Σάββατο, 3 Αυγούστου 2019

Το «παπαδαριό» και οι αμβλώσεις , ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ



Ευτυχώς υπάρχει η Ιερά Σύνοδος που δίνει την ευκαιρία στις κοινότητες των προοδευτικών να αποδεικνύουν ότι είναι προοδευτικοί. Τελευταίο σουξέ το θέμα των αμβλώσεων. «Παπαδαριό» τους ανεβάζει και τους κατεβάζει το επαναστατικό Διαδίκτυο, αναθεματίζοντάς τους, εξορίζοντάς τους στον Μεσαίωνα επειδή τόλμησαν να ταχθούν κατά των αμβλώσεων και να κηρύξουν την «ημέρα του αγέννητου παιδιού».

Η Εκκλησία, και όχι μόνον η Εκκλησία της Ελλάδος, είναι από τη φύση της οργανισμός συντηρητικός. Στηρίζει την ύπαρξή της στην υπεράσπιση αξιών που αποτελούν τον κορμό της σκέψης της και της συμπεριφοράς της. Αν δεν ανταποκρίνεται πάντα σε αυτές τις αρχές αυτό είναι άλλο ζήτημα. Την αποτελούν άνθρωποι και αυτοί οι άνθρωποι έχουν αδυναμίες. Οταν πιστεύεις και κηρύσσεις πως η ζωή είναι δώρο του Θεού θα ήταν παράλογο να υποστήριζες πως είσαι υπέρ των αμβλώσεων. Είναι άλλο να διαφωνείς με τη στάση της Εκκλησίας και άλλο να την απαξιώνεις επειδή υπερασπίζεται την πίστη της.

Να υπενθυμίσω στους κήρυκες της προοδευτικής σκέψης πως στη δεκαετία του ’70, όταν η Καθολική Εκκλησία είχε προτείνει δημοψήφισμα για το θέμα, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι είχε ταχθεί κατά της νομιμοποίησης των αμβλώσεων. Οι αριστεροί φίλοι τού είχαν επιτεθεί. Κάποιος ψυχαναλυτής είχε αποφανθεί πως επειδή ήταν ομοφυλόφιλος ταυτιζόταν με το έμβρυο μέσα στη μήτρα. Ποιος είπε ότι η ψυχανάλυση σε απαλλάσσει από τον φόρο της βλακείας; Επικαλούμαι τη στάση του εμβληματικού Παζολίνι επειδή αποδεικνύει ότι το ζήτημα δεν εντάσσεται στον μανιχαϊσμό που χωρίζει το ανθρώπινο σύμπαν σε προοδευτικούς και συντηρητικούς. Είναι ζήτημα πολυπλοκότερο από τη γραβάτα.

Οσο για τον όρο «αγέννητο παιδί» που τους φαίνεται τόσο παράλογος και σκοταδιστικός, παραπέμπω στη συγκίνηση των γονιών όταν στο πρώτο υπερηχογράφημα ακούσουν τους χτύπους της καρδιάς του ασχημάτιστου ακόμη πλάσματος. Δεν έχουν δει το πρόσωπό του, δεν το έχουν πιάσει στα χέρια τους, όμως είναι το παιδί τους.

Εχει ταυτότητα και ξεχωρίζει από τον υπόλοιπο κόσμο. Εξάλλου αν ο γυναικολόγος έχει επιστημονική συνείδηση, όσο προοδευτικός κι αν είναι, θα κάνει ό,τι μπορεί για να μεταπείσει τη μητέρα ακόμη κι αν είναι ο ίδιος που θα δεχθεί να πραγματοποιήσει την άμβλωση.

Η στάση της Εκκλησίας αναδεικνύει ένα σοβαρό ζήτημα. Η αποδοχή της άμβλωσης δεν είναι προφανής, όπως θέλει να μας την παρουσιάσει η κυρίαρχη προοδευτική σκέψη. Και η αλήθεια είναι ότι σε έναν κόσμο που θεωρεί προφανή, αν όχι αναγκαία, κάθε υπέρβαση ορίων και αξιών που έχει κληρονομήσει, κάποιοι πρέπει να μας υπενθυμίζουν πως η αλόγιστη κατάργηση των ορίων οδηγεί στη βαρβαρότητα.

Ανήκω στη γενιά της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Ηταν τα ωραία αυτά χρόνια που τα παραδοσιακά αφροδίσια είχαν καταπολεμηθεί από τα αντιβιοτικά και ο τρόμος του AIDS δεν είχε κάνει την εμφάνισή του. Κενό αναστολών. Οι προφυλάξεις θεωρούνταν περιττές, όταν δεν αντιμετωπίζονταν ως ενοχλητικές. Το αποτέλεσμα είναι ότι μια ολονυχτία παρά θίν’ αλός μπορούσε να οδηγήσει τη γυναίκα στο μαιευτήριο δύο μήνες μετά για να «ρίξει» ό,τι περίσσεψε από την απόλαυση. Ο,τι πιο απλό το θεωρούσαμε τότε, ώσπου ήρθε η ώρα να κάνουμε κι εμείς παιδιά και να διαπιστώσουμε ότι δεν ήταν δα και τόσο απλό.Δεν έχω αντίρρηση ότι ιεράρχες υποτιμούν με τη στάση τους την Εκκλησία. Οπως εκείνος που συνέδεσε την ομοφυλοφιλία με τον πρωκτικό έρωτα κατά τη διάρκεια της κύησης. Δεν εξηγεί βέβαια τη γυναικεία ομοφυλοφιλία, όμως αυτή μάλλον δεν τον απασχολεί. Για περισσότερες πληροφορίες τον παραπέμπω στον λόγο του Αριστοφάνη στο πλατωνικό «Συμπόσιο». Είναι αφελής ο άνθρωπος, είναι πονηρός ή απλώς αγράμματος; Ενα είναι το βέβαιο. Οι ανοησίες τέτοιου τύπου υποβαθμίζουν την Εκκλησία και τη ρίχνουν βορά στη χλεύη του αντικληρικαλισμού.

Ισχυρό ταμπού της γενιάς μου ο αντικληρικαλισμός. Συμβαδίζει με τις υποχρεώσεις που μας επέβαλε η σεξουαλική απελευθέρωση. Ταυτίσαμε το ράσο με το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» και το εξορίσαμε σ’ ένα παρελθόν που δεν θέλαμε να ξαναζήσουμε. Ομως η Ελλάδα ευτυχώς ξεπέρασε την εποχή που ο Χριστόδουλος διοργάνωνε συλλαλητήρια για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Ο αντικληρικαλισμός είναι εξίσου παρωχημένος με τους ζηλωτές που κάποτε διαδήλωναν για την προβολή του έργου «Ο τελευταίος πειρασμός». Μας περισσεύουν και οι δύο εκδοχές του φανατισμού.

Πρόπερσι ήταν η διδασκαλία των Θρησκευτικών. Τώρα είναι οι αμβλώσεις. Κάποτε θα πρέπει να αρχίσει να μας απασχολεί η ευκολία με την οποία διαδηλώνουμε την ανωτερότητά μας απέναντι σε μια σοφία που έχει δύο χιλιάδες χρόνια ζωής. Και να πάψουμε να περιφρονούμε την γιαγιούλα που ανάβει κεράκι επειδή φοβάται τον θάνατο.
καθημερινή

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2019

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ



Έχεις λαμβάνειν από τον Θεό, όταν αφήνεις να αδικείσαι. Να συγχωρείς, ωστόσο, με αγάπη και πραότητα, όχι να το κάνεις αυτό εφαρμόζοντας μια άψυχη τακτική τάχα ταπεινώσεως και περιφρονήσεως του αδελφού, αφ’ υψηλού δηλαδή αντιμετωπίσεως του άλλου.

           Η επίσκεψη του Θεού εν ράβδω, όσο κι αν είναι ζόρικη, αν επιτρέπεται να το πούμε έτσι, όσο κι αν πονάει, όσο κι αν στοιχίζει, όσο κι αν μπορεί να μη νιώσεις ποτέ στη ζωή σου τόσο πόνο την κάθε φορά που σε επισκέπτεται ο Θεός, ωστόσο δεν φέρνει τρόμο, δεν φέρνει ταραχή, δεν φέρνει ανησυχία. Φέρνει μια γλυκύτητα, μια ανάπαυση, μια ειρήνη, μια χαρά, φέρνει μια ελπίδα η επίσκεψη του Θεού.                                                                                                    

          Θεέ μου, συγχώρησε τον αδελφό και δώσε του όλα τα καλά στη γη και στον ουρανό και βάλε πρώτα αυτόν στον παράδεισο και ύστερα εμένα.

          π. Σ.Κ.

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2019

ΠΡΑΤΤΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ;



Ο σπουδαίος φιλόσοφος και ομολογητής της πίστης μας άγιος Μάξιμος γράφει: “δεν είναι το ίδιο πράγμα εξουσία και προαίρεση. Προαιρούμεθα γιατί έχουμε εξουσία, δεν έχουμε όμως εξουσία σύμφωνη με την προαίρεσή μας” (Επιστολή προς Μαρίνον).

 Ο λόγος αυτός απεικονίζει την πραγματικότητα της ύπαρξής μας. Έχουμε άποψη και προτίμηση για ιδέες, πράγματα, προσανατολισμούς, πρόσωπα διότι μας δόθηκε από τον Θεό η ελευθερία να λειτουργεί η σκέψη και η προσωπικότητά μας και να μπορούμε να έχουμε άποψη. Δεν έχουμε όμως εξουσία πάντοτε να κάνουμε πράξη αυτά που η προαίρεσή μας, η ελευθερία μας, η σκέψη μας έχει αποφασίσει ως προτεραιότητες στην ζωή μας. Έτσι βλέπουμε άλλα να θέλουμε να κάνουμε και όταν έρχεται η ώρα να αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε. Άλλες να είναι οι αρχές μας και αλλιώς να εκδηλώνεται η ζωή μας. Αποφασίζουμε να μείνουμε πιστοί στον άνθρωπο της ζωής μας, αλλά όταν έρχεται ο πειρασμός δυσκολευόμαστε ή δεν τηρούμε την υπόσχεση και απόφαση. Αισθανόμαστε ανήμποροι. Δεν θέλουμε να τιμωρήσουμε σωματικά τα παιδιά μας ή να τα πληγώσουμε, και όταν θυμώνουμε, χάνουμε τον έλεγχό μας. Άλλα μας λέει η λογική μας και άλλα η επιθυμία μας. Ο καταναλωτισμός μας έχει πείσει ότι χρησιμοποιώντας τις πιστωτικές κάρτες μπορούμε να αγοράσουμε αυτό που ζητά η καρδιά μας κι ας μην έχουμε τα χρήματα να το ξεπληρώσουμε άμεσα. Η επιθυμία μας παρατείνεται στον χρόνο και η λογική μας κάνει πίσω!

 Αυτό συμβαίνει και στην σχέση μας με τον Θεό. Θέλουμε να είναι ζωντανή, αλλά χρησιμοποιούμε “προφάσεις εν αμαρτίαις”. Θέλουμε να αγαπούμε και να εμπιστευόμαστε την πρόνοιά Του, όμως τα “γιατί;” των δοκιμασιών μάς απελπίζουν. Βλέπουμε τον κόσμο να πορεύεται αντίθετα με το θέλημά Του και απορούμε, χωρίς να παλεύουμε να κάνουμε το δικό μας χρέος και χωρίς να είμαστε βέβαιοι για την κλήση μας να είμαστε χριστιανοί ό,τι κι αν συμβεί! Πόσες φορές δεν αισθανόμαστε ότι δεν μπορέσαμε να ακολουθήσουμε την οδό του Θεού, χωρίς όμως να  νιώθουμε την ταπείνωση ότι η εξουσία μας δεν είναι σύμφωνη με την προαίρεσή μας, αλλά δικαιολογούμε τους εαυτούς μας και πορευόμαστε ήσυχοι.

 “Η αλήθεια βρίσκεται στα πράγματα, όχι στα ονόματα”, συνεχίζει ο άγιος. Χρειάζεται να ξαναγυρίσουμε στο πόσο αληθινή είναι η προαίρεσή μας. Ο αυτόφωτος άνθρωπος δεν βλέπει ότι η αλήθεια δεν βρίσκεται στο “εγώ”, αλλά στην μετοχή στην κοινωνία, στην αγάπη. Και η αγάπη ξεκινά από τον Θεό και φτάνει στον πλησίον. Αν παλεύουμε να αγαπήσουμε αληθινά τον Θεό, τότε θα παλέψουμε την πιστότητα της αγάπης να την ζήσουμε και με κάθε άνθρωπο τον οποίο έχουμε αποφασίσει να αγαπήσουμε.  Γιατί εν τοις πράγμασι δοκιμάζεται η σχέση μας.  Θα αφοσιωθούμε στα παιδιά μας και θα κρατήσουμε το μέτρο που παιδαγωγεί, χωρίς να ισοπεδώνει την δική τους ελευθερία. Θα αγοράσουμε αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε και όχι ό,τι θα μας δώσει πρόσκαιρη ικανοποίηση, χωρίς να ανταποκρίνεται στις δυνατότητές μας!

 Ο πολιτισμός μας υπερτονίζει την σημασία του αυτόφωτου. Για την πίστη η αλήθειά μας επικυρώνεται στην αγαπητική σχέση, δηλαδή στην απόφαση να μείνουμε ταπεινοί. Για τον δρόμο που ακολουθούμε χρειάζεται διάλογος, με τον πνευματικό μας, με τους οικείους μας, με την κάθε κοινότητα στην οποία ανήκουμε. Αυτή είναι η Εκκλησία!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην “Ορθόδοξη Αλήθεια”
http://themistoklismourtzanos.blogspot.com/2019/07/blog-post_24.html?m=1

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2019

Τέσσερις λόγοι για να σταματήσετε να τσακώνεστε μπροστά στα παιδιά σας



Οι γονείς δεν θέλουν να τους βλέπουν τα παιδιά τους να τσακώνονται.

Δείτε μερικούς απλούς λόγους για να σταματήσετε τις «μάχες»:

1. Αναγνωρίστε ότι ο τσακωμός μπροστά στα παιδιά δεν είναι ιδανικός

Αυτό μπορεί να ακούγεται αυτονόητο, αλλά πολλά ζευγάρια δεν συνειδητοποιούν ότι η συζήτηση όταν τα παιδιά βρίσκονται μπροστά είναι πραγματικά επιβλαβής. Μερικοί άνθρωποι μεγάλωσαν με τους γονείς τους να τσακώνονται όλη την ώρα και θεωρούν ότι και αυτό που κάνουν οι ίδιοι ως γονείς είναι φυσιολογικό. «Το να τσακώνεσαι μπροστά στα παιδιά σου είναι ένα από τα πιο επιζήμια πράγματα που μπορείς να κάνεις», λέει ο John Mayer, κλινικός ψυχολόγος. Συνειδητοποιώντας ότι είναι ένας από τους πρώτους λόγους για να σταματήσει.

2. Γνωρίστε τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις

Ό, τι κάνετε, έχει αντίκτυπο στα παιδιά σας. Τα παιδιά μπορεί να αναπτύξουν άγχος ή κατάθλιψη ή να έχουν φοβίες ή να είναι κακοί μαθητές στο σχολείο, λέει η Lisa Bahar, οικογενειακή θεραπεύτρια.

3. Επιλέξτε ένα μέρος για τις συζητήσεις σας

Ίσως είναι το γκαράζ, το υπνοδωμάτιο ή το υπόγειο. Πρέπει να επιλέξετε ένα μέρος που τα παιδιά δεν θα είναι μπροστά. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να φωνάζετε και βγαίνετε εκτός εαυτού, αλλά ότι η συζήτηση θα γίνεται χαμηλόφωνα προσπαθώντας να μείνει μεταξύ σας.

4. Στείλτε τα παιδιά έξω για να παίξουν

Όταν τα πράγματα οδηγούν σε τσακωμό, καλό είναι να κρατήσετε την υπομονή σας προτού πείτε κάτι που πραγματικά θα σας κάνει να το μετανιώσετε. Εάν πρόκειται για συζήτηση που πραγματικά πρέπει να συμβεί άμεσα, στείλτε τα παιδιά έξω για να παίξουν
ενοριον

Κυριακή, 28 Ιουλίου 2019

Τεχνολογία καὶ Πίστις



Τὸ ἰδανικὸ καὶ τὸ ἄριστο θα ‘τανε ἂν συμβάδιζε ὁ τεχνολογικὸς μὲ τὸν ἠθικὸ καὶ πνευματικὸ πολιτισμό. Ἄν, δηλαδή, ὑπῆρχε ἁρμονικὴ σύζευξη πνευματικῶν καὶ ὑλικῶν ἐπιτευγμάτων. Ἀλλά, γιὰ νὰ γίνει τοῦτο κατανοητό, θὰ πρέπει νὰ διευκρινισθεῖ ἡ ἔννοια τῆς τεχνολογικῆς καὶ τῆς πνευματικῆς ἀνάπτυξης καὶ προόδου.

Στὰ νεώτερα χρόνια χρησιμοποιοῦνται οἱ ὅροι «πολιτιστικὸς» καὶ «πολιτισμικός», ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὸ οὐσιαστικὸ «πολιτισμὸς» καὶ ἀποδίδουν κυρίως τὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὸν τεχνικὸ πολιτισμὸ (civilisation) καὶ στὴν πνευματικὴ καλλιέργεια (culture). Ἀπ’ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἀλαζονικὸς ἄνθρωπος, μὲ τὶς ἐπιστημονικὲς καὶ τεχνολογικές του ἐπιτυχίες, θεώρησε τὸν ἑαυτὸ του αὐτάρκη, ἔλαβε κιόλας διαζύγιο ἀπ’ τὸ Χριστὸ καὶ τὴν πίστη. Θεοποίησε, ὄχι μόνο τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ θεοποίησε, κατὰ κάποιο τρόπο καὶ τὴ μηχανή. Ἔχασε καὶ τὴν αὐτογνωσία καὶ τὴ θεογνωσία.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος χάσει τὴν ἔννοια καὶ τὴ γνώση τοῦ Θεοῦ, χάνει κάθε ἔννοια καὶ γνώση τῆς ἀξίας τῆς ζωῆς. «Μάταιοι μὲν γὰρ πάντες ἄνθρωποι φύσει, οἷς παρῆν Θεοῦ ἀγνωσία καὶ ἐκ τῶν ὀρωμένων ἀγαθῶν οὐκ ἴσχυσαν εἰδέναι τὸν ὄντα οὔτε τοῖς ἔργοις προσχόντες ἐπέγνωσαν τὸν τεχνίτην» (Σοφ. Σολ. ΙΓ΄ 1).

Μάταιοι καὶ ἀνόητοι μέχρι σήμερα καὶ ὅσοι ἄθεοι, ἀρνοῦνται καὶ τὸν Δημιουργὸ καὶ τὰ ἔργα Του. «Ἐκ γὰρ μεγέθους καλλονῆς κτισμάτων ἀναλόγως ὁ γενεσιουργὸς αὐτῶν θεωρεῖται» (Σοφ.Σολ. ΙΓ΄ 5). Ὅποιος ἔχει σαφῆ ἀντίληψη Θεοῦ καὶ δημιουργίας, αὐτὸς δὲ μπορεῖ ποτὲ νὰ διαπιστώσει διάσταση πνεύματος καὶ τεχνικῆς ἱκανότητας. Ὅπως δὲν ἀντιμάχεται ἡ ψυχὴ μὲ τὸ σῶμα ἢ τὸ σῶμα μὲ τὴν ψυχή, ἔτσι καὶ δὲν ἀντιμάχεται ὁ πολιτιστικὸς ἄνθρωπος μὲ τὸν πολιτισμικό, ὅταν μάλιστα κατευθύνονται ἀπὸ τὴ δύναμη τῆς πίστης καὶ τὴν ἔμπνευση τοῦ Πνεύματος. «Τὸ πνεῦμά ἐστι τὸ ζωοποιοῦν» δίδαξε ὁ Κύριος (Ἰωάν. ΣΤ΄ 63).

Ἡ τεχνολογία, κατὰ τὸ λεξικὸ τοῦ Μπαμπινιώτη, εἶναι «τὸ σύνολο τῶν τεχνικῶν καὶ ἐπιστημονικῶν γνώσεων, ποὺ ἀξιοποιοῦνται στὴν παραγωγὴ ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν». Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὶς σωματικὲς καὶ διανοητικὲς δυνάμεις, ποὺ πῆρε ἀπὸ τὸν Θεό, δημιούργησε –καὶ συνεχίζει νὰ δημιουργεῖ– ἕνα λαμπρὸ πολιτισμό, εἴτε σὰν civilisation, εἴτε σὰν culture. Ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ μορφὴ τοῦ πολιτισμοῦ εἴτε εἶναι πολιτιστικὸς καὶ τεχνολογικός, εἴτε εἶναι πολιτισμικὸς μὲ τὴν ἐξειδικευμένη μορφὴ τῆς τέχνης, ἀποβλέπει στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἔχει ἀπὸ πολὺ παλαιὰ διακηρύξει ἡ Γραφή, ὅτι: «Αὐτὸς (ὁ Θεὸς) ἔδωκεν ἀνθρώποις ἐπιστήμην ἐνδοξάζεσθαι ἐν τοῖς θαυμασίοις αὐτοῦ» (Σοφ. Σειρ.ΛΗ΄ 6). Οἱ πιὸ ὄμορφες σελίδες τῆς παγκόσμιας ἱστορίας τοῦ πολιτισμοῦ, ὑπῆρξαν ἐκεῖνες ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἔδωσε στὰ ἔργα του – ὅποια κι ἂν ἦσαν αὐτὰ– τὴ ζωογόνα πνοὴ τοῦ Θεοῦ. Ἀντίθετα, κάθε ἀνθρώπινο ἔργο –ὅσο ἐκθαμβωτικὸ κι ἂν εἶναι– ἂν τοῦ λείπει ἡ θεία πνοή, θὰ τοῦ λείπει καὶ ἡ ἀξία τοῦ «αἰωνίου».Στὴν ἐποχὴ μας παμμέγιστα φαντάζουν τ’ ἀνθρώπινα ἔργα – προπάντων τὰ τεχνολογικὰ– ἀλλὰ παραμένουν ψυχρά, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος εἶναι ψυχρὸς καὶ ἀδιάφορος, δίχως πνευματικὲς ἐνατενίσεις. Εἶχε κάνει αἴσθηση, ὅταν κάποτε ὁ πρόεδρος τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν Μενέλαος Παλλάντιος ἀπευθυνόμενος στὴν ὁλομέλεια τοῦ σώματος ὑπογράμμισε τὴν ἀνάγκη: «νὰ ἡγηθεῖ ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν μιᾶς παγκόσμιας ἐκστρατείας, ποὺ θὰ ἔχει ὡς σκοπὸ τὴν ἁρμονικὴ σύζευξη τεχνολογίας καὶ πνεύματος, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ἔτσι ἴσως κάποτε ἀποκατασταθεῖ ἡ ἠρεμία στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου». Ἀναφέρθηκε ἐπίσης, «στὸ κενὸ ποὺ ὑπάρχει σήμερα ἀνάμεσα στὶς ἠθικὲς ἀξίες καὶ τὴν τεχνολογικὴ ἐξέλιξη, μὲ συνέπεια τὸν πνευματικὸ ἀποπροσανατολισμὸ καὶ τὴ δυστυχία τοῦ ἀνθρώπου». Καὶ πρόσθεσε ὅτι, «τὸ τίμημα τῆς ὑλικῆς εὐημερίας ποὺ δίνει στὸν ἄνθρωπο ἡ τεχνολογία, εἶναι ἡ κοινωνική του ἀπομόνωση, ἡ βία, τὸ ἄγχος καὶ ἡ ἀνασφάλεια».

Ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ἐπίσκοπος Ἀχρίδος, ὅταν πληροφορήθηκε ἀπὸ κάποιο ἱερέα γιὰ τὴν ἀνοικοδόμηση ἱεροῦ ναοῦ ἀπ’ τοὺς Σέρβους στὴν Ἀμερική, στὴν ἀπαντητική του ἐπιστολὴ (ἀρ. 250), γράφει καὶ αὐτά: «Γνωρίζω ὅτι ἡ μεγαλύτερη εἰρωνεία ἦταν ἐκείνων ποὺ ἔλεγαν: «ἡ σημερινὴ ἐποχὴ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἐργοστάσια καὶ ὄχι ἀπὸ ναούς»! Καὶ παρακάτω ἔγραψε: «Τὰ ἐργοστάσια τσάκισαν τὰ νεῦρα τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἐκκλησίες εἶναι ἀναγκαῖες γιὰ νὰ φέρουν εἰρήνη καὶ δύναμη στὴν ψυχή... Τὰ ἐργοστάσια ἀντιπροσωπεύουν τὴν ἐργασία, οἱ ναοὶ τὴν προσευχή. Ἐργασία καὶ προσευχὴ σὲ ἁρμονία. Αὐτὸ ἦταν τὸ πρόγραμμα τῶν πρώτων ἐποίκων τῆς Ἀμερικῆς. Στὴ σύγχρονη Ἀμερικὴ ἡ ἐργασία ἐπισκιάζει τὴν προσευχή. Ἔτσι χάθηκε ἡ ἁρμονία τῆς ἐξωτερικῆς καὶ ἐσωτερικῆς ζωῆς τῆς σύγχρονης Ἀμερικῆς... Ἡ Ἀμερικὴ θὰ θεραπευθεῖ, ὅταν ἡ προσευχὴ θὰ σταθεῖ πλάϊ στὴν ἐργασία καὶ ἡ ἐκκλησία πλάϊ στὸ ἐργοστάσιο».



Ἔτσι πρέπει νὰ βλέπει τὴν ἐργασία καὶ τὸν τεχνικὸ πολιτισμὸ σὲ σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν προσευχή, κάθε ἀληθινὸς χριστιανός, ὅπως ἀκριβῶς, ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Καὶ πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι ὁ ἴδιος ἔζησε στὴν Ἀμερικὴ καὶ γνώρισε ἀπὸ κοντὰ τὴν ἀμερικανικὴ νοοτροπία. Ἡ ἐργασία καὶ ἡ τεχνολογία δὲν ἔχει νὰ φοβηθεῖ σὲ τίποτε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴ χριστιανικὴ πνευματικὴ ζωή, ἀλλ’ οὔτε ἡ πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ ζωὴ ἀπὸ τὴν τεχνολογία. Εὐλογημένη ἡ συμπόρευση καὶ τῶν δύο.
αγιαζωνη

Τον Άγιο Νεκτάριο θα υποδυθεί ο Σερβετάλης σε διεθνή παραγωγή με Χολιγουντιανούς αστέρες..!!



Ταινία γίνεται ο βίος του Αγίου Νεκταρίου, με χολιγουντιανά ονόματα! Στις 9 Νοεμβρίου του 2020 συμπληρώνονται 100 χρόνια από τον θάνατο του Αγίου. Λίγους μήνες αργότερα αναμένεται να βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες η διεθνής συμπαραγωγή για τη ζωή του.

Ο τίτλος της ταινίας θα είναι Man of God» («Άνθρωπος του Θεού») και πρωταγωνιστής θα είναι ο Άρης Σερβετάλης, που θα ενσαρκώσει την ασκητική μορφή του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως. Στην ταινία, ωστόσο, λέγεται ότι θα συμμετάσχουν ονόματα όπως η Τζάνιφερ άνιστοβ, ο Μίκι Ρουρκ και ο Τζόναθαν Τζάκσον.

Όπως αναφέρει το orthodoxianewagency.gr, η Αμερικανίδα σκηνοθέτις Ελένα Πόποβιτς ταξιδεύοντας το 2012 από τη Σερβία για το Λος Άντζελες σε ένα ταξίδι ρουτίνας διάβασε τον βίο τουθ Αγίου και εμπνεύστηκε το σενάριο. Το φιλμ θα είναι στην αγγλική γλώσσα και τα γυρίσματα αναμένεται να ξεκινήσουν το φθινόπωρο, σε διάφορα μέρη από όπου πέρασε ο Άγιος Νεκτάριος, όπως η Χίος, την Κωνσταντινούπολη, τα Ιεροσόλυμα και η Αίγυπτος από όπου ο φωτεινός ποιμένας εκδιώχθηκε με συκοφαντίες από τους εχθρούς του λόγω των αγαθών του έργων, για να φθάσει φτωχός στην Αθήνα και στη συνέχεια να ιδρύσει τη μονή στην Αίγινα. Γυρίσματα θα γίνουν και στο δωμάτιό του στο Αρεταίειο Νοσοκομείο όπου άφησε την τελευταία του πνοή το οποίο παραμένει ατόφιο και αποτελεί τόπο προσκυνήματος των πιστών.

Η διεθνής συμπαραγωγή θα έχει άρωμα Χόλιγουντ, καθώς οι Αμερικανοί casting directors και agents ήδη βρίσκονται σε συμφωνία με ονόματα της διεθνούς κινηματογραφικής σκηνής. Η Ματθίλια Σβάρνα, η νεαρή Ελληνίδα ηθοποιός με κινηματογραφικές σπουδές στην Αμερική, θα ενσαρκώσει τον ρόλο της μοναχής Ευφημίας, η οποία ασκήτεψε στο μοναστήρι που ίδρυσε ο Άγιος Νεκτάριος στην Αίγινα. Η μοναχή ήταν εκείνη που έκλεισε τα μάτια του Αγίου Νεκταρίου όταν κοιμήθηκε ασθενής με καρκίνο κι εκείνη που στις 9 Νοεμβρίου του 1920 άφησε τα ρούχα του Αγίου πάνω σε έναν παράλυτο κι εκείνος περπάτησε.

Τον παράλυτο αναμένεται να υποδυθεί ο Μίκι Ρουρκ, ενώ, όπως λέγεται, η παραγωγή φλερτάρει και με την Τζένοφερ άνιστον αλλά και με τον Τζόναθαν Τζάκσον, ο οποίος έχει πολλάκις επισκεφτεί το Άγιον Όρος. Τέλος, δεν αποκλείεται σε ρόλο συμπαραγωγού να δούμε τον Τομ Χανκς, καθώς είναι γνωστές η αγάpη του για την Ορθοδοξία και η βαθιά του πίστη.

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2019

Οι γυναίκες θα περιμένουν για πάντα, Αντώνης Καρπετόπουλος



Δυο μπατζανάκηδες κλείνουν το μαγαζί. Οι γείτονες τους αποχαιρετάνε, καθώς μπαίνουν στο αμάξι για να πάρουν το δρόμο για τη Θασο για να βρουν τις γυναίκες τους. Οι ίδιοι τους καταριόνται να μείνουν στη Θεσσαλονίκη και να λειώσουν καλοκαιριάτικα. Κάπως έτσι αναπάντεχα αρχίζει το «Ας περιμένουν οι γυναίκες» – μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών. Και το ίδιο αναπάντεχα, σήμερα Τρίτη 23 Ιουλίου του 2019, πάλι καλοκαιριάτικα, έφυγε από τη ζωή ο δημιουργός της, ο Σταύρος Τσιώλης. Ισως γιατί οι γυναίκες του καιρού μας δεν μπορούν να περιμένουν πια.

Οι αληθινοί άνθρωποι

Ο Τσιώλης θα ήταν τεράστιος δημιουργός ακόμα κι αν είχε γυρίσει μόνο το «Ας περιμένουν οι γυναίκες», αλλά δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει γυρίσει μόνο αυτό. Η ταινία είναι απόσταγμα μιας πορείας περίπου δέκα χρόνων – θεωρητικά το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας για τις γυναίκες, ουσιαστικά όμως ένα ψηφιδωτό από χαρακτήρες που ο Τσιώλης έπλαθε για χρόνια γεμάτο από  ατάκες, που ο δημιουργός και η παρέα του έψαχναν για καιρό. Το «Ας περιμένουν οι γυναίκες» είναι προϊόν παρατήρησης και επεξεργασίας μιας εποχής. Μια ταινία μυθοπλασίας με αληθινούς ανθρώπους – μια ταινία του Τσιώλη δηλαδή. Διότι τέτοιες ήταν όλες οι ταινίες που γύρισε μετά την επιστροφή του στο σινεμά το 2015: περιείχαν ιστορίες που θα μπορούσες να διηγηθείς σε τρεις γραμμές και που αποτελούσαν απλά τον καμβά που του επέτρεπε για να μιλήσει για τους ανθρώπους, τις συμπεριφορές, τα κολλήματα τους, τις ιδιοτροπίες τους – όλα αυτά τα μικρά πράγματα που τους κάνουν να ξεχωρίζουν.

Ο Τσιώλης δεν ήταν απλά σκηνοθέτης ηθοποιών – ήταν σκηνοθέτης ανθρώπων. Στο μυαλό του είχε πάντα χαρακτηριστικές φιγούρες ανθρώπων καθημερινών, που ο ίδιος πίστευε πως θα μπορούσαν να είναι αντικείμενο του σινεμά του για προβολή και για μελέτη. Ο κόσμος γνώρισε χάρη στην μεγάλη επιτυχία του «Ας περιμένουν οι γυναίκες», τον Αντώνη, τον Πάνο και τον Μιχάλη, αλλά το σινεμά του Τσιώλη είναι γεμάτο από ανθρώπους που τράβηξαν την προσοχή του και τα φώτα του γιατί κάτι ψάχνουν. Η Αγγελική που βγάζει την αδερφή της από το ψυχιατρείο. Ο Βασίλης που ψάχνει μια κοπέλα μόνο με μια φωτογραφία της. Οι δραπέτες που αναζητούν τον θησαυρό του Χουρσίτ Πασά. Οι αγιογράφοι, που παρακολουθούν τον ουρανό με τηλεσκόπιο ψάχνοντας την έμπνευση. Δυο φίλοι, χτυπημένοι από έρωτα, που ψάχνουν μια Χουρμαδιά στην Πελοπόννησο πιστεύοντας πως αυτή είναι η απόδειξη μιας απιστίας ή μιας αθωότητας. Στο σινεμά του Τσιώλη τα μοτίβα είναι συχνά επαναλαμβανόμενα: οι αναζητήσεις γίνονται στην Πελοπόννησο γιατί αυτός είναι από εκεί, οι φίλοι είναι συνήθως δυο, οι ηθοποιοί συχνά οι ίδιοι, οι γυναίκες κινούν την ιστορία ακόμα και εν τη απουσία τους, οι προβληματισμοί είναι μεγάλοι αλλά και υπόγειοι και μπορεί να αφορούν τον έρωτα ή το Θεό. Και το χιούμορ είναι το χιούμορ των ανθρώπων που διηγούνται υπερβάλοντας ή χειρονομώντας ή παραληρώντας. Ο Τσιώλης ήταν ένας συλλέκτης συμπεριφορών – πάντα είχα την εντύπωση ότι αγαπούσε τους ήρωές του γιατί τους έβλεπε πιο κανονικούς από τους κανονικούς ανθρώπους.

Μια αληθινή ιστορία

Η ίδια η ζωή του Τσιώλη, σε συνδυασμό με τον χαρακτήρα του, θα μπορούσαν να αποτελούν τη βάση μιας ελληνικής ταινίας, αν τον ελληνικό κινηματογράφο απασχολούσαν αληθινές ιστορίες. Ο Τσιώλης γεννιέται μέσα στο σινεμά, δουλεύει για τη Φίνος Φίλμ, φτάνει να κάνει με το «Μικρό Δραπέτη», το 1968, μια τεράστια εμπορική επιτυχία. Σε όλο αυτό το πρώτο διάστημα της επαγγελματικής του εκτόξευσης ερωτεύεται το απολύτως τεχνικό κομμάτι του σινεμά: η «Κατάχρηση Εξουσίας» είναι μια ταινία σχεδόν αμερικάνικη – φτιαγμένη από κάποιον που ξέρει τεχνικά το σινεμά όσο λίγοι, εκείνο τον καιρό, στην Ελλάδα. Και ξαφνικά ο τύπος τα παρατάει όλα και χάνεται για δεκαπέντε χρόνια, αποφασίζοντας πως το σινεμά δεν μπορεί να είναι δουλειά, αλλά κατάθεση ψυχής. Από το 1985, όταν και επιστρέφει μετά από δεκαπέντε χρόνια απραξίας, (όχι τυχαία η επιστροφή του γίνεται με μια ταινία που λέγεται «Μια τόσο μακρινή απουσία»), ασχολείται μόνο με όσα τον ενδιαφέρουν γνωρίζοντας πως οι ταινίες του δεν θα κόψουν ποτέ τα εισιτήρια του «Πανικού», που υπήρξε κι αυτός εμπορική επιτυχία. Αλλά δεν τον νοιάζει καθόλου αυτό: τον νοιάζει μόνο να πει τα πολλά που κουβαλάει μέσα του. Από το 1985 μέχρι το 1998 που γυρίζει το «Ας περιμένουν γυναίκες» κάνει επτά ταινίες σε δεκατρία χρόνια. Κι αν μετά φρενάρει, αυτό κάπου οφείλεται και στο ότι έχει φύγει από τη ζωή ο Χρήστος Βακαλόπουλος με τον οποίο συνεργάστηκε με ένα τρόπο που μου θύμιζε πατέρα και γιό: ο Τσιώλης ήταν ο μπαμπάς που γνώριζε το μέσο κι ο Χρήστος ο γιός που τον ενθάρρυνε να πει δημόσια όσα ωραία του έλεγε στις ιδιωτικές τους στιγμές. Παραδόξως στη δική τους ιστορία ο παρακινητής ήταν ο μικρότερος.

Το 2003 ομολογώ δείλιασα

Ο Τσιώλης ήταν κέρβερος την ώρα της δουλειάς – έβγαζε σε αυτή όλη του την ενεργητικότητα. Ο κατά τα άλλα ήρεμος αυτός άνθρωπος, που μιλούσε σχεδόν ψιθυριστά και είχε πάντα μια συμβουλή να σου δώσει, ακόμα κι αν δεν σε γνώριζε καλά, στο σετ ήταν σκληρός και ευθύς, ίσως γιατί είχε πάντα στο μυαλό του το πλάνο: το έχτιζε στο θυμικό του, πριν το κάνει πραγματικότητα κι αλίμονο σε όποιον δεν πρόσεχε τις οδηγίες του. Εχω κάνει ένα γύρισμα μαζί του κι ακόμα θυμάμαι τις οδηγίες του: «θα μετρήσεις αργά μέχρι το δέκα και θα περάσεις πίσω από το ζευγάρι που συζητάει, όταν φτάσεις ακριβώς στο οκτώ – αν περάσεις στο έξι δεν θα φανείς καθόλου, αν περάσεις στο εννιά θα σε κόψω στο μοντάζ». Το 2003 μου ζήτησε να πάω να παίξω ένα ρόλο στο «Φτάσαμε…» – θα ήμουν ο μάνατζερ κάποιων λαϊκών τραγουδιστών. «Ελα και θα γυρίσουμε το Γούντστοκ του σκυλάδικου» μου έλεγε, με γλύκα όμως, γιατί αγαπούσε πολύ τα λαϊκά, έγραφε και τραγούδια. Επρεπε να μείνουμε ένα μήνα κάπου εκτός Αθήνας, δεν είχα το χρόνο, αλλά ομολογώ ότι δείλιασα. Μου άρεσε να παρακολουθώ τις ταινίες του, να τον ακούω να μιλάει για τον Οζου ή ακόμα και για το ποδόσφαιρο, αλλά αν περνούσα ένα μήνα μαζί του μετά θα έπρεπε να τρέχουμε στην Αρκαδία για να βρούμε τις γυναίκες που περιμένουν – αυτός μόνο μπορούσε να τα κάνει αυτά.

Η απόδειξη ότι είχε δίκιο

«Ποτέ δεν ξέρει πότε μια ταινία θα γίνει επιτυχία. Οφείλεις μόνο να την γυρίσεις και να είναι αληθινή. Ισως το κοινό την ανακαλύψει για τους δικούς του λόγους μετά από δέκα ή είκοσι ή τριάντα χρόνια – αυτό δεν είναι δική σου δουλειά» έλεγε σε μια συνέντευξή του στον Αντώνη Κόκκινο στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το «Ας περιμένουν οι γυναίκες», που έγινε cult επιτυχία πολλά χρόνια μετά την αρχική του προβολή, είναι η απόδειξη πως είχε δίκιο. Οι ταινίες δεν καταναλώνονται, δεν έχουν ημερομηνία λήξης, δεν πεθαίνουν. Και η ύπαρξή τους επιτρέπει στον δημιουργό τους μια σταλιά αθανασίας. Ο Τσιώλης έφυγε καλοκαιριάτικα αφήνοντας τις γυναίκες να τον περιμένουν για πάντα. Εκανε και στο φινάλε αυτό που ήθελε…
antifono

Το «παπαδαριό» και οι αμβλώσεις , ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ευτυχώς υπάρχει η Ιερά Σύνοδος που δίνει την ευκαιρία στις κοινότητες των προοδευτικών να αποδεικνύουν ότι είναι προοδευτικοί. Τελευτα...