωσε τα αναγκαία φάρμακα για να γιατρευτεί…
Το πεζοδρόμιο που ήταν ο πάγκος ήταν ένα αδιάκοπο πέρασμα για εκατοντάδες ανθρώπους.
Όλοι τους σχεδόν βιαστικοί. Σίγουρα κάτι πολύ σημαντικό τρέχουν να προφτάσουν!
Με συζητήσεις έντονες και φωνάζοντας. Οπωσδήποτε κάποια πολύ δύσκολα προβλήματα θα προσπαθούν να λύσουν! Άκεφοι κι αδιάφοροι για τους γύρω κάποιοι. Ένα σπάνιο φορτίο ασφαλώς θα τους βαραίνει!
Κάπου-κάπου ένα μικρό, ελαφρό νόμισμα ακουμπάει στο αναποδογυρισμένο μπερεδάκι του φτωχού, άρρωστου χριστιανού. Λίγες φορές μαζί μ ̓ ένα βλέμμα φευγαλέο, με κάποια συμπάθεια. Πλήθυναν άλλωστε τόσο οι φτωχοί, οι ανήμποροι στις μέρες μας! Πού να πρωτοκοιτάξεις;
Κι εκείνος σιγαλά, ίσα ν’ ακούγεται δίπλα, λέει: Να ̓σαι καλά. Να σού δώσει ο Θεός χίλια καλά!
Η κίνηση στο δρόμο αλλάζει. Σχεδόν σταματάει η κυκλοφορία. Ακούγονται φωνές, με μια ξεχωριστή, που τις συντονίζει. Διαμαρτύρονται οι άνθρωποι. Γράφουν τη διαμαρτυρία τους και στα πανό τους:
― «Ίσα δικαιώματα για όλους!»
― «Ανατροπή του κατεστημένου!»
― «Αγώνες να διασφαλίζουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα!»
Λόγια ανακατεμένα με φωνές, που τινάζονται στον αέρα… και χάνονται.
Σαν να βρίσκεσαι στο δρόμο από την Ιερουσαλήμ προς την Ιεριχώ…
Σαν να προσπερνάνε ιερείς του νόμου και λευΐτες.
Σαν να προσμένουμε τον καλό Σαμαρείτη, τον σπλαχνικό Χριστό, ακόμα.
Σαν να είναι ο ίδιος καθισμένος στον πάγκο κι όμως, άγνωστος σε μας και ξένος. Σαν να παγώνουν ολοένα και περισσότερο οι καρδιές μας!
«Νῦν» η κρίση του κόσμου ̇ του κόσμου του καταχρεωμένου, πρώτα και κύρια στον ίδιο τον Θεό!
Ε. Βερονίκη
από το περιοδικό «Η Δράση μας»

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2019

Όταν γιορτάζεις......



Όταν γιορτάζει ο Άγιος του ονόματός σου, δεν πρέπει να νοιώθεις άσχημα που εσύ δεν είσαι σαν κι αυτόν. Αυτό είναι ενοχή. Τον αγαπάς και χαίρεσαι που ένας άνθρωπος του Θεού βίωσε σε τέτοια επίπεδα την Χάρη και την δωρεά του Χριστού. Η μίμηση της ζωής των Αγίων δεν είναι απομίμηση, δηλαδή επανάληψη ενός βίου, αλλά μια μελέτη πάνω στην τέχνη της εν Χριστώ ζωής. Στο Άγιο Πνεύμα δεν αρέσει η επανάληψη αλλά η πρωτοτυπία, γι’ αυτό ανοίγει πάντα νέους δρόμους για την συνάντηση με τον Θεό Πατέρα. Η προσευχή μας πρέπει να κατευθύνεται στο να μας δώσει ο Θεός μιαν εσωτερική διαύγεια για να βλέπουμε τη σημάδια προς την οδό της  συνάντησης. Γιατί ο δρόμος είναι ένας και μοναδικός.



          π. Λίβυος- Χαρ. Παπαδόπουλος

Ευθύνη και ελευθερία

Ο πιστός κινείται, παρά την αδιαφορία των πολλών   σ’ ένα τρίπτυχο: Ευθύνη,η χρήση της και αύξησή της.           Κανείς άνθρωπος ...