ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ Μυστήριο η Εκκλησία

 

Η μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής θωρείται ως η γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας. Οι ρίζες της Εκκλησίας, όπως λένε οι άγιοι και θεοφόροι πατέρες, δεν έχουν αρχή. Άναρχη είναι η Αγία Τριάδα , άναρχος ο Χριστός  πού είναι η κεφαλή της Εκκλησίας.

            Πρώτα μέλη της Εκκλησίας υπήρξαν οι άγγελοι και μετά οι άνθρωποι.

            Ιστορικά το σκάφος της Εκκλησίας άρχισε να ναυπηγείται από την ώρα που υποσχέθηκε ο Θεός στους πρωτοπλάστους ότι θα στείλει τον Υιό Του στη γη για να σώσει τον κόσμο.

            Τριάντα τρία χρόνια στη γη ο Χριστός κατασκεύασε τέλειο το σκάφος της Εκκλησίας. Μετά την Ανάληψή Του στον ουρανό, την ημέρα της Πεντηκοστής, ήρθε το Άγιο Πνεύμα, όπου εκινησε και κινεί την Εκκλησία μέσα στο φως και την αλήθεια, για να αναγεννήσει την ιστορία.

            Από τότε η Εκκλησία είναι η κιβωτός της σωτηρίας. Είναι ο μόνος  αλάθητος και υπεύθυνος φορέας της αλήθειας. Εισέρχεται διαρκώς μέσα στον κόσμο και τον αγιάζει με πολλούς τρόπους. Από την ευλογία και την μετουσίωση του άρτου και του οίνοι σε σώμα και αίμα Χριστού, μέχρι τον αγιασμό και των πιο αμαρτωλών ανθρώπων, η Εκκλησία αγιάζει τα πάντα συνεχώς.

            Δυστυχώς όμως υπάρχουν άνθρωποι που δεν δέχονται τον αγιασμό  του Αγίου Πνεύματος. Μένουν απνευμάτιστοι. Νομίζουν ότι είναι αυτάρκεις και αυτοδύναμοι. Επαναλαμβάνουν με τη στάση τους και τη ζωή τους το ίδιο εγκληματικό λάθος που έκαναν και οι άνθρωποι της Βαβέλ.

            Σκοτισμένοι από τα πάθη τους, θέλησαν να αναμετρηθούν με τον ίδιο τον Θεό. Αυτό το νόημα είχε και το κτίσμα του πύργου της Βαβέλ προς τα ύψη του ουρανού. Το τραγικό αποτέλεσμα είναι γνωστό σε όλους μας. Επεμβαίνει ο Θεός και τους μπέρδεψε τις γλώσσες και έτσι σταμάτησε η συνωμοσία.

            Την ημέρα της Πεντηκοστής έστειλε το Πνεύμα το Άγιο , όχι για να φέρει συγχύσει γλωσσών, αλλά για να διδάξει τη γλώσσα της αλήθειας και της αγάπης.

            Έτσι πλέον οι πιστοί όλων τω  γενεών, με το φωτισμό του αγίου Πνεύματος, νικούν ό, τι είναι σκοτεινό και φθαρτό υπάρχει στον κόσμο και γεμίζουν από αγιασμό και ευλογία.

            Όσοι όμως δεν δέχονται το Άγιο Πνεύμα μένουν ακόμη μέσα στη σύγχυση και το χάος της Βαβέλ. Έτσι καταστρέφουν και καταστρέφονται.

            ‘Έτσι παρά τα τόσα μέσα επικοινωνίας ο άνθρωπος μένει ασυνεννόητος. Του λείπει η βάση της συνεννοήσεως, το Πνεύμα το Άγιο. Σύγχυση στο σπίτι, σύγχυση στην κοινωνία, σύγχυση ακόμη και στην Εκκλησία, όταν μερικοί   από μας τους εκκλησιαστικούς εμποδίζουμε την παρουσία του Πνεύματος. Αυτό κατευθύνει την Εκκλησία.

            Αν θέλουμε να φωτιστούμε και να σωθούμε, πρέπει να εγκολπωθούμε το Πνεύμα το Άγιο για  γίνουμε φωτισμένοι άνθρωποι του Θεού.  

            Καλό φωτισμό

`γ.

Πασχαλινό μήνυμα από τον Προϊστάμενο του Ι.Ναού μας π.Γερασιμάγγελο Στανίτσα: «Πάσχα μέγα, Πάσχα των πιστών”

 Χριστός Ανέστη! Ο θρίαμβος της ζωής. Το τέλος του  φόβου. Ο θάνατος δε θα έχει παντοτινή ισχύ. Κανένας νεκρός δε θα μείνει για πάντα στο μνήμα του.

          Χριστός  Ανέστη! Η μεγαλύτερη χαρά. Μπορεί  να μας δώσει τη δύναμη ν’ αντέξουμε τους πόνους ν αντέξουμε και το κακό.

          Χριστός Ανέστη! Και χαρίζεται συγγνώμη σε καλούς και σε  κακούς, σε πρώτους , δεύτερους  και τελευταίους, σε πρόθυμους και αμελείς.

          Χριστός Ανέστη! Η Ζωή που πήγασε από το Σταυρό πλημμυρίζει τα πάντα, ξεπλένει πάθη και δάκρυα, ελευθερώνει.

          Χριστός Ανέστη! Για όλους. Για μένα, για σένα.

          Αληθώς Ανέστη!

Διαβάζοντας την εικόνα της Ανάστασης

          Η εικόνα της Ανάστασης ονομάζεται «Η εις Άδου κάθοδος».

          Ο Χριστός που κατέχει  την κεντρική θέση στην εικόνα, βρίσκεται κάτω από ένα φωτεινό, ωοειδή κύκλο, που συμβολίζει τη δόξα της θεότητάς του. Κάτω από τα πόδια του ανοίγεται ένα σκοτεινό σπήλαιο, που συμβολίζει τον Άδη. Ο Χριστός πατάει σταθερά πάνω σε δύο πεσμένα θυρόφυλλα, που είναι οι  πύλες του Άδη. Γύρω βρίσκονται σκορπισμένα κλειδιά, σύρτες και μοχλοί. ‘Όλα αυτά συμβολίζουν ότι το βασίλειο του Άδη συντρίφτηκε από το Χριστό.

          Στον ίδιο σκοτεινό χώρο απεικονίζονται μία ή δύο μορφές, συνήθως αλυσοδεμένες. Συμβολίζουν το θάνατο του Σατανά. Ο Χριστός τραβάει με τα δύο του χέρια και σηκώνει με δύναμη ένα γονατισμένο άντρα και μία γυναίκα, που βγαίνουν μέσα από δύο πέτρινες λάρνακες. Αυτοί είναι ο Αδάμ και η Εύα, η οποία πάντα φοράει κόκκινο ένδυμα, έχει ήδη εγερθεί. Η έγερση του Αδάμ και της Εύας συμβολίζει την ανάσταση όλου του ανθρώπινου γένους, του οποίου είναι οι προπάτορες.

          Κάποιες φορές στο ένα  χέρι του Χριστού κι άλλοτε πίσω του εικονίζεται ο Σταυρός, το σύμβολο της νίκης του θανάτου. Δεξιά και αριστερά από το Χριστό βρίσκονται δύο ομάδες ανθρώπων. Στη μία διακρίνονται ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, βασιλείς και Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης (Δαβίδ, Σολομών, Ησαΐας, Ιερεμίας κ. α. ). Στην άλλη οι δίκαιοι άνθρωποι από την εποχή των προπατόρων έως τον ερχομό του Χριστού. Όπως μας βεβαιώνει η Εκκλησία, ο Χριστός κατά την παραμονή του στον Άδη κήρυξε το χαρμόσυνο μήνυμά του και στους νεκρούς. Όσοι απ’ αυτούς το αποδέχτηκαν σώθηκαν, όπως και οι ζωντανοί.

          Το φόντο της εικόνας καλύπτεται με φωτεινά χρώματα ή χρυσό. Το κύριο νόημα που βγαίνει από την εικόνα  είναι οι συνέπειες που έχει η Ανάσταση του Χριστού για τη ζωή των ανθρώπων. Ότι δηλαδή ο μεγαλύτερος εχθρός των ανθρώπων, ο θάνατος, νικήθηκε από το Χριστό. Από τότε χαρίστηκε στους ανθρώπους  η αληθινή ζωή κοντά του. ‘Όλα αυτά συμπυκνώνονται και στο τροπάριο, που είναι ο θριαμβευτικός παιάνας της γιορτής του Πάσχα:

Χριστός ανέστη εκ νεκρών

θανάτω θάνατον πατήσας

και τοις εν τοις μνήμασι

ζωήν χαρισάμενος

                   Δηλαδή

Ο  Χριστός  αναστήθηκε

το θάνατο νικώντας με το θάνατό του

και σε όλους τους νεκρούς

τη ζωή χαρίζοντας.

          Κάθε πρωί, καθώς χαράζει, ο αναστημένος Ιησούς έρχεται  να συναντήσει τον καθένα. ‘Όσοι κίνδυνοι κι αν  μας απειλούν, στο ξεκίνημα της καινούργιας μέρας είναι ωραίο   να θυμόμαστε ότι ο Σωτήρας όλων  των ανθρώπων νίκησε τις δυνάμεις του κακού και του θανάτου. Αυτή η πίστη μπορεί  α διώξει από μέσα μας το φόβο και τη λύπη.

          Κάθε μέρα μπορεί έτσι  να γίνει αληθινή Κυριακή, γιορτή της Ανάστασής του. Κάθε πρωινό μπορεί να έχει για τον καθένα την ευωδιά και την αισιοδοξία της αυγής του Πάσχα, την ελπίδα για την επικράτηση του καινούργιου κόσμου του Θεού.

          ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

          πρωτ. Γερ-Αγγ. Σταν.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ: ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 Στόχος όλων των πολιτισμών είναι η ανάπτυξη της παιδείας.. Δε νοείται πολιτισμός χωρίς γράμματα, τέχνες και επιστήμες.

          Ο στόχος όμως της παιδείας ποιος πρέπει να είναι; Αυτό μας το λέγει ο Πλάτων : «Πάσα επιστήμη, χωριζομένη της αρετής, πανουργία και ου σοφία φαίνεται». Κάθε γνώση που χωρίζεται από την αρετή είναι πανουργία.

          Αυτό μας διδάσκει συνεχώς χιλιάδες χρόνια τώρα και η ιστορία. Άλλοτε  μας το διδάσκει θετικά και άλλοτε αρνητικά. Αρνητικά, όταν μας περιγράφει άτομα και λαούς, που ήσαν φορτωμένοι με ξερές γνώσεις, χωρίς αγάπη και χωρίς ήθος, που στο τέλος καταστράφηκαν. Θετικά, όταν μας προβάλλει μορφές σαν τις σημερινές των τριών Ιεραρχών.

          Οι τρεις Ιεράρχες αποτελούν θεσμικές μορφές για την ιστορία του κόσμου. Είναι αυτοί που έδεσαν άρρηκτα γνώση και ήθος. Πίστη και επιστήμη. Χρονικό και αιώνιο. Φθαρτό και άφθαρτο. Μορφωμένοι με γνώσεις υπήρχαν και υπάρχουν  και πολλοί άλλοι. Οι τρεις Ιεράρχες όμως ξεχωρίζουν μέσα στην ιστορία, όπως και όλοι οι μεγάλοι άγιοι, διότι συνέζευξαν επιστήμη και αρετή.

          Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος με τα αριστουργηματικά έπη του, δεν θα ήταν αυτός που είναι,  αν δεν ήταν και άγιος.

          Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, δεν θα ήταν αυτός που είναι, αν παράλληλα με τη ρητορική του δεινότητα, δεν είχε και την τόλμη μέχρι θυσίας.

          Και ο μεγάλος φιλόσοφος και θεολόγος της Εκκλησίας, Μέγας Βασίλειος, δεν θα ήταν αυτό που είναι αν δεν ήταν πρότυπο φιλανθρωπίας.

          Σοφία και αγιότητα αναδεικνύουν την αληθινή προσωπικότητα.

          ΟΙ άνθρωποι εκ φύσεως ζητούν πρότυπα στη ζωή τους.  Οι νέοι ζητούν ήρωες, αθλητές, καλλονές ή επαναστάτες. Οι μεγάλοι ζητούν πολιτικούς, επιστήμονες ή κροίσους.

          Χωρίς να παραθεωρούμε  και τα καλά στοιχεία αυτών των προτύπων, δεν μπορούμε  να μη πούμε ότι τα πρότυπα αυτά, τις περισσότερες φορές είναι φτωχά ή και αρνητικά για τη ζωή των ανθρώπων.

          Τα πρότυπα που μπορούν να εμπνεύσουν  και να αξιοποιήσουν  ολόκληρο το ανθρώπινο δυναμικό είναι οι τρείς Ιεράρχες. Αυτοί καλύπτουν όλες τις πτυχές της ανθρώπινης ζωής. Από τη φιλανθρωπία ως τη φιλοσοφία. Σήμερα μάλιστα, που διερχόμαστε κρίση ιδεών και θεσμών, έχουμε ανάγκη τέτοιων προτύπων.

          Η αλήθεια και η αρετή είναι η μόνη αληθινή αγωγή. Οι δημαγωγοί ποτέ δεν δίνουν σωστή αγωγή. Είναι ανάγκη να φυλαχτούμε από τους δημαγωγούς και να ακολουθήσουμε χωρίς φόβο τους αληθινούς αρχηγούς.

          Τέτοιοι είναι οι σημερινοί εορταζόμενοι τρεις Ιεράρχες.

          γ

ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ;

 

Σήμερα, με τόσες επιστήμες, τέχνες, κοσμοπολίτικο πολιτισμό, με απερίγραπτες ανέσεις, με υψηλό βιοτικό επίπεδο, έχουμε ανάγκη πραγματικά το Χριστό;

          Σ’ ένα τέτοιο, ίσως,   περίεργο ερώτημα τι μπορούμε να πούμε;

          Εμείς απαντάμε ναι. Έχουμε ανάγκη. Και μάλιστα σήμερα, που με τόσες άλλες αφθονίες, έχουμε και αφθονία του κακού.

          Σήμερα απειλείται το σύνολο της ανθρωπότητας.

          Διασαλεύεται η πίστη, κλυδωνίζεται η οικογένεια, διαστρέφεται η αλήθεια, χάνεται η αυθεντία, συσκοτίζεται το φως, χάνεται το πολύτιμο δώρο της ελευθερίας. Κυριαρχεί η τυραννία, υποχωρεί το αίσθημα της ευθύνης και εξαφανίζεται η προσωπικότητα  και μαζί με αυτή και το  αισθητά της αιδώς.

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η ανθρωπότητα μπήκε στην περίοδο της μεγάλης μοναξιάς. Ζει την ερημιά της και κρίνεται το μέλλον της και η τύχη της.

          Σήμερα, λοιπόν, μας χρειάζεται οπωσδήποτε ο Ιησούς Χριστός. Γιατί μας χρειάζεται; Μα για να μας δίνει το φως το αληθινό, για να μας είναι οδηγός. Για να μπορούμε να ξαναβρούμε και πάλι τη χαμένη μας αθωότητα. Για να μας ξαναγεμίσει με αλήθεια, αγάπη και ελπίδα την καρδιά. Είναι απαραίτητος ο Χριστός  για να μπουν όλα τα πράγματα στη θέση τους, η επιστήμη να λειτουργήσει σωστά, όπως η τέχνη και ο πολιτισμός.

          Η επιστήμη και ο πολιτισμός χωρίς τον Χριστό, δε μπορούν  να περιορίσουν και πολύ περισσότερο να αφανίσουν το κακό. Μάλλον το κάνουν  πιο ύπουλο και επικίνδυνο.

          Μπορεί να έχουμε πολλά πράγματα, αλλά αναζητάμε ακόμη περισσότερα. Άλλοι θέλουν ν’ ανεβούμε ακόμη ψηλότερα και άλλοι να αποκτήσουν περισσότερα  για να ζήσουν ανετότερα. Πάντως όλοι ζητάμε κάτι άλλο. Και αυτό είναι  Χριστός. Αυτόν πεινάμε και διψάμε. Αυτόν αναζητάμε, χωρίς  να το γνωρίζουμε.

          Δυστυχώς όμως δεν το νοιώθουμε.

          Μήπως τα φετινά Χριστούγεννα ήρθε η ώρα να Τον αναζητήσουμε, να λυτρωθούμε και να σβήσουμε την πείνα και τη δίψα μας συναντώντας το Θείο Βρέφος της Βηθλεέμ;

          π. Γ.

Ο ΒΙΒΛΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

 

«Ως ηγάπησα τον νόμον σου, Κύριε, όλην την ημέραν μελέτη μού έστιν» (Ψαλμ. ριη, 97).

        Ο νόμος του Θεού είναι ο ασφαλής οδηγός, ο σοφός διδάσκαλος και παιδαγωγός του ανθρώπου. Αρκεί  να έχουμε υπ’ όψη, ότι εκφράζει την αγάπη του Θεού, το ενδιαφέρον Του, τη στοργή Του, τη σοφία Του και την αγαθή θέλησή Του για  να μας μορφώσει και να μας κάνει ευλογημένους και ευτυχισμένους αιώνια.

        Εάν, λοιπόν, πρέπει να αγαπάμε το Θεό Πατέρα, κατά παρόμοιο τρόπο ν’ αγαπάμε τον νόμο Του. Μας συμφέρει να τον γνωρίσουμε, να μην τον λησμονούμε ποτέ, και να τον έχουμε παντοτινό σύμβουλο και οδηγό.

        Εάν προχωρούμε με τις δικές μας ιδέες και αντιλήψεις, είναι εύκολο να παρεκκλίνουμε και να σφάλλουμε. Εάν όμως συμβουλευόμαστε και ακούμε όσα ο Θεός κελεύει με τον νόμο Του, τότε βρισκόμαστε σε πλήρη ασφάλεια.

        Είναι ανάγκη, λοιπόν, να μελετούμε τον θείο νόμο, να μελετούμε, και όχι απλώς να διαβάζουμε, τη Βίβλο, πατερικά κείμενα και άλλα πνευματικά έντυπα που ερμηνεύουν το νόμο του Θεού. Η μελέτη και η υπακοή σ΄ αυτόν θα μας κρατά σταθερά και στενά ενωμένους  με τον Θεό Πατέρα και μας χαρίζει όλα τα αγαθά της αγάπης Του.

        Γ.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

Μια μορφή λύπης είναι αυτή που, κατά κάποιον τρόπο, ο άνθρωπος δημιουργεί μόνος του, και η οποία είναι κακή λύπη. Μια άλλη μορφή λύπης είναι αυτή που έρχεται άθελά μας, όταν μας συμβαίνουν διάφορα δυσάρεστα πράγματα. Το τρίτο είδος είναι εκείνη η οποία οπωσδήποτε εξαρτάται μεν από μας, αλλά όμως είναι βίωμα πνευματικό που δίδεται από τον Θεό (χαρμολύπη).

          Όταν έρχεται στον άνθρωπο μια αθυμία, μια κατάθλιψη,  μια στενοχώρια, μπορεί αυτή η θλίψη να μην είναι από τον Θεό αλλά από τον διάβολο. Και αν αφεθείς σ’ αυτή την λύπη, όχι μόνο υποφέρεις, αλλά και αμαρτάνεις κιόλας. Υπάρχουν περιπτώσεις που λυπάται κανείς για κάτι που συνέβη, όπως για μια αμαρτία ίσως που έκανε. Άλλο είναι όμως να λυπηθείς έχοντας  μετάνοια στην ψυχή σου, και άλλο, επειδή θίχτηκε ο εγωισμός σου, η φιλαυτία σου. Άλλο το ένα , άλλο το άλλο. Το ένα λυτρώνει, το άλλο καταποντίζει.+

          Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ

Η ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ

 

«Έτσι να λάμψει το φως της αρετής σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα και να δοξολογήσουν τον ουράνιο Πατέρα σας», είπε ο Κύριος στους μαθητές Του, παραγγέλλοντάς τους συνάμα να εφαρμόζουν όλες τις εντολές κρυφά και προειδοποιώντας  τους ότι θα μισηθούν και θα κατατρεχθούν από τους ανθρώπους.

          Πως, όμως, θα εκπληρώσουμε αυτή την παραγγελία του Κυρίου κάνοντας τα καλά μας έργα κρυφά; Θα γίνουμε ικανοί να την εκπληρώσουμε τότε μόνο, όταν πάψουμε να επιζητούμε τη δική μας δόξα, όταν απαρνηθούμε τα δήθεν καλά έργα της πεπερασμένης μας φύσης, όταν απαρνηθούμε τον ίδιο μας τον εαυτό και όλα τα πράττουμε για τη δόξα του Θεού σύμφωνα με το Ευαγγέλιο.

          «Ο Θεός σας διάνειμε τη χάρη Του με ποικίλους τρόπους», μας λέει ο άγιος απ΄. Πέτρος. «Ο καθένας σας, λοιπόν,  σαν καλός διαχειριστής της θείας χάριτος, ας χρησιμοποιεί το χάρισμά του για να υπηρετεί τους άλλους. Όποιος κηρύσσει να κηρύσσει αποκλειστικά τον λόγο του Θεού. Όποιος προσφέρει υπηρεσία να το κάνει με την δύναμη που του δίνει ο Θεός, για να δοξάζεται  σ’ όλα ο Θεός δια του Ιησού Χριστού. Σ’ Αυτόν ανήκει παντοτινά η δόξα και η δύναμη». Όσοι απαρνήθηκαν τη δόξα και δεν θέλουν παρά να δοξάζεται ο Θεός από τους ανθρώπους, αυτοί δοξάζονται από τον Θεό. Το βεβαίωσα ο Ίδιος: «Θα δοξάσω εκείνους που με δοξάζουν». «Ο Πατέρας  μου θα τιμήσει όποιον με υπηρετεί».

          Όποιος κάνει τα καλά έργο κρυφά, μη έχοντας άλλο σκοπό παρά μόνο την ευαρέστηση του Θεού, θα δοξασθεί από την πάνσοφη θεία πρόνοια, για την ωφέλεια των συνανθρώπων του.

         

Ι. Μ.

ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ Τι είναι ο άνθρωπος;

 

Ο άνθρωπος είναι το τελειότερο δημιούργημα του Θεού στη γη. Πλάστηκε μετά τη δημιουργία του κόσμου, τον οποίο δημιούργησε ο Θεός σε διαδοχικά μακρά διαστήματα, ακολουθώντας την εξελικτική πορεία από   τα απλούστερα στα συνθετότερα και τελειότερα.

          Ο άνθρωπος είναι ένα σύνθετο ον. Κατά την υπόστασή του μετέχει δύο κόσμων, οι οποίοι υπήρχαν προ της δημιουργίας του: του πνευματικού με την άυλη, λογική και νοερά του ψυχή που ο Θεός έπλασε εκ του μηδενός και του υλικού και αισθητού στον οποίο συμμετέχει με το υλικό του σώμα, το οποίο πλάστηκε απο το χώμα της γης.

          Έτσι ο άνθρωπος βρίσκεται στο μεταίχμιο δύο κόσμων. Είναι μια επιτομή και σύναψη των υπαρκτών δημιουργημάτων. Αυτό του δίνει μια εξέχουσα θέση μέσα στην πλάση και μαζί με τα άλλα πλεονεκτήματα που του χάρισε ο Θεός τον κάνει το ομορφότερο δημιούργημα, κορωνίδα και βασιλιά της δημιουργίας.

         

          Από που προήλθε ο άνθρωπος;

 

          Φυσικά από τον Θεό. Είναι δημιούργημα της ελεύθερης βούλησης του Θεού. Καμιά εσωτερική ή εξωτερική ανάγκη δεν ανάγκασε το Θεό να δημιουργήσει τον άνθρωπο. Μόνο από αγάπη και αγαθότητα τον έφερε στο είναι ο δημιουργός.

          Έτσι, σχετικά με την πλάση του κόσμου γενικά, είναι λαθεμένες οι διάφορες θεωρίες που δέχονται τον κόσμο σύγχρονο με το Θεό, αυθύπαρκτο και αναίτιο ή τον ταυτίζουν με το Θεό ( υλισμός, πανθεϊσμός). Τώρα σχετικά με τη δημιουργία και την σύνθεση του ανθρώπου ο μεν Πνευματισμός αρνείται τη σωματική αρχή του ανθρώπου, θεωρώντας το σώμα του δεσμωτήριο της ψυχής, ο δε υλισμός που αρνείται το πνεύμα-την ψυχή- με όλες τις εκδηλώσεις του τις θεωρεί ως εκφάνσεις και προϊόντα της ύλης. Και τέλος ο Δαρβίνος θεωρεί ότι ο άνθρωπος δεν προήλθε από τα χέρια του Θεού άμεσα, αλλά προέρχεται δια της εξελίξεως από τον κατώτερο ζωικό κόσμο.

 

          Η γυναίκα βρίσκεται στο  αυτό επίπεδο με τον άνδρα;

 

          Απολύτως ναι. Από την πλάση της η γυναίκα δεν είναι κατώτερη από τον άνδρα. Δεν υπάρχει κάτι από τη φυσική ιδιοσυστασία  που να μην το έχει και αυτή. Είναι ένας άρτιος και ολοκληρωμένος άνθρωπος όπως είναι και ο άνδρας. Έχει όλα τα συστατικά μέρη της φύσεως, σώμα και ψυχή. Ο Θεός όταν θέλησε να πλάσει τον άνθρωπο, δεν τον έπλασε μόνο άντρα, αλλά και γυναίκα. Η ιδέα του ανθρώπου θεωρείται ισότιμα και στα δυο  φύλα. Χωρίς το ένα απ’ αυτά η ανθρώπινη ιδέα είναι ελλιπής.

          Αν η Αγ. Γραφή λέει, ότι η γυναίκα πλάστηκε από το Θεό μετά την πλάση του άντρα και από την πλευρά του, αυτό δεν σημαίνει  την οποιαδήποτε υποτίμηση της γυναίκας, αλλά το στενό σύνδεσμο και την αλληλεξάρτηση των δυο φύλων, άσχετα αν στην ιεράρχηση της ζωής ο άντρας φέρεται-όχι πάντοτε βέβαια- να προέχει της γυναίκας. Αυτό  είναι άλλο ζήτημα, που οφείλεται σε πολλούς λόγους όχι πάντοτε αδιάβλητους. Στις καταχρήσεις στον τομέα αυτό εξ άλλου οφείλουν την γένεσή τους και τα διάφορα φεμινιστικά κινήματα, τα οποία όμως δεν είναι κι αυτά πάντα αδιάβλητα.

          Η γυναίκα είναι ίση με τον άντρα τόσο στη φυσική τάξη της δημιουργίας, όσο και στο πεδίο της χάριτος και της βασιλείας του Θεού. Όσοι κακολογούν και υποβαθμίζουν τη γυναίκα-στο μεσαίωνα έφθασαν στο σημείο να διερωτώνται αν η γυναίκα έχει ψυχή- είναι ανόητοι. Άλλωστε από γυναίκα δε γεννήθηκε ο Υιός του Θεού, την οποία ανέδειξε “τιμιωτέραν των Χερουβίμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ;”

 

          Ο ΚΑΤΗΧΗΤΗΣ