Απολυτίκιον Αγίου Χαραλάμπους

Ως στύλος ακλόνητος της εκκλησίας Χριστού και λύχνος αείφωτος της οικουμένης σοφέ, εδείχθης Χαράλαμπε. ’Ελαμψας εν τω κόσμω, δια του μαρτυρίου, έλυσας των ειδώλων την σκοτόμαιναν, μάκαρ. Διό εν παρρησία Χριστώ πρέσβευε σωθήναι ημάς.

Άγ.Χαράλαμπος των Φιλιατρών

Του κ. Ανδρέου Ταμπακοπούλου,

Πολιτικού Επιστήμονος

Αλλά οι «πειραματισμοί» των Ελλήνων Ορθοδόξων με το μέσο της προσευχής είναι όχι μόνον πολυάριθμοι, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, πού με μεγάλη πίστη κατέφυγαν ομαδικά στην επίκληση του Θεού με την προσευχή, είχε εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Και δεν θα καταφύγουμε στους βυζαντινούς χρόνους, για να αποδείξουμε τη δύναμή της, από την οποία προήλθε ως γνωστόν, το περίφημο μελωδικό ποίημα το «Τη Υπερμάχω». Θα καταφύγουμε σε ένα από τα πολλά παρόμοια περιστατικά της πρόσφατης ιστορίας μας, της γερμανικής κατοχή Πολιούχος της γνωστής μας πόλης των Φιλιατρών της Μεσσηνίας είναι ο Άγιος Χαράλαμπος. Ο Άγιος αυτός μαρτύρησε επί της εποχής, πού αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο λάτρης μάλιστα των Καλών Τεχνών και φιλόσοφος Σεπτίμιος Σεβήρος. Εγδάρη ζωντανός σε ηλικία 113 ετών το 198 μ.Χ., αφού υπηρέτησε την διάδοση του Ευαγγελίου ατελείωτες δεκαετίες με

επιτυχία.

Διοικητής των γερμανικών δυνάμεων κατοχής στην περιοχή είναι ένας προτεστάντης στο θρήσκευμα αξιωματικός ονόματι Κοντάου. Τον Ιούλιο του 1944 οι αντάρτες του ΕΛΑΣ., σε ένα πετυχημένο σαμποτάζ στην περιοχή, σκοτώνουν και μερικούς Γερμανούς στρατιώτες. Γνωρίζοντας τι τους περιμένει οι Φιλιατρινοί, είχε προηγηθεί η σφαγή των Καλαβρύτων, συγκεντρώνονται σε θερμή και μαζική προσευχή στον Ναό του Πολιούχου τους. Η διαταγή του Γερμανού στρατηγού από την Τρίπολη προς τον Κοντάο είναι ρητή. Να τουφεκιστούν 100 Φιλιατρινοί και να, καεί η μισή τους πόλη.

Ξημερώνειή19η Ιουλίου του 1944, πού διαταγή πρέπει να εκτελεστεί. Την νύχτα εκείνη, πού οι Φιλιατρινοί προσεύχονταν, σύμφωνα με την ομιλία, πού τους έκανε την επομένη ο Κοντάου του παρουσιάζεται στον ύπνο του ένας καλόγερος αλλεπάλληλες φορές, γιατί ο Γερμανός ήταν σκληρός και αγέρωχος. Τα ίδια συμβαίνουν το ίδιο βράδυ στον στρατηγό στην Τρίπολη, και ο Άγιος Χαράλαμπος, επίσης επιβλητικός και απαιτητικός, ζητάει να μη πραγματοποιηθεί το φονικό σχέδιο.

Υπόσχεται δε στον Κοντάου ότι θα τον βοηθήσει αυτός και οι στρατιώτες το να γυρίσουν σπίτια τους και τον στρατηγό όπως και έγινε, τον αναλαμβάνει αυτός. Το πρωί μαζεύει ο Κοντάου τους κληρικούς των 4 εκκλησιών της πόλη και γυρίζει μαζί τους, ψάχνοντας μεταξύ των εικόνων των ναών να βρει τον Άγιο Χαράλαμπο. Όταν τον αναγνωρίζει, παρά του ότι εμείς τον έχουμε

στολισμένο, τιμής ένεκεν, με στολή επισκόπου, πέφτει στα γόνατα, τον προσκυνά και προσεύχεται. Ας σημειώσουμε εδώ ότι οι προτεστάντες δεν παραδέχονται την ύπαρξη αγίων μεσιτευόντων προς τον Θεό, ούτε και αυτή της Παναγίας.

Τον Οκτώβριο τού 1944, 3 μήνες μετά το ομολογημένο μπροστά στο λαό των Φιλιατρών από τον Κοντάου θαύμα, οι Γερμανοί ποσύρονται πλέον από τη Ελλάδα. Ο Άγιος ξαναπαρουσιάζεται στον Κοντάου και του ζητά τον άλλο χρόνο, στη γιορτή του, δηλαδή στις 10 Φεβρουαρίου του 1945, να ξαναέρθει στα Φιλιατρά. (Λεπτομέρειες στο περιοδικό «Σύνδεσμος» της Καλαμάτας, Φεβρουάριος 2002, τεύχος 376).

Έκτοτε ο Κοντάου, αφού γίνεται ορθόδοξος με όλη την οικογένεια του, έρχεται κάθε χρόνο στή γιορτή του Αγίου και μετά τον θάνατο του, συνεχίζει να έρχεται η οικογένεια του στα Φιλιατρά. Άλλες λεπτομέρειες δεν χρειάζονται. Το μόνο και εντυπωσιακό, πού πρέπει να προσέξουμε είναι το αποτέλεσμα της ομαδικής προσευχής των απειλουμένων με θάνατο τότε Φιλιατρινών.

Ζουν και δρουν λοιπόν από την αιωνιότητα οι άγιοι και ιδίως της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας και εδώ και αλλού. Ζουν και δρουν, όπως έδρασαν και κατά την κομμουνιστική τυραννία και στην επίσης Ορθόδοξη Ρωσία («Τα θαύματα πού είδαν τα μάτια μου», του μακαριστού άλλοτε ηγουμένου της Μονής Πετράκη, π. Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου).

Το μεγαλύτερο θαύμα δε, καρπός πολλών προσευχών αγιορειτών και άλλων αγίων ανδρών, το γεγονός ότι μόνο η Ελλάδα από τις ορθόδοξες χώρες του πλανήτη έμεινε εκτός του σταλινικού «παραδείσου», τα Πατριαρχεία της και οι Ορθόδοξες ακόμα ιεραποστολές της, όπως εκείνη του μακαριστού π. Χαρίτωνος του Κονγκό, πού παρ' ολίγο να γίνει κομμουνιστικό κράτος.

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον

Βίος Αγ.Χαραλάμπους του Ιερομάρτυρος

Ήταν Ιερέας στη Μαγνησία της Μ. Ασίας. Ή ζωή του ήταν μια συνεχής υπηρεσία αφοσίωσης στο Χριστό και αγάπης προς τον πλησίον. Όταν το 198 ο Σεπτίμιος Σεβήρος εξαπέλυσε διωγμό κατά των Χριστιανών, ο έπαρχος Λουκιανός έφερε μπροστά του το Χαράλαμπο και τον απείλησε ότι θα τον βασάνιζε πολύ σκληρά, για να αρνηθεί το Χριστό. Ό γέροντας Ιερέας χαμογέλασε και απάντησε: "Εμείς οι χριστιανοί, είμαστε εξοικειωμένοι με τους αγώνες και τους πολέμους, όπως οι γενναίοι στρατιώτες δεν επιθυμούν τον ήσυχο θάνατο στο κρεβάτι, αλλά τον δοξασμένο της μάχης. Σε μένα υπάρχουν τα γηρατειά, αλλά να μάθετε καλά ότι στους δικούς μας

αγώνες το πάν είναι ή ψυχή, ή αποφασιστικότητα, ή αυταπάρνηση. Αυτά δεν πέφτουν με την ηλικία, αλλά μένουν πάντοτε ανθηρά και νέα Αμφιβάλλεις, έπαρχε; Δοκίμασε. Και θα δεις ότι με τη χάρη του Κυρίου μου Ιησού Χριστού θα κουρασθούν όλοι οι ακμαίοι δήμιοι σου , χωρίς ο ιερέας Χαράλαμπος να ζητήσει την επιείκεια σου". Εκνευρισμένος από τα λόγια αυτά ό έπαρχος, διατάζει και τον γδέρνουν ζωντανό. Αυτός, όμως, αντί να σπαράζει από τον πόνο, δοξολογούσε το Θεό για την αντοχή πού του έδινε Τότε πολλοί δήμιοι, πού έβλεπαν αυτό το θαύμα, πίστεψαν στο Χριστό

Φοβισμένος ό έπαρχος τον άφησε ελεύθερο. Αργότερα ό ίδιος ό Σεβήρος, μη μπορώντας να τα βγάλει πέρα μαζί του, τον αποκεφάλισε σε ηλικία 113 ετών.

Η τελευταία μέρα του π.Παϊσίου στο νοσοκομείο

Ο Γέροντας Παΐσιος τελικά προσβλήθηκε από καρκίνο, και νοσηλεύθηκε σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης! Στο νοσοκομείο φρόντισαν το Γέροντα όσο μπορούσαν καλύτερα. Ο καρκίνος, όμως, προχώρησε τόσο, πού το τέλος ήταν πολύ ορατό. Η αναχώρησή του για τους ουρανούς ήταν ζήτημα χρόνου. Γι΄αυτή την αναχώρηση, για την οποία προετοιμαζόταν σε όλη του τη ζωή, ήθελε να αφιερώσει και τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Σουρωτής. Ο μακαριστός Χριστόφορος Οικονόμου ήταν κοντά του και σε γράμμα του περιγράφει την αναχώρηση του Γέροντα από το Νοσοκομείο:
«Σήμερα έφυγε και ο π. Παΐσιος από το νοσοκομείο. Είχε πολύ κόσμο και μας είπαν ότι θα έβγαινε στο σαλόνι για να ευλογήσει. Τελικά, εκείνη την ώρα έφευγε από το νοσοκομείο. Ο κόσμος, οι γυναίκες, νοσοκόμες, γιατροί, άρρωστοι, συνωστίζονταν όλοι γύρω του. Ψήλωσε το χέρι του και από την πόρτα χαιρέτησε τους άρρωστους στους διπλανούς θαλάμους. Ένας άρρωστος στο διάδρομο πού είχε ορρούς στο χέρι πήγε να του φιλήσει το χέρι, αλλά ο π. Παΐσιος φίλησε το χέρι του ασθενούς. Μπροστά από το ανσανσέρ ψήλωσε το χέρι του και μας ευλόγησε όλους. Μπήκε στο ανσανσέρ να κατέβει κάτω στο δρόμο. Όλοι τρέξαμε από τις σκάλες να τον δούμε για τελευταία φορά. Χαιρετούσε τον κόσμο. Βγήκε έξω από το νοσοκομείο. Ο κόσμος τον περιτριγύρισε γύρω από το αυτοκίνητο, ενώ λεπτές νιφάδες χιονιού έπεφταν. Η νοσοκόμα φώναζε να τον αφήσει ο κόσμος να μπει μέσα στο αυτοκίνητο, γιατί έκανε πολλή ψύχρα και ο άνθρωπος δεν μπορούσε. Μπήκε, τελικά, στο αυτοκίνητο, αφού έκανε το σταυρό του. Όλοι προσπαθούσαν να τον αγγίξουν· έπιαναν το χέρι του, άγγιζαν το τζάμι του αυτοκινήτου. Ξεκίνησε τελικά το αυτοκίνητο, αλλά προχωρούσε πολύ σιγά, λόγω της μεγάλης κυκλοφορίας. Γιάτραινες, νοσοκόμες, νοσοκόμοι, γιατροί, κατέβηκαν κάτω και όπως ήταν μέσα στο αυτοκίνητο άγγιζαν το τζάμι του αυτοκινήτου πού προχωρούσε αργά-αργά για να τον χαιρετήσουν. Το αυτοκίνητο πέρασε από το δρόμο πού βρίσκεται μπροστά από το σπίτι μου».
Και συνεχίζει ο Χριστόφορος:
«Τί ήταν το πέρασμα αυτού του ανθρώπου! Ο κόσμος τον ακολουθούσε σαν να ήταν ο Μεσσίας. Σκηνή σαν την Βαϊφόρο, μόνο πού αντί για γαϊίδουράκι τώρα ήταν ένα αυτοκινητάκι! Όλος ο κόσμος, οι περισσότερες γυναίκες, ήσαν συγκινημένοι, άλλες δάκρυζαν. Αλλά και ο ίδιος ήταν συγκινημένος με την αγάπη πού του έδειχνε ο κόσμος. Σαν να έλεγε πώς θα την ξεπληρώσει με πολλή προσευχή για τους συνανθρώπους του». Και επιλέγει ο Χριστόφορος:
«Αλλά μήπως είναι λίγα πού χρωστούμε η γενιά μας, στις ευχές και προσευχές αυτού του ανθρώπου. Ένας άγιος ανάμεσά μας. Η ενσάρκωση της εκπλήρωσης των Ευαγγελικών λόγων».
Ο Γέροντας Παΐσιος άφησε την τελευταία του πνοή στις 12 Ιουλίου 1994.

Από το τέλος του Γέροντα Παΐσιου Αγιορείτη, «Παρά την Λίμνην», έκδοση Αγίου Δημητρίου Παραλιμνίου, Ιούλιος 2008

Οι μορφωμένοι άνθρωποι, Σωκράτης

Μορφωμένοι για μένα είναι :

1. Αυτοί που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές.
2. Αυτοί που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική.
3. Αυτοί που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συναλλαγές.
4. Αυτοί που αντιμετωπίζουν καλοπροαίρετα δυσάρεστα γεγονότα και αντιπαθείς ανθρώπους.
5. Αυτοί που ελέγχουν τις απολαύσεις τους.
6. Αυτοί που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους.
7. Τέλος αυτοί που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους.

Πειραιώς Σεραφείμ : τα σουλτανάτα-κόμματα !

Οι πολιτικοί μας το μόνο που τους νοιάζει είναι η επανεκλογή τους. Κατεβαίνουν στο εκλογικό σώμα με τους νόμους της αγοράς: τι θέλει ο πολίτης να ακούσει αυτό του λένε.

Δεν υπάρχουν θεσμοί για την δημοκρατική οργάνωση των κομμάτων και οι βουλευταί αναγκάζονται για να επιβιώσουν να γίνονται κόλακες του εκάστοτε αρχηγού και υποχείρια της νομενκλατούρας και ολιγαρχίας που κυβερνά το κάθε κόμμα. Όλα τα κόμματα έχουν αφόρητη και εξουσιαστική δομή και ιεραρχία με μία απόλυτη αυθαίρετη κορυφή και αυθεντία, που δεν ανέχεται την άλλη φωνή και την κριτική.

Το κάθε κόμμα μικρό η μεγάλο αποβαίνει «σουλτανάτο» με αποτέλεσμα να έχει απόλυτο δίκιο ο πολύς Μουζέλης που είπε: «Το πολίτευμα της Ελλάδος είναι κομματοκρατία».

Η κατ’ επίφασιν δημοκρατία μας ουσιαστικά είναι η απολυταρχία του ενός ανδρός, του εκάστοτε αρχηγού του κυβερνώντος κόμματος, που επιβάλλει μια δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα, εφ’ όσον διορίζει και απολύει αυθαίρετα και κατά βούλησιν τα μέλη της Κυβερνήσεως, της εκτελεστικής εξουσίας, θέτει εκτός κοινοβουλευτικής ομάδος με απλή δήλωσή του τον εκλεγμένο αντιπρόσωπο του θεατού ελληνικού λαού και επιλέγει την κομματικά προσκειμένη διοίκηση της Δικαιοσύνης, που με την σειρά της δια του ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου διοικεί τη δικαστική λειτουργία με προαγωγές και μεταθέσεις, με προφανές αποτέλεσμα η περίφημος διάκρισις των εξουσιών του Μοντεσκιέ να μένει μόνο προς ακαδημαϊκή ενθύμιση.

Romfea.gr

Σαν σήμερα

9 - 2 - 1828

Ο Ιμπραήμ Πασάς φθάνει στην Τρίπολη επικεφαλής δυνάμεως 12.000 ανδρών και διατάσσει την κατεδάφιση των τειχών και την πλήρη καταστροφή της πόλεως. Στη συνέχεια περιορίσθηκε στο τρίγωνο Μεθώνης-Κορώνης και Νεοκάστρου Μεσσηνίας.

9 - 2 - 1897

Οι Κρήτες επαναστάτες, που κατερίχαν το Ακρωτήρι, υψώνουν την Ελληνική Σηαμία στη θέση "Προφήτης Ηλίας῾". Τα τουρκικά στρατεύματα και τα πολεμικά πλοία των Μεγάλων Δυνάμεων βάλλουν καταιγιστικώς εναντίον της. Ο Οπλαρχηγός Δη.Καλορίζικος, διοικητής τμήματος τριάντα Κρητών πολεμιστών, τους διατάσσει να την ανυψώσουν. Τότε ένας από αυτόυς, ο Σπύρος Καγιαλές-Καγιαλεδάκης, ανυψώνει με θάρρος τη σημαία, αντικαθιστώντας τον, ήδη θρυμματισμένο ιστό της, με το ίδιο του το σώμα.

Το μεσώριον

Βρίσκομαι στο μεσώριον ουρανού και γης...
Εδώ με άφησες, λέγοντάς μου αλήθειες...
Μπροστά μου το Αιγαίο,
πάνω μου το βαθύ γαλάζιο...
Και τώρα συλλογιέμαι όνειρα,
διαβάζω νοσταλγίες,
προσεύχομαι αγωνίες...
Κατεβαίνω στο χώμα με ελπίδες...
Οδοιπορώ με την ψυχή στον ουρανό!

Ψυχή ζώσα

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΗΔΕΙΑ

του ενορίτου μας Νικολάου Βοϊνέσκου

Σκυλί είναι ο άνθρωπος, που ζει πάνω στη γη λίγα χρόνια και κάποια ώρα ψοφάει παύοντας να υπάρχει; Επαναστατείτε μέσα σας; Αγανακτείτε; Εξοργίζεστε με την παραπάνω πρόταση; Αν ναι, μπράβο σας. Θερμά συγχαρητήρια, διότι αυτό είναι σημάδι ψυχικής υγείας.

Πράγματι, δεν είναι σκυλί ο άνθρωπος που ζει λίγα χρόνια πάνω στη γη και κάποια ώρα ψοφάει παύοντας να υπάρχει. Ο άνθρωπος είναι πλασμένος κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Ιησού Χριστού. Έχει ψυχή και σώμα και σκοπός του είναι να μοιάσει στο Χριστό, ώστε να ζει ευτυχισμένος κοντά Του και εδώ στη γη και αιώνια στον ουρανό. Όταν πεθάνει η μεν ψυχή του πάει στον παράδεισο, όπου προγεύεται τα αγαθά της αιωνίου ζωής, το δε σώμα του ενταφιάζεται στο μνήμα περιμένοντας την ανάσταση των νεκρών που θα συμβεί κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Θεανθρώπου Κυρίου μας. Τότε τα σώματα θα αναστηθούν, θα ενωθούν με τις ψυχές και έτσι σώοι, ολόκληροι οι άνθρωποι θα ζήσουν αιώνια ευτυχισμένοι στη βασιλεία των Ουρανών.

Αυτά δυστυχώς, απ’ ότι φαίνεται δεν τα πιστεύουν κάποιοι ανεγκέφαλοι ή μάλλον κάποιοι άκαρδοι Έλληνες, οι οποίοι υιοθέτησαν την πολιτική κηδεία για τους συγγενείς τους και δυστυχώς θεωρούν ότι έτσι τιμούν τους νεκρούς τους, ενώ στην πραγματικότητα φανερώνουν ότι τους βλέπουν σα σκυλιά και τίποτε περισσότερο. Οι ταλαίπωροι είναι άξιοι πολλών δακρύων.

Όσοι πιστοί, ας κλάψουμε για το κατάντημά τους και ας προσευχηθούμε θερμά στον Κύριο της ζωής και του θανάτου να τους φωτίσει να συνειδητοποιήσουν την ανοησία τους και να μετανοήσουν. Αμήν.

Ψήφισμα για την μετανάστευση

FEDERATION OF HELLENIC SOCIETIES OF GREATER NEW YORK, INC.

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ

STATHAKION CENTER 22-51 29^TH St., Astoria, NY 11105

4 Φεβρουαρίου 2010

Με πρωτοβουλία του Διοικητικού Συμβουλίου και σε συνεργασία με την Επιτροπή Εθνικών Θεμάτων της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, πραγματοποιήθηκε σήμερα ημέρα Τρίτη της 26 Ιανουαρίου 2010 και ώρα 8:00 μμ στο Σταθάκειο Κέντρο της Ομοσπονδίας ανοικτή πανομογενειακή συγκέντρωση με θέμα τις εθνικές επιπτώσεις του προτεινόμενου από την ελληνική κυβέρνηση νομοσχεδίου το οποίο προβλέπει τη χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας σε εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες. Οι παρευρισκόμενοι άκουσαν και ανέλυσαν προσεκτικά τις απόψεις της ομιλήτριας κ. Αικατερίνης Λιβάνη, καθώς και τις παρεμβάσεις του συντονιστή της εκδήλωσης Δρα. Χαράλαμπου Β. Βασιλειάδη και αφού παρενέβησαν με ερωτήσεις, σχόλια και προτάσεις κατέληξαν στο εξής ψήφισμα.

ΨΗΦΙΣΜΑ

Οι συμμετέχοντες στην προαναφερόμενη ανοικτή πανομογενειακή συγκέντρωση, όλοι Έλληνες στη καταγωγή που ζούμε στη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης, άνθρωποι που νοιαζόμαστε για την πατρίδα μας αν και ζούμε μακριά της, άνθρωποι που υπηρετούμε την πατρίδα μας εθελοντικά και με ανιδιοτέλεια και που θυσιαζόμαστε για αυτή όταν κληθούμε, καταλήξαμε στα εξής συμπεράσματα και αιτήματα:

1. Σε κάθε ευνομούμενη πολιτεία είναι απαραίτητο να υπάρχει ισορροπία -σε εύρος και συσχετισμούς-μεταξύ των δικαιωμάτων που παρέχει η πολιτεία (και πρέπει να απολαμβάνει κάθε πολίτης) αλλά και των υποχρεώσεων που του επιβάλλει. Σε αντίθετη περίπτωση, οι κοινωνίες οδηγούνται στα άκρα είτε της απολυταρχίας και της σκλαβιάς, είτε της αυθαιρεσίας και της αναρχίας.

2. Ζούμε στις ΗΠΑ, την πρώτη χώρα που θεμελιώθηκε πάνω στις δημοκρατικές αρχές και εμπνεύστηκε από τις μεγάλες αξίες της –αρχαίας αλλά και σύγχρονης- Ελλάδος, της πατρίδας μας, και νιώθουμε έντονη την ανάγκη να σεβόμαστε την ανθρώπινη ύπαρξη και να στηρίζουμε τις θεμελιώδεις αρχές του κράτους δικαίου.

3. Νιώθουμε, όσο λίγοι τα μεγάλα και σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες, νόμιμοι ή μη, μιας και όλοι είμαστε μετανάστες ή γόνοι μεταναστών στις ΗΠΑ και βιώσαμε παρόμοιες καταστάσεις.

4. Κρίνουμε απαραίτητο η ελληνική πολιτεία να προστατεύει όλους τους μετανάστες, ακόμη και τους παράνομους, και να εντάσσει στο δυναμικό της όσους από αυτούς αποτελούν ωφέλιμη και δημιουργική συνιστώσα της γενέτειράς μας, παρέχοντας τους το δικαίωμα της νόμιμης εργασίας με όλες τις αμφίδρομες δεσμεύσεις που απαιτεί κάτι τέτοιο.

5. Ωστόσο, είμαστε εναντίον της μαζικής και με συνοπτικές διαδικασίες χορήγησης της ελληνικής ιθαγένειας σε εκατοντάδες χιλιάδες νόμιμους και μη μετανάστες στη χώρα μας. Σας διαβεβαιώνουμε ότι θα ήμασταν εξίσου αντίθετοι και με μαζικές απελάσεις ή όποιες άλλες προθέσεις ή πράξεις που θα έπλητταν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ευημερία σε εθνική κλίμακα.

6. Κρίνουμε ότι η μαζική χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας δεν μπορεί να αποτελεί απλά μια διαδικασία της κρατικής μηχανής και μάλιστα μιας μηχανής που δεν φημίζεται ιδιαίτερα για την αποτελεσματικότητα της, που συχνά «εμπνέεται» από κομματικές κατευθύνσεις και που «ταλαιπωρείται» από τακτικές εκλογικές αναμετρήσεις.

7. Είναι γνωστό ότι η μαζική χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας δεν μπορεί να προκύψει απλά από την ψήφιση ενός σχετικού νόμου τη στιγμή που γνωρίζουμε ότι τα μέλη της κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας ψηφίζουν κατά βούληση ... των πολιτικών τους αρχηγών απαξιώνοντας έτσι οι ίδιοι τον σπουδαίο και διακριτό ρόλο που τους ανέθεσε το ελληνικό σύνταγμα με την ψήφο των Ελλήνων πολιτών.

8. Κρίνουμε ότι η μαζική χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας δεν εμπίπτει στα πλαίσια της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πιστεύουμε ότι ο έλεγχος, η καταγραφή και η έκδοση «πράσινης» κάρτας νομίμου παραμονής σε πρώτη φάση θα συνέβαλε αποτελεσματικά στη προστασία αυτών των ανθρώπων και στη συνέχεια, μέσα από μια μακροπρόθεσμη εθνική μεταναστευτική πολιτική, την ένταξη όσων πληρούν κάποιες ουσιαστικές προϋποθέσεις στην ελληνική πολιτεία.

9. Κρίνουμε ότι το ζήτημα της χορήγησης της ελληνικής ιθαγένειας και της κατάρτισης μεταναστευτικής πολιτικής θα πρέπει να αντιμετωπισθεί σαν εθνικό και να ζητηθεί μια ευρύτερη συναίνεση εντός και εκτός του κοινοβουλίου. Διαφαίνεται ότι η φιλοσοφία του προτεινόμενου νομοσχεδίου διίσταται (ίσως και να αντιτίθεται) κατά πολύ του κοινού λαϊκού αισθήματος με κίνδυνο τη δημιουργία ανατρεπτικών και ρατσιστικών δυναμικών αλλά και τάσεων διάσπασης και τριβής μέσα στην ελληνική κοινωνία.

10. Η σπουδή της ελληνικής κυβέρνησης να ψηφίσει το εν λόγω νομοσχέδιο με επείγουσα προτεραιότητα, καταμεσής μάλιστα μιας τεράστιας και πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης και χρηματοπιστωτικής απαξίωσης που διέρχεται, κατά γενική ομολογία, η πατρίδα μας, μας δημιουργεί εύλογα πολλά ερωτηματικά, ακόμη και υποψίες. Είναι αλήθεια

τόσο επίκαιρο και επείγον τον εν λόγω ζήτημα; Ποιος θα είναι άραγε ο αντίκτυπος στην εθνική και θρησκευτική ταυτότητα και ομοιογένεια των Ελλήνων; Θα διακυβευτούν το εθνικό φρόνημα και η ορθόδοξη πίστη μας; Θα επιφέρει αλλοίωση του εκλογικού σώματος, προς όφελος ενός ή δύο συγκεκριμένων κομμάτων; Σε μια εποχή που οι θέσεις εργασίας είναι ελάχιστες και η ανεργία καλπάζει, ποιος θα είναι ο αντίκτυπος στα ασφαλιστικά ταμεία και στα κρατικά ταμεία ανεργίας και επιδομάτων; Συμφωνούμε ότι «ο φόβος είναι κακός οδηγός», αλλά δεν φοβόμαστε. Το να επεξηγούμε τα πάντα κάτω από το πρίσμα της ξενοφοβίας είναι υπεκφυγή και όχι αντιμετώπιση. Ο Έλληνας δεν φοβήθηκε θεριά, τώρα θα φοβηθεί; Το να αναφερόμαστε σε ανθρώπους που «η ανέχεια και ο πόλεμος τους στέρησαν την πρώτη τους πατρίδα» αποτελεί απόπειρα παραπλάνησης του κόσμου, θίγοντας τις ευαίσθητες χορδές ανθρωπιάς του Έλληνα, προβάλλοντας μια περιορισμένη μα τραγική κατηγορία των μεταναστών και όχι μια ολοκληρωμένη και εμπεριστατωμένη διάσταση του ζητήματος.

Δυστυχώς εκτιμούμε ότι η μαζική χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας θα επιδράσει αρνητικά, έως και καταλυτικά, με συνέπειες απρόβλεπτες και ίσως μη –αναστρέψιμες.

11. Τελειώνοντας αναρωτιόμαστε γιατί το ελληνικό κράτος, αν ήθελε πραγματικά να «τακτοποιήσει» εκκρεμότητες, δεν φρόντισε με την ίδια σπουδή να ικανοποιήσει το πάγιο αίτημα της ελληνικής διασποράς για χορήγηση δικαιώματος ψήφου στις χώρες που κατοικούν τα μέλη της; Στο κάτω-κάτω εμείς οι απόδημοι Έλληνες (απεξαρτημένοι από ρουσφέτια, πακέτα και επιδοτήσεις) θα ψηφίζουμε με αποκλειστικό γνώμονα το εθνικό συμφέρον και την προοπτική του ελληνικού έθνους. Έτσι δενπρέπει;

12. Κρίνουμε ότι η λαθρομετανάστευση και το προτεινόμενο σχέδιο νόμου είναι ο Δούρειος Ίππος της άλωσης του Ελληνισμού.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο,

Δημήτριος Καλαμαράς Esq, Πέτρος Γαλάτουλας

Πρόεδρος Γενικός Γραμματέας

Οικ.Πατριάρχης Βαρθολομαίος:Να επιστρέψουν τα Γλυπτά του Παρθενώνα

«Με θαυμασμό και με μεγάλη ικανοποίηση περιήλθα τους χώρους του νέου μουσείου της Ακροπόλεως. Από την ημέρα των εγκαινίων του νέου μουσείου εις τα οποία δεν μπόρεσα να έρθω αν και προσεκλήθην από τον τότε υπουργού πολιτισμού τον κύριο Σαμαρά διότι είχα ανειλημμένες υποχρεώσεις στην Κωνσταντινούπολη . Από τότε είχα βάλει στο πρόγραμμά μου ότι στην πρώτη επίσκεψη στην Αθήνα να έρθω να δω αυτό το μεγαλειώδες έργο για τη δημιουργία του οποίου συγχαίρω εκ μέρους της Μητρός Εκκλησίας και προσωπικώς όλους τους συντελέσαντες στη δημιουργία του» είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και πρόσθεσε: «Είναι μια μεγάλη προσφορά στον πολιτισμό, στην ιστορία της Ελλάδος και εύχομαι το ταχύτερο δυνατό οι αρχές της Μεγάλης Βρετανίας να αποφασίσουν να επιστρέψουν τα όσα κατακρατούν εκεί , εδώ όπου ανήκουν ιστορικώς, πολιτιστικώς, νομικώς, ηθικώς. Και όχι μόνο στην Μεγάλη Βρετανία αλλά παντού όπου υπάρχουν κομμάτια από τον Παρθενώνα, από την Ελλάδα γενικώς και αντιστρόφως αυτά πρέπει να επιστρέψουν στον φυσικό τους χώρο και να μη βλέπουμε τα μισά αυθεντικά και τα μισά αντίγραφα. Ευχαριστώ τον κύριο καθηγητή, τον κύριο Παντερμαλή για την θαυμάσια ξενάγηση που μας έκανε, σε εμένα και την συνοδεία μου και εύχομαι το Μουσείο αυτό της Ακροπόλεως να το επισκέπτονται όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι από όλο τον κόσμο για να βλέπουν και να θαυμάζουν το μεγαλείο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού».

Amen.gr

Σαν σήμερα

8 - 2 - 1919

Τμήματα του 1ου και 34ου Ελληνικών Συνταγμάτων Πεζικού αντιμετωπίζουν μεγάλες δυνάμεις των Ερυθρών στο Βασλίνοβο και την Μπερζεβόβκα της Μεσημβρινής Ρωσίας. Οι μάχες διήρκεσαν μέχρι τις 5-3-1919, οότε μετά από σχετική διαταγή, τα ελληνικά τμήματα υποχώρησαν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩΝ, Ματθ. κε, 31-46

Η ΑΓΑΠΗ : ΤΟ ΕΣΧΑΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ

Όλοι μας κάθε μέρα ψάχνουμε να βρούμε έναν τρόπο για να καταξιώσουμε την ύπαρξή μας, για να μπορέσουμε να φτάσουμε μέχρι το τέλος σωστά. Επιθυμούμε να βρούμε ένα κριτήριο για το αν οι αποφάσεις μας και η ζωή μας είναι σωστά και αν βαδίζουμε με ασφάλεια στην καταξίωσή μας.

Κοντολογίς, αναζητούμε ένα μέτρο, ένα κριτήριο για τις πράξεις μας. Τελικός στόχος όλων μας παραμένει η κατάκτηση της ζωής, όχι μόνο ποσοτικά, αλλά και ποιοτικά.

Δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε την διαπίστωση ότι οι περισσότεροι από εμάς έχουν ένα υλικό και πρόσκαιρο κριτήριο για τις καθημερινές μας πράξεις. Είναι κάτι που δίνει υλική σιγουριά, που ενισχύει την τάση για προβολή. Το χρήμα, η δόξα, οι απολαύσεις είναι τα πιο συνηθισμένα κριτήρια για τη λήψη μια απόφασης που θα συντελέσει στην τελική επιδίωξη της ζωής μας.

Βέβαια, δεν λείπουν και άνθρωποι με ανώτερα και πνευματικά κριτήρια. Πρόκειται γι’ αυτούς που έχουν κάνει βίωμά τους μια ιδεολογία ή ένα πνευματικό ρεύμα, όπως οι επαναστάτες και οι ρομαντικοί. Άλλοι αφήνουν τον τελικό στόχο και αγωνίζονται για την ατομική καταξίωση μέσα σε μια κοινωνία που γίνεται πεδίο ποικίλων συγκρούσεων.

Όλα αυτά τα κριτήρια, το χρήμα, η δόξα, οι απολαύσεις, δεν είναι οπωσδήποτε νέα. Είναι όμως εφήμερα και ψεύτικα.

Αυτό θεωρητικά το γνωρίζουμε όλοι, πρακτικά όμως το ανακαλύπτουμε συνήθως στο τέλος της ζωής, όταν είναι πια αργά για κάποια αλλαγή.

Όμως ο χρόνος έχει φύγει. Το κουράγιο μας έχει εγκαταλείψει και έχουμε απομονωθεί σ’ ένα ψεύτικο κόσμο.

Απομένει μόνον η ώρα της κρίσεως. Και το τραγικότερο ίσως δεν είναι στην απογοήτευσή μας για το χαμένο χρόνο, αλλά στην απομόνωση του ανθρώπου από τους συνανθρώπους του.

Απορροφημένος από τον αγώνα για χρήμα και δόξα ο άνθρωπος περνά ολομόναχος το δρόμο. Κυνηγά τη ζωή και χάνει τα μόνα όντα που την έχουν, τους άλλους ανθρώπους και κυριολεκτικά χάνεται μέσα στην έρημο μια πολύβουης πόλης.

Αργά ή γρήγορα όμως έρχεται η ώρα της κρίσεώς μας. Της αποκαλύψεως της τραγικής αλήθειας. Είναι η μόνη αληθινή κρίση για τον άνθρωπο, όταν τα ψεύτικα στηρίγματα χάσουν την λάμψη τους και στη θέση τους μπει η φωνή Του Θεού – Κριτού, Αυτού που τόσο παραστατικά παρουσιάζεται στην ευαγγελική περικοπή της σημερινής Κυριακής: «όταν έλθει ο Υιός του Ανθρώπου στη δόξα Του, θα καθίσει στον θρόνο Του και θα συγκεντρωθούν ενώπιόν Του όλα τα έθνη και θα τους ξεχωρίσει το έναν από τον άλλον. Και θα πει σ’ όσους είναι αριστερά Του : μακριά από εμένα. Γιατί επείνασα και δεν μου δώσατε να φάω, εδίψασα και δεν δώσατε να πιώ κ. ο. κ .

Και θα του μιλήσουν κάποιοι και θα πουν : Κύριε πόσες φορές σε είδαμε να πεινάς ή να διψάς κ .λ .π και δεν σε βοηθήσαμε; Και θα τους αποκριθεί και θα τους πει : αλήθεια σας λέγω, αφού δεν κάνατε όλα αυτά σ’ έναν από τους ταπεινούς αδελφούς μου, ούτε σ’ εμένα τα κάνατε…».

Υπάρχουν πολλοί που αμφιβάλλουν για την έλευση αυτής της ώρας της κρίσεως. Μπορεί να μην έρχεται τώρα σ’ αυτή τη μορφή , μέσα σε μια γενική αλλαγή του κόσμου, έρχεται όμως καθημερινά σαν ερώτημα προς τον άνθρωπο, σαν υπόμνηση της απομονώσεώς του, σαν υπενθύμιση του Χριστού για το ποιό είναι το έσχατο κριτήριο που καταξιώνει την ανθρώπινη ζωή. Τα λόγια του Χριστού κρίνουν τον άνθρωπο από τώρα κιόλας, χωρίς να έχει έρθει η ώρα του εσχάτου δικαστηρίου. Διότι το κριτήριο για την αποτίμησή μας είναι δοσμένο, φτάνει ν’ ακούσουμε μέσα μας τη φωνή : είναι η αγάπη όπως την ενσάρκωσε ο Χριστός, όπως την δίδαξε η εκκλησία και όπως την έζησαν οι άγιοι: αυτοί που συγκρατούν τον κόσμο από τον αφανισμό;

Και η αγάπη αυτή δεν είναι ένας συναισθηματισμός. Η αγάπη είναι διαφορετικό πράγμα. Είναι η κένωση, το άδειασμα του εαυτού μας. Έτσι που να δεχτούμε τον άλλον ισότιμα, ως πρόσωπο, ως αδελφό μας, ως τύπο του Χριστού. Αγάπη είναι η κοινωνία του εγώ με το εσύ χωρίς καμία προκατάληψη. Γι’ αυτό ο Χριστός όταν μιλά για πεινασμένους και διψασμένους, δεν αναφέρεται στα αίτια που τους οδήγησαν στην έσχατη ένδεια. Όταν αναφέρεται στον ξένο που πρέπει να περιβάλλουμε με την αγάπη μας, δεν νοιάζεται αν είναι φίλος ή εχθρός ή αλήτης … Η αγάπη είναι παγκόσμια, αλλά και συγκεκριμένη. Παγκόσμια, γιατί ξέρει να ανοίγει την καρδιά στον άστεγο αλήτη, στον πεινασμένο τον γυμνό παλιάνθρωπο, στον απάνθρωπο φονιά.

Αγάπη σημαίνει να ξεπεράσουμε αυτούς τους χαρακτηρισμούς που εκφράζουν τυχαία συμπτώματα, και να δούμε στο πρόσωπο του άλλου τον αδελφό, τον τύπο του Χριστού που μας συναντά καθημερινά με κάποια συγκεκριμένη μορφή ανθρώπου που πάσχει. Αγάπη είναι να δει κανείς στο συνάνθρωπο την εικόνα του Θεού, το Συ ως πρόσωπο που καταξιώνει και το δικό του Εγώ. Τότε μόνο έχει βρει το κριτήριο για τη δική του καταξίωση, όταν αφήσει τον εαυτό του και ανοιχτεί ανεπιφύλακτα στον πλησίον, στον μικρό αδελφό του Χριστού.

Απορούμε για την έλλειψη αγάπης. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν ανοίγουμε την καρδιά μας στους άλλους, γιατί το έσχατο κριτήριο για τις αποφάσεις μας είναι εγωιστικό, χωρίς προοπτικές. Πιστεύουμε πως μπορεί να αντικατασταθεί με πράγματα η ίδια η ζωή. Έτσι το εγώ μας ζητά να καταξιωθεί με τη σχέση με κάποιο άψυχο αντικείμενο, ενώ η μόνη σωστή σχέση με ένα άλλο πρόσωπο μπορεί να μας ικανοποιήσει.

Η μεταμόσχευση καρδιάς γίνεται μόνο από άνθρωπο σε άνθρωπο, το ίδιο είναι και η καταξίωσή μας : μπορεί να γίνει μόνο αν η αγάπη μας στραφεί σε ανθρώπινο πρόσωπο.

Τα υλικά πράγματα, το χρήμα και η δόξα και οι απολαύσεις δεν είναι πρόσωπα, αλλά άψυχα, νεκρά πράγματα που δεν δίνουν ζωή. Μόνο η συνάντηση με το συνάνθρωπο χωρίς δισταγμούς, δίνει τη βεβαιότητα της ζωής και καταξιώνει την ύπαρξή μας. Γιατί την ώρα της αγάπης αναπηδά μέσα από την ψεύτικη ζωή η αληθινή μας ύπαρξη, ο άνθρωπος μετατίθεται από την περιοχή του θανάτου στην περιοχή της αληθινής ζωής.

Κάθε ώρα αγάπης ο αγκομαχά ο παλιός και γεννιέται ο καινούργιος άνθρωπος, ξεπερνιέται ο θάνατος και φωτίζεται ο κόσμος από το φώς της αναστάσεως του Χριστού.

Μερικοί λέμε : καλά είναι αυτά, αλλά είναι δύσκολα πράγματα.

Σωστά, αλλά μήπως είναι ευκολότερος ο δρόμος που ακολουθούμε;

Ο αγώνας για το χρήμα και τη δόξα είναι μήπως πιο απλός;

Η μεταβολή της επικοινωνίας σε πεδίο ανταγωνισμού δείχνει πόσο αποκρουστική γίνεται η πορεία μας με τα κριτήρια που επιλέξαμε.

Δύσκολη είναι μόνο η αρχή^. γι’ αυτό συνήθως αναβάλλουμε. Αυτή την αναβολή μας καλεί η σημερινή παραβολή να νικήσουμε, για να καταξιωθούμε.

Για να νικήσουμε την φθορά και το θάνατο.

Για να γεμίσουμε αληθινή ζωή.

π.Γ.Στ.

«Ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε…», Δροσοσταλίδα

Ήμουν πεινασμένος

κι εσείς ιδρύσατε ένα σύλλογο

με ανθρωπιστικούς σκοπούς,

όπου συζητούσατε για την πείνα μου.

Ήμουν στη φυλακή

και σεις τρέχατε στην εκκλησία,

για να προσευχηθείτε

για την απελευθέρωσή μου.

Ήμουν γυμνός

κι εσείς συζητούσατε σοβαρά

για τις ηθικές συνέπειες

της γύμνιας μου.

Ήμουν άρρωστος

κι εσείς γονατίζατε

για να ευχαριστήσετε το θεό

που σας έδωσε υγεία.

Ήμουν άστεγος

κι εσείς μου κάνατε κήρυγμα

για τον πλούτο

της αγάπης του Θεού.

Φαίνεται πως είστε

τόσο ευσεβείς, τόσο κοντά στο Θεό.

Όμως εγώ πεινώ, είμαι πάντα μόνος,

γυμνός και άρρωστος

φυλακισμένος και άστεγος

Κλάους Μπενγκ

«Κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι;» θα ρωτήσουν οι εξ ευωνύμων και ο Κύριος θα απαντήσει: «ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσαε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων οὐδὲ ἐμοί ἐποιήσατε».

Μα οπωσδήποτε δεν μπορούμε να λύσουμε τα οικονομικά προβλήματα όλων των φτωχών, των ανέργων, των αστέγων, ούτε να ανακουφίσουμε όλους τους αρρώστους. Σημασία έχει να κάνουμε ό,τι περισσότερο μπορούμε, να δώσουμε το καλύτερο, είτε σε υλικά αγαθά, είτε σε χρόνο, είτε σε δάκρυα και πόνο ψυχής. Σημασία έχει πόσο θα πλατυνθεί η σκληρή καρδιά μας και θα αγαπήσουμε το συγγενή ή τον ξένο σαν τον εαυτόν μας. Ο Χριστός δε λέει δεν έδωσες χρήματα για την απελευθέρωσή μου, αλλά δεν ήρθες να με επισκεφθείς στη φυλακή, να μου μιλήσεις μόνο, να μου χαμογελάσεις –κάτι που δεν κοστίζει. Οι πιο πολλοί άγιοι και οι σύγχρονοι γέροντες «ἀργύριον καὶ χρυσίον οὺκ εἶχον», αλλά πονούσαν με τον πονεμένο, έλιωνε, φλεγόταν η καρδιά τους από αγάπη και έδιναν ό,τι είχαν: μιλούσαν στο Θεό για το πρόβλημα του άλλου και τον ανάγκαζαν να κάνει θαύμα.

Ο αδελφόθεος Ιάκωβος στην επιστολή του λέει πως αν δεις κάποιους Χριστιανούς γυμνούς και χωρίς την αναγκαία τροφή και τους πεις πηγαίνετε στο καλό αδερφοί μου, έχετε ειρήνη και δεν καλύψετε τις βασικές τους ανάγκες τι ωφελεί αυτό; Η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή. Έργα όμως που υποκινούνται από την αγάπη και τίποτα άλλο. Τότε δε θα μπορούμε να ησυχάσουμε, δε θα βολευόμαστε στην πολυθρόνα μας, δε θα μας χωράει το σπίτι μας και θα βρούμε λύση και για το ζητιάνο που πεινάει και για το γυμνό και τον άστεγο.

Αυτό που θα μας σώσει δεν είναι μια σειρά από καλές πράξεις, ούτε ωραία λόγια και κούφια ευσέβεια, (και οι Φαρισαίοι της εποχής του Χριστού νήστευαν και έδιναν ελεημοσύνη), αλλά η αγάπη. Αυτή είναι το κριτήριο για την κατάταξη μας δεξιά ή αριστερά κατά την ημέρα της Κρίσεως.

Δροσοσταλίδα

Από την ακολουθία της Θ.Μετάληψης

Ζωῆς τοῦ Ἄρτου τράπεζα, Παναγία, τοῦ ἄνωθεν δι᾿ ἔλεον καταβάντος, καὶ κόσμῳ καινοτέραν ζωὴν διδόντος, κἀμὲ ἀξίωσον νῦν τὸν ἀνάξιον, μετὰ φόβου γεύσασθαι τούτου καὶ ζήσεσθαι.

Ἠθέλησας δι᾿ ἡμᾶς σαρκωθείς, Πολυέλεε, τυθῆναι ὡς πρόβατον διὰ βροτῶν ἁμαρτήματα· ὅθεν ἱκετεύω σε καὶ τὰ ἐμὰ ἐξαλεῖψαι πλημμελήματα.

Θεράπευσον τῆς ψυχῆς μου τὰ τραύματα, Κύριε, καὶ ὅλον ἁγίασον καὶ καταξίωσον, Δέσποτα, ὅπως κοινωνήσω σου τοῦ μυστικοῦ Θείου Δείπνου ὁ ταλαίπωρος.

Ἱλέωσαι καὶ ἐμοὶ τὸν ἐκ σπλάγχνων σου, Δέσποινα, καὶ τήρει με ἄῤῥυπον τὸν σὸν ἱκέτην καὶ ἄμεμπτον, ὅπως εἰσδεχόμενος τὸν νοητὸν μαργαρίτην ἁγιάζωμαι.

Η συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία

π.Αλέξανδρος Σμέμαν

«… Ούτε οι Πατέρες ούτε τα λειτουργικά κείμενα ενθαρρύνουν την μη συμμετοχή στα μυστήρια. Μάλιστα ούτε καν αφήνουν να εννοηθεί κάτι παρόμοιο. Δίνοντας έμφαση στην ιερότητα της κοινωνίας και τη «φοβερά» της φύση και καλώντας σε ανάλογη πνευματική ετοιμότητα, οι Πατέρες ούτε υποστήριξαν ούτε ενέκριναν την ευρέως διαδεδομένη σύγχρονη αντίληψη ότι, εφόσον το μυστήριο είναι ιερό και μεγαλοπρεπές, οι πιστοί δεν πρέπει να προσέρχονται συχνά σε αυτό.

Γράφει ο Αγ. Ιωάννης ο Κασσιανός «… Δεν πρέπει να αποφεύγουμε την Μετάληψη επειδή θεωρούμε τους εαυτούς μας αμαρτωλούς. Αλλά να προσερχόμαστε ακόμα πιο συχνά για την θεραπεία της ψυχής και τον εξαγιασμό του νου, έχοντας όμως ταπείνωση και πίστη, ώστε αναλογιζόμενοι την αναξιότητά μας…να επιθυμούμε διακαώς την ίαση των πληγών μας.

Είναι ανάρμοστο να μεταλαμβάνουμε μια φορά τον χρόνο , όπως ορισμένοι συνηθίζουν , θεωρώντας την ιερότητα των θείων μυστηρίων προσιτή μόνο στους Αγίους. Είναι προτιμότερο να σκεφτόμαστε ότι η χάρη που λαμβάνουμε μέσα από το μυστήριο μας εξαγιάζει. Κάθε άλλη συμπεριφορά φανερώνει περισσότερο οίηση παρά ταπείνωση, καθώς οι άνθρωποι της σπάνιες φορές που προσέρχονται , πιστεύουν ότι είναι άξιοι της Κοινωνίας. Πολύ καλλίτερο θα ήταν εάν με ταπείνωση καρδιάς , γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν είμαστε άξιοι των Θείων μυστηρίων μετέχουμε κάθε Κυριακή προς ίαση των ασθενειών μας, παρά τυφλωμένοι από υπερηφάνεια να νομίζουμε ότι μετά την πάροδο ενός χρόνου αποχής γινόμαστε άξιοι της Θείας μετάληψης.

Ν.εανία.Σ

Σαν σήμερα

6 - 2 - 1827

Ο Ομέρ πασάς, μετά από σοβαρές απώλειες, αναγκάζεται να λύσει την πολιορκία του Διστόμου. Έτσι ολόκληρη η Στερεά Ελλάδα περιέχεται στους Έλληνες επαναστάτες.

6 - 2- 1854

Ο Στρατηγός Θεόδωρος Γρίβας τίθεται επικεφαλής των επαναστατών και ονομάζεται Στρατάρχης της Ηπείρου.

6 - 2 - 1897

Τμήματα του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος υπό το Συνταγματάρχη Τιμολέοντα Βάσσο, σε συνεργασία με Κρήτες επαναστάτες, καταλαμβάνει το φρούριο Βουκολίων των Χανίων.

H ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ

Επισκόπου Φαναρίου Αγαθαγγέλου

Την παραμονή της Κυριακής των Απόκρεω η Εκκλησία μας καλεί σε μια παγκόσμια ανάμνηση όλων «τῶν ἀπ’ αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς , ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου». Αυτή πραγματικά είναι η μεγάλη ημέρα της εκκλησίας κατά την οποία προσευχόμαστε για τα κοιμηθέντα μέλη της.

Ποιο είναι το νόημα των προσευχών μας για τους νεκρούς;

Μήπως ζητούμε από τον Θεό να κάνει κάποια αδικία;

Βεβαίως όχι. Με την προσευχή μας αποδεικνύουμε ότι οι νεκροί δεν έζησαν μάταια. Μαρτυρούμε ότι μαζί με τα πολλά λάθη που έκαναν στη ζωή τους, βοήθησαν να φυτευτεί ο σπόρος της αγάπης.

Προσευχόμαστε γι’ αυτούς με αγάπη και ευγνωμοσύνη και θυμόμαστε την παρουσία τους, ανάμεσά μας. Η προσευχή μας γι’ αυτούς πρέπει να στηρίζεται και από τις πράξεις μας.

Εάν στη ζωή μας δεν καρποφορεί ο σπόρος που αυτοί έσπειραν μέσα μας, τότε οι προσευχές μας γι’ αυτούς θα’ ναι αληθινά αδύναμες.

Πρέπει να είμαστε σε θέση να λέμε «κοίταξε χριστέ μου, αυτός ο άνθρωπος έζησε και μ’ έκανε να τον αγαπήσω, μου έδωσε παραδείγματα ν’ ακολουθήσω και τ’ ακολουθώ.» Και θα έλθει η ημέρα που θα μπορούμε να λέμε : «ό, τι καλό βλέπεις στη ζωή μου δεν είναι δικό μου. Εκείνος μου τα έδωσε, πάρε το και ας είναι αυτό προσφορά στη αιώνια μνήμη του, και ίσως – ίσως στη συγχώρησή του».

Η ζωή του καθενός μας δεν λήγει με τον θάνατό μας και την γέννησή μας στον άλλο κόσμο. Η παρουσία μας σφραγίζει όποιον συναντήσουμε.

Αυτή η ευθύνη συνεχίζεται και μετά θάνατον και έτσι οι ζωντανοί συνδέονται με τους κεκοιμημένους για τους οποίους και προσεύχονται.

Για τους τεθνεώτες, εμείς οι ζωντανοί δεν ανήκουμε σ’ αυτόν τον κόσμο. Για εμάς οι κεκοιμημένοι ανήκουν ακόμα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η προσευχή μας γι’ αυτούς είναι ουσιαστική γιατί εκφράζει την πληρότητα της κοινής μας ζωής.

«Μνήσθητι, Κύριε, τῶν ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου κεκοιμημένων πατέρων καί ἀδελφών ἡμῶν, καί πάντων τῶν ἐν εὐσεβείᾳ καί πίστῃ τελειωθέντων^. καί συγχώρησον αὐτοῖς πᾶν πλημέλημμα, ἑκούσιόν τε καί ἁκούσιον, ἐν λόγῳ, ἤ ἔργῳ ἤ κατά διάνοιᾳ πλημεληθέν ὑπ’ αὐτῶν».

«Κατασκήνωσον αὐτούς ἐν τόποις φωτεινοῖς, ἐν τόποις χλοεροῖς , ἐν τόποις ἀναψύξεως, ἕνθα ἀπέδρα λύπη, πᾶσα ὀδύνη καί στεναγμός, ὅπου ἡ ἐπισκοπή τοῦ προσώπου σου εὐφραίνει πάντας τούς ἀπ’ αἰῶνος ἁγίους σου.

Χάρισαι αὐτοῖς τήν Βασιλείαν σου, καί τήν μέθεξιν τῶν ἀφράστων καί αἰωνίων σου ἀγαθῶν καί τῆς σῆς ἀπεράντου καί μακαρίας ζωῆς τήν ἀπόλαυσιν».

π.Γ.Στ.

Η ΠΙΟ ΛΑΜΠΡΗ ΥΠΟΔΟΧΗ

Όλα τα πλήθη υποδέχονται έναν αθλητή, που τερματίζει νικηφόρα το αγώνισμά του ή ένα επίσημο και μεγάλο άνδρα, τα χειροκροτήματα και οι ιαχές κατακλύζουν την ατμόσφαιρα. Αυτό δίνει μια εικόνα της υποδοχής των αγωνιστών της πίστεως που κάνουν στον ουρανό τα αναρίθμητα πλήθη των αγίων και των αγγέλων.

Όσο πιο καλά αγωνιστούμε και όσο καλύτερα τερματίσουμε τον αγώνα της ζωής μας, τόσο πιο λαμπρή υποδοχή θα μας ετοιμάσουν οι άγγελοι και οι άγιοι του Θεού στον ουρανό.

Αξίωσε μας Κύριε να τερματίσουμε «νομίμως» το δρόμο της ζωής μας.

π.Γ.Στ.

Τα Ψυχοσάββατα

Στέργιος Ν. Σάκκος

Μεσα στην ιδιαίτερη μέριμνά της για τούς κεκοιμημένους η αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας έχει καθορίσει ξεχωριστή ημέρα της εβδομάδος γι' αυτούς.

Όπως η Κυριακή είναι η ημέρα της αναστάσεως του Κυρίου, ένα εβδομαδιαίο Πάσχα, έτσι το Σάββατο είναι η ημέρα των κεκοιμημένων, για να τους μνημονεύουμε και να έχουμε κοινωνία μαζί τους. Σε κάθε προσευχή και ιδιαίτερα στις προσευχές του Σαββάτου ο πιστός μνημονεύει τούς οικείους, συγγενείς και προσφιλείς, ακόμη και τούς εχθρούς του που έφυγαν από τον κόσμο αυτό, αλλά ζητά και τις προσευχές της Εκκλησίας γι’ αυτούς.

Στο δίπτυχο, που φέρνουμε μαζί με το πρόσφορο για τη θεία Λειτουργία, αναγράφονται τα ονόματα των ζώντων και των κεκοιμημένων, τα οποία μνημονεύονται.

Σε ετήσια βάση η Εκκλησία έχει καθορίσει δύο Σάββατα, τα οποία αφιερώνει στους κεκοιμημένους της. Είναι τα μεγάλα Ψυχοσάββατα; το ένα πριν από την Κυριακή της Απόκρεω και το άλλο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής.

Με το δεύτερο Ψυχοσάββατο διατρανώνεται η πίστη μας για την καθολικότητα της Εκκλησίας, της οποίας την ίδρυση και τα γενέθλια ( επί γης ) γιορτάζουμε κατά την Πεντηκοστή. Μέσα στη μία Εκκλησία περιλαμβάνεται η στρατευομένη εδώ στη γη και η θριαμβεύουσα στους ουρανούς.

Το Ψυχοσάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω έχει το εξής νόημα : Η επόμενη ημέρα είναι αφιερωμένη στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, εκείνη τη φοβερή ημέρα κατά την οποία όλοι θα σταθούμε μπροστά στο θρόνο του μεγάλου Κριτή. Για το λόγο αυτό με το Μνημόσυνο των κεκοιμημένων ζητούμε από τον Κύριο να γίνει ίλεως και να δείξει τη συμπάθεια και τη μακροθυμία του, όχι μόνο σε μας αλλά και στους προαπελθόντας αδελφούς, και όλους μαζί να μας κατατάξει μεταξύ των υιών της Επουράνιας Βασιλείας Του.

Κατά τα δύο μεγάλα Ψυχοσάββατα η Εκκλησία μας καλεί σε μία παγκόσμια ανάμνηση «πάντων των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου». Μνημονεύει:

* Όλους εκείνους που υπέστησαν «άωρον θάνατον», σε ξένη γη και χώρα, σε στεριά και σε θάλασσα.

* Εκείνους που πέθαναν από λοιμική ασθένεια, σε πολέμους, σε παγετούς, σε σεισμούς και θεομηνίες.

* Όσους κάηκαν ή χάθηκαν.

* Εκείνους που ήταν φτωχοί και άποροι και δεν φρόντισε κανείς να τούς τιμήσει με τις ανάλογες Ακολουθίες και τα Μνημόσυνα.

Ο Θεός δεν περιορίζεται από τόπο και χρόνο. Γι’ Αυτόν είναι γνωστά και συνεχώς παρόντα όχι μόνο όσα εμείς αντιλαμβανόμαστε στο παρόν, αλλά και τα παρελθόντα και τα μέλλοντα. Το διατυπώνει λυρικότατα μία προσευχή της Ακολουθίας της θείας Μεταλήψεως, που αποδίδεται στον άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό η στον άγιο Συμεών τον νέο θεολόγο:

« Επί το βιβλίον δε σου και τα μήπω πεπραγμένα γεγραμμένα σοι τυγχάνει».

Ο Θεός έχει γραμμένες στο βιβλίο της αγάπης του και τις πράξεις που θα γίνουν στο μέλλον, άρα και τις προσευχές που αναπέμπουμε τώρα για πρόσωπα που έζησαν στο παρελθόν. Ως αιώνιος και πανταχού παρών ο πανάγαθος Κύριος μας Ιησούς Χριστός αγκαλιάζει με τη θεία του πρόνοια το άπειρο σύμπαν και τούς ατέρμονες αιώνες. Όλους τους ανθρώπους που έζησαν, ζουν και θα ζήσουν τούς νοιάζεται η αγάπη του, «η γαρ αγάπη του Χριστού συνέχει ημάς» (Β? Κο 5,14).

Με αυτήν την πίστη αναθέτουμε στην αγάπη και στην αγαθότητα του Θεού «εαυτούς και αλλήλους», τούς ζωντανούς αλλά και τούς κεκοιμημένους μας.

http://blogs.sch.gr/kantonopou/