Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2018

Ο Άγιος Παΐσιος εξηγεί τι αισθάνεται κάποιος, όταν πεθαίνει


«Γέροντα, όταν πεθάνει ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;» 
Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;», αλλά «φαϊντά γιόκ», δηλαδή δεν οφελεί αυτό. Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώσει λ.χ. την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν καταλαβαίνει τι έκανε, και όταν ξεμεθύσει, κλαίει και οδύρεται και λέει «τι έκανα;», έτσι και όσοι σ’ αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες είναι σαν μεθυσμένοι.
Δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν, δεν αισθάνονται την ενοχή τους. Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει αυτή η μέθη και συνέρχονται. Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί η ψυχή, όταν βγεί από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα.

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

Ἡ πίστη εἶναι ὑπόθεση τῆς καρδιᾶς


Πρὶν ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια μὲ πλησίασε κάποιος νεαρὸς φοιτητής. Μὲ πολλὴ διστακτικότητα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἔνταση τοῦ ἀπαιτητικοῦ ἀναζητητῆ, μοῦ δήλωσε ὅτι εἶναι ἄθεος, ποὺ ὅμως θὰ ἤθελε πολὺ νὰ πιστέψει, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε. Χρόνια προσπαθοῦσε καὶ ἀναζητοῦσε, χωρὶς ὅμως ἀποτέλεσμα.
Συνομίλησε μὲ καθηγητὲς καὶ μορφωμένους, ἀλλὰ δὲν ἱκανοποιήθηκε ἡ δίψα του γιὰ κάτι σοβαρό. Ἄκουσε γιὰ μένα καὶ ἀποφάσισε νὰ μοιρασθεῖ μαζὶ μου τὴν ὑπαρξιακὴ ἀνάγκη του. Μοῦ ζήτησε μιὰ ἐπιστημονικὴ ἀπόδειξη περὶ ὑπάρξεως Θεοῦ.
"Ξέρεις ὁλοκληρώματα ἤ διαφορικὲς ἐξισώσεις;" τὸν ρώτησα.
"Δυστυχῶς ὄχι", μοῦ ἀπαντᾷ, "εἶμαι τῆς Φιλοσοφικῆς".
"Κρῖμα, διότι ἤξερα μία τέτοια ἀπόδειξη" εἶπα ἐμφανῶς ἀστειευόμενος.
Ἔνιωσε ἀμήχανα καὶ κάπως σιώπησε γιὰ λίγο.
"Κοίταξε", τοῦ λέω, "συγνώμη ποὺ σὲ πείραξα λιγάκι. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἐξίσωση οὔτε μαθηματικὴ ἀπόδειξη. Ἂν ἦταν κάτι τέτοιο, τότε ὅλοι οἱ μορφωμένοι θὰ τὸν πίστευαν. Νὰ ξέρεις, ἀλλιῶς προσεγγίζεται ὁ Θεός. Ἔχεις πάει ποτὲ στὸ Ἅγιον Ὄρος; Ἔχεις συναντήσει ποτὲ κανένα ἀσκητή;"
"Ὄχι πάτερ, ἀλλὰ σκέπτομαι νὰ πάω, ἔχω ἀκούσει τόσα πολλά! Ἄν μοῦ πεῖτε, μπορῶ νὰ πάω καὶ αὔριο. Ξέρετε κανένα μορφωμένο νὰ πάω νὰ συναντήσω;"
"Τί προτιμᾶς; Μορφωμένο ποὺ μπορεῖ νὰ σὲ ζαλίσει ἤ ἅγιο ποὺ μπορεῖ νὰ σὲ ξυπνήσει;"
"Προτιμῶ τὸν μορφωμένο. Τοὺς φοβᾶμαι τοὺς ἁγίους"
"Ἡ πίστη εἶναι ὑπόθεση τῆς καρδιᾶς. Γιὰ δοκίμασε μὲ κανένα ἅγιο. Πῶς σὲ λένε;" ρωτῶ.
"Γαβριήλ", μοῦ ἀπαντᾷ.
Τὸν ἔστειλα σὲ ἕναν ἀσκητή. Τοῦ περιέγραψα τὸν τρόπο πρόσβασης καί τοῦ ἔδωσα τὶς δέουσες ὁδηγίες. Κάναμε καὶ ἕνα σχεδιάγραμμα.
"Θὰ πᾷς", τοῦ εἶπα, "καὶ θὰ ρωτήσεις τὸ ἴδιο πρᾶγμα: Εἶμαι ἄθεος, θὰ τοῦ πεῖς, καὶ θέλω νὰ πιστεύσω. Θέλω μιὰ ἀπόδειξη περὶ ὑπάρξεως Θεοῦ"
"Φοβᾶμαι, νρέπομαι", μοῦ ἀπαντᾷ.
"Γιατί ντρέπεσαι καὶ φοβᾶσαι τὸν ἅγιο καὶ δὲν ντρέπεσαι καὶ φοβᾶσαι ἐμένα;", ρωτῶ. "Πήγαινε ἁπλὰ καὶ ζήτα τὸ ἴδιο πρᾶγμα".
Σὲ λίγες μέρες, πῆγε καὶ βρῆκε τὸν ἀσκητὴ νὰ συζητάει μὲ κάποιον νέο στὴν αὐλή του. Στὴν ἀπέναντι μεριὰ περίμεναν ἄλλοι τέσσερις καθισμένοι σὲ κάτι κούτσουρα. Ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς καὶ ὁ Γαβριὴλ βρῆκε δειλὰ τὴ θέση του. Δὲν πέρασαν περισσότερα ἀπὸ δέκα λεπτὰ καὶ ἡ συνομιλία τοῦ γέροντα μὲ τὸν νεαρὸ τελείωσε.
"Τί γίνεστε, παιδιά;" ρωτάει. "Ἔχετε πάρει κανένα λουκουμάκι; Ἔχετε πιεῖ λίγο νεράκι;"
"Εὐχαριστοῦμε, γέροντα", ἀπήντησαν μὲ συγκαταβατικὴ κοσμικὴ εὐγένεια.
"Ἔλα ἐδῶ", λέγει ἀπευθυνόμενος στὸν Γαβριὴλ καὶ ξεχωρίζοντάς τον ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους. "Θὰ φέρω ἐγὼ νερό, πᾶρε ἐσὺ τὸ κουτὶ αὐτὸ μὲ τὰ λουκούμια. Καὶ ἔλα πιὸ κοντὰ νὰ σοῦ πῶ ἕνα μυστικό: Καλὰ νὰ εἶναι κανεὶς ἄθεος, ἀλλὰ νὰ ἔχει ὄνομα ἀγγέλου καὶ νὰ εἶναι ἄθεος; Αὐτὸ πρώτη φορὰ μᾶς συμβαίνει".
Ὁ φίλος μας κόντεψε νὰ πάθει ἔμφραγμα ἀπὸ τὸν ἀποκαλυπτικὸ αἰφνιδιασμό. Ποῦ ἐγνώρισε τὸ ὄνομά του; Ποιὸς τοῦ ἀποκάλυψε τὸ πρόβλημά του; Τί τελικὰ ἤθελε νὰ τοῦ πεῖ ὁ γέροντας;
"Πάτερ, μπορῶ νὰ σᾶς μιλήσω λίγο;", μόλις ποὺ μπόρεσε νὰ ψελλίσει.
"Κοίταξε, τώρα σουρουπώνει, πᾶρε τὸ λουκούμι, πιὲς καὶ λίγο νεράκι καὶ πήγαινε στὸ πιὸ κοντινὸ μοναστῆρι νὰ διανυκτερεύσεις"
"Πάτερ μου, θέλω νὰ μιλήσουμε, δὲν γίνεται;"
"Τί νὰ ποῦμε ρὲ παλικάρι; γιὰ ποιὸν λόγο ἦλθες;"
"Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ ἔνιωσα ἀμέσως νὰ ἀνοίγει ἡ ἀναπνοή μου", ἀφηγεῖται, "ἡ καρδιά μου νὰ πλημμυρίζει ἀπὸ πίστη, ὁ μέσα μου κόσμος νὰ θερμαίνεται, οἱ ἀπορίες μου νὰ λύνονται χωρὶς κανένα λογικὸ ἐπιχείρημα, δίχως καμιὰ συζήτηση, χωρὶς τὴν ὕπαρξη μιᾶς ξεκάθαρης ἀπάντησης.
Γκρεμίσθηκαν μέσα μου αὐτομάτως ὅλα τὰ ἄν, τὰ γιατί, τὰ μήπως καὶ ἔμεινε μόνο τὸ πῶς καὶ τὸ τί ἀπὸ δῶ καὶ ἐμπρὸς"
Ὅ,τι δὲν τοῦ ἔδωσε ἡ σκέψη τῶν μορφωμένων τοῦ τὸ χάρισε ὁ εὐγενικὸς ὑπαινιγμὸς ἑνὸς ἁγίου, ἀποφοίτου μόλις τῆς τετάρτης τάξης τοῦ δημοτικοῦ. Οἱ ἅγιοι εἶναι πολὺ διακριτικοί. Σοῦ κάνουν τὴν ἐγχείρηση χωρὶς ἀναισθησία καὶ δὲν πονᾷς. Σοῦ κάνουν τὴν μεταμόσχευση χωρὶς νὰ σοῦ ἀνοίξουν τὴν κοιλιά. Σὲ ἀνεβάζουν σὲ δυσπρόσιτες κορυφὲς δίχως τὶς σκάλες τῆς κοσμικῆς λογικῆς. Σοῦ φυτεύουν τὴν πίστη, χωρὶς νὰ σοῦ κουράσουν τὸ μυαλό.

Επίσκοπος  Νικόλαος (Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς)

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

Γιώργος Παπαθανασόπουλος, Η Βόρειος Ιρλανδία και η «Βόρειος Μακεδονία»


Η Βόρειος Ιρλανδία και η «Βόρειος Μακεδονία»

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Έναν από τους λαούς που θαυμάζω είναι ο Ιρλανδικός. Έζησε υπό το βάρβαρο και καταπιεστικό καθεστώς των Άγγλων επί αιώνες και διατήρησε την ταυτότητά του. Οι κατακτητές του χρησιμοποιώντας βία κάθε μορφής επιχείρησαν να του αλλάξουν την ψυχή, να αλλοιώσουν την εθνική του συνείδηση, να τον αφομοιώσουν. Απέτυχαν.
Η πιο πρόσφατη ιστορικά πράξη του δράματος των Ιρλανδών είναι η εκ μέρους της Βρετανίας επιβολή της διχοτόμησης του νησιού και της δημιουργίας της Βορείου Ιρλανδίας, που αποτελεί μία από τις συνιστώσες της. Έως σήμερα μπορεί όλες οι χώρες του κόσμου να αναγνωρίζουν την Βόρειο Ιρλανδία, ως μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά η Ιρλανδία αρνείται να την αναγνωρίσει. Εξακολουθεί πάντα να διακηρύσσει ότι η Ιρλανδία, όπως είναι και το όνομά της, είναι «τόπος των Ιρλανδών», είναι μία και, φυσικά, Ιρλανδική.
Οι χάρτες που μοιράζει ο Εθνικός Οργανισμός Τουρισμού της Ιρλανδίας στους τουρίστες δείχνει τη στρατηγική της χώρας   για την Βόρεια Ιρλανδία. Σ’ αυτούς το νησί είναι ενιαίο, χωρίς σύνορα και οι τοποθεσίες της Βόρειας Ιρλανδίας αναφέρονται  με δύο ονόματα, το ιρλανδικό και αυτό που τους έδωσαν οι κατακτητές. Παράδειγμα, η πόλη σύμβολο της ιρλανδικής  αντίστασης, αναφέρεται με το ιρλανδικό όνομα  (Derry) και αυτό που της έδωσαν οι Άγγλοι (Londonderry).  
            Στην Βόρεια Ιρλανδία τα πράγματα έχουν ηρεμήσει μετά τη συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής (10 Απριλίου) του 1998. Η ηρεμία σε όλο το νησί και η ελεύθερη διακίνηση των κατοίκων του – παλαιότερα υπήρχαν αυστηροί έλεγχοι στα σύνορα  -  βοηθάει στο να απαλυνθούν οι πληγές της αγγλικής κυριαρχίας, που είναι ακόμη εμφανείς.
  Δυστυχώς όσα δεν πέτυχαν οι Άγγλοι, ως προς την  αλλοίωση της ψυχής των Ιρλανδών, συντελούνται εσωτερικά. Με συστηματική και πολυδάπανη προπαγάνδα, με την – και με ευθύνη της – περιθωριοποίηση της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, με την προώθηση των ομοφυλοφίλων στην εξουσία, και την κατάργηση παραδοσιακών ηθικών  και βιοηθικών κανόνων (εκτρώσεις,  «γάμοι» μεταξύ ομοφύλων) αλλάζει η νοοτροπία τους. Χαρακτηριστικό είναι πως κατά τις ημέρες τις αφιερωμένες στους ομοφυλόφιλους στα κτίρια της Βουλής, του Προέδρου της Δημοκρατίας, και του πρωθυπουργού, που είναι ομοφυλόφιλος, είχαν υποσταλεί οι ιρλανδικές σημαίες και είχαν ανυψωθεί αυτές των ομοφυλοφίλων...
Σε αντίθεση προς τους Ιρλανδούς, η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου δέχθηκε την ονομασία «Βόρεια Μακεδονία»,  χωρίς καν να έχει απέναντί της μιαν αυτοκρατορία, όπως εκείνοι. Αυτή είχε απέναντί της τους Σκοπιανούς και όχι τους Βρετανούς...Και όμως υποχώρησε. Τους έδωσε όλα όσα δεν τους ανήκουν. Ξέχασε ότι Μακεδονία ονομάζεται η περιοχή, όπου κατοικούν οι Μακεδόνες, οι ιστορικοί Μακεδόνες, οι Έλληνες Μακεδόνες. Πήρε βεβαίως τα συγχαρητήρια των ισχυρών της Γης, που  βρήκαν  καλόβολους συνεργάτες προς υλοποίηση των σχεδίων τους στην περιοχή.  Οι κ.κ. Τσίπρας και Καμμένος μπρος στα συμφέροντά τους απέρριψαν τον κανόνα, πως όποιος επαινείται από φορείς αλλότριων επιδιώξεων αναζητεί τα λάθη του...-

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Τα όρια δεν είναι τιμωρία, αλλά "φράχτης" που προστατεύει τα παιδιά


Τι είναι τα όρια; Γιατί υπάρχουν; Ποια η διαφορά με την τιμωρία και 
πώς βάζουμε όρια στη συμπεριφορά των παιδιών;

Βάζοντας όρια

Ας σκεφτούμε τα όρια όχι σαν τιμωρία αλλά σαν “φράχτη” που προστατεύει τα παιδιά στην αυλή: Όταν δεν υπάρχει, τα παιδιά είναι εκτεθειμένα σε διάφορους κινδύνους γιατί δεν θα ξέρουν μέχρι που μπορούν να κινηθούν. Όταν ο φράχτης είναι πολύ μικρός, τα παιδιά περιορίζονται και ασφυκτιούν Όταν όμως ο φράχτης αφήνει χώρο στα παιδιά να παίξουν και να κινηθούν ελεύθερα όσο πρέπει, τότε τα παιδιά είναι ασφαλή και χαρούμενα. Έτσι , βάζουμε όρια για να ξέρουν τα παιδιά μέχρι που μπορούν να κινηθούν και να νιώθουν ασφάλεια, ώστε να μην περιορίζονται αλλά και να μην βρίσκονται σε συνεχή ένταση και άγχος χωρίς αυτά. Για να μπουν τα όρια, οι γονείς θα πρέπει να συμφωνούν μεταξύ τους ώστε να υπάρχει μια κοινή γραμμή και να είναι σταθεροί, δηλαδή να μην υποχωρούν όταν αποφασίσουν να βάλουν όρια σε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά. Βασική προϋπόθεση είναι , ότι οι γονείς ως ενήλικες μπορούν να γνωρίζουν τα όρια τους εαυτού τους και των άλλων ατόμων και να αναγνωρίζουν πότε αυτά παραβιάζονται ώστε να επεμβαίνουν κατάλληλα.
Ανταμείβουμε την καλή συμπεριφορά
Πολλές φορές δίνουμε περισσότερη σημασία στις αρνητικές και όχι στις θετικές συμπεριφορές, ενώ θα έπρεπε να ενισχύουμε και να επιβραβεύουμε τις θετικές συμπεριφορές και να αγνοούμε τις αρνητικές , έτσι ώστε το παιδί κάποια στιγμή να συνδέσει την επιβράβευση με την θετική συμπεριφορά. Δεν λέμε ποτέ: Αν είσαι καλό παιδί, θα σε αγαπάω. Είναι δεδομένο ότι αγαπάμε το παιδί και βέβαια το παιδί είναι πάντα καλό! Λέμε όμως ότι η συμπεριφορά αυτή δεν είναι καλή/σωστή/αποδεκτή κ.τ.λ και ότι θα πρέπει να την αλλάξει. Δεν ικανοποιούμε ποτέ την ανάγκη ενός παιδιού να πάρει αυτό που θέλει, όταν γκρινιάζει, ή χτυπιέται και γενικά όταν δεν έχει μάθει να περιμένει. Οι κανόνες και τα όρια που θέτουν οι γονείς πρέπει να τηρούνται εξ αρχής και από τους δύο και βεβαίως να είναι αδιαπραγμάτευτα.
Από την άλλη πλευρά, στερούμε μικρά προνόμια που έχουν συμφωνηθεί από πριν ή/και αφήνουμε το παιδί να βιώσει τις συνέπειες των πράξεων του: Θα τελειώσεις τα μαθήματά σου και μετά μπορείς να πας να παίξεις με τους φίλους σου ή να πάμε βόλτα κ.τ.λ. Αν λοιπόν, δεν τελειώσει τα μαθήματά του, θα στερηθεί το παιχνίδι με τους φίλους. Δεν μπορείς να χτυπάς τα άλλα παιδιά όταν παίζετε γιατί δεν θα θέλουν να ξαναπαίξουν μαζί σου. Ή Αν τα χτυπάς, λυπάμαι αλλά θα πρέπει να φύγουμε π.χ από ένα πάρτυ γενεθλίων . Φυσικά όταν λέμε σε ένα παιδί ότι θα φύγουμε από κάπου γιατί δεν συμπεριφέρεται σωστά, τότε θα πρέπει να το κάνουμε, διαφορετικά το παιδί δε θα καταλάβει τη συνέπεια της πράξης του και θα το επαναλάβει.
Γενικά τα όρια πρέπει να είναι ανάλογα της ηλικίας του παιδιού, ώστε να μπορεί να τα καταλαβαίνει. Η στέρηση προνομίων ή ή επανόρθωση θα πρέπει να είναι αντίστοιχη της πράξης του παιδιού: Π.χ Δεν στερούμε για μια εβδομάδα την έξοδο επειδή έσπασε ένα αντικείμενο. Σε αυτή την περίπτωση το παιδί θα πρέπει να μαζέψει τα κομμάτια ή/και ακόμη, ένα παιδί μεγαλύτερης ηλικίας θα πρέπει αν μπορεί με το χαρτζιλίκι του να βοηθήσει στην αντικατάσταση του αντικειμένου. Επιπλέον, δεν επιβάλουμε στο παιδί την παραμονή του σε ένα χώρο πχ στο δωμάτιο με χρόνο ανάλογο της ηλικίας του, (π.χ ένα παιδί 5 ετών, να παραμείνει στο δωμάτιο για 5 λεπτά!!!) γιατί απλώς δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει τη συμπεριφορά του με τέτοιου είδους τιμωρίες!!!
Με αυτό τον τρόπο, παράλληλα, διδάσκουμε την έννοια του συμβιβασμού στα παιδιά: Θα διαβάσουμε ένα παραμύθι και μετά θα κοιμηθείς, θα μαζέψουμε τα παιχνίδια και μετά θα πάμε βόλτα , Θα διαβάσεις και μετά θα πας να παίξεις.
Δεν απειλούμε το παιδί
Περίμενε να έρθει το βράδυ ο πατέρας σου και θα δεις!, γιατί με αυτό τον τρόπο, δημιουργούμε άγχος στο παιδί και φυσικά το παιδί μπορεί να φοβηθεί τον πατέρα του αλλά όχι να αλλάξει τη συμπεριφορά του.
Διδάσκουμε στο παιδί εναλλακτικές λύσεις:
Βοηθήστε τα παιδιά να αναγνωρίσουν και να επιλέξουν μόνα τους λύσεις για μικρά καθημερινά ζητήματα που δεν είναι σοβαρά, βρίσκοντας τις θετικές και τις αρνητικές συνέπειες κάθε λύσης.
Παράδειγμα: Μου λες ότι ο φίλος ο Γιώργος δεν παίζει μαζί σου τώρα. Τι θα μπορούσες να κάνεις;. Μη δίνετε έτοιμες τις λύσεις σε παιδιά από 4 ετών και πάνω. Ρωτήστε τα τι μπορούν να κάνουν σε μια δύσκολη περίπτωση, αλλά η επιλογή που θα κάνουν σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να οδηγεί στο επιθυμητό αποτέλεσμα για τον γονιό. Π.χ Αν το παιδί ζητάει από τη μαμά να κοιμηθεί μαζί του, η επιλογή του γονιού δε θα είναι αυτή. Η επιλογή που θα δώσει στο παιδί είναι: Θέλεις να κάτσω δίπλα σου, να διαβάσουμε μια ιστορία ή δε θες τίποτα και θα κοιμηθείς κατευθείαν; Η μαμά θα κοιμηθεί στο κρεβάτι της.
Βοηθάμε τα παιδιά να αναγνωρίσουν τις συνέπειες των πράξεών τους
Αν χτυπήσεις τον φίλο σου, θα πονέσει, Αν χτυπάς τα παιδιά, δε θα θέλουν να παίξουν μαζί σου, Αν χαλάσεις το παιχνίδι, δε θα μπορείς να παίξεις ξανά με αυτό κ.τ.λ.
Δεν υποχωρούμε σε προκλητικές συμπεριφορές
Η επιβολή ορίων, κάποια στιγμή μπορεί να προκαλέσει ανεπιθύμητες συμπεριφορές του παιδιού, όπως γκρίνια, φωνές, κλάματα συνήθως χωρίς δάκρυα αλλά και χτυπήματα προς το γονιό. Δίνουμε το μήνυμα στο παιδί ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν είναι επιτρεπτές και σε καμιά περίπτωση δεν υποχωρεί από την αρχική του στάση, γιατί δεν μπορούμε να τις αντέξει ή γιατί φοβάται τα επικριτικά βλέμματα των άλλων.
Αλλάζουμε τη δική μας συμπεριφορά
Το πιο σημαντικό όλων όμως, αυτό το οποίο δυσκολευόμαστε συχνά να αποδεχθούμε, είναι οι αλλαγές που πρέπει να κάνουμε στη δική μας συμπεριφορά, την οποία τα παιδιά μακροπρόθεσμα θα μιμηθούν. Το παιδί βέβαια δεν είναι απλώς παθητικός δέκτης των επιδράσεων των γονέων. Το ίδιο το παιδί, με την ιδιοσυγκρασία του επηρεάζει και διαμορφώνει τη συμπεριφορά των γονιών και αυτό είναι μια συνεχής διαδικασία. (π.χ. Όταν γκρινιάζει, παίρνει αυτό που θέλει. Αν οι ενήλικες δεν το σταματήσουν εξ αρχής, τότε και η δική τους απάντηση στη γκρίνια θα είναι η άμεση ικανοποίηση στα θέλω του παιδιού και αυτό θα συνεχίζεται.) .
Παρόλαυτα δεν μπορούμε να αρνηθούμε το προφανές: η ανάπτυξη των θετικών και των αρνητικών συμπεριφορών στα παιδιά, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη μίμηση και μάθηση των αντίστοιχων δεξιοτήτων και συμπεριφορών των ενηλίκων.
Δεν αρκεί απλώς να πούμε ποιο είναι το σωστό, αλλά θα πρέπει και να το εφαρμόζουμε: Τα παιδιά μας παρατηρούν προσεχτικά, απορροφώντας το πώς φερόμαστε μεταξύ μας, σε εκείνα, στους φίλους, στους συγγενείς και στους ξένους. Τα παιδιά θα μιμηθούν αυτά που βλέπουν, αυτά που λέμε και κάνουμε.
Έτσι, για να γίνει η θετική αλλαγή, θα πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να αξιολογήσουμε πρώτα τις δικές μας δεξιότητες και τη δική μας συμπεριφορά:
- Ποιες είναι οι δικές μας κοινωνικές δεξιότητες όταν θέλουμε π.χ να επιλύσουμε μια διαφωνία ή όταν απλώς συζητάμε;
- Μήπως χρησιμοποιούμε επιθετικούς τρόπους επικοινωνίας, δηλαδή μήπως υψώνουμε τον τόνο της φωνής για να επιβληθούμε;
- Ή αντίθετα, μήπως χρησιμοποιούμε παθητικούς τρόπους συμπεριφοράς; Δηλαδή, δεν εκφράζουμε στον άλλο πως νιώθουμε για μια κατάσταση που μας αφορά, δεν λέμε τη γνώμη μας γιατί φοβόμαστε ότι κάποιος μπορεί να πληγωθεί ή να θυμώσει.
- Με αυτό τον τρόπο, μήπως ανεχόμαστε τις αρνητικές συμπεριφορές του παιδιού χωρίς να επεμβαίνουμε κι έτσι τις ενισχύουμε;
Οι επιθετικές συμπεριφορές εκδηλώνονται καθημερινά γύρω μας: Συχνά συμπεριφερόμαστε επιθετικά ακόμη και χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε (π.χ. στο αυτοκίνητο οδηγώντας). Πολλές φορές επιβάλλουμε τη γνώμη μας στα παιδιά χωρίς να εξηγούμε γιατί πρέπει να κάνει κάτι. Από την άλλη πλευρά, μπορεί να αφήνουμε τα παιδιά να λειτουργούν ελεύθερα χωρίς καμία καθοδήγηση ενώ παράλληλα απαιτούμε μια τέλεια μαθησιακή επίδοση χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη τις δυνατότητές τους.
Η έκφραση της επιθετικότητας είναι μια εγγενής, ανθρώπινη τάση. Όταν η έκφραση αυτή, πραγματοποιείται με υγιείς και κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους, η συναισθηματική υγεία των παιδιών, των γονιών αλλά και ολόκληρης της οικογένειας, αναπτύσσεται φυσιολογικά. Στην αντίθετη περίπτωση, είναι δυνατόν να εκδηλωθούν ακόμη σε πολύ μικρή ηλικία, συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες, οι οποίες χρήζουν την παρέμβαση του ειδικού όχι μόνο στο παιδί αλλά και σε ολόκληρη την οικογένεια.

Στεργιανή Γ. Μαντζιούρα, Ψυχολόγος, Επιστημονικά Υπεύθυνη Κέντρου Παιδιού & Οικογένειας – ΚΕ.Ψ.Υ.Π.Ο Αταλάντης

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Ανάσταση νεκρής για να κοινωνήσει


O αρχιμ. Βενέδικτος Πετράκης (†8 Σεπτεμβρίου 1961) ανέπτυξε μια θαυμαστή ποιμαντική δραστηριότητα στην Ι. Μητρόπολι Αιτωλοακαρνανίας και ιδιαίτερα στο Αγρίνιο. Πολλά πνευματικά αναστήματα της περιοχής αυτής είναι καρποί της πολυετούς συστηματικής εργασίας και της φλογερής αγάπης του για τον Θεό και τον πλησίον.
Στα νεανικά του προπαντός χρόνια τον βοήθησε οικονομικά μια ευλαβής κυρία από την Πάτρα, η Μελπομένη Μπουλμπασάκου. Με τη συμπαράστασή της μπόρεσε να σπουδάση Θεολογία.
Κάποτε, όταν σαν ώριμος ιεροκήρυξ άπλωνε τη δράση του σε όλη την Αιτωλοακαρνανία, έλαβε ένα τηλεφώνημα, που του γνωστοποιούσε ότι η ευεργέτιδά του βρισκόταν στα τελευταία της και τον καλούσε για να την κοινωνήση. Αμέσως ο π. Βενέδικτος πήρε ένα ταξί και έσπευσε στην Πάτρα, στο σπίτι της. Φθάνοντας όμως στις σκάλες, συναντά έναν ιεροδιάκονο που πήγε προηγουμένως να την κοινωνήση και κείνη τη στιγμή έφευγε.
– Την κοινώνησες; τον ρωτά.
– Δεν πρόλαβα, πάτερ. Απέθανε!…
– Έλα μαζί μου.
Μπήκαν μαζί στο δωμάτιο της νεκρής. Ήταν γεμάτο από ευλαβείς χριστιανούς. Λέει ο π. Βενέδικτος:
– Γονατίστε όλοι και προσευχηθείτε!
Γονατίζει και ο ίδιος… Ύστερα με το δεξί του χέρι πιάνει το χέρι της και με το αριστερό αγγίζει το μέτωπό της, και της φωνάζει:
– Μελπομένη… Μελπομένη… Ο Βενέδικτος είμαι. Ήρθα να σε κοινωνήσω.
Και ω του θαύματος! Συνήλθε, γύρισε στη ζωή! Άνοιξε ελάχιστα το στόμα της και την κοινώνησε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Της έδωσε μετά κρασί, λέγοντάς της:
– Πιες το.
Και το ήπιε… Μετά και νερό, και το κατάπιε… Μετά της λέει:
– Κοιμήσου τώρα και καλή αντάμωση στη βασιλεία των ουρανών.
Απευθύνεται έπειτα στόν διάκονο:
-Δεν σου είπα, αδελφέ, ότι δεν πέθανε;
Και απευθυνόμενος σε όλους τους παρευρισκομένους είπε:
– Να μην πείτε σε κανένα τίποτε από αυτά που είδατε σήμερα, πριν από τον θάνατό μου.

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Αυτή η φράση είναι θανατηφόρο πλήγμα για τον διάβολο!


«Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν!»
Είναι πολύ μεγάλη γι’ αυτόν που τη λέει σε κάθε κίνδυνο, προϋπόθεση ασφάλειας κι ευχαρίστησης.
Γιατί μόλις την απαγγείλει κανείς, αμέσως διασκορπίζεται το σύννεφο της λύπης.
Μην παύσεις να τη λες και να ασκείς και τους άλλους σ’ αυτό.
Έτσι και η φουρτούνα που μας βρήκε, κι αν ακόμη γίνει μεγαλύτερη, θα μεταβληθεί σε γαλήνη.
Έτσι κι όσοι δοκιμάζονται θα πάρουν μεγαλύτερη αμοιβή παράλληλα προς την απαλλαγή τους απ’ τα δεινά.
Αυτή η φράση ανέδειξε τον Ιώβ νικητή, αυτή η φράση έτρεψε σε φυγή τον διάβολο, κι αφού τον γέμισε από ντροπή τον έκανε να αναχωρήσει, αυτή είναι εξάλειψη κάθε ταραχής…».
(Απ’ την 193 Επιστολή του Άγιου Ιωάννου του Χρυσοστόμου).
Σημειώνεται ότι με την φράση αυτή ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος άφησε την τελευταία του αναπνοή! (δηλ. Δόξα στον Θεό για όλα!)

Πηγή: ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

«Τα πτώματα των αιρετικών και των αλλόθρησκων και τα Ιερά Λείψανα της Εκκλησίας μας»


Τις διαφορές ανάμεσα στα Ιερά Λείψανα Αγίων της Εκκλησίας μας και τα πτώματα μοναχών άλλων θρησκειών αναλύει μέσω ανακοίνωσης η Μητρόπολη Πειραιώς με αφορμή σχετική είδηση για την εκταφή ενός βουδιστή.
Η ανακοίνωση αναφέρει:
Ο πνευματικά άνυδρος δυτικός κόσμος προσπαθεί να γεμίσει τα τρομερά ψυχικά κενά του με τη νόθο πνευματικότητα της Άπω Ανατολής. Με τα διδάγματα και τις πρακτικές των εναπομεινάντων συγχρόνων ανατολικών ειδωλολατρικών θρησκευμάτων και κυρίως του Ινδουισμού και του Βουδισμού. Οι πρώτες επαφές των δυτικών με τα ανατολικά θρησκεύματα έγιναν κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, κυρίως των Άγγλων στην ινδική χερσόνησο, (16ος-17ος αιώνας). Από δε τα τέλη του 19ου αιώνα παρατηρούμε μια αθρόα εισβολή τους στην Αμερική και την Ευρώπη και μια άνευ προηγουμένου αποδοχή τους από τους δυτικούς. Δεν θα πρέπει επίσης να παραβλέπουμε το γεγονός ότι οι δοξασίες των ανατολικών θρησκευμάτων και η ανατολική «πνευματικότητα» αποτέλεσε τη ιδεολογική μήτρα του συγχρόνου αποκρυφιστικού πλέγματος της λεγομένης «Νέας Εποχής». Όπως είναι γνωστό, τόσο η Θεοσοφία, όσο και οι άλλες αποκρυφιστικές οργανώσεις προήλθαν από την «πνευματικότητα» της Άπω Ανατολής και συστηματοποίησαν το πνευματιστικό και αποκρυφιστικό κίνημα της «Νέας Εποχής».
Στη χώρα μας η κατάσταση είναι εξ’ ίσου τραγική. Οι πρακτικές, η διδασκαλία και γενικά η «πνευματικότητα» των ανατολικών θρησκευμάτων έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ζωής ενός σημαντικού μέρους του ελληνικού λαού. Η αστρολογία, η μαντική, η γιόγκα, ο διαλογισμός, οι πολεμικές τέχνες, η ειμαρμένη, η διατροφή, οι «εναλλακτικές θεραπείες», η κρυσταλλοθεραπεία, η αλατοθεραπεία,το ρέϊκι κ.α. έχουν εξαπλωθεί παντού. Μέχρι στιγμής έχουν ιδρυθεί και λειτουργούν περισσότερα από τέσσερα βουδιστικά «μοναστήρια», ενώ παράλληλα συνεχώς ξεφυτρώνουν, σαν τα μανιτάρια, ένα πλήθος ινδουιστικών και βουδιστικών θρησκευτικών κοινοτήτων όχι μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα,αλλά και σε μικρότερες επαρχιακές πόλεις.
Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από δημοσίευμα στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο για ένα δήθεν «θαυμαστό» φαινόμενο. Ξέθαψαν έναν βουδιστή μοναχό δύο μήνες μετά τον θάνατό του και βρήκαν τη σορό του άφθαρτη και χαμογελαστή. Σύμφωνα με την ειδησεογραφία: «Απίστευτες εικόνες έρχονται από την Ταϋλάνδη με «πρωταγωνιστή» το χαμογελαστό… σκήνωμα ενός βουδιστή μοναχού! Ο μοναχός LuangPhonPian πέθανε στις 16 Νοεμβρίου 2017 στην Μπανγκόγκ, σε ηλικία 92 ετών. Με καταγωγή από την Καμπότζη, ο Pian πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του υπηρετώντας ως ένας από τους πιο γνωστούς βουδιστές γκουρού στο Lopburi, της κεντρικής Ταϋλάνδης. Όταν πέθανε, η σορός του επιστράφηκε για την ταφή του στον ναό, όπου υπηρέτησε. Αυτήν την εβδομάδα οι ακόλουθοί του έβγαλαν το σώμα του από το φέρετρο, μέρος του παραδοσιακού βουδιστικού τελετουργικού. Ωστόσο, έμειναν έκπληκτοι όταν ανακάλυψαν ότι το σώμα του ήταν σχεδόν άθικτο και να έχει ένα «χαμόγελο» στο πρόσωπό του» (Εφημερίδα ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, 21-1-2018). Συνεχίζει το δημοσίευμα, ότι «Η γαλήνια κατάσταση του Pian περιγράφηκε ως ένα δείγμα ότι ο μοναχός έφτασε στην πραγματική κατάσταση της νιρβάνα. Στον αρχέγονο Βουδισμό, η νιρβάνα ισοδυναμούσε κυρίως με την εκμηδένιση και την εξαφάνιση του πόνου (ντούχκα) που είναι συνδεδεμένος με την επίγεια ζωή των αισθητών αντιλήψεων, της επιθυμίας (κάμα) και της δίψας (τρίσνα) της εμπειρίας. Ο βουδισμός μαχαγιάνα θεωρεί τη νιρβάνα ως μια απόλυτη κατάσταση, στην οποία το αρχέγονο φως της Συνείδησης (πραμπασβάρα-τσίττα) μοιάζει να έχει προέλθει από το κενό (σούνια), πέρα από τη διαφοροποίηση του είναι και του μη είναι. Η νιρβάνα αποτελεί το αποκορύφωμα του διαλογισμού και θεωρείται μια αρκετά αφηρημένη και αμφίσημη έννοια, για την οποία οι βουδιστές του ρεύματος μαχαγιάνα πρεσβεύουν ότι γίνεται κατανοητή μόνο όταν βιωθεί».
Δεν είναι η πρώτη φορά που προβάλλονται τέτοια δήθεν «θαυμαστά» φαινόμενα από τη μυστηριώδη Άπω Ανατολή. Πριν από λίγα χρόνια ξέθαψαν άλλον βουδιστή μοναχό, ο οποίος είχε πεθάνει το 1927 και βρήκαν άφθαρτη τη σορό του. Άλλη είδηση αναφέρει ότι Ινδουιστής γιόγκι δεν έφαγε επί 70 χρόνια, κ.ο.κ. Το αξιοπερίεργο είναι ότι όλα αυτά προβάλλονται με έμφαση και προκαλούν το θαυμασμό των δυτικών. Δεν είναι άσχετη βεβαίως η προβολή τους με τον σύγχρονο οικουμενιστικό και πανθρησκειακό οίστρο, για να πεισθούν οι πάντες ότι θαύματα δεν γίνονται μόνον στον Χριστιανισμό, αλλά και στις άλλες θρησκείες. Ότι δήθεν «όλες οι θρησκείες είναι καλές» και «όλες οδηγούν στο Θεό, με διαφορετικούς δρόμους και τρόπους». Ότι άφθαρτα λείψανα δεν έχει μόνον ο Χριστιανισμός, αλλά και οι άλλες θρησκείες και μάλιστα προβάλλονται τα λείψανα των απωανατολικών ως ασύγκριτα καλλίτερα διατηρημένα, τα οποία και «χαμογελούν», όπως το προαναφερόμενο.
Κατ’ αρχήν θα πρέπει να παρατηρήσουμε πως μουμιοποιημένα πτώματα νεκρών απαντώνται σε όλες τις εποχές, σε πολλούς λαούς και σε όλες τις θρησκείες. Στην Αίγυπτο λ.χ. ανακαλύπτονται συνεχώς χιλιάδες μούμιες. Το ίδιο και στην λατινική Αμερική. Στο Μουσείο της πόλης Guanajuato στο Μεξικό, διατηρούνται περισσότερα από εκατό μουμιοποιημένα ανθρώπινα πτώματα, τα οποία μεταφέρθηκαν εκεί ύστερα από εκταφή από το παρακείμενο νεκροταφείο. Σε πολλές από τις μούμιες του μουσείου αυτού η διατήρηση των πτωμάτων είναι αξιοθαύμαστη.
Το φαινόμενο των άφθαρτων σωμάτων των εκτός της Εκκλησίας νεκρών μπορεί να εξηγηθεί με δύο κυρίως τρόπους. Πρώτον με φυσικό τρόπο, όταν υφίστανται οι κατάλληλες προϋποθέσεις, που είναι απαραίτητες για την παρεμπόδιση, ή τη επιβράδυνση της διαδικασίας της αποσυνθέσεως. Τέτοιες είναι ο τρόπος ταφής, η σύσταση του χώματος, η έλλειψη οξυγόνου, η έλλειψη βακτηριδίων, οι κλιματολογικές συνθήκες, κ.α. Για παράδειγμα στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη ανακαλύφθηκαν μούμιες εκατοντάδων, ή και χιλιάδων ετών, ανθρώπωνεξ’ αιτίας του αλκαλικού εδάφους των βαλτοτόπων των περιοχών αυτών. Στα υψίπεδα της Νοτίου και Κεντρικής Αμερικής ανακαλύφθηκαν θαυμάσια διατηρημένες μούμιες, λόγω του μικροκλίματος, των χαμηλών θερμοκρασιών και της έλλειψης επαρκούς οξυγόνου.
Εκτός από τον φυσικό υπάρχει και ο τεχνητός τρόπος μουμιοποίησης, η λεγόμενη ταρίχευση των νεκρών. Από τα πανάρχαια χρόνια ανακαλύφτηκαν τρόποι ταρίχευσης, όπως στην Αίγυπτο, όπου ταριχεύονταν οι νεκροί, επειδή οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν πως η ζωή συνεχίζεται και μετά τον θάνατο, γι’ αυτό και θεωρούσαν αναγκαία τη διατήρηση του σώματος, της κατοικίας της ψυχής. Ταρίχευση γίνεται και στις μέρες μας. Είναι γνωστή σε όλους η μούμια του Λένιν στη Μόσχα, η οποία διατηρείται θαυμάσια εδώ και σχεδόν έναν αιώνα.
Στην περίπτωση λοιπόν των αφθάρτων σορών των βουδιστών θα πρέπει να συμβαίνει ένα από τα δύο. Ή η φυσική μουμιοποίηση, ή η τεχνητή. Η δεύτερη είναι πιο πιθανή, για να φανεί η δήθεν «αγιότητα» των βουδιστών και να αναδειχτεί ο Βουδισμός ως «αληθινή» θρησκεία, (ή μάλλον θεία φιλοσοφία και σύστημα ζωής).
Αλλά δεν θα μπορούσαμε να αποκλείσουμε και την δαιμονική ενέργεια, η οποία μπορεί να κάμει «θαύματα». Τα θρησκεύματα της ανατολής είναι ειδωλολατρικά και ως εκ τούτου δαιμονικά. Ο διάβολος, σε συνεργασία με τους λάτρεις του, προσπαθεί να μιμηθεί τον Θεό και να «θαυματουργήσει». Εξ’ άλλου τα διάφορα πνευματιστικά φαινόμενα και η μαγεία δεν είναι τίποτε άλλο από ψεύτικα θαύματα, έργα του διαβόλου. Εν προκειμένω, πιθανότατα να πρόκειται για τέτοιου είδους «θαύμα».
Πέραν αυτών εκείνο που πρέπει επισημάνουμε και μάλιστα με έμφαση είναι η ουσιώδης διαφορά που υπάρχει μεταξύ των Ιερών Λείψανων και μάλιστα των αφθάρτων σκηνωμάτων των αγίων της Εκκλησίας μας, όπως του αγίου Σπυρίδωνος, του αγίου Διονυσίου του εν Ζακύνθω, του αγίου Γερασίμου στην Κεφαλονιά, του αγίου Σάββα κ.α. και αυτών των αιρετικών και των αλλοθρήσκων. Τα άφθαρτα σκηνώματα των Αγίων μας είναι αποτέλεσμα πραγματικού θαύματος, διότι έχει αποδειχθεί πως ουδεμία ποτέ ανθρώπινη επέμβαση έγινε για την ταρίχευσή τους. Το σπουδαιότερο απ’ όλα είναι ότι αυτά ευωδιάζουν (τα περισσότερα), και θαυματουργούν, ενώ αντίθετα τα των αιρετικών και αλλοθρήσκων είναι αδύνατον να θαυματουργήσουν. Και τούτο διότι οι άγιοι ως μέλη Χριστού, έχουν καταστεί φορείς των Ακτίστων Ενεργειών του Θεού.
Κλείνοντας θα θέλαμε να τονίσουμε για πολλοστή φορά την προσοχή των πιστών μας, να μην δίνουν σημασία σε κάτι τέτοιες ειδήσεις, οι οποίες, ειρήσθω, μπορεί να είναι και σε πολλές περιπτώσεις, κατασκευασμένες. Να έχουν υπόψη τους πως ο σύγχρονος οικουμενιστικός θρησκευτικός συγκρητισμός μεταχειρίζεται κάθε τρόπο και μέσον, προκείμενου να εδραιώσει και να προωθήσει τους στόχους του, που είναι η δημιουργία της Πανθρησκείας. Να μένουν εδραίοι στην μόνη σώζουσα και αδιάφθορη Ορθόδοξη Πίστη. Να μείνουν μακριά από τις πρακτικές της ανατολικής «πνευματικότητας» (αστρολογία, γιόγκα, διαλογισμό, δεισιδαιμονίες, μαντικές, μαγείες, κλπ). Διότι δεν μπορούμε να υπηρετούμε δύο κυρίους, όπως μας διαβεβαίωσε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός (Ματθ.6,24). Οι σύγχρονες προκλήσεις είναι μεγάλες και οι παγίδες πολύ καλά στημένες, για να μας αποσπάσουν από τη χάρη του αληθινού Τριαδικού Θεού, την σωστική αγκαλιά της Εκκλησίας μας και να μας προσδέσουν με τις νοητές αλυσίδες του αποκρυφισμού στη δουλεία του «απ’ αρχής ανθρωποκτόνου» (Ιωάν.8,44).

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

* Φωτογραφία: Από την εκταφή του βουδιστή μοναχού πριν από μερικούς μήνες

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Τι φταίει, Γέροντα, που θυμώνω με το παραμικρό…


–Γέροντα, εγώ νομίζω ότι δεν θυμώνω, αλλά απλώς νευριάζω.
–Πώς γίνεται αυτό, βρε παιδί; Αν νευριάζης, πρέπει να εξετάσης να δης μήπως έχεις το πάθος του θυμού. Άλλο αν κάποιος νευριάση και πη καμμιά κουβέντα, επειδή είναι νευριασμένος ή έχει κάποιο πρόβλημα, έναν πόνο κ.λπ. Τότε «καλημέρα» να του πη ο άλλος , «δεν με παρατάς κι εσύ!» – μπορεί να του απαντήση. Μα καλά, «καλημέρα» του είπε∙ δεν του είπε κάτι κακό. Αυτός όμως είναι κουρασμένος, έχει τον πόνο του, γι’ αυτό αντιδρά έτσι. Βλέπεις, και το πιο υπομονετικό γαϊδουράκι, όταν το παραφορτώσης, θα κλωτσήση.
–Γέροντα, όταν δεν είμαι συμφιλιωμένη με τον εαυτό μου, μου φταίει το καθετί και αντιδρώ.
–Αν δεν είσαι συμφιλιωμένη με τον εαυτό σου , αυτό σημαίνει ότι έχεις μια πνευματική αδιαθεσία και είναι φυσικό μετά να αντιδράς. Όπως, όταν κάποιος είναι σωματικά άρρωστος, χάνει καμμιά φορά την υπομονή του και κουράζεται λ.χ. να ακούη τους άλλους να μιλάνε, έτσι και όταν δεν είναι σε καλή πνευματική κατάσταση, του λείπει η εγρήγορση, η υπομονή , η ανεκτικότητα.
–Τι φταίει, Γέροντα, που θυμώνω με το παραμικρό;
–Φταίει που πιστεύεις ότι πάντοτε φταίνε οι άλλοι. Ο θυμός σ’ εσένα ξεκινάει από τους αριστερούς λογισμούς που βάζεις για τους άλλους. Εάν βάζης δεξιούς λογισμούς, δεν θα εξετάζης τί σου είπαν ή πώς σου το είπαν, θα παίρνης το βάρος επάνω σου και δεν θα θυμώνης.
–Όμως, Γέροντα, δεν μπορώ να πιστέψω ότι πάντοτε φταίω εγώ.
–Φαίνεται, υπάρχει μέσα σου κρυφή υπερηφάνεια. Να προσέχης, γιατί ο θυμός έχει μέσα δικαιολογία, υπερηφάνεια, ανυπομονησία, αναίδεια.
–Γέροντα, γιατί σήμερα οι άνθρωποι νευριάζουν τόσο εύκολα;
–Τώρα και οι μύγες νευριάζουν! Έχουν πείσμα, θέλημα!… Παλιά, αν τις έδιωχνες, έφευγαν. Τώρα, επιμένουν… Είναι όμως αλήθεια ότι και μερικά επαγγέλματα σήμερα όχι μόνο δεν βοηθούν για την ψυχική ηρεμία, αλλά και τον εκ φύσεως ήρεμο άνθρωπο μπορεί να τον κάνουν νευρικό.
–Γέροντα, εγώ όταν ήμουν στον κόσμο, θύμωνα πολύ∙ τώρα στο μοναστήρι γιατί δεν θυμώνω;
–Πολλές φορές ,από μερικές εξωτερικές αφορμές αγανακτεί ο άνθρωπος και ξεσπά, επειδή δεν αναπαύεται με αυτό που κάνει και θέλει κάτι άλλο. Αυτές όμως οι αντιδράσεις είναι εξωτερικές σκόνες που φεύγουν, όταν βρη ο άνθρωπος αυτό που τον αναπαύει.
Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη

Από το βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ο Άγιος Παΐσιος εξηγεί τι αισθάνεται κάποιος, όταν πεθαίνει

«Γέροντα, όταν πεθάνει ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;»  Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;», αλλά «φαϊν...