Του μυστικού σου δείπνου κοινωνόν με
παράλαβε Σωτήρ και Ζωοδότα
τοις ρήμασί σου κάθαρον, συνέτισόν με
πλένοντάς τη ψυχή μου σαν και πρώτα.
Του δείπνου σου του μυστικού συνδαιτημόνας
επόθησε η ψυχή μου κάποτε να γίνει
μα την ενέκρωσε της αμαρτίας ο χειμώνας
και πια δεν έχει της επιθυμίας παρά την μνήμη.
Στο μυστικό σου δείπνο ανάγκασόν με
συνεισελθείν, ω εραστά, δια της βίας
δείπνου αλήκτου της χαράς αξίωσόν με
της θέας του προσώπου Σου της ευωχίας.
Ήρων
