Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Τι λένε οι άγιοι Πατέρες υπέρ των αμαρτωλών

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΝ
Πολλοί δυσκολεύονται να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν σε άλλον άνθρωπον, που με την συμπεριφορά του μένει αμετανόητος. Την απάντηση στην απορία τους βρίσκουμε στο “Γεροντικό”, εκεί, που γίνεται λόγος για τον Αββά Δανιήλ. Είναι μια παραλλαγή της διδασκαλίας του Απ. Παύλου για τους αιρετικούς: “ Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού”( Τιτ. Γ, 10). Τον νουθετείς μια φορά, τον νουθετείς δεύτερη φορά και αν δεν μετανοήσει τον αφήνεις στο έλεος του Θεού. Το ίδιο ισχύει για πολλές περιπτώσεις, όταν θέλουμε να ζήσουμε σωστά εν Χριστώ Ιησού. Ιδού το σχετικό κείμενο από το “Γεροντικόν”.
          “Διηγήθηκε ο Αββάς Δανιήλ, ότι τον καιρό που ήταν σε Σκήτη ο Αββάς Αντώνιος, υπήρχε εκεί κάποιος μοναχός οπού έκλεβε τα εργαλεία και τα σκεύη των Γερόντων. Και τον πήρε ο Αββάς Αρσένιος στο κελλί του, θέλοντας  και αυτόν να κερδίσει και τους Γέροντες να αναπαύσει. Και του λέγει: “ Ό,τι θέλεις, εγώ θα σου το δίνω. Μονάχα να μη κλέψεις”. Και του έδωσε χρυσάφι και νομίσματα και ιματισμό και όλα όσα χρειαζόταν. Αλλά εκείνος πήγαινε πάλι και έκλεβε. Οι Γέροντες, λοιπόν, βλέποντας ότι δεν σταμάτησε, τον έδιωξαν και έλεγαν ότι, αν βρεθεί αδελφός να έχει μια αδυναμία, σαν ελάττωμα, πρέπει να τον υπομένουμε. Αν όμως κλέβει και παρά τις νουθεσίες δεν κόβει την συνήθειά του αυτή, πρέπει να τον διώχνουμε. Γιατί και την ψυχή του ζημιώνει και όλους ίσους ζουν εδώ τους αναστατώνει”.
           Η ανοχή απέναντι στον αμαρτωλό δεν πρέπει  να τον ενθαρρύνει και να εκλαμβάνεται ως ανοχή έναντι της αμαρτίας. Γι’ αυτό και πρέπει πάντοτε να θυμόμαστε τον χρυσό κανόνα του Μ. Βασιλείου: “Φθείρουσιν ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί”, δηλαδή διαφθείρουν το καλόν ήθος και την ψυχή του ανθρώπου οι κακές συντροφιές με αμαρτωλούς ανθρώπους. Γι’ αυτό “μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού”.
     Π. Μ. ΣΩΤΉΡΧΟΣ

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

K. Γανωτής: Για την κατάθλιψη


Η ευθυμία που δείχνουν οι σημερινοί άνθρωποι είναι διανοητικά επιτηδευμένη. Έχουν πεισθεί οι άνθρωποι από την ψυχολογική προπαγάνδα ότι χαρά είναι η επιδερμική ηδονή, η ικανοποίηση των σαρκικών επιθυμιών και, όταν βρίσκονται αυτές οι προϋποθέσεις, «πείθονται» ότι είναι ευτυχισμένοι, χαρούμενοι. Κι επειδή έχουν ασυνείδητα την ειδοποίηση της ανεπάρκειας αυτής της ευτυχίας, βάζουν ένταση μεγάλη για να καλύψουν το αίσθημα αυτό και τότε φαίνονται πολύ ψυχαγωγούμενοι, πολύ κεφάτοι.
Αυτά βέβαια μας τα δείχνει η παρατήρηση, αλλά έχομε και πολλούς τρόπους να την επιβεβαιώσομε αυτή την παρατήρηση. Ο σημερινός άνθρωπος στη μεγάλη πλειοψηφία βρίσκεται σε διαρκή αγανάκτηση για τα εμπόδια της ευτυχίας του και για τους εχθρούς του. Βλέπομε να φτάνουν οι άνθρωποι στα δικαστήρια και να δικάζονται για διάφορες αδικίες μικρές και μεγάλες, σε ποσοστά πολύ μεγαλύτερα από παλαιότερες εποχές. Αυτή η ανικανότητα συνδιαλλαγής είναι μια από τις ενδείξεις της πλήξης, που κυριαρχεί στα συναισθήματα του σημερινού ανθρώπου, που δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τίποτε και με κανένα. Βλέπομε ότι ο σημερινός άνθρωπος δεν αναπαύεται με καμμιά ευχαρίστηση και πολύ γρήγορα χάνει την ευχαρίστησή του και ζητάει αλλαγές. Ακόμα και στο γάμο χάνει πολύ σύντομα την ευχαρίστησή του από το πρόσωπο του/της συζύγου κι έτσι έχομε τα πολλά διαζύγια, τις διαστάσεις, τους οικογενειακούς καυγάδες, ειδικά τις συγκρούσεις και τους διαπληκτισμούς με τα κληρονομικά. Σχεδόν κανείς δεν θυσιάζει το παραμικρό, για να διατηρήσει τη γλυκιά σχέση με τ’ αδέρφια του.
Μπορείτε να φαντασθείτε το πρόσωπο ενός τέτοιου ανθρώπου γελαστό; Προτιμάει την πίκρα και το μίσος ακόμη προκειμένου να κερδίσει ένα μικρό κομματάκι αμφισβητούμενης γης. Και η πλήξη ύστερα μονιμοποιείται στην ψυχή του. Βλέπετε, όλη η παγκόσμια ιστορία κυριαρχείται από την ιδέα της δικαιοσύνης· όλη η θεολογία των προ Χριστού λαών, και του Ισραήλ ακόμα, και όλη η θεολογία, η ψυχολογία και η κοινωνιολογία μαζί με την πολιτική των χωρίς Χριστό λαών και ατόμων ρυθμίζεται από την δικαιοσύνη. Όλοι την επικαλούνται, όσο κι αν όλοι δυστυχούν απ’ αυτήν, νικητές και νικημένοι. Άλλο βέβαια πράγμα η επιβολή της δικαιοσύνης και άλλο η ταπεινή αποδοχή της. Όποιος αποδέχεται τη δικαιοσύνη με υπομονή κι ευχαριστία, έστω κι αν είναι σε βάρος του, αυτός βγαίνει απ’ τα πλαίσια της δικαιοσύνης, είναι ίσος μ’ αυτόν, που παραιτείται από την δικαιοσύνη.
Συνήθως οι άνθρωποι έχουν διαφορές δικαιοσύνης με την ψυχή τους. Η συνείδησή τους είναι φορτωμένη με ενοχές ανεξομολόγητες. Ενώ υποφέρουν από τις ενοχές, δεν θέλουν ν’ απαλλαγούν απ’ αυτές. Υπάρχει μια γλύκα της κόλασης στις ενοχές· είναι αυτό η κλασσική απάτη του δαίμονα. Ακόμα και τις σαρκικές ηδονές τις θέλουν πολλοί αναμιγμένες με τις ενοχές. Κοιτάξτε όλα τα πρόσωπα των κινηματογραφικών έργων της μικρής και της μεγάλης οθόνης, καθώς και όλων των κοσμικών περιοδικών. Όλα είναι καταθλιμμένα αλλά όχι λυπημένα, κρατούν σκληρά κολλημένη επάνω τους τη σκοτεινή όψη και όταν ακόμα γελούν!
Η κατάθλιψη ξαπλώθηκε στην εποχή μας και στον πολύ λαό και στους απλούς πολίτες, γιατί η ευημερία σε συνδυασμό με τις πολλές πληροφορίες ανεβάζει την αλαζονεία και των φτωχών ανθρώπων. Η διαφήμιση των αγαθών και το «δημοκρατικό» καλόπιασμα με τη συνεχή αναφορά των δικαιωμάτων ξετσιπώνει το λαό και τους κάνει να νιώθουν και να φέρνονται σαν άρχοντες. Έτσι φορούν και οι λαϊκοί άνθρωποι το μολυβένιο προσωπείο των αστών, που κρίνουν, επικρίνουν και βλαστημούν αυτούς που επηρεάζουν τη μοίρα μας, δηλαδή την υλική μας ευημερία.
Όσοι έχομε δει τον πίνακα του Γκρέκο «Ο μεγάλος Ιεροεξεταστής», θα έχομε πάρει μια επαρκή γεύση της κατάθλιψης που γεννιέται από την ηθική και τη θρησκεία, ή καλύτερα από την ηθική της θρησκείας. Ο μεγάλος Ιεροεξεταστής εκφράζει το πρόσωπο του ανθρώπου, που ενοχοποιεί όλους όσοι δεν είναι τέλειοι στις υποχρεώσεις τους απέναντι στο Θεό. Κι επειδή βέβαια δεν βρέθηκε ως τώρα κανένας τέλειος, ο Ιεροεξεταστής είναι το πρόσωπο της κόλασης για όλους και για όλα. Και μέσα στο παραλήρημα της δικαιοκρισίας ο χαρακτηριστικός αυτός εκπρόσωπος της Δυτικής Χριστιανοσύνης ξεχνάει ότι είναι κι αυτός αμαρτωλός, ξεχνάει την αγάπη του Θεού και την μετάνοια. Το πρόσωπό του δείχνει την αποκρουστική κόλαση. Ένας Ορθόδοξος ζωγράφος σαν τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο χάρισε στον κόσμο ένα πειστικό και αληθινό ορισμό της Δυτικής Θεολογίας.
Η κατάθλιψη είναι αποτέλεσμα του πολιτισμού. Ο πολιτισμός είναι η παγκόσμια επιχείρηση αποκατάστασης του χαμένου κύρους του ανθρώπου ύστερ’ από την απώλεια του Παραδείσου. Βέβαια η σκληρή ζωή με τα αγκάθια και τα τριβόλια, με τον ιδρώτα του προσώπου, με τους πόνους της γέννας κτλ. απαιτούσε μια προσπάθεια του ανθρώπου να ανακουφίσει το κορμί του και την ψυχή του μέσα στην έρημο της εξορίας του. Άλλωστε γι’ αυτό εφοδίασε ο Θεός τους Πρωτοπλάστους με φύλλα συκής και με δερμάτινους χιτώνες. Από τη σχετική βελτίωση όμως μέχρι το παραλήρημα του θριάμβου του ανθρώπου, που ένιωσε κάποια στιγμή πως έφτιαξε το δικό του Παράδεισο, υπάρχει η απόσταση, που μέσα σ’ αυτήν γεννιέται η κατάθλιψη.
Στις μέρες μας η κατάθλιψη, ενώ δεν ομολογείται και μάλλον κρύβεται πίσω από τις διαφημίσεις και τους λόγους των πολιτικών, ανιχνεύεται εύκολα και μάλιστα συνειδητοποιημένη και αυτοεξομολογούμενη. Πόσο προδίδεται από τα παραισθησιογόνα, που είναι τόσο απαραίτητα, μα πάρα πολύ απαραίτητα! Αν πάρομε υπ’ όψιν μας και τη νικοτίνη και τα οινοπνευματώδη, ίσως φτάνομε στην υψηλότερη δαπάνη εισοδήματος. Αν διαπιστώσομε ότι ο κόσμος δαπανά για τα παραισθησιογόνα περισσότερο μέρος του εισοδήματός του απ’ όσα δαπανά για την τροφή του, τότε θα εκτιμήσομε την πλήξη σαν πρώτο κίνητρο εργασίας γενικά των ανθρώπων!
Και δεν είναι μόνο τα παραισθησιογόνα που προδίδουν την πλήξη. Είναι οι θορυβώδεις διασκεδάσεις, είναι οι διαστροφές, ομοφυλοφιλίες, παιδεραστίες και άλλες «φιλίες» που δεν λέγονται, είναι η συσσώρευση πλούτου, είναι το χόμπυ, είναι η μόδα, η εξουσιολαγνεία και άλλα ακόμη, που δείχνουν ένα πρόσωπο του σύγχρονου ανθρώπου αγέλαστου, αγχωμένου μέχρι την τελευταία του πνοή, διαρκώς ανήσυχου, φοβισμένου και επιθετικού.
Αν φέρομε στο νου μας το πρόσωπο ενός φιλότιμου και υγιούς χριστιανού, θα εντυπωσιαστούμε πρώτ’ απ’ όλα από το πόσα πράγματα δεν χρειάζεται. Ένα κελλί φυλακής συνήθως είναι πλουσιότερο απ’ το κελλί ενός ασκητή, που το φτιάχνει συχνά μόνος του και μπαίνει μέσα με αγαλλίαση. Και ένα σπίτι αστού (λαϊκού) χριστιανού στερείται πολλά και ακριβά πράγματα, χωρίς ο νοικοκύρης του να αισθάνεται καμμιά στέρηση. Τα αγαθά που στερούμαστε σε εποχές κρίσης και αγανακτούμε γι’ αυτό είναι αυτά, που ένας σωστός χριστιανός θα τα χαρακτήριζε περιττά ή σχεδόν περιττά. Κι όμως γι’ αυτά τα σχεδόν περιττά αναστατώνονται οι δρόμοι από τις συντεχνίες, αυτοκτονούν άνθρωποι, περιφέρονται βαρύθυμοι άνθρωποι στους δρόμους, χωρίζουν αντρόγυνα, μισούνται αδέρφια μεταξύ τους!…
Αν ο χριστιανός φυλάξει την πίστη του, διατηρήσει την προσευχή του, τηρήσει τις νηστείες του και την απλότητά του, τότε θα μπορεί να έχει ιλαρό πρόσωπο και να δοξάζει το Θεό για την επάρκεια των αγαθών του, θα μπορεί να ψάλλει χαρούμενος και παρηγορημένος μέρα και νύχτα και να παρηγορεί και άλλους, που θα τρέχουν κοντά του.
Η πλήξη θα πετάξει σαν ένα αρπακτικό που πήγε να καθήσει επάνω του, για να τον φάει, και έφυγε σκιαγμένο από μια δύναμη μεγάλη. Ο Περικλής στον Επιτάφιό του λέει ότι οι πλούσιοι Αθηναίοι έχουν ωραία σπίτια, κατασκευές γενικότερα «ων καθ’ ημέραν η τέρψις το λυπηρόν εκπλήσσει». Μ’ αυτά τα λόγια του ομολογεί ότι στις καρδιές των μεγαλοδύναμων εξουσιαστών υπήρχε «το λυπηρόν» που κάθονταν επάνω τους σαν αρπαχτικό, και με τα ωραία σπίτια τους το «σκιάζανε» να φύγει κάθε μέρα. Και κάθε μέρα βέβαια ξαναγύριζε.

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ υπέρ των αμαρτωλών


Πως θυσιάζεται ο πιστός
Η κορυφή της αγάπης της αληθινής, κατά τον λόγον του Κυρίου είναι να θυσιάζεται ο πιστός για τους άλλους ανθρώπους: “Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει,ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού” (Ιωάν. 15,13). Πως μπορεί όμως να θυσιάζεται κανείς για τους άλλους στην καθημερινή ζωή του; Δεν θυσιάζονται όλοι, ούτε μπορούμε σαν τον Θεάνθρωπο, πάνω σ’ ένα σταυρό. Μπορεί όμως ο καθένας να εκδηλώσει την αγάπη του με πολλούς τρόπους θυσίας, αφού η αγάπη η αληθινή είναι πάντα μια θυσία του εαυτού μας  για τους άλλους. Έναν τέτοιο τρόπο μας φανερώνει και ο Άγιος Ποιμήν με συντομία. Ιδού τα λόγια του:
          “ Είπε κάποτε ο Αββάς Ποιμήν: “Μεγαλύτερη αγάπη δεν μπορεί να βρει κανείς, εκτός από την αγάπη εκείνη, που μας οδηγεί να προσφέρουμε την ίδια τη ζωή μας για χάρη του διπλανού μας. Έτσι, αν ακούσει κάποιος λόγο πονηρό, δηλαδή λυπηρό για τον ίδιο, και ενώ μπορεί ο ίδιος, να απαντήσει όμοια με λυπηρό, αλλά αγωνίζεται μέσα του να μη μιλήσει, η ακόμα, αν αδικηθεί και υπομένει και δεν εκδικείται, αυτός προσφέρει τη ζωή του θυσία για χάρη του άλλου”.
          Ποιος, από μας, ας αναλογισθούμε, ποιος ανέχεται τις προσβολές, η τις αδικίες των άλλων και δεν τρέχει να βρει το δίκιο του η δεν απαντά και μάλιστα σκληρά στα όσα δυσάρεστα του λένε; Αυτός, ο τρόπος, που μας συμβουλεύει ο Άγιος Ποιμήν είναι ένα αληθινό καθημερινό σχολείο αγάπης.
  Π. Μ. ΣΩΤΗΡΧΟΣ 
         

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

Ορθόδοξη ζωή κατά τους άγιους Πατέρες ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ



Για την τεχνική και την στρατηγική του πνευματικού αγώνα μας διδάσκει άλλος ένας σπουδαίος Άγιος, που ονομάζεται κι αυτός Συμεών και η Εκκλησία μας τον αποκαλεί “Νέον Θεολόγον”. Γράφει λοιπόν ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος για την προσοχή και προσευχή, που πρέπει να είναι πάντα σφιχταγκαλιασμένες: “ Η προσοχή πρέπει να είναι τόσον δεμένη και αχώριστος με την προσευχήν, καθώς είναι δεμένον και αχώριστον το κορμί με την ψυχήν και το ένα χωρίς το άλλο δεν μπορεί να σταθεί. Και η προσοχή πρέπει να πηγαίνει εμπρός και να βιγλίζει τους εχθρούς, ωσάν ένας βιγλάτορας(φρουρός) και αυτή πρώτον να πολεμεί με την αμαρτία και να αντιστέκεται εις τους κακούς λογισμούς που έρχονται εις την ψυχή. Και κατόπιν από την προσοχήν να ακολουθεί η προσευχή, η οποία αφανίζει και θανατώνει παρευθύς όλους εκείνους τους πονηρούς λογισμούς, που επολέμησε προτύτερα η προσοχή, διότι αυτή μοναχή δεν ημπορεί να τους θανατώσει. Και εις αυτόν τον πόλεμο της προσοχής και της προσευχής κρέμεται η ζωή και ο θάνατος της ψυχής, διότι ανίσως και με την προσοχή φυλάττωμεν καθαράν την προσευχή, προκόπτομεν”.

       Π. Μ. Σωτήρχος

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

Άλλαξε το Σύστημα! (Ο Ρόλος της Εκπαίδευσης)


Δείτε το συγκλονιστικό βίντεο κινουμένων σχεδίων «Cogs«. Μας υπενθυμίζει την -εν δυνάμει- μεταμορφωτική δύναμη της εκπαίδευσης να αλλάξει τη προδιαγεγραμμένη (;) μοίρα ανθρώπων που δεν τους δόθηκαν ευκαιρίες. Προϋπόθεση: η ενσυναίσθηση, η θυσία, η αγάπη, η πράξη όσων αποφασίσουν να αλλάξουν τροχιά και να κάνουν κάτι γι’ αυτό.

Υστερόγραφο:

Για τον Χριστιανό ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος ως εικόνα του Χριστού. Αυτό παρέχει προνομιακή θέση στο ερώτημα της ελευθερίας του ανθρώπου, και της ευθύνης του απέναντι σε ό,τι φέρνει η ζωή και η ίδια του η δημιουργικότητά. Περιορισμένη κι όχι απόλυτη η ανθρώπινη ελευθερία, δύναται να διευρυνθεί πραγματικά και ποιοτικά, όχι μέσω διαφόρων τεχνικών αυτοβελτίωσης (οι οποίες άλλωστε δεν υπερβαίνουν τους περιορισμούς της κτιστότητας), αλλά μέσω όσων δωρίζει στον άνθρωπο το αρχέτυπό του, ο Θεός.

Θανάσης Παπαθανασίου

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2018

ΟΡΘΌΔΟΞΗ ΖΩΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ Να ζητούμε το έλεος



Κάποιος Γέροντας είπε: “Να μη ζητούμε τη Χάρι του Θεού, γιατί δεν την αξίζουμε όλοι εμείς, που αμαρτάνουμε καθημερινά. Το έλεος Του μόνον να ζητούμε, γιατί είμαστε ανάξιοι για δωρεές. Να παρακαλούμε να μας λυπηθεί και να μας σώσει κι ας είμαστε ανάξιοι για σωτηρία...” Και ο Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος έγραφε προς τον Θεόδουλο: “ Ο Κύριος θέλοντας να δείξει ότι κάθε εντολή την εκτελούμε από χρέος, ενώ η υιοθεσία, που προσφέρει, συντελείται στους ανθρώπους με το αίμα Του, λέγει: “Όταν κάνετε όσα έχετε διαταχθεί, να πείτε ότι είμαστε αχρείοι δούλοι και κάναμε αυτό που οφείλαμε”. Γι’ αυτό δεν είναι μισθός έργων η Βασιλεία των Ουρανών, αλλά χάρη και δωρεά στους δούλους του. Δεν απαιτεί ο δούλος την ελευθερία ως δωρεά. Οφειλέτες είμαστε πάντοτε και μηδαμινοί και ασυγχώρητοι ενώπιον του Θεού και “ουδείς άξιος” ακόμη και για την συγχώρηση. Όλα είναι δωρεά και έλεος της απερίγραπτης αγάπης του Θεού.
Π.Μ.Σωτήρχος

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

Ανακομιδή Ιερών λειψάνων του Οσίου Γερασίμου του Νέου Ασκητή



Ο Όσιος Γεράσιμος,γεννήθηκε το 1509 μ.Χ. στα Τρίκαλα της Κορινθίας. Καταγόταν από την επίσημη οικογένεια των Νοταράδων και ήταν γιος του Δημητρίου και της Καλής. Από μικρός έλαβε χριστιανική και αρχοντική ανατροφή και διακρινόταν στο σχολείο για την ευστροφία και την ευφυΐα του μυαλού του. Ευγενική ψυχή ο Γεράσιμος, συμπαθούσε τους φτωχούς συμμαθητές του και τους βοηθούσε με κάθε τρόπο. Όταν έφτασε σε ώριμη ηλικία, περιηγήθηκε διάφορα μέρη, όπως την Ζάκυνθο, την Κωνσταντινούπολη και τα γύρω απ' αύτη, το Άγιον Όρος, διάφορες Μονές της Ανατολής για να μείνει στην Ιερουσαλήμ. Εκεί υπηρέτησε σαν νεωκόρος για ένα χρόνο στον Ναό της Αναστάσεως και χειροτονήθηκε Διάκονος και αργότερα Πρεσβύτερος, από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Γερμανό. Κατόπιν έφυγε και από 'κει και κατέληξε στην τοποθεσία Ομαλά της Κεφαλονιάς, όπου έκτισε γυναικείο Μοναστήρι και το ονόμασε Νέα Ιερουσαλήμ. Στη Μονή αυτή λοιπόν, αφού έζησε ασκητικά και ανέπτυξε μεγάλες αρετές, βοηθώντας πνευματικά και υλικά τους κατοίκους της Κεφαλονιάς, απεβίωσε ειρηνικά στις 15 Αυγούστου του 1579 μ.Χ., σε ηλικία περίπου 70 ετών.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Αὐτόμελον.

Τῶν Ὀρθοδόξων προστάτην καὶ ἐν σώματι ἄγγελον, καὶ θαυματουργὸν θεοφόρον νεοφανέντα ἡμῖν, ἐπαινέσωμεν πιστοὶ θεῖον Γεράσιμον· ὅτι ἀξίως παρὰ Θεοῦ ἀπείληφεν, ἰαμάτων τὴν ἀέναον χάριν· ῥώννυσι τοὺς νοσοῦντας, δαιμονῶντας ἰᾶται· διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

Τι λένε οι άγιοι Πατέρες υπέρ των αμαρτωλών

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΝ Πολλοί δυσκολεύονται να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν σε άλλον άνθρωπον, που με την συμπεριφορά του μένε...