Σύναξη προσευχής και ενημέρωσης: Κυριακή 11.2.24 στον Ι. Ν. Αγίου Ανδρέου

 

Πατρῶν Χρυσόστομος: «Συγχώρεσέ μας, ἀοίδιμε Κολοκοτρώνη».

 

Μνημόσυνο ὑπέρ ἀναπαύσεως τοῦ ἀοιδίμου ἐλευθερωτοῦ τῆς Ἑλλάδος, Ἀρχιστρατήγου Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως 181 ἐτῶν, ἀπό τήν κοίμησή του, ἐτελέσθη τήν Κυριακή 4.2.2024, στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν.

Στήν ὁμιλία του ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, εἶπε, μεταξύ τῶν ἂλλων:

«…Νά σοῦ ζητήσωμε συγγνώμη, μεγάλε Ἀρχιστράτηγε, γιατί μᾶς παρέδωσες μιά Πατρίδα ἐλεύθερη καί μεῖς τήν καταντήσαμε καί πάλι σκλάβα στά πάθη μας καί στούς ἐμπόρους τῶν Ἐθνῶν.

● Μᾶς ἂφησες κληρονομιά μεγάλη καί μεῖς τήν σπαταλήσαμε καί γίναμε, «τῶν εὐρωπαίων περίγελως καί τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι» (Παλαμᾶς).

● Μᾶς ἒδωσες ἓνα τόπο ποτισμένο μέ αἷμα καί θυσίες ἡρώων καί ἁγίων καί μεῖς ἀσεβήσαμε στά κόκκαλά τους.

● Μᾶς ἒδωσες ἱστορία γραμμένη μέ τό αἷμα καί τό πύρωμα τῆς καρδιᾶς σου καί μεῖς τήν παραχαράξαμε. «Ἡ Πολιτεία λωλάθηκε κι ἀπόπαιδα τά κάνει, τό νοῦ, τόν λόγο, τήν καρδιά, τόν ψάλτη, τόν προφήτη». (Παλαμᾶς).

●Ἐδίδαξες  τά παιδιά μας ὃτι μονιασμένοι πετύχαμε τήν ἐλευθερία μας καί μεῖς τούς εἲπαμε ὃτι δέν εἶναι ἀλήθεια.

● Ἐσύ πίστευες στό Θεό καί ἢξερες τήν δύναμη τῆς πίστεως καί μεῖς εἲπαμε, ὃτι ἢσουν τρελός μαζί μέ τούς συμπολεμιστές σου.

● Στά λόγια σου: «Εἲπαμε πρῶτα ὑπέρ πίστεως καί ὓστερα ὑπέρ πατρίδος», ἀντιτάξαμε τήν ἀπιστία καί τήν πατριδοκαπηλία.

● Ἀπό τόν ἀνδριάντα σου, πού ἒστησε κάποια στιγμή ἡ εὐγνωμοσύνη τῶν Ἑλλήνων, ἀφαιρέσαμε, χτυπώντας τό μάρμαρο, τό ἐπίγραμμα: «Ἒφιππος χώρει γενναίε Στρατηγέ, ἀνά τούς αἰώνας διδάσκων τούς λαούς, πῶς οἱ δοῦλοι γίνονται ἐλεύθεροι». « Κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι στή λάσπη τό πετάξαμε» (Παλαμᾶς).

● Ἂφησες ἀπογόνους παλληκάρια καί τώρα οἱ Κυβερνῶντες νομοθετοῦν «τόν γάμο» τῶν ὁμοφυλοφίλων.

●Χάθηκε ἡ ἀνδρεία, ἡ ντομπροσύνη, ἡ λεβεντιά, ἡ ἀξιοπρέπεια, ἡ συνοχή τῆς οἰκογένειας. Διαλύθηκε ἡ παιδεία, ρημώσανε τά κάστρα πού ἐλευθέρωσες καί οἱ βάρβαροι ξαναστήσανε τρόπαια στούς τόπους πού πολέμησες.

● Τό ξέρομε… Σέ βλέπομε… Κρύβεις τό πρόσωπό σου, μέ τά ροζιασμένα χέρια σου, ἀπό ντροπή γιά τούς τωρινούς Ἓλληνες.

● Ποτίζουν τή γῆ τά καυτά δάκρυά σου. Ραγιάδες ἒχεις μάνα γῆ, σκυφτούς γιά τό χαράτσι, κούφιοι κι ὀκνοί καταφρονοῦν τή θεία τροχιά σου γλῶσσα». Παλαμᾶς).

Καί ἡ φωνή σου τρεμαμένη, ἀκούγεται, ἀλλ’ ὃμως βροντερή, ἐλεγκτική, ὡς μάχαιρα στίς καρδιές ὃλων μας: « Ποιός σᾶς ἐβάσκανε βρέ Ἓλληνες, καί καταντήσατε ἒτσι τήν Ἑλλάδα; Γι’ αὐτό  ἀγωνιστήκαμε  ἐμεῖς τετρακόσια τόσα χρόνια; Γι’ αὐτό κρεμάστηκαν οἱ προγονοί μας, γι’ αὐτό δέν φάγαμε ζεστό ψωμί καί γλυκό κρασί δέν ἢπιαμε; «Σκλάβος ξανάσκυψε ὁ Ρωμηός καί δασκαλοκρατιέται; (Παλαμᾶς)

●Σέ ἀκοῦμε νά τραγουδᾶς, ἀοίδιμε Κολοκοτρώνη μέ πόνο γιά τήν νερατζούλα, τήν κάποτε ὂμορφη πατρίδα μας.

«Νερατζούλα φουντωμένη, ποὖ ναι τ’ ἂνθια σου, ποὖ’ ναι ἡ πρώτη σου  ὀμορφάδα, ποὖ’ ν τά κάλλη σου.

 Φύσηξε βοριᾶς κι ἀγέρας καί τά τίναξε.

Σέ παρακαλῶ βοριᾶ μου, φύσα ταπεινά,

γιά νἀράξουν τά καράβια τά Σπετσιώτικα,

 πού ‘χουν μέσα παλληκάρια Ἑλληνόπουλα».

          Ὃμως λεβεντόψυχε, Ἑλληνόψυχε Κολοκοτρώνη, ἒρχεται τό φῶς καί ἡ ἀνάσταση.

 

«Γιά κράτησε τό δρόμο σου

Καί κοίτα παρά πέρα,

Πάντα εἶναι ὀρθός κι ἀσάλευτος ὁ λειτουργός.

Τό χέρι τ’ ἀργοσαλεύει ρυθμικά βλογώντας

Μήν ξεχάνεις.

Γύρω μου (σου) ἀτάραχα, ἡ ἐλιά, τό φῶς, τό καλοκαίρι…(Παλαμᾶς).

Βαρυσήμαντη και επίκαιρη η παρέμβαση του Πατρών Χρυσοστόμου....

 

«…. Σήμερα που η αμαρτία υψώνει «υπερήφανον» οφρύν και περιφέρει με αυθάδεια το πικρόν και θανατηφόρον δηλητήριο της, η φωνή των Αγίων δια των ιερών λειψάνων τους, είναι όχι μόνο επίκαιρη, αλλά και σωτήρια.

          Δυστυχώς στην πατρίδα μας, καταλύονται χρηστά ήθη και εισάγονται νέα, καταλύονται αξίες, ισοπεδώνονται θεσμοί, όπως η οικογένεια, που είναι το κύτταρο της ζωής και της κοινωνίας.

          Σ’ αυτό το ισοπεδωτικό τρόπο ζωής πρέπει να αντισταθούμε, αν θέλουμε να προχωρήσουμε στο μέλλον με ορθόδοξο ήθος και φρόνημα και με το κεφάλι ψηλά».

          «Εκκλησιολόγος», 5. 10. 2023

ΚΟΠΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

Μέ τήν εὐκαιρία τῆς εἰσόδου στό νέο Ἔτος 2023 καί τῆς Ἱερᾶς Μνήμης τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, θά τελεσθῇ στίς 31 Δεκεμβρίου 2022, ἡμέρα Σάββατο καί ὥρᾳ 6.00μ.μ. Μέγας Ἀρχιερατικός Ἑσπερινός στόν Νέο Ἱερό Ναό Ἁγίου Ἀνδρέου Πατρῶν, μετά τό τέλος τοῦ ὁποίου θά πραγματοποιηθῇ ἡ τελετή κοπῆς τῆς Βασιλόπιττας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ, Ιωσήφ του από Αριμαθαίας και Νικοδήμου.

 

“Τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;”

          Το πρόβλημα τούτο είχον να αντιμετωπίσουν αι μυροφόροι. Τας απησχόλει, αλλά δεν ανέκοψε την μετάβασίν των εις το μνημείον του Διδασκάλου, δια να επιτελέσουν το μυροφόρον έργον των.

          Συμβαίνει εν τούτοις να θάπτωνται όχι σπανίως και να καλύπτωνται από τον βαρύν λίθον της απογοητεύσεως τα υψηλά ιδανικά και αι κατά Χριστόν διαθέσεις και βλέψεις και κίνητρα πολλών ανθρώπων, κατ’ αρχήν χριστιανών. Και “τις (θα) αποκυλίσει τον λίθον” και την ταφόπετραν, ίνα μη τα επικαθήσαντα εις την ψυχήν(και την καρδίαν και την συνέιδησιν) προσχώματα καλύψουν και αφανίσουν τον ζήλον και την προς τα άνω έλξιν του χριστιανού;

          Τις άλλος, ει μη ο Κύριος, ο αναστάς εκ νεκρών και δια τη θείας Αυτού δυνάμεως αποκυλίσας τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου; Εφ’ όσον όμως δεν θα ανακοπεί εξ ορθολογιστικής σκέψεως η χριστιανική μας διάθεσις και δραστηριοποίησις.

          Των μυροφόρων δεν ανεκόπη η πορεία προς το μνημείον εκ των δυσκολιών και των κινδύνων που ηδύναντο να διατρέξουν, και εκ του προβλήματος “τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον;”. Έπραξαν ό, τι ηδύναντο, με θάρρος και αποφασιστικότητα, και με αγάπην πολλήν προς τον Κύριον, και με αφοσίωσιν εις το προς Αυτόν καθήκον.

          Και ιδού, δεν επρόφθασαν να ευρεθούν κάν προ του προβλήματος. “Και αναβλέψασαι θεωρούσιν ότι αποκεκύλισθαι ο λίθος”.

          Πράττοντες όθεν το εφ’ ημίν, με πίστιν και ενθουσιασμόν και εμμονήν εις  το εκάστοτε χριστιανικόν καθήκον και χρέος, θα βλέπωμεν προπορευόμενον  τον Κύριον και δίδοντα θαυμαστάς και αισίας λύσεις.

          Το θαύμα και η συμπαράστασις  του αγγέλου θα αποκυλίσει τον λίθον-θα άρει τας παρεμβαλλομένας δυσκολίας και αντιξοότητας- “ίνα η υπερβολή της δυνάμεως η του Θεού και μη εξ ημών”. Παραδείγματα, εκ του ατομικού, οικογενειακού και κοινωνικού βίου, δύνανται να αναφερθούν πολλά...

          Με τοιαύτας σκέψεις και τοιαύτην χριστιανικην κατανόησιν οφείλομεν να δεχώμεθα ό, τι η πίστις προς τον αναστάντα Κύριον μας υποδεικνύει ως καθήκον και ως φρόνημα και πεποίθησιν. Ο εκ του τάφου Αναστάς Κύριος αναμένει και παρ’ ημών το μύρον το εύοσμον της αφοσιώσεως και τελείας και ανυποχωρήτου αγάπης μας προς Αυτόν.

            Μητροπολίτου πρώην Πατρών κυρού ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

EΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2021 ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2021

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 392^Η 

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

Πρός

τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

           

Παιδιά μου εὐλογημένα,

            Ἡ ἑορτή τῶν Χριστουγέννων εἶναι ἡ Μητρόπολις τῶν ἑορτῶν κατά τόν ἱερό Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, Ἃγιον Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο. Τήν λαμπρά αὐτήν ἑορτή, ἀκολουθοῦν οἱ ἂλλες μεγάλες καί λαμπρές Δεσποτικές ἑορτές. Χωρίς τήν Γέννηση, δέν θά εἲχαμε Θεοφάνεια, δέν θά εἲχαμε Μεταμόρφωση, Σταύρωση, Ἀνάσταση καί Ἀνάληψη.

            Χωρίς τήν Γέννηση, πού εἶναι οὐσιαστικά ἡ κένωση τοῦ Θεοῦ, τό ἂδειασμα τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ταπεινώνεται καί προσλαμβάνει τήν ἀνθρώπινη φύση, δέν θά εἲχαμε τήν σωτηρία καί τήν λύτρωση ἐκ τῆς ἀρχαίας ἀρᾶς, τῆς κατάρας δηλαδή ἀπό τήν παρακοή καί τήν ἀποστασία τῶν πρωτοπλάστων, δέν θά εἲχαμε τήν θέωση.

            Ἡ κένωση δέν σημαίνει ἁπλῶς, ὃτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός γεννήθηκε μέσα σέ ἓνα σπήλαιο πτωχός, ταπεινός, ὃτι ἒζησε τόν διωγμό καί τήν ἀδικία ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων. Ἡ κένωση συνίσταται στό ὃτι ὁ ἀπερινόητος, ὁ ἂκτιστος Θεός, προσέλαβε τήν ἀνθρωπίνη φύση. Στό ὃτι τό κτιστό ἑνώθηκε μέ τό ἂκτιστο. Ἡ ἀνθρώπινη φύση ἑνώθηκε μέ τήν θεία «ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως, ἀδιαιρέτως καί ἀχωρίστως».

            Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει χαρακτηριστικά ὃτι, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, «ἑαυτόν ἐκένωσε μορφήν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος καί σχήματι εὑρεθείς ὡς ἂνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτόν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ» (Πρ, Φιλιππησίους, Β’ 5-9). Δηλαδή, μέ ἁπλά λόγια, ὁ Θεός ἒγινε ἂνθρωπος καί ἐταπείνωσε τόν ἑαυτό του τόσο πού ἒφτασε μέχρι τό σταυρό καί τόν θάνατο.

            Ἡ Γέννηση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι γεγονός ἱστορικό, τό ὁποῖο συνέβη σέ συγκεκριμένο τόπο καί χρόνο, εἶναι ὃμως καί παραμένει μυστήριο μέγα, κατά τόν ἱερόν Ὑμνογράφο τῆς Ἐκκλησίας μας:

«Μυστήριον ξένον ὁρῶ καὶ παράδοξον!

οὐρανὸν τὸ σπήλαιον·

θρόνον χερουβικὸν τὴν Παρθένον·

τὴν φάτνην χωρίον,

ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρητος,

Χριστὸς ὁ Θεός,

ὃν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν»

            Στό μέγα αὐτό Μυστήριο καί γεγονός συμμετέχει ἡ σύμπασα δημιουργία τοῦ Θεοῦ, οἱ ἂνθρωποι, οἱ ἂγγελοι, οἱ οὐρανοί καί ἡ γῆ, ἀνακαινίζεται ὁ σύμπας κόσμος. «Τά σύμπαντα σήμερον χαρᾶς πληροῦνται, Χριστός ἐτέχθη ἐκ τῆς Παρθένου».

            Αὐτή ἡ χαρά εἶναι οὐράνια κατάσταση, εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἂνθρωπο, στόν κόσμον ὁλόκληρο. Αὐτή τήν χαρά βιώνουν ὃσοι, ὂχι μόνον σήμερα, ἀλλά συνεχῶς προσεγγίζουν μέ πίστη αὐτό τό Μυστήριο καί προσκυνοῦν στό Θεοδέγμον Σπήλαιο τόν νηπιάσαντα Κύριο, μαζί μέ τούς ταπεινούς ποιμένες καί τούς σοφούς, τούς μάγους τῆς ἀνατολῆς. Ὃσοι βιώνουν βαθειά, ἐσωτερικά, ἐμπειρικά, αὐτή τήν κένωση τοῦ ἀχωρήτου καί τήν ταπείνωση τοῦ πανσθενουργοῦ Κυρίου καί μαζί μέ τίς οὐράνιες δυνάμεις, ψάλλουν ὓμνο θεσπέσιο, δοξαστικό, «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Αὐτή τήν χαρά βιώνουν ὃλοι, ὃσοι ἀπό τῆς ἀρχῆς καί μέχρι τῶν ἑσχάτων γαληνεύουν κοντά στόν νηπιάσαντα Κύριο πνευματικά, εὑρίσκουν τήν ἑνότητα τοῦ ἐσωτερικοῦ τους κόσμου, εἰρηνεύουν μέ τόν Θεό καί μέ τόν κόσμο.

            Μέ αὐτές τίς σκέψεις καί μέ αὐτές τίς ἐσωτερικές διαθέσεις, ὑποδεχόμεθα καί ἐφέτος τόν ἐν σπηλαίῳ τεχθέντα Κύριο. Κουρασμένοι ἀπό τό βάρος τῆς ἁμαρτίας καί τήν ὀδύνη τῆς ἀποστασία μας ἀπ’ Αὐτόν, ζώντας τήν ἀπομάκρυνση τῆς καρδιᾶς τοῦ ἑνός ἀπό τόν ἂλλον, βιώνοντας μιά πανδημία ἡ ὁποία ἦλθεν ὡς δοκιμασία, ὣστε νά ἀνανήψωμε καί νά κατανοήσωμε τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία καί σμικρότητά μας, εὑρισκόμεθα ἐνώπιον φρικτῆς σκηνῆς, ὃπου ἡ Θεοτόκος βαστάζει τόν τά πάντα βαστάζοντα καί γαλουχεῖ τόν τροφοδότην τοῦ σύμπαντος κόσμου. Εὑρισκόμεθα ἐνώπιον τῆς σκηνῆς, ὃπου ἡ κτίσις ὑποκλίνεται στόν Θεάνθρωπο Κύριο.

            Τί ἆρα γε πρέπει νά πράξωμεν, ἐμβαθύνοντες στό νόημα αὐτῆς τῆς ἑορτῆς, τῆς παγκόσμιας, τῆς ἐπίγειας καί οὐράνιας πανηγύρεως;

            – Νά προσεγγίσωμε τό θεοδέγμον Σπήλαιο μέ ταπείνωση, ὃπως οἱ Ποιμένες τῆς Βηθλεέμ.

            – Νά εἰσέλθωμε προσφέροντες ὡς δῶρον στόν Κύριο, τόν ἲδιο τόν ἑαυτό μας, ὃπως εἶναι, ὣστε νά τόν ἐξαγνίσῃ καί τόν ὡραΐσῃ, νά τόν σώσῃ ἐκ τῶν παγίδων τοῦ διαβόλου καί νά τόν ἁγιάσῃ.

            – Νά ἐκζητήσωμεν, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, τήν ἂφεση τῶν ἁμαρτιῶν, προσπίπτοντες ἐν μετανοίᾳ πρός τόν οὐράνιο Λυτρωτή.

            –  Νά ἀνοίξωμε τίς πύλες τῆς καρδιᾶς μας, τοῦ σπιτιοῦ μας, τῆς κοινωνίας μας καί νά φιλοξενήσωμε Ἐκεῖνον, πού κτυπάει τήν πόρτα μας καί περιμένει γιά νά εἰσέλθῃ καί νά ἀναπαυθῇ.

            – Νά ἀνοίξωμε τήν καρδιά μας στόν κάθε ἂνθρωπο καί νά ζήσωμε τό μεγαλεῖο τῆς κοινωνίας μέ τόν ἐνανθρωπήσαντα Κύριο, μέσα ἀπό τό πρόσωπο τοῦ ἂλλου, τοῦ ἀδελφοῦ μας, ὃποιος καί ἂν εἶναι, σκύβοντας πάνω στίς πληγές καί στά προβλήματά του, ὣστε νά θεραπεύσωμε καί τίς δικές μας πνευματικές ἀτέλειες.

            – Νά λυγίσωμε τά γόνατα τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος ἐνώπιον τῆς σαρκωμένης Ἀγάπης καί νά ἱκετεύσωμε γιά τούς πάσχοντας ἀδελφούς μας, εἲτε ἀπό τήν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ, εἲτε ἀπό ἂλλες ἀσθένειες.

            – Νά παρακαλέσωμε γιά τό Ἰατρικό καί Νοσηλευτικό προσωπικό τῶν Νοσοκομείων μας, γιά ὃσους σηκώνουν τόν βαρύ σταυρό τῆς φροντίδος καί τῆς συμπαραστάσεως τῶν ἀσθενῶν.

            – Νά δεηθῶμεν μετά δακρύων, ὣστε νά μᾶς ἐλεήσῃ Κύριος ὁ Θεός καί παραβλέπων τά πολλά μας ἁμαρτήματα νά μᾶς ἀπαλλάξῃ ἀπό τίς δοκιμασίες καί τάς πολλάς βασάνους καί νά μᾶς χαρίσῃ τήν οὐράνια ἀναψυχή καί τόν γλυκασμό, τά δῶρα αὐτά πού ἐκχέονται ἀπό τό θεοδέγμον Σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ.

            – Ἂς μήν ἀργήσωμε, λοιπόν, ἀδελφοί,  ἢδη, ἦλθεν, «ἒστηκεν ἐπί τήν θύραν καί κρούει».

            Μακάρι, ἒστω καί τήν ἐσχάτη ὣρα καί στιγμή, νά ἀκούσωμε τούς κτύπους τῆς ἀγαπώσης καρδίας Του καί νά Τοῦ δώσωμε τήν ἰδική μας καρδία, ὡς ἂλλη φάτνη θερμή, ἁγνή καί καθαρή, ὣστε νά ζήσωμε ἐν Αὐτῷ πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς μας καί εἰς τούς ἀτελευτήτους αἰῶνας.

            Σᾶς ἀσπάζομαι ἐν Κυρίῳ καί σᾶς εὒχομαι πανευφρόσυνα Χριστούγεννα.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+Ο ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Ἀντίστροφον σταύρωσιν Ἀνδρέας φέρει, Φανεὶς ἀληθῶς οὐ σκιώδης ἀντίπους. Σταυρὸν κακκεφαλῆς τριακοστῇ Ἀνδρέας ἔτλη.

       

 

Ο Ανδρέας, ψαράς στο επάγγελμα και αδελφός του Αποστόλου Πέτρου, ήταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και τον πατέρα του τον έλεγαν Ιωνά. Επειδή κλήθηκε από τον Κύριο πρώτος στην ομάδα των μαθητών, ονομάστηκε πρωτόκλητος.

Ο Ανδρέας (μαζί με τον Ιωάννη τον ευαγγελιστή) υπήρξαν στην αρχή μαθητές του Ιωάννου του Προδρόμου. Κάποια μέρα μάλιστα, που βρισκόντουσαν στις όχθες του Ιορδάνη κι ο Πρόδρομος τους έδειξε τον Ιησού και τους είπε «ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου», οι δύο απλοϊκοί εκείνοι ψαράδες συγκινήθηκαν τόσο πολύ, που χωρίς κανένα δισταγμό κι επιφύλαξη αφήκαν αμέσως τον δάσκαλο τους κι ακολούθησαν τον Ιησού.

Η ιστορία της ζωής του Ανδρέα μέχρι την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψη, υπήρξε σχεδόν ίδια με εκείνη των άλλων μαθητών. Μετά το σχηματισμό της πρώτης Εκκλησίας, ο Ανδρέας κήρυξε στη Βιθυνία, Εύξεινο Πόντο (μάλιστα ο Απόστολος, είναι ο ιδρυτής της Εκκλησίας του Βυζαντίου αφού εκεί εγκατέστησε πρώτο επίσκοπο, τον απόστολο Στάχυ (βλέπε 31 Οκτωβρίου) κι αυτού διάδοχος είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης), Θράκη, Μακεδονία και Ήπειρο. Τελικά, κατέληξε στην Αχαΐα.

Στην Αχαΐα, η διδασκαλία του καρποφόρησε και με τις προσευχές του θεράπευσε θαυματουργικά πολλούς ασθενείς. Έτσι, η χριστιανική αλήθεια είχε μεγάλες κατακτήσεις στο λαό της Πάτρας. Ακόμα και η Μαξιμίλλα, σύζυγος του ανθύπατου Αχαΐας Αιγεάτου, αφού τη θεράπευσε ο Απόστολος από τη βαρειά αρρώστια που είχε, πίστεψε στο Χριστό. Το γεγονός αυτό εκνεύρισε τον ανθύπατο και με την παρότρυνση ειδωλολατρών ιερέων συνέλαβε τον Ανδρέα και τον σταύρωσε σε σχήμα Χ. Έτσι, ο Απόστολος Ανδρέας παρέστησε τον εαυτό του στο Θεό «δόκιμον ἐργάτην» (Β΄ προς Τιμόθεον, 2: 15). Δηλαδή δοκιμασμένο και τέλειο εργάτη του Ευαγγελίου.

Οι χριστιανοί της Αχαΐας θρήνησαν βαθιά τον θάνατο του. Ο πόνος τους έγινε ακόμη πιο μεγάλος, όταν ο ανθύπατος Αιγεάτης αρνήθηκε να τους παραδώσει το άγιο λείψανο του, για να το θάψουν. Ο Θεός όμως οικονόμησε τα πράγματα. Την ίδια μέρα, που πέθανε ο άγιος, ο Αιγεάτης τρελάθηκε κι αυτοκτόνησε. Οι χριστιανοί τότε με τον επίσκοπο τους τον Στρατοκλή, πρώτο επίσκοπο των Πατρών, παρέλαβαν το σεπτό λείψανο και το 'θαψαν με μεγάλες τιμές.

Αργότερα, όταν στον θρόνο του Βυζαντίου ανέβηκε ο Κωνστάντιος, που ήταν γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, μέρος του ιερού λειψάνου μεταφέρθηκε από την πόλη των Πατρών στην Κωνσταντινούπολη και κατατέθηκε στον ναό των αγίων Αποστόλων «ένδον της Αγίας Τραπέζης». Η αγία Κάρα του Πρωτοκλήτου φαίνεται πως απέμεινε στην Πάτρα.

Όταν όμως οι Τούρκοι επρόκειτο να καταλάβουν την πόλη το 1460 μ.Χ., τότε ο Θωμάς Παλαιολόγος, αδελφός του τελευταίου αυτοκράτορας Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και τελευταίος Δεσπότης του Μοριά, πήρε το πολύτιμο κειμήλιο και το μετέφερε στην Ιταλία. Εκεί, αφού το παρέλαβε ο Πάπας Πίος ο Β, το πολύτιμο κειμήλιο εναποτέθηκε στον ναό του αγίου Πέτρου της Ρώμης.

Τον Νοέμβριο του 1847 μ.Χ. ένας Ρώσος Πρίγκηπας, ο Ανδρέας Μουράβιεφ δώρησε στην πόλη της Πάτρας ένα τεμάχιο δακτύλου του χεριού του Αγίου. Ο Μουράβιεφ είχε λάβει το παραπάνω ιερό Λείψανο από τον Καλλίνικο, πρώην Επίσκοπο Μοσχονησίων, ο οποίος μόναζε τότε στο Άγιο Όρος.

Στην πόλη της Πάτρας, επανακομίσθηκαν και φυλάσσονται από την 26η Σεπτεμβρίου 1964 μ.Χ. η τιμία Κάρα του Αγίου και από την 19ην Ιανουαρίου 1980 μ.Χ. λείψανα του Σταυρού, του μαρτυρίου του. Η αγία Κάρα του Πρωτοκλήτου ύστερα από ενέργειες της Αρχιεπισκοπής Κύπρου μεταφέρθηκε και στην Κύπρο το 1967 μ.Χ. για μερικές μέρες κι εξετέθηκε σε ευλαβικό προσκύνημα.

Όπως αναφέρει μια Κυπριακή παράδοση, σε μια περιοδεία του, ο Απόστολος Ανδρέας, πήγε και στην Κύπρο. Το καράβι, που τον μετέφερε στην Αντιόχεια από την Ιόππη, λίγο πριν προσπεράσουν το γνωστό ακρωτήρι του αποστόλου Ανδρέα και τα νησιά, που είναι γνωστά με το όνομα Κλείδες, αναγκάστηκε να σταματήσει εκεί σ' ένα μικρό λιμανάκι, γιατί κόπασε ο άνεμος. Τις μέρες αυτές της νηνεμίας τους έλειψε και το νερό. Ένα πρωί, που ο πλοίαρχος βγήκε στο νησί κι έψαχνε να βρει νερό, πήρε μαζί του και τον απόστολο. Δυστυχώς πουθενά νερό. Κάποια στιγμή, που έφτασαν στη μέση των δύο εκκλησιών, που υπάρχουν σήμερα, της παλαιάς και της καινούργιας, που 'ναι κτισμένη λίγο ψηλότερα, ο άγιος γονάτισε μπροστά σ' ένα κατάξερο βράχο και προσευχήθηκε να στείλει ο Θεός νερό. Ποθούσε το θαύμα, για να πιστέψουν όσοι ήταν εκεί στον Χριστό. Ύστερα σηκώθηκε, σφράγισε με το σημείο του Σταυρού τον βράχο και το θαύμα έγινε. Από τη ρίζα του βράχου βγήκε αμέσως μπόλικο νερό, που τρέχει μέχρι σήμερα μέσα σ' ένα λάκκο της παλαιάς εκκλησίας κι απ' εκεί προχωρεί και βγαίνει από μια βρύση κοντά στη θάλασσα. Είναι το γνωστό αγίασμα. Το ευλογημένο νερό, που τόσους ξεδίψασε, μα και τόσους άλλους, μυριάδες ολόκληρες, που το πήραν με πίστη δρόσισε και παρηγόρησε. Και πρώτα-πρώτα το τυφλό παιδί του καπετάνιου.

Ήταν κι αυτό ένα από τα πρόσωπα του καραβιού που μετέφερε ο πατέρας. Γεννήθηκε τυφλό και μεγάλωσε μέσα σε ένα συνεχές σκοτάδι. Ποτέ του δεν είδε το φως. Δένδρα, φυτά, ζώα αγωνιζόταν να τα γνωρίσει με το ψαχούλεμα. Εκείνη την ήμερα, όταν οι ναύτες γύρισαν με τα ασκιά γεμάτα νερό κι εξήγησαν τον τρόπο που το βρήκαν στο νησί, ένα φως γλυκιάς ελπίδας άναψε στην καρδιά του δύστυχου παιδιού. Μήπως το νερό αυτό, σκέφτηκε, που βγήκε από τον ξηρό βράχο ύστερα απ' την προσευχή του παράξενου εκείνου συνεπιβάτη τους, θα μπορούσε να χαρίσει και σ' αυτόν το φως του που ποθούσε; Αφού με θαυμαστό τρόπο βγήκε, θαύματα θα μπορούσε και να προσφέρει. Με τούτη την πίστη και τη βαθιά ελπίδα ζήτησε και το παιδί λίγο νερό. Διψούσε. Καιγόταν απ' τη δίψα. Ο απόστολος, που ήταν εκεί, έσπευσε κι έδωσε στο παιδί ένα δοχείο γεμάτο από το δροσερό νερό. Όμως το παιδί προτίμησε, αντί να δροσίσει με το νερό τα χείλη του, να πλύνει πρώτα το πρόσωπο του. Και ω του θαύματος! Μόλις το δροσερό νερό άγγιξε τους βολβούς των ματιών του παιδιού, το παιδί άρχισε να βλέπει!

Κι ο απόστολος, που τον κοίταζαν όλοι με θαυμασμό, άρχισε να τους μιλά και να τους διδάσκει τη νέα θρησκεία. Το τέλος της ομιλίας πολύ καρποφόρο. Όσοι τον άκουσαν πίστεψαν και βαφτίστηκαν. Την αρχή έκανε ο καπετάνιος με το παιδί του, που πήρε και το όνομα Ανδρέας. Κι ύστερα όλοι οι άλλοι επιβάτες και μερικοί ψαράδες που ήσαν εκεί. Πίστεψαν όλοι στον Χριστό που τους κήρυξε ο απόστολος μας και βαφτίστηκαν. Φυσικά το θαύμα της θεραπείας του τυφλού παιδιού, ακολούθησαν κι άλλα, κι άλλα. Στο μεταξύ ο άνεμος άρχισε να φυσά και το καράβι ετοιμάστηκε για να συνεχίσει το ταξίδι του. Ο απόστολος, αφού κάλεσε κοντά του όλους εκείνους που πίστεψαν στον Χριστό και βαφτίστηκαν, τους έδωκε τις τελευταίες συμβουλές του και τους αποχαιρέτησε.

Αργότερα, μετά από χρόνια, κτίστηκε στον τόπο αυτόν που περπάτησε και άγιασε με την προσευχή, τα θαύματα και τον ιδρώτα του ο Πρωτόκλητος μαθητής, το μεγάλο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, που με τον καιρό είχε γίνει παγκύπριο προσκύνημα. Κάθε χρόνο χιλιάδες προσκυνητές απ' όλα τα μέρη της Κύπρου, ορθόδοξοι και ετερόδοξοι κι αλλόθρησκοι ακόμη, συνέρεαν στο μοναστήρι, για να προσκυνήσουν τη θαυματουργό εικόνα του αποστόλου, να βαφτίσουν εκεί τα νεογέννητα παιδιά τους και να προσφέρουν τα δώρα τους, για να εκφράσουν τα ευχαριστώ και την ευγνωμοσύνη τους στον θείο απόστολο. Κολυμβήθρα Σιλωάμ ήταν η εκκλησία του για τους πονεμένους. Πλείστα όσα θαύματα γινόντουσαν εκεί σε όσους μετέβαιναν με πίστη αληθινή και συντριβή ψυχής.

Η ΙΕΡΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟΥ

Από την προσεχή Τετάρτη, όπως και κάθε Τετάρτη, στον Ιερό Ναό μας θα τελείται η Ιερά Ακολουθία του “ΜΙΚΡΟΥ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟΥ” μετά Χαιρετισμών της Θεοτόκου και Ιεράς Παρακλήσεως.

          Στο τέλος θα εκφωνείται σύντομος λόγος πνευματικής οικοδομής.

    ΩΡΑ: 6-7 μ. μ.

                                             ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

 

ΠατρῶνΧρυσόστομος: «Ἀναμένομε τάς, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, Ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου».

 

Τό Εὐαγγέλιο τοῦ «Δείπνου» ἀνέλυσε, στήν ὁμιλία του, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος, στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν, σήμερα, Κυριακή 13.12.2020, ὃπου ἐτέλεσε τήν Θεία Λειτουργία καί ἐπεσήμανε ὃτι τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι ἡ ὑπόστασις τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας καί ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ὁ ἲδιος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ὁποῖος προσφέρεται στούς πιστούς «ἳνα ζωήν ἒχωσι καί περισσόν ἒχωσι». Διά τοῦτο, ἐσημείωσε ὁ Σεβασμιώτατος, ἡ Θεία Κοινωνία τυγχάνει ἀδιαπραγμάτευτος γιά τήν Ἐκκλησία, ὡς ἐπανειλημμένως ἒχει τονισθεῖ, ἰδίως κατά τό τελευταῖο διάστημα, κατά τό ὁποῖο πολλοί ἂγευστοι τῆς Ζωῆς, ἐπιτίθενται κατά τρόπο ἀπαράδεκτο καί σατανικό, ἐναντίον τοῦ Μυστηρίου τῶν Μυστηρίων. Ἀπευθυνόμενος ἀπό τά Μ.Μ.Ε, τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν καί τά ἂλλα τοπικά, στό Χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, συνέστησε νά εὑρίσκωνται  σέ ἐπικοινωνία μέ τούς Ἱερεῖς τῶν Ἐνοριῶν τους καί μέ τήν Ἱερά Μητρόπολη, ὣστε κατά τό διάστημα τῶν ἁγίων Ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων νά καλύπτουν τίς πνευματικές τους ἀνάγκες, ὡς συνέβαινε καί μέχρι τώρα.

          Ἀναφερόμενος στίς ἀποφάσεις τῆς Πολιτείας γιά τόν ἑορτασμό τῶν Χριστουγέννων, εἶπε ὃτι ὡς Ἐκκλησία, γιά τίς ἑορτές τῶν Χριστουγέννων, ζητήσαμε νά ἱσχύσῃ γιά τούς Ἱερούς Ναούς τό λογικό καί αὐτονόητο, τηρουμένων πάντοτε τῶν ἀπαραιτήτων μέτρων. Δυστυχῶς ἡ ἀπάντηση τῆς Πολιτείας, ἐλύπησε βαθύτατα καί ἀπεγοήτευσε τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν εὐσεβῆ Λαό καί ἐφόρτισε περισσότερο τό ψυχικά βεβαρυμένο κλῖμα τό ὁποῖο ἐπικρατεῖ στήν κοινωνία, ἓνεκα τῶν δυσκόλων συνθηκῶν τῆς παρούσης περιόδου.

          Ἡ Ἐκκλησία, ἐτήρησε θυσιαστικά καί τηρεῖ τά μέτρα γιά τή μή διασπορά τοῦ Κορωνοϊοῦ, καθ’ ὃλο αὐτό τό διάστημα, προκειμένου νά προστατεύσῃ τούς ἀνθρώπους ἀπό τήν πανδημία καί διακηρύττει πάντοτε ὃτι ὃχι μόνο ἡ ψυχική ὑγεία, ἀλλά καί ἡ σωματική εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ καί πρέπει νά τήν προστατεύομε.

          Μετά τήν προβληματική καί ἀψυχολόγητη ἀπόφαση τῆς Πολιτείας, ἐσυνέχισε ὁ Σεβασμιώτατος, γιά τά μέτρα τά ὁποῖα θά ἱσχύσουν κατά τίς ἑορτές τῶν Χριστουγέννων, παρά τίς ὃποιες παρεμβάσεις τῆς Ἐκκλησίας, τήν φωνή δηλαδή τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου καί τοῦ εὐσεβοῦς Λαοῦ, ἀναμένομε τίς Ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί θά πράξωμε τά δέοντα. Ἡ Ἐκκλησία πορεύεται κατά τό Συνοδικό πολίτευμα καί ἦθος.

anastasiosk

30 Νοεμβρίου, Αγίου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου

 

Η αυτοψία προθάλαμος της αλήθειας

          Η αυτοψία, όταν γίνεται με καλές διαθέσεις και χωρίς προκαταλήψεις, μπορεί να γίνει η εισαγωγή μας στην αλήθεια.        Ο Χριστιανισμός δεν αποκλείει την έρευνα. Απεναντίας τη συνιστά, την αναζητάει. Και όποιος έχει αντίθετη αντίληψη αυτός σφάλλει. “Ερευνάτε τας Γραφάς”. Γι’ αυτό και στο σημερινό ευαγγέλιο ακού0βννννζσαμε το Χριστό να προσκαλεί του μέλλοντες μαθητές του και να τους λέγει: Ελάτε να δείτε με τα ίδια σας τα μάτια για να πεισθείτε για την αλήθεια που πρόκειται να αποκαλύψω στον κόσμο. Ελάτε να δείτε πως σκέπτομαι,πως φέρομαι, πως ζω. Εάν με δείτε με σωστό μάτι, τότε θα βεβαιωθείτε, ότι είμαι Θεός.

          Και πράγματι, τόσο ο Πρωτόκλητος Άγιος Ανδρέας, όσο και οι άλλοι μαθητές του Κυρίου, τα είδαν, πείσθηκαν και προσκάλεσαν τους ανθρώπους όλων των εποχών να έλθουν  για να δουν:

          -Τον Χριστό που ομιλεί θεϊκά.

          -Που κατάργησε τις κάθε είδους διακρίσεις.

          -Που αναστέλλει τους φυσικούς νόμους.

          -Που διαμορφώνει συνειδήσεις χωρίς να χρησιμοποιεί τη βία  και τη νοθεία.

          -Που μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε ουράνιο άγγελο.

          Ελάτε να δείτε και θα πεισθείτε, ότι Αυτός, ο Ιησούς Χριστός είναι αληθινός   Θεός.

          Φτάνει να δείτε όλα αυτά  απροκατάληπτα και με καθαρό μάτι.

          Πολλές φορές έχουμε απογοητευτεί από αυτά που βλέπουμε και ακούμε, για ανθρώπους  που τους  φανταζόμαστε  μεγάλους και σπουδαίους. Με τον Χριστό συμβαίνει το εντελώς αντίθετο. Όσο πιο κοντά τον προσεγγίζουμε να Τον δούμε  και να Τον ακούσουμε, τόσο περισσότερο τον θαυμάζουμε.

          Αυτό μπορούμε να το δοκιμάσουμε και  θα είμαστε σίγουροι ότι δεν θα χάσουμε.

   Γ.

Ο ιερέας που θα θυμούνται για πάντα οι ασθενείς κορωνοϊού που πέρασαν από το ΠΓΝ Πατρών

Η κατάσταση στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας πλέον είναι καλύτερη, οι ασθενείς έχουν λιγοστέψει, ο ιός του κορωνοϊού βρίσκεται σε ύφεση.  Όσοι πέρασαν από τις δύο κλινικές που έχουν επιστρατευθεί για τη μάχη, αλλά και από τον θάλαμο αρνητικής πίεσης, σίγουρα πέρα από τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που τους φρόντισαν, θα τους μείνει αλησμόνητη μία ακόμα μορφή.

Μια μορφή που συνάντησαν και γνώρισαν κατά την διάρκεια της ασθένειας τους, τις μέρες που προσπαθούσαν να νικήσουν τον κορωνοϊό. Πρόκειται για τον πατέρα Χαρίτωνα τον εφημέριο της εκκλησίας που βρίσκεται στο προαύλιο του νοσοκομείου Παναγία Βοήθεια. Ο π. Χαρίτωνας, ήταν όλο αυτό το διάστημα στο πλευρό των ασθενών και προσευχόταν για την πορεία της υγείας τους.

Μάλιστα, δεν ήταν λίγες οι φορές που χωρίς να υπολογίσει τους κινδύνους έφτανε έως στην πόρτα του αρνητικού θαλάμου, εκεί που νοσηλεύονταν τα βαριά περιστατικά για να τους διαβάσει μία ευχή υπέρ υγείας.

Παράλληλα κάθε ημέρα θα έστελνε στο προσκεφάλι των ασθενών πακέτα με σταφίδες και κουλούρια. Οι ασθενείς μαθαίνοντας τις ενέργειες του ιερέα και το ενδιαφέρον του συγκινήθηκαν. Τα όσα είπαν στην δημοσιογράφο του Ant1 Κέλλυ Χεινοπόρου, είναι αποκαλυπτικά.

Α. Χρονοπούλου, πρώην ασθενής κορωνοϊού

«Δεν το περίμενα να ζήσω, έφτασα στο «αμήν». Με τη βοήθεια της Παναγίτσας και του παππούλη, με βοήθησαν πάρα πολύ. Απ’ την ημέρα που μπήκα μέχρι που βγήκα ήταν κοντά μου. Κάθε πρωί θα μου έστελνε κάτι και την ευχή του».

Σωτήρης Γεωργούντζος, δημοσιογράφος – πρώην ασθενής κορωνοϊού

«Μια μέρα οι νοσοκόμες μου δώσανε ένα δέμα. Λένε είναι από τον πάτερ που έχουμε εδώ στην εκκλησία, δίπλα από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο και δίνει σε όλο τον κόσμο και θέλει να σου δώσει κι εσένα: ένα βιβλίο, μια εικόνα και μπισκότα και μια σοκολάτα … Και κάτι άλλο είχε ακόμα … Πραγματικά συγκινήθηκα!»

Γ. Χρονόπουλος – πρώην ασθενής κορωνοϊού

«Είναι η ψυχή των ασθενών. Στην πόρτα που ερχότανε, αυτό ήταν αρκετό να παίρνουν δύναμη οι ασθενείς. Ούτε φοβόταν, ούτε φοβάται, μέσα εκεί κυκλοφορεί».

Είναι δεκάδες οι ασθενείς αυτή τη στιγμή, οι οποίοι απομονωμένοι από τους δικούς του παλεύουν μόνοι ν’ ανέβουν το δικό τους Γολγοθά μέχρι να καταφέρουν να νικήσουν τον ιό και να επιστρέψουν υγιείς πίσω στις οικογένειές τους.

Πηγή: Πενταπόσταγμα | dete

Πατρών Χρυσόστομος: «Ας υπομείνωμε το ουράνιο «επιτίμιο»

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος ἀπέστειλε στόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν εὐσεβῆ Λαό τῆς Μητροπόλεως Πατρῶν, τήν παρακάτω Ἐγκύκλιο.

Ἀγαπητοί μου,

Μετά τό ὑπ' ἀριθμ. Πρωτ. 1371/619/17.3.2020 Ἐγκύλιο Σημείωμα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ τό ὁποῖο διαβιβάζεται τό Φ.Ε.Κ. ὑπ' ἀριθμ.2867/Υ1, πού περιλαμβάνει τήν κοινή ὑπουργική ἀπόφαση τῶν Ὑπουργῶν Παιδείας καί Θρησκευμάτων καί Ὑγείας μέ θέμα: «Ἐπιβολή τοῦ μέτρου τῆς προσωρινῆς ἀπαγόρευσης τῆς τέλεσης κάθε εἲδους λειτουργιῶν καί ἱεροπραξιῶν στούς θρησκευτικούς χώρους λατρείας γιά τό χρονικό διάστημα ἀπό 16.3.2020 ἓως 30.3.2020» καί τήν ὁποία ἀπόφαση πρέπει νά τηρήσωμε, μέ πόνο ψυχῆς καί συνοχή καρδίας, σᾶς ἀπευθύνω τίς παρακάτω γραμμές.

Ὁ Θεός οἰκονόμησε, διά τάς ἁμαρτίας ἡμῶν, νά ζοῦμε ἡμέρες ὄχι ἀπλῶς δύσκολες, ἀλλά ἄκρως ἐπώδυνες, ἀφοῦ ὁ κόσμος ὅλος καί βεβαίως ἡ Πατρίδα μας, δοκιμάζονται ἀπό τόν φοβερό ἰό, ὁ ὁποῖος δυστυχῶς ἐξαπλώνονται μέ ρυθμούς, ὡς ἐπισημαίνουν οἱ εἰδικοί, ταχυτάτους.

Στήν δύσκολη αὐτή κατάσταση, πιστεύω ὅτι μόνο ὁ Θεός μπορεῖ νά μᾶς βοηθήσῃ. Ἄς γονατίσωμε λοιπόν, προσευχόμενοι καί ἄς μετανοήσωμε διά τάς πολλάς ἡμῶν ἁμαρτίας.

Ἄς ἐκζητήσωμε τό μέγα ἔλεός τοῦ Κυρίου μας καί μέ δάκρυα ἄς Τόν παρακαλέσωμε νά μᾶς ἐλεήσῃ.

Ἄς προσπέσωμε στήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας μας καί ἄς δεηθῶμεν, ὥστε νά μεταφέρῃ τόν πόνο μας στόν Ὑιό καί Θεό Της, στόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, προκειμένου νά γίνῃ ἳλεως σέ ὅλους μας.

Καί στόν δικό μας Ἀπόστολο, τόν μέγα προστάτη μας ἂς καταφύγωμε, στόν Ἅγιον Ἀνδρέα, ὥστε οἱ πρεσβεῖες Του θερμές νά ἀναπέμπωνται πρός τόν Θεόν, ὑπέρ ἡμῶν.

Τώρα πλέον ἀδελφοί εἶναι ἡ ὥρα νά ταπεινωθοῦμε καί νά δεχθοῦμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά διορθωθοῦμε. Ἡ ταπείνωση αὐτή περνάει μέσα ἀπό τόν περιορισμό μας εἰς τά ἴδια καί μάλιστα κατά τήν ἁγίαν αὐτή περίοδο πού διανύομε.

Ἄς κάνωμε πλέον ὁ καθένας τόν «κανόνα μας» στό σπίτι μας καί στό δωμάτιό μας. Ὁ οὐράνιος Πατήρ, αὐτόν τόν κανόνα μᾶς ἔβαλε.

Καί οἰκονόμησε νά μᾶς ἐπιβληθῇ κατά τρόπον ἐξαιρέτως ὀδυνηρό. Ὅμως, πιστεύω διά τήν σωτηρία μας.

Τώρα τελοῦμε ὅλοι μας ὑπό «ἐπιτίμιον» (ὁ ὅρος εἶναι γνωστός γιά ὅσους γνωρίζουν ἀπό πνευματικά θέματα).

Ἄς τό ὑπομείνωμεν, ὅπως πράττομε ὅταν ὁ πνευματικός μας, μᾶς βοηθάει, βάζοντας ἔστω καί ὀδυνηρά ἐπιθήματα προκειμένου νά θεραπευθοῦν οἱ πνευματικές μας πληγές.

Ἄς μείνωμε, λοιπόν, στό σπίτι μας καί μάλιστα ὑπό αὐστηρόν περιορισμό. Εἶναι ἀναγκαῖο παρά ποτέ, ἓως ὅτου παρέλθη ἡ ὀργή τοῦ Κυρίου.

Ἄς ποτίσωμε ἐκεῖ τόν τόπο μέ τά δάκρυα μας καί ἄς κοιλάνομεν τό ἔδαφος μέ τίς γονυκλισίες μας καί τίς μετάνοιές μας.

Ἂς διαβάζομε τούς Χαιρετισμούς τῆς Παναγίας καί ἂς τελοῦμε τό ἱερό Ἀπόδειπνο.

Ἄς λοιώσει στό χέρι μας τό κομβοσχοίνι καί ἄς λησμονήσωμε πρός καιρόν τήν φθοροποιό ἐκκοσμίκευση, ἡ ὁποία μᾶς κατέστησε τοῦ διαβόλου παίγνια.

Ἄς παύσωμε τήν πολυλογία. Ἄς σιγήσουν οἱ κακοί λογισμοί καί ἄς φροντίσωμε νά νεκρωθοῦν οἱ ψυχθοφόρες ἐπιθυμίες. Ἂς χαροῦμε τήν οἰκογενειακή ἑστία καί θαλπωρή.

Ἦλθεν ἡ ὥρα, φεῦ, νά σιγήσουν οἱ ψαλμωδίες καί νά μή ἀκούωνται πρός καιρόν οἱ ὑμνωδίες ἐντός τῶν Ἱερῶν Ναῶν.

Ἦλθε καιρός νά ποθήσωμε τόν ἐκκλησιασμό καί νά κατανοήσωμε τήν μεγίστη ἀξία καί δωρεά τοῦ Κυρίου, ὥστε νά γινώμεθα ὅμαιμοι καί σύσσωμοι Αὐτοῦ μέσα ἀπό τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.
Ἂς δεχθοῦμε αὐτό τό «ἐπιτίμιο» διά τήν σωτηρία μας, ὡς μέσο θεραπευτικό καί ἂς ἱκετεύσωμε τόν Κύριο, ὣστε ταχέως νά λύσῃ αὐτόν τόν «κανόνα» τόν ὁποῖον ἐπέσυρε ἡ ἀποστασία μας ἀπ' Αὐτόν.

Γνωρίζω ὃτι οἱ πνευματικῶς σκεπτόμενοι θά κατανοήσουν τά γραφόμενά μου, τό μέγεθος τῆς εὐθύνης μας διά τά συμβάντα, ἀλλά καί τήν ἀδήριτη ἀνάγκη τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας.

Ὃσοι δέν κατανοοῦν τά πνευματικά ἂς μή χλευάσουν τῆς ψυχῆς μας τό ἂλγος καί ἂς μή λοιδορήσουν τοῦ Κυρίου μας τήν άγάπη καί τό μέγα Αὐτοῦ ἒλεος. Ἂς ἐφαρμόσουν ὃσα οἱ ἁρμόδιοι στόν τομέα τῆς ὑγείας αὐστηρῶς συνιστοῦν καί ἂς εἶναι βέβαιοι ὃτι θερμῶς προσευχόμεθα ἰδιαιτέρως δι' αὐτούς, ἀφοῦ περιπαθῶς τούς ἀγαπᾶμε.

Ἀδελφοί μου, ἒγραψα τά παραπάνω μέ ἂλγος ψυχῆς καί βαθυτάτην ἐσωτερικήν ὀδύνη, διότι ἡ πραγματικότης δέν εἶναι αὐτή πού φαίνεται, ἀλλά ὀδυνηροτέρα, τοὐλάχιστον ἀπό πλευρᾶς ἐπιστημονικῆς, ὃσον ἀφορᾶ στήν διασπορά τοῦ ἰοῦ.

Εὐσεβεῖς Ἐπιστήμονες μέ ἐκλιπαροῦσαν χθές νά συστήσω καί στούς Ἱερεῖς καί στόν Λαό σύνεσιν ἐν πᾶσι καί φρόνησιν ἐν Κυρίῳ, ἓως ὃτου καιρός παρέλθῃ.

Ἂν δέν τηρήσωμε αὐστηρῶς τίς ἰατρικές ὁδηγίες θά θρηνήσωμεν σέ λίγο (τά λέγω αὐτά σύμφωνα μέ τά ἐπιστημονικά δεδομένα) καί στήν Πατρίδα μας, δεκάδες θυμάτων.

Ἂς παραμείνωμε λοιπόν στό σπίτι μας καί ἂς προσευχώμεθα ἀπό ἐκεῖ, ἡσυχάζοντες καί δεόμενοι μυστικῶς διά τήν σωτηρία μας.

Ὃπως ἒχομε ἢδη ἀναγγείλλει τελοῦνται συνεχῶς παρακλήσεις ἐνώπιον τῶν ἱερῶν Λειψάνων καί τοῦ Τάφου τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου καί οἱ Ἀκολουθίες, ἡ Θεία Λειτουργία καί οἱ ἂλλες, θά μεταδίδωνται ἀπό τόν τηλεοπτικό Σταθμό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως «ΛΥΧΝΟΣ» καί τόν ραδιοφωνικό σταθμό «ἈΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ, 88.4FM Stereo», τελούμενες λιτά, μέ τό ἂκρως ἀπαραίτητο προσωπικό (Ἱερεύς, Διάκονος, Ψάλτης), χωρίς τήν συμμετοχή Λαοῦ, ἀπό τό Ἱερό Παρεκκλήσιο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου τοῦ Ἐπισκοπείου Πατρῶν.

Αἰσθάνομαι καί πάλι τό χρέος νά μνησθῶ τῶν κόπων καί τῆς ἀκοιμήτου ἐργασίας τῶν Ἰατρῶν μας, τοῦ Νοσηλευτικοῦ προσωπικοῦ, τῶν ἐργαζομένων στά Νοσοκομεῖα, ὡς καί ὃλων τῶν ἐμπλεκομένων στό τομέα τῆς Ὑγείας, ὑπέρ τῶν ὁποίων ἐκτενῶς δεόμεθα καί πρός τούς ὁποίους ἐκφράζομε τήν βαθυτάτην ἀγάπη μας καί τίς εὐγνώμονες εὐχαριστίες μας. Ἐπίσης εὐχαριστῶ τούς Ἱερεῖς τῶν Νοσοκομείων μας.

Ἰδιαιτέρως καί γονυκλινῶς προσευχόμεθα ὑπέρ τῶν ἐν ἀσθενείᾳ εὑρισκομένων ἀδελφῶν ἡμῶν καί τῶν οἰκείων αὐτῶν.

Ἀγαπητοί μου ἂς φροντίσωμε, ὃσον ἐξαρτᾶται ἀπό μᾶς, νά μήν ἒλθουν τά χειρότερα.

Πρέπει νά μείνωμε στό σπίτι. Πρέπει νά ἀποφεύγωμε τίς ἂσκοπες ἐξόδους καί ἐπικίνδυνες διά τήν ὑγεία μας, ἀλλά καί διά τήν ὑγεία τῶν ἂλλων μετακινήσεις. Ἡ κατάσταση δυστυχῶς, δέν εἶναι καθόλου ἁπλῆ.

Δέεσθε- δέεσθε ἀδελφοί, παρακαλεῖτε- παρακαλεῖτε, νά μᾶς λυπηθῇ ὁ Θεός καί νά μᾶς ἐλεήσῃ τούς ταλαιπώρους, ὣστε νά ἑορτάσωμε τό Πάσχα στούς Ἱερούς Ναούς μας.

Σᾶς ἀσπάζομαι ἐν Κυρίῳ.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+Ο ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ