Η κηδεία μιας φωνής

          Έχουμε δεθεί μαζί της. Από την ώρα που γεννηθήκαμε ως τη στερνή, μας συνοδεύει. «Την έχουμε στο αίμα μας». Πόσες χαρές και πόσα δάκρυα συμβολίζει… Είναι δεμένη ακόμα και με την κηδεία των γονιών, των φίλων, των συγγενών μας. Γελά στη χαρά μας. Κλαίει στον πόνο μας. Και είναι σίγουρα, μια από τις πιο γλυκές φωνές που έχουμε ακούσει.

          Άλλες εποχές, ήταν σύμβολο. Σταθμός και μέσο επικοινωνίας μαζί. Είναι φορές που η φωνή της σημαίνει γιορτή. Είναι πάλι φορές που σκορπά ανατριχίλα και προμηνά μαρτύριο. Αυτή τη διαλεχτή φωνή στις μέρες μας, πολλοί την αποφεύγουμε. Ζητούμε παντοιοτρόπως να την καταδικάσουμε σε σιωπή. Γιατί….είναι πρόβλημα. Γιατί συμβολίζει έναν…αναχρονιστικό θεσμό. Ταράζει, ισχυρίζονται μερικοί, την ησυχία. Το πιθανότερο είναι ότι ξυπνά την ναρκωμένη συνείδηση κι αρχίζει ο πόλεμος. Όλη νύχτα διασκέδαση. Τις πιο πολλές φορές η ψυχαγωγία καταντά ψυχοκτονία. Κυρίως τα Σαββατόβραδα, γιατί «αύριο δεν έχουμε δουλειά».

          Το κυριακάτικο πρωινό έρχεται  επιβλητική η φωνή και μας ελέγχει. Δυσανασχετούμε. Γυρίζουμε από το άλλο πλευρό. «Μια Κυριακή μας μένει να κοιμηθούμε» παραπονιόμαστε. Συνέχεια γυρεύουμε κατοικία μακριά από εκκλησιές.

          Φοβάμαι πως δεν θ’ αργήσει η μέρα που, η καμπάνα θα σημάνει για τελευταία φορά στην κηδεία τη δική της.

                   Η Εκκλησία όμως πάντα θα ζει!

                   Μαν. Μ.

          

Ελληνικές πρωτιές

«Έλληνας αναδείχθηκε ο καλύτερος χειρουργός του κόσμου! Ο ορθοπεδικός χειρουργός Ελευθέριος Τσιρίδης, αναπληρωτής καθηγητής του ΑΠΘ, επιλέχθηκε για τα επιτεύγματα του στον τομέα των αρθροπλαστικών.

Έλληνας ο μαθητής που κέρδισε την Μαθητική Ολυμπιάδα χωρίς ούτε ένα λάθος! Ο μαθητής της Γ΄ τάξης Λυκείου Αθηναγόρας Σκιαδόπουλος από την Ρόδο πέτυχε το απόλυτο άριστα.

Έλληνες φοιτητές της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κέρδισαν την πρωτιά μεταξύ117 Πανεπιστημίων σε παγκόσμιο διαγωνισμό εικονικής δίκης, ξεπερνώντας ακόμα και τους φοιτητές του Χάρβαντ!

Ακόμα και στην εποχή της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης και ένδειας που διέρχεται η χώρα μας, με τους εξαντλητικούς φόρους και την υπολειτουργία όλων των κρατικών και κοινωνικών δομών, οι Έλληνες δεν παραδίδουν τα όπλα και δεν το βάζουν κάτω. Η εικόνα της μιζέριας, της εξαθλίωσης και της ανέχειας που θέλουν να δημιουργήσουν οι «φίλοι» μας για τους Έλληνες, διαψεύδονται καθημερινά με ατράνταχτες αποδείξεις σε διεθνές επίπεδο. Οι Έλληνες αποδεικνύουν, διότι  η ανθρώπινη θέληση και ευσυνειδησία, η εργατικότητα κι η αγάπη για πρόοδο και μάθηση, η επιμονή και η υπομονή, και κυρίως η αλληλεγγύη, η εργατικότητα και η συνεργασία, μπορούν να μας φέρουν πολύ κοντά στους στόχους μας, στα όνειρα και στις επιδιώξεις μας».

Άλλα σχόλια περιττεύουν. Ευτυχώς που έρχονται κάτι τέτοιες εκπλήξεις που  τονώνουν το ηθικό μας για να σηκώσουμε τα πάθια μας.

Ο αγώνας συνεχίζεται με την πεποίθηση ότι τίποτε δεν έχει χαθεί ακόμα.

«Μικρά σημειώματα» από το περιοδικό «Αγ. Λυδία», τ. 495  

Η Ρωμηοσύνη

         

   «Ναι μεν ο Ρωμηός έχει απόλυτον πεποίθησιν εις την Ρωμηοσύνην του, αλλά ούτε φανατικός ούτε μισαλλόδοξος είναι και ούτε έχει καμμίαν ξενοφοβίαν. Αντιθέτως αγαπά τους ξένους ουχί όμως αφελώς.

            Τούτο διότι γνωρίζει ότι ο Θεός αγαπά όλους τους ανθρώπους και όλας τα φυλάς και όλα τα έθνη χωρίς διάκρισιν και χωρίς προτίμησιν. Ο Ρωμηός γνωρίζει ότι η Ρωμηωσύνη του κατέχει την αλήθειαν και είναι η υψίστη μορφή των πολιτισμών. Αλλά κατανοεί άριστα το γεγονός ότι ο Θεός αγαπά τον Ρωημόν, όχι όμως περισσότερον από τους άλλους. Ο Θεός αγαπά τον κάτοχον της αλήθειας  αλλ’ εξ ίσου αγαπά τον κήρυκα του ψεύδους. Αγαπά τον άγιον, αλλ’ αγαπά εξ ίσου ακόμη και τον διάβολον.

            Δια τούτο η Ρωμηοσύνη είναι αυτοπεποίθησις, ταπεινοφροσύνη και φιλότιμον και όχι κίβδηλος αυτοπεποίθησις, ιταμότης και εγωισμός. Ο ηρωισμός της Ρωμηοσύνης είναι αληθής και διαρκής κατάστασις του πνεύματος και όχι αγριότης, βαρβαρότης και αρπακτικότης.

            Οι μεγαλύτεροι ήρωες της Ρωμηοσύνης συγκαταλέγονται μεταξύ των αγίων.

            Η Ρωμηοσύνη διαφέρει των άλλων πολιτισμών, διότι έχει το ίδιον θεμέλιον με τον ηρωισμόν της ως και δια την αγιοσύνην της δηλ. το ρωμαίικον φιλότιμον το οποίον δεν υπάρχει εις τον ευρωπαϊκόν πολιτισμόν. Παρά ταύτα οι Γραικύλοι από το 1821 μέχρι σήμερον προπαγανδίζουν ότι οφείλομεν να εγκαταλείψωμεν την Ρωμηωσύνην και να γίνωμεν Ευρωπαίοι, διότι δήθεν ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι ανώτερος από την Ρωμηοσύνην.

            Η Ρωμηοσύνη δεν αποδεικνύεται. Περιγράφεται. Δεν χρειάζεται απολογητάς. Είναι απλώς αυτό που είναι. Το δέχεται κανείς ή το απορρίπτει…

            Και σήμερον άλλοι παραμένουν Ρωμηοί, άλλοι όμως αμερικανεύουν, ρωσεύουν, φραντσεύουν, αγγλεύουν, δηλαδή γραικεύουν».

Πρωτ. Ιωάννης Ρωμανίδης «ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ»

(Εκκλησ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ τ. 202)

Ήρωες που δεν ξέρουμε...

 

Το Πολεμικό Ναυτικό πολέμησε το 1974 στην Κύπρο και έγραψε λαμπρές σελίδες δόξας, τις οποίες, δυστυχώς, η ηγεσία της χώρας και των ενόπλων δυνάμεων απέκρυψαν. Ο Πλωτάρχης Ελευθέριος Χανδρινός, κυβερνήτης του αρματαγωγού ΛΕΣΒΟΣ, πήρε την πρωτοβουλία μετά από πρόταση της Εθνικής Φρουράς της Κύπρου, και βομβάρδισε τον ισχυρό τουρκο-κυπριακό θύλακα της Πάφου αναγκάζοντας τις εχθρικές δυνάμεις να παραδοθούν. Παραλλήλως, αντί να επιστρέψει προς την Ελλάδα, εκινήθη προς την Αίγυπτο και η κίνησή του δημιούργησε τρομερή σύγχυση στις δυνάμεις του Αττίλα, ώστε η Τουρκική αεροπορία βύθισε το αντιτορπιλικό ΚΟΤΖΑΤΕΠΕ, αχρήστευσε ένα άλλο και έθεσε ένα τρίτο εκτός μάχης. Οι απώλειες του Τουρκικού στόλου και η παράδοση των Τούρκων της Πάφου, στέρησε από τις δυνάμεις εισβολής την δυνατότητα να ολοκληρώσουν τα σχέδιά τους κατά τον πρώτο Αττίλα.
Ο αείμνηστος πλέον Αντιναύαρχος Χανδρινός έφυγε το 1994 από κοντά μας χωρίς να παραπονεθεί για την απίστευτη συνωμοσία σιωπής για τις επιτυχίες του "ΛΕΣΒΟΣ" κατά το 1974, αλλά και για τον παραγκωνισμό του. Το Ελληνικό κράτος ποτέ δεν τίμησε ούτε αναγνώρισε τα πολεμικά επιτεύγματα του Χανδρινού και του πληρώματός του. Όμως, το Ελληνικό έθνος θα του οφείλει αιωνίως ευγνωμοσύνη.

 Ας είναι αιωνία η μνήμη του ήρωος της Κύπρου Ελευθερίου Χανδρινού!