Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2020

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ Ο Μ Ι Λ Ι Α



ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Ο  Μ  Ι  Λ  Ι  Α 

Στην αίθουσα του πνευματικού μας κέντρου την προσεχή Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2020, επί τη ιερά μνήμη του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, θα ομιλήσει



Η δ. ΧΑΡΑ ΒΟΪΝΕΣΚΟΥ

Φιλόλογος- Σχολική σύμβουλος 

με θέμα: “ΜΗΝ ΑΔΙΚΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ  ΣΟΥ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ

ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΒΛΑΨΕΙ” 

ΩΡΑ: 6 Μ. Μ.

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2020

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ(Ζακχαίου)



Η σωτηρία του ανθρώπου 

          Οι Ιουδαίοι είχαν μια κακή αντίληψη για τους τελώνες της εποχής των και τους θεωρούσαν αμαρτωλούς. Αυτή η άποψη ήταν διαδεδομένη μέσα στον λαό και θεωρούσαν του τελώνες άπληστους και φιλάργυρους. Εξ άλλου μια από τις κατηγορίες των εναντίον του Χριστού ήταν πως είναι  φίλος των τελωνών και των αμαρτωλών. Όμως ο Ζακχαίος της σημερινής ευαγγελικής διήγησης  “εζήτει τον Ιησούν ιδείν” . Ήλθε σε επαφή μαζί του και σώθηκε.

          Ο Ζακχαίος αν και ήταν βουτηγμένος στην αμαρτία, φαίνεται πως δεν ήταν εντελώς διεφθαρμένος. Ενώ ζούσε μια ζωή αδικίας και αρπαγής και απαράδεκτη για τον νόμο του Θεού, εν τούτοις μέσα στην ψυχή του υπάρχουν ψήγματα λαχτάρας για να δει τον Ιησού. “Είχε ψυχήν επιτηδείαν προς αρετήν”κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, δηλαδή παρ’ όλες τις αμαρτίες του η ψυχή του ήταν κατάλληλη να δεχθεί τον σπόρο του Θεού. Διάθετε έστω και μια αρετή, διότι δεν υπάρχει άνθρωπος, όσο αμαρτωλός και αν είναι, που μέσα του να μην διατηρεί τα ίχνη της ευγένειας της ανθρώπινης φύσεως. Όπως επίσης δεν υπάρχει και ο άγιος που να μην έχει κάποια ελαττώματα. Έτσι στον ένα αφήνει ο Θεός τη δυνατότητα να μετανοήσει, ενώ στον άλλο αφήνει μερικά πάθη και αδυναμίες για να μην υπερηφανεύεται. Και να θυμάται ότι η χάρη του είναι δωρεά του Θεού και όχι κάποιο φυσικό προσόν.

          Πάντως εντύπωση προκάλεσε ο τρόπος που διάλεξε ο Ζακχαίος να δει τον Χριστό. Αυτός, αν και επώνυμος της κοινωνίας, παραμέρισε την κοινωνική του υπόσταση και ανέβηκε πάνω σ’ ένα δένδρο παραμερίζοντας την κριτική του κόσμου και αυτό να το χρησιμοποιήσει ως μέσο γνωριμίας με τον Χριστό.

          Άλλο να διαφωνεί κανείς μαζί σου και άλλο να σε ειρωνεύεται και να σε υποτιμά. Με μεγάλη δυσκολία αντιμετωπίζουμε  την ειρωνεία, τα μισόλογα, την υποτίμηση για τις πνευματικές μας επιλογές. Προκειμένου όμως να γνωρίσουμε τον Χριστό, έχουμε χρέος να παραμερίσουμε την φιλαυτία μας, την προβολή μας και πολλές φορές και την κοινωνική μας θέση. Είναι γνωστό ότι πολλοί  άνθρωποι εμποδίζονται να γνωρίσουν τον Κύριο εξ αιτίας των χλευασμών και των ειρωνειών των άλλων.

          Ο Ζακχαίος “έτυχεν ων μη προσεδόκα”, δηλαδή πέτυχε κάτι που δεν το ήλπιζε, κατά τον άγιο Κύριλλο. Γνώρισε τον Χριστό, εξομολογήθηκε τις αμαρτίες  του, επιβεβαιώθηκε η μετάνοιά του, άλλαξε τρόπο ζωής και σώθηκε. Μπήκε  στο σπίτι του ο Χριστός και από φιλάργυρο τον έκανε φιλόχριστο, τον έκανε ελεήμονα, από μισόθεο, από μισόξενο, από αμαρτωλό τον έκανε μετανοημένη εικόνα του Θεού. Τελικά ο Χριστός του έφερε τη σωτηρία.

          Πολλές φορές συμβαίνει στους περισσοτέρους ανθρώπους να έχουμε λαθεμένη αντίληψη για τους άλλους ακόμη και για τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Έχουμε σχηματίσει την ιδέα ότι πολλοί είναι κακοί, υποκριτές, με πολλά ελαττώματα και ελάχιστες  αρετές. Με βάση τις εκτιμήσεις μας φθάνουμε στο σημείο να τους κατηγορήσουμε και να τους προσάπτουμε καταστάσεις για τις οποίες δεν έχουν καμιά σχέση. Ιδιαίτερα οι μεγαλύτεροι στρέφονται εναντίον των νέων θεωρώντας πολλούς  ως διεφθαρμένους, ανήθικους και έκλυτους. Το ίδιο κάνουμε και για τους μεγάλους στην ηλικία . Τους καταλογίζουμε αμαρτίες, που πιθανώς να μην έχουν διαπράξει και τους έχουμε προεξοφλήσει για την κόλαση.

          Λησμονούμε  πως είμαστε και εμείς άνθρωποι υποκείμενοι στα ίδια πάθη και αδυναμίες,όμως η φιλαυτία  δεν μας αφήνει να δούμε καθαρά τα δικά  κακά, ενώ νομίζουμε ότι η δική μας κρίση για τους άλλους είναι σωστή και ασφαλής. Μοιάζουμε με τον Ζακχαίο που δεν μπορούσε να δει τον Χριστό, διότι  οι βιοτικές μέριμνες και ο “όχλος των παθών”, δεν μας αφήνουν να γνωρίσουμε τον Κύριο. Αντίθετα η μετάνοιά μας, το χαμήλωμα του εαυτού μας  ανοίγει ορίζοντες για ένα νέο ξεκίνημα προς τη σωτηρία μας. Όποιος γευτεί την γλυκύτητα της μετάνοιας αναγεννάται και σώζεται.

          π. γ.στ.

ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ-ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.-ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ



Τήν Δευτέρα 27 Ἰανουαρίου η Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τήν Ἀνακομιδή τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου, Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ ὁποίου τό ὄνομα φέρει ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Χρυσόστομος.



Ὁ ἑορτασμός τοῦ μεγάλου πατρός καί διδασκάλου τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, θά πραγματοποιηθῇ στόν Νέο Ἱερό Ναό Ἁγίου Ἀνδρέου Πατρῶν, κατά τό ἑξῆς Πρόγραμμα.


Κυριακή 26 Ἰανουαρίου 2020

Ὥρα 6.00μ.μ.

Μέγας Ἀρχιερατικός Ἑσπερινός



Δευτέρα 27 Ἰανουαρίου 2020

Ὥρα 7.00-10.00π.μ.

Ὄρθρος καί Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία


Ὁ Σεβασμιώτατος θά δεχθῇ τίς εὐχές τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου καί τοῦ Λαοῦ, στόν Ἱερό Ναό κατά τήν διανομή τοῦ Ἀντιδώρου.


Τέλος ὁ Σεβασμιώτατος παρακαλεῖ κατά τήν ἡμέρα αὐτή οἱ πιστοί, ἀντί ἄλλων δωρεῶν, νά προσφέρουν ὅ,τι ἐπιθυμοῦν ὑπέρ τοῦ κοινωνικοῦ συσσιτίου «ΑΡΤΟΣ ΑΓΑΠΗΣ» τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καί τοῦ Τηλεοπτικοῦ Σταθμοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν «ΛΥΧΝΟΣ», ὁ ὁποῖος μεταφέρει τόσο στήν Ἑλλάδα, ὅσο καί στό ἐξωτερικό, ὡς σύγχρονος ἄμβωνας, τήν ἀλήθεια γιά τόν Χριστό καί τήν ἀγάπη γιά τήν Ὀρθόδοξη Πατρίδα μας.


25 Ιανουαρίου, Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως



Απολυτίκιον, Ήχος Α΄ 
Ο ποιμενικός αυλός της θεολογίας σου τας των ρητόρων
ενίκησε σάλπιγγας, ως γαρ τα βάθη του πνεύματος                                                εκζητήσαντι και τα κάλλη του φθέγματος προσετέθη σοι.
Αλλά πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, Πάτερ Γρηγόριε, σωθήναι                         τας ψυχάς ημών.


          Σήμερα η Εκκλησία μας τιμά  μια μεγάλη κι εξαιρετική προσωπικότητα. Τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό. Πρόκειται για μια σπουδαιότατη εκκλησιαστική   φυσιογνωμία, με σπάνια πνευματικά χαρίσματα. Γεννήθηκε στην Αριανζό, χωριό της Ναζιανζού της Καππαδοκίας, το 329 μ. Χ. Εκπαιδεύτηκε και μορφώθηκε πρώτα από την ευσεβή μητέρα του Νόννα. Σπούδασε σε πολλές Σχολές της περιφερείας του και τέλος ήλθε στην Αθήνα μαζί με τον ισάδελφό του Βασίλειο. Στη φιλοσοφούσα Αθήνα σπούδασε τα ελληνικά γράμματα και γνώρισε,  όσο κανένας άλλος, την ελληνική φιλοσοφική σκέψη.

          Μετά τις σπουδές του ήλθε και έμεινε στην έρημο του Πόντου μαζί με τον Βασίλειο. Η αυτοσυγκέντρωση της ερήμου τον βοήθησε να κατανοήσει το βάθος της χριστιανικής θεολογίας. Στη συνέχεια ήλθε κοντά στον πατέρα του. Ο πατέρας του,  επίσης Γρηγόριος καλούμενος, με την βοήθεια της συζύγου του Νόννας, έγινε χριστιανός  και κατέλαβε την επισκοπή της Ναζιανζού. Είναι η εποχή ακόμη των εγγάμων επισκόπων. Πολύ αργότερα επεκράτησε η υποχρεωτική αγαμία των επισκόπων.

          Το 372 ο Βασίλειος, επίσκοπος της Καισαρείας, χειροτόνησε τον Γρηγόριο επίσκοπο Σασίμων, μιας άσημης κωμοπόλεως στην οποία δεν μετέβη, γιατί όπως, “τα μεγάλα αξιώματα είναι πλήρη ζάλης και αστικών θορύβων”. Το 379, μετά τον θάνατο του αρειανίζοντος  αυτοκράτορος Ουάλεντος, οι Ορθόδοξοι της Κπόλεως τον κάλεσαν να τους ενισχύσει στην πρωτεύουσα. Οι Αρειανοί τότε είχαν καταλάβει όλους τους ορθόδοξους ναούς και παρέμεινε στους Ορθόδοξους μόνο ο μικρός ναός της Αγίας Αναστασίας. Εκεί ο Γρηγόριος εξεφώνησε τους περίφημους λόγους του περί της θεότητος του Υιού και Λόγου του Θεού, από τους οποίους ονομάστηκε Θεολόγος.

          Ανέπτυξε πλουσιότατη και καρποφόρα εκκλησιαστική δράση, η οποία προκάλεσε τη μήνη των Αρειανών και το Πάσχα του 379, ενώ ιερουργούσε , εισόρμησαν στο ναό της Αγίας Αναστασίας, κακοποίησαν τους Ορθοδόξους και τραυμάτισαν τον Γρηγόριο.

          Ο Θεοδόσιος, διάδοχος του Ουάλεντος, έθεσε τέρμα στις ραδιουργίες των Αρειανών και απέδωσε  τους κατειλημμένους από τους Αρειανούς  ναούς στους Ορθοδόξους. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος εξέλεξε Αρχιεπίσκοπο Κπόλεως τον

Γρηγόριο και η εκλογή του επικυρώθηκε από την Β΄ Οικ. Σύνοδο, στην οποία  μάλιστα μετά τον θάνατο του Μελετίου Αντιοχείας, εξελέγη πρόεδρος. Δυστυχώς οι ραδιουργίες κάποιων επισκόπων, εξανάγκασαν τον Γρηγόριο να παραιτηθεί χάριν της ειρηνευσης της Εκκλησίας. Αποσύρθηκε στην πατρίδα του όπου επεδόθη σε γόνιμη συγγραφή μέχρι τον θάνατό του το 390, σε ηλικία εξήκοντα ετών.

          Ο Γρηγόριος διακρίθηκε ως σπουδαίος εκκλησιαστικός ρήτορας, θαυμαστός συγγραφέας και ανέπτυξε ένα πλούσιο κοινωνικό έργο. Ο Γρηγόριος είναι εισηγητής των επικήδειων λόγων σύμφωνα με τους κανόνες της ελληνικός ρητορικής. Εκφώνησε επικήδειους  στον πατέρα του, στον αδελφό του Καισάριο, στην αδελφή του Γοργονία και στον αδελφικό του φίλο Μ. Βασίλειο. Επίσης με επιστολές επικοινωνούσε με φιλικά του πρόσωπα και έδινε κατάλληλες συμβουλές. Διακρίθηκε ως ποιητής και τα ποιήματά του φανερώνουν την οξύνοια της σκέψεώς του για την λογοτεχνική του δεινότητα.

          Τα ποιήματά του είναι γραμμένα σε αρχαΐζουσα ελληνική διάλεκτο ου δείχνουν τη βαθύτατη γνώση της ελληνικής γλώσσας, αλλά και την αγάπη του στον ελληνικό πολιτισμό. Η βαθύτατη γνώση της ελληνικής γλώσσας και της  φιλοσοφικής ελληνικής  σκέψεως από τους μεγάλους Ιεράρχες καταρρίπτει τα

 έωλα επιχειρήματα των φανατικών ελληνολατρών. Η Εκκλησία με τους μεγάλους Ιεράρχες της αγκάλιασε τον Ελληνισμό και τον αναζωογόνησε και Χριστιανισμός και Ελληνισμός συμπορεύτηκαν και θα συμπορεύονται διηνεκώς.

          π. Γ.

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2020

Αν ο Θεός σας χαρίσει ένα έμβρυο, αφήστε το να ζήσει, δεν θα το μετανιώσετε…



Ήξερες ότι στο αγέννητο παιδί από την 18η ημέρα ΚΤΥΠΑ η ΚΑΡΔΙΑ του; Από την 42η ημέρα ανιχνεύονται ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ κύματα; Από την 8η εβδομάδα ΟΛΑ τα όργανά του έχουν δημιουργηθεί; Από τη 10η εβδομάδα ΝΟΙΩΘΕΙ ΠΟΝΟ. Διάλεξε τη Ζωή.

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020

Ηδονικοί αυτόχειρες, Χρ. Γιανναρά


Η επίσκεψη του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον (7.1.2020) και η δημόσια συνάντησή του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ προκάλεσαν στην Αθήνα καταιγισμό σχολίων, πολλές τηλεοπτικές συζητήσεις «ειδημόνων», σωρεία δημοσιευμάτων, γνωμών, απόψεων. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, όχι αυθαίρετα, ότι κεντρικός άξονας των συζητήσεων και των σχολίων ήταν: αν εκπροσωπήθηκε πειστικά η απαίτηση των Ελλήνων να χαλιναγωγήσει ο πλανητάρχης τις αυθαιρεσίες και την επεκτατική αδηφαγία της Τουρκίας του Ερντογάν.
Η συνάντηση του ιδιότυπου προέδρου με τον νεόκοπο πρωθυπουργό είχε προγραμματιστεί και οργανωθεί με τη λογική του θεάματος, όχι με τη λογική της σύσκεψης. Επρεπε να είναι ένα (ακόμα) παιχνίδι εντυπώσεων, μέγιστου οπωσδήποτε βεληνεκούς. Με αυτή τη λογική του εντυπωσιασμού, θα μπορούσαν ίσως και να παρακαμφθούν ο πρόεδρος και ο πρωθυπουργός, να προτιμηθούν δυο ακόμα μεγαλύτερα αστέρια της διεθνούς δημοσιότητας (ναι, υπάρχουν) να πουν τηλεγραφικές ατάκες για την τουρκική αυθαιρεσία και την ελληνική μειονεξία ο Ελληνας Γιάννης Αντετοκούνμπο και ο Αμερικανός ΛεΜπρον Τζέιμς. Αφού η Ελλάδα αποδέχθηκε να συζητήσει τη συνέχεια της ιστορικής της ύπαρξης με τη λογική του θεάματος και της «ατάκας», λογική των εντυπώσεων, θα ήταν δικαιολογημένο (και ευφυές) να οδηγήσει, η ίδια, τη λογική αυτή στα άκρα.
Ομως, ακόμα και με τη λογική των γηπέδων, τη λογική του εντυπωσιασμού, ο ρόλος τον οποίο ο Ελληνας πρωθυπουργός επέλεξε να παίξει, ήταν ο πιο αδιάφορος για το διεθνές κοινό: ρόλος του μικρού και αδύναμου που εκλιπαρεί τον ισχυρό πλανητάρχη να μαλώσει και να χαλιναγωγήσει τον αδηφάγο πλεονέκτη γείτονα των Ελλήνων. Ανάλογες, στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης, θα ήταν οι ικεσίες των ελάχιστων πια Αβορίγινων (Aboriginal) της Αυστραλίας ή των Εσκιμώων της Αλάσκας: όλοι θα θέλαμε να διασωθούν ως γραφικό κατάλοιπο του παρελθόντος, όμως όλοι γνωρίζουμε ότι η απορρόφησή τους από τη δυναμική παγκοσμιότητας του «μοντέρνου» είναι αδήριτη νομοτέλεια.
Τα τελευταία σαράντα έξι χρόνια, η ελληνική εξωτερική πολιτική (με την ψήφο της περίπου ελληνόφωνης πια κοινωνίας μας) προσπαθεί να πείσει τους ισχυρούς του πλανήτη για τη γεωστρατηγική σπουδαιότητα της χώρας μας. Αλλά αυτή τη σπουδαιότητα τη διαψεύδει στην πράξη η εξωτερική και αμυντική μας πολιτική, όταν χαρίζει στρατηγικές «βάσεις» και παντοδαπές «διευκολύνσεις» σε Υπερδυνάμεις, χωρίς το παραμικρό αντάλλαγμα φίμωσης, έστω, των απειλών υπέροπλων γειτόνων. Είμαστε κωμικά ευπώλητοι, η γη μας και οι θάλασσές μας πάμφθηνο, ευτελές, πορνικό εμπόρευμα στην ανεξέλεγκτη διαχείριση όσων εμπορεύονται τον πόλεμο και τον τουρισμό.
Ο,τι ονομάζουν, όλα τα κράτη, «εθνικό πλούτο», τον έχουμε πουλήσει σε αετονύχηδες «επενδυτές» και λογαριάζουμε «ανάπτυξη» την προσέλκυση και άλλων δουλεμπόρων. «Ελάτε να επενδύσετε», ικετεύουμε τους πάντες, «ελάτε να μας εξαγοράσετε». Εχουμε ξεπουλήσει τα αεροδρόμια και τα λιμάνια μας, το οδικό μας δίκτυο, την ηλεκτροδότηση, την τηλεφωνία, τα ΜΜΕ, κάθε συγκοινωνιακό μέσο, εισάγουμε και χρυσοπληρώνουμε τα βασικά είδη διατροφής μας και ταυτόχρονα φθίνουμε δημογραφικά βεβαιώνοντας έμπρακτα ότι δεν πιστεύουμε ότι αξίζει η ζωή και η συνέχιση της ζωής σε μια τέτοια χώρα.
Θέλουμε πεισματικά να ξεχνάμε ότι μέτρο και κριτήριο πολιτισμού, ανάπτυξης, προόδου μιας κοινωνίας, είναι το ποσοστό που οι κοινωνικές ανάγκες υπηρετούνται από κοινωνικούς (δημόσιους) λειτουργούς και όχι από ιδιώτες κερδοσκόπους. Νερό, θέρμανση, ηλεκτρικό, συλλογή απορριμμάτων, ταχυδρομεία, συγκοινωνίες, παιδεία, ιατρική μέριμνα είναι κοινωνικά αγαθά σε μια πολιτισμένη κοινωνία τα παρέχουν κοινωνικοί λειτουργοί, σε πρωτόγονες συλλογικότητες τα εμπορεύονται κερδοσκόποι.
Κορδακιζόμαστε ότι δήθεν «κάνουμε πολιτική», όταν εκλιπαρούμε να μας προστατεύσουν από αναιδείς επιβουλές, ηγέτες και κυβερνήσεις εξωφρενικής απαιδευσίας, δήθεν «σύμμαχοι», που ούτε υποψιάστηκαν ποτέ τη συνύφανση Ιστορίας και πολιτισμού. Ομως, ακόμα και ένας ολιγογράμματος «πρόεδρος» Υπερδύναμης θα μπορούσε να αντιληφθεί, όταν εύπεπτα του εξηγηθεί, ότι αν λείψει το απομεινάρι του λαού που σώζει τη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας, έννοιες όπως πόλις, πολιτική, πολιτισμός, δημοκρατία, κοινοβούλιο αλλά και λόγος, λογική, αλήθεια, δίκη, κόσμος, νόμος, και πολλές ακόμα, ρήτρες θεμελιωδών πια θεσμών και λειτουργιών του οργανωμένου συλλογικού βίου, χάνουν τον νοηματικό δεσμό τους με την εμπειρική τους προέλευση, γίνονται κρεμάστρες όπου κρεμάει κανείς οποιοδήποτε ρούχο.
Είμαστε μια κοινωνία που, ολοφάνερα και πεισματικά, δεν θέλει τη γλώσσα της, δεν θέλει την Ιστορία της ούτε τον πολιτισμό των προγόνων της. Ανεχόμαστε προσχηματικά την επωνυμία του «Ελληνα», αλλά η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού θέλει «να γίνουμε Ευρωπαίοι», που στην πράξη σημαίνει: να γίνουμε Σιγκαπούρη. Οι υπουργοί μας, ιδίως Παιδείας και Εξωτερικών, τωρινοί και προγενέστεροι, θα βίωναν την πληρότητα της ευτυχίας, αν το ελεεινό μας κρατίδιο γινόταν δεκτό ως πεντηκοστή πρώτη πολιτεία των ΗΠΑ!
Οσοι αυτό ανομολόγητα ζητάνε, δεν είναι σαλεμένοι ούτε αρνησιπάτριδες. Είναι λογικά συνεπείς σε ό,τι λανσάρεται σαν «επιτυχία στη ζωή» και είναι συναισθηματικά ελευθερωμένοι από «ιδεαλιστικά ταμπού». Αυτή ακριβώς η λογική συνέπεια και η ψυχολογική απεξάρτηση εκφράζονται, σε κάθε κυβέρνηση, με τη στελέχωση ειδικά των υπουργείων Παιδείας και Εξωτερικών. Και στην απάθεια με την οποία τα ΜΜΕ καταπίνουν αυτή την αυτοκτονική στελέχωση.
καθημερινή