Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Τι λένε οι άγιοι Πατέρες υπέρ των αμαρτωλών

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΝ
Πολλοί δυσκολεύονται να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν σε άλλον άνθρωπον, που με την συμπεριφορά του μένει αμετανόητος. Την απάντηση στην απορία τους βρίσκουμε στο “Γεροντικό”, εκεί, που γίνεται λόγος για τον Αββά Δανιήλ. Είναι μια παραλλαγή της διδασκαλίας του Απ. Παύλου για τους αιρετικούς: “ Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού”( Τιτ. Γ, 10). Τον νουθετείς μια φορά, τον νουθετείς δεύτερη φορά και αν δεν μετανοήσει τον αφήνεις στο έλεος του Θεού. Το ίδιο ισχύει για πολλές περιπτώσεις, όταν θέλουμε να ζήσουμε σωστά εν Χριστώ Ιησού. Ιδού το σχετικό κείμενο από το “Γεροντικόν”.
          “Διηγήθηκε ο Αββάς Δανιήλ, ότι τον καιρό που ήταν σε Σκήτη ο Αββάς Αντώνιος, υπήρχε εκεί κάποιος μοναχός οπού έκλεβε τα εργαλεία και τα σκεύη των Γερόντων. Και τον πήρε ο Αββάς Αρσένιος στο κελλί του, θέλοντας  και αυτόν να κερδίσει και τους Γέροντες να αναπαύσει. Και του λέγει: “ Ό,τι θέλεις, εγώ θα σου το δίνω. Μονάχα να μη κλέψεις”. Και του έδωσε χρυσάφι και νομίσματα και ιματισμό και όλα όσα χρειαζόταν. Αλλά εκείνος πήγαινε πάλι και έκλεβε. Οι Γέροντες, λοιπόν, βλέποντας ότι δεν σταμάτησε, τον έδιωξαν και έλεγαν ότι, αν βρεθεί αδελφός να έχει μια αδυναμία, σαν ελάττωμα, πρέπει να τον υπομένουμε. Αν όμως κλέβει και παρά τις νουθεσίες δεν κόβει την συνήθειά του αυτή, πρέπει να τον διώχνουμε. Γιατί και την ψυχή του ζημιώνει και όλους ίσους ζουν εδώ τους αναστατώνει”.
           Η ανοχή απέναντι στον αμαρτωλό δεν πρέπει  να τον ενθαρρύνει και να εκλαμβάνεται ως ανοχή έναντι της αμαρτίας. Γι’ αυτό και πρέπει πάντοτε να θυμόμαστε τον χρυσό κανόνα του Μ. Βασιλείου: “Φθείρουσιν ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί”, δηλαδή διαφθείρουν το καλόν ήθος και την ψυχή του ανθρώπου οι κακές συντροφιές με αμαρτωλούς ανθρώπους. Γι’ αυτό “μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού”.
     Π. Μ. ΣΩΤΉΡΧΟΣ

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

K. Γανωτής: Για την κατάθλιψη


Η ευθυμία που δείχνουν οι σημερινοί άνθρωποι είναι διανοητικά επιτηδευμένη. Έχουν πεισθεί οι άνθρωποι από την ψυχολογική προπαγάνδα ότι χαρά είναι η επιδερμική ηδονή, η ικανοποίηση των σαρκικών επιθυμιών και, όταν βρίσκονται αυτές οι προϋποθέσεις, «πείθονται» ότι είναι ευτυχισμένοι, χαρούμενοι. Κι επειδή έχουν ασυνείδητα την ειδοποίηση της ανεπάρκειας αυτής της ευτυχίας, βάζουν ένταση μεγάλη για να καλύψουν το αίσθημα αυτό και τότε φαίνονται πολύ ψυχαγωγούμενοι, πολύ κεφάτοι.
Αυτά βέβαια μας τα δείχνει η παρατήρηση, αλλά έχομε και πολλούς τρόπους να την επιβεβαιώσομε αυτή την παρατήρηση. Ο σημερινός άνθρωπος στη μεγάλη πλειοψηφία βρίσκεται σε διαρκή αγανάκτηση για τα εμπόδια της ευτυχίας του και για τους εχθρούς του. Βλέπομε να φτάνουν οι άνθρωποι στα δικαστήρια και να δικάζονται για διάφορες αδικίες μικρές και μεγάλες, σε ποσοστά πολύ μεγαλύτερα από παλαιότερες εποχές. Αυτή η ανικανότητα συνδιαλλαγής είναι μια από τις ενδείξεις της πλήξης, που κυριαρχεί στα συναισθήματα του σημερινού ανθρώπου, που δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τίποτε και με κανένα. Βλέπομε ότι ο σημερινός άνθρωπος δεν αναπαύεται με καμμιά ευχαρίστηση και πολύ γρήγορα χάνει την ευχαρίστησή του και ζητάει αλλαγές. Ακόμα και στο γάμο χάνει πολύ σύντομα την ευχαρίστησή του από το πρόσωπο του/της συζύγου κι έτσι έχομε τα πολλά διαζύγια, τις διαστάσεις, τους οικογενειακούς καυγάδες, ειδικά τις συγκρούσεις και τους διαπληκτισμούς με τα κληρονομικά. Σχεδόν κανείς δεν θυσιάζει το παραμικρό, για να διατηρήσει τη γλυκιά σχέση με τ’ αδέρφια του.
Μπορείτε να φαντασθείτε το πρόσωπο ενός τέτοιου ανθρώπου γελαστό; Προτιμάει την πίκρα και το μίσος ακόμη προκειμένου να κερδίσει ένα μικρό κομματάκι αμφισβητούμενης γης. Και η πλήξη ύστερα μονιμοποιείται στην ψυχή του. Βλέπετε, όλη η παγκόσμια ιστορία κυριαρχείται από την ιδέα της δικαιοσύνης· όλη η θεολογία των προ Χριστού λαών, και του Ισραήλ ακόμα, και όλη η θεολογία, η ψυχολογία και η κοινωνιολογία μαζί με την πολιτική των χωρίς Χριστό λαών και ατόμων ρυθμίζεται από την δικαιοσύνη. Όλοι την επικαλούνται, όσο κι αν όλοι δυστυχούν απ’ αυτήν, νικητές και νικημένοι. Άλλο βέβαια πράγμα η επιβολή της δικαιοσύνης και άλλο η ταπεινή αποδοχή της. Όποιος αποδέχεται τη δικαιοσύνη με υπομονή κι ευχαριστία, έστω κι αν είναι σε βάρος του, αυτός βγαίνει απ’ τα πλαίσια της δικαιοσύνης, είναι ίσος μ’ αυτόν, που παραιτείται από την δικαιοσύνη.
Συνήθως οι άνθρωποι έχουν διαφορές δικαιοσύνης με την ψυχή τους. Η συνείδησή τους είναι φορτωμένη με ενοχές ανεξομολόγητες. Ενώ υποφέρουν από τις ενοχές, δεν θέλουν ν’ απαλλαγούν απ’ αυτές. Υπάρχει μια γλύκα της κόλασης στις ενοχές· είναι αυτό η κλασσική απάτη του δαίμονα. Ακόμα και τις σαρκικές ηδονές τις θέλουν πολλοί αναμιγμένες με τις ενοχές. Κοιτάξτε όλα τα πρόσωπα των κινηματογραφικών έργων της μικρής και της μεγάλης οθόνης, καθώς και όλων των κοσμικών περιοδικών. Όλα είναι καταθλιμμένα αλλά όχι λυπημένα, κρατούν σκληρά κολλημένη επάνω τους τη σκοτεινή όψη και όταν ακόμα γελούν!
Η κατάθλιψη ξαπλώθηκε στην εποχή μας και στον πολύ λαό και στους απλούς πολίτες, γιατί η ευημερία σε συνδυασμό με τις πολλές πληροφορίες ανεβάζει την αλαζονεία και των φτωχών ανθρώπων. Η διαφήμιση των αγαθών και το «δημοκρατικό» καλόπιασμα με τη συνεχή αναφορά των δικαιωμάτων ξετσιπώνει το λαό και τους κάνει να νιώθουν και να φέρνονται σαν άρχοντες. Έτσι φορούν και οι λαϊκοί άνθρωποι το μολυβένιο προσωπείο των αστών, που κρίνουν, επικρίνουν και βλαστημούν αυτούς που επηρεάζουν τη μοίρα μας, δηλαδή την υλική μας ευημερία.
Όσοι έχομε δει τον πίνακα του Γκρέκο «Ο μεγάλος Ιεροεξεταστής», θα έχομε πάρει μια επαρκή γεύση της κατάθλιψης που γεννιέται από την ηθική και τη θρησκεία, ή καλύτερα από την ηθική της θρησκείας. Ο μεγάλος Ιεροεξεταστής εκφράζει το πρόσωπο του ανθρώπου, που ενοχοποιεί όλους όσοι δεν είναι τέλειοι στις υποχρεώσεις τους απέναντι στο Θεό. Κι επειδή βέβαια δεν βρέθηκε ως τώρα κανένας τέλειος, ο Ιεροεξεταστής είναι το πρόσωπο της κόλασης για όλους και για όλα. Και μέσα στο παραλήρημα της δικαιοκρισίας ο χαρακτηριστικός αυτός εκπρόσωπος της Δυτικής Χριστιανοσύνης ξεχνάει ότι είναι κι αυτός αμαρτωλός, ξεχνάει την αγάπη του Θεού και την μετάνοια. Το πρόσωπό του δείχνει την αποκρουστική κόλαση. Ένας Ορθόδοξος ζωγράφος σαν τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο χάρισε στον κόσμο ένα πειστικό και αληθινό ορισμό της Δυτικής Θεολογίας.
Η κατάθλιψη είναι αποτέλεσμα του πολιτισμού. Ο πολιτισμός είναι η παγκόσμια επιχείρηση αποκατάστασης του χαμένου κύρους του ανθρώπου ύστερ’ από την απώλεια του Παραδείσου. Βέβαια η σκληρή ζωή με τα αγκάθια και τα τριβόλια, με τον ιδρώτα του προσώπου, με τους πόνους της γέννας κτλ. απαιτούσε μια προσπάθεια του ανθρώπου να ανακουφίσει το κορμί του και την ψυχή του μέσα στην έρημο της εξορίας του. Άλλωστε γι’ αυτό εφοδίασε ο Θεός τους Πρωτοπλάστους με φύλλα συκής και με δερμάτινους χιτώνες. Από τη σχετική βελτίωση όμως μέχρι το παραλήρημα του θριάμβου του ανθρώπου, που ένιωσε κάποια στιγμή πως έφτιαξε το δικό του Παράδεισο, υπάρχει η απόσταση, που μέσα σ’ αυτήν γεννιέται η κατάθλιψη.
Στις μέρες μας η κατάθλιψη, ενώ δεν ομολογείται και μάλλον κρύβεται πίσω από τις διαφημίσεις και τους λόγους των πολιτικών, ανιχνεύεται εύκολα και μάλιστα συνειδητοποιημένη και αυτοεξομολογούμενη. Πόσο προδίδεται από τα παραισθησιογόνα, που είναι τόσο απαραίτητα, μα πάρα πολύ απαραίτητα! Αν πάρομε υπ’ όψιν μας και τη νικοτίνη και τα οινοπνευματώδη, ίσως φτάνομε στην υψηλότερη δαπάνη εισοδήματος. Αν διαπιστώσομε ότι ο κόσμος δαπανά για τα παραισθησιογόνα περισσότερο μέρος του εισοδήματός του απ’ όσα δαπανά για την τροφή του, τότε θα εκτιμήσομε την πλήξη σαν πρώτο κίνητρο εργασίας γενικά των ανθρώπων!
Και δεν είναι μόνο τα παραισθησιογόνα που προδίδουν την πλήξη. Είναι οι θορυβώδεις διασκεδάσεις, είναι οι διαστροφές, ομοφυλοφιλίες, παιδεραστίες και άλλες «φιλίες» που δεν λέγονται, είναι η συσσώρευση πλούτου, είναι το χόμπυ, είναι η μόδα, η εξουσιολαγνεία και άλλα ακόμη, που δείχνουν ένα πρόσωπο του σύγχρονου ανθρώπου αγέλαστου, αγχωμένου μέχρι την τελευταία του πνοή, διαρκώς ανήσυχου, φοβισμένου και επιθετικού.
Αν φέρομε στο νου μας το πρόσωπο ενός φιλότιμου και υγιούς χριστιανού, θα εντυπωσιαστούμε πρώτ’ απ’ όλα από το πόσα πράγματα δεν χρειάζεται. Ένα κελλί φυλακής συνήθως είναι πλουσιότερο απ’ το κελλί ενός ασκητή, που το φτιάχνει συχνά μόνος του και μπαίνει μέσα με αγαλλίαση. Και ένα σπίτι αστού (λαϊκού) χριστιανού στερείται πολλά και ακριβά πράγματα, χωρίς ο νοικοκύρης του να αισθάνεται καμμιά στέρηση. Τα αγαθά που στερούμαστε σε εποχές κρίσης και αγανακτούμε γι’ αυτό είναι αυτά, που ένας σωστός χριστιανός θα τα χαρακτήριζε περιττά ή σχεδόν περιττά. Κι όμως γι’ αυτά τα σχεδόν περιττά αναστατώνονται οι δρόμοι από τις συντεχνίες, αυτοκτονούν άνθρωποι, περιφέρονται βαρύθυμοι άνθρωποι στους δρόμους, χωρίζουν αντρόγυνα, μισούνται αδέρφια μεταξύ τους!…
Αν ο χριστιανός φυλάξει την πίστη του, διατηρήσει την προσευχή του, τηρήσει τις νηστείες του και την απλότητά του, τότε θα μπορεί να έχει ιλαρό πρόσωπο και να δοξάζει το Θεό για την επάρκεια των αγαθών του, θα μπορεί να ψάλλει χαρούμενος και παρηγορημένος μέρα και νύχτα και να παρηγορεί και άλλους, που θα τρέχουν κοντά του.
Η πλήξη θα πετάξει σαν ένα αρπακτικό που πήγε να καθήσει επάνω του, για να τον φάει, και έφυγε σκιαγμένο από μια δύναμη μεγάλη. Ο Περικλής στον Επιτάφιό του λέει ότι οι πλούσιοι Αθηναίοι έχουν ωραία σπίτια, κατασκευές γενικότερα «ων καθ’ ημέραν η τέρψις το λυπηρόν εκπλήσσει». Μ’ αυτά τα λόγια του ομολογεί ότι στις καρδιές των μεγαλοδύναμων εξουσιαστών υπήρχε «το λυπηρόν» που κάθονταν επάνω τους σαν αρπαχτικό, και με τα ωραία σπίτια τους το «σκιάζανε» να φύγει κάθε μέρα. Και κάθε μέρα βέβαια ξαναγύριζε.

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ υπέρ των αμαρτωλών


Πως θυσιάζεται ο πιστός
Η κορυφή της αγάπης της αληθινής, κατά τον λόγον του Κυρίου είναι να θυσιάζεται ο πιστός για τους άλλους ανθρώπους: “Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει,ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού” (Ιωάν. 15,13). Πως μπορεί όμως να θυσιάζεται κανείς για τους άλλους στην καθημερινή ζωή του; Δεν θυσιάζονται όλοι, ούτε μπορούμε σαν τον Θεάνθρωπο, πάνω σ’ ένα σταυρό. Μπορεί όμως ο καθένας να εκδηλώσει την αγάπη του με πολλούς τρόπους θυσίας, αφού η αγάπη η αληθινή είναι πάντα μια θυσία του εαυτού μας  για τους άλλους. Έναν τέτοιο τρόπο μας φανερώνει και ο Άγιος Ποιμήν με συντομία. Ιδού τα λόγια του:
          “ Είπε κάποτε ο Αββάς Ποιμήν: “Μεγαλύτερη αγάπη δεν μπορεί να βρει κανείς, εκτός από την αγάπη εκείνη, που μας οδηγεί να προσφέρουμε την ίδια τη ζωή μας για χάρη του διπλανού μας. Έτσι, αν ακούσει κάποιος λόγο πονηρό, δηλαδή λυπηρό για τον ίδιο, και ενώ μπορεί ο ίδιος, να απαντήσει όμοια με λυπηρό, αλλά αγωνίζεται μέσα του να μη μιλήσει, η ακόμα, αν αδικηθεί και υπομένει και δεν εκδικείται, αυτός προσφέρει τη ζωή του θυσία για χάρη του άλλου”.
          Ποιος, από μας, ας αναλογισθούμε, ποιος ανέχεται τις προσβολές, η τις αδικίες των άλλων και δεν τρέχει να βρει το δίκιο του η δεν απαντά και μάλιστα σκληρά στα όσα δυσάρεστα του λένε; Αυτός, ο τρόπος, που μας συμβουλεύει ο Άγιος Ποιμήν είναι ένα αληθινό καθημερινό σχολείο αγάπης.
  Π. Μ. ΣΩΤΗΡΧΟΣ 
         

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

Ορθόδοξη ζωή κατά τους άγιους Πατέρες ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ



Για την τεχνική και την στρατηγική του πνευματικού αγώνα μας διδάσκει άλλος ένας σπουδαίος Άγιος, που ονομάζεται κι αυτός Συμεών και η Εκκλησία μας τον αποκαλεί “Νέον Θεολόγον”. Γράφει λοιπόν ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος για την προσοχή και προσευχή, που πρέπει να είναι πάντα σφιχταγκαλιασμένες: “ Η προσοχή πρέπει να είναι τόσον δεμένη και αχώριστος με την προσευχήν, καθώς είναι δεμένον και αχώριστον το κορμί με την ψυχήν και το ένα χωρίς το άλλο δεν μπορεί να σταθεί. Και η προσοχή πρέπει να πηγαίνει εμπρός και να βιγλίζει τους εχθρούς, ωσάν ένας βιγλάτορας(φρουρός) και αυτή πρώτον να πολεμεί με την αμαρτία και να αντιστέκεται εις τους κακούς λογισμούς που έρχονται εις την ψυχή. Και κατόπιν από την προσοχήν να ακολουθεί η προσευχή, η οποία αφανίζει και θανατώνει παρευθύς όλους εκείνους τους πονηρούς λογισμούς, που επολέμησε προτύτερα η προσοχή, διότι αυτή μοναχή δεν ημπορεί να τους θανατώσει. Και εις αυτόν τον πόλεμο της προσοχής και της προσευχής κρέμεται η ζωή και ο θάνατος της ψυχής, διότι ανίσως και με την προσοχή φυλάττωμεν καθαράν την προσευχή, προκόπτομεν”.

       Π. Μ. Σωτήρχος

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

Άλλαξε το Σύστημα! (Ο Ρόλος της Εκπαίδευσης)


Δείτε το συγκλονιστικό βίντεο κινουμένων σχεδίων «Cogs«. Μας υπενθυμίζει την -εν δυνάμει- μεταμορφωτική δύναμη της εκπαίδευσης να αλλάξει τη προδιαγεγραμμένη (;) μοίρα ανθρώπων που δεν τους δόθηκαν ευκαιρίες. Προϋπόθεση: η ενσυναίσθηση, η θυσία, η αγάπη, η πράξη όσων αποφασίσουν να αλλάξουν τροχιά και να κάνουν κάτι γι’ αυτό.

Υστερόγραφο:

Για τον Χριστιανό ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος ως εικόνα του Χριστού. Αυτό παρέχει προνομιακή θέση στο ερώτημα της ελευθερίας του ανθρώπου, και της ευθύνης του απέναντι σε ό,τι φέρνει η ζωή και η ίδια του η δημιουργικότητά. Περιορισμένη κι όχι απόλυτη η ανθρώπινη ελευθερία, δύναται να διευρυνθεί πραγματικά και ποιοτικά, όχι μέσω διαφόρων τεχνικών αυτοβελτίωσης (οι οποίες άλλωστε δεν υπερβαίνουν τους περιορισμούς της κτιστότητας), αλλά μέσω όσων δωρίζει στον άνθρωπο το αρχέτυπό του, ο Θεός.

Θανάσης Παπαθανασίου

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2018

ΟΡΘΌΔΟΞΗ ΖΩΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ Να ζητούμε το έλεος



Κάποιος Γέροντας είπε: “Να μη ζητούμε τη Χάρι του Θεού, γιατί δεν την αξίζουμε όλοι εμείς, που αμαρτάνουμε καθημερινά. Το έλεος Του μόνον να ζητούμε, γιατί είμαστε ανάξιοι για δωρεές. Να παρακαλούμε να μας λυπηθεί και να μας σώσει κι ας είμαστε ανάξιοι για σωτηρία...” Και ο Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος έγραφε προς τον Θεόδουλο: “ Ο Κύριος θέλοντας να δείξει ότι κάθε εντολή την εκτελούμε από χρέος, ενώ η υιοθεσία, που προσφέρει, συντελείται στους ανθρώπους με το αίμα Του, λέγει: “Όταν κάνετε όσα έχετε διαταχθεί, να πείτε ότι είμαστε αχρείοι δούλοι και κάναμε αυτό που οφείλαμε”. Γι’ αυτό δεν είναι μισθός έργων η Βασιλεία των Ουρανών, αλλά χάρη και δωρεά στους δούλους του. Δεν απαιτεί ο δούλος την ελευθερία ως δωρεά. Οφειλέτες είμαστε πάντοτε και μηδαμινοί και ασυγχώρητοι ενώπιον του Θεού και “ουδείς άξιος” ακόμη και για την συγχώρηση. Όλα είναι δωρεά και έλεος της απερίγραπτης αγάπης του Θεού.
Π.Μ.Σωτήρχος

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

Ανακομιδή Ιερών λειψάνων του Οσίου Γερασίμου του Νέου Ασκητή



Ο Όσιος Γεράσιμος,γεννήθηκε το 1509 μ.Χ. στα Τρίκαλα της Κορινθίας. Καταγόταν από την επίσημη οικογένεια των Νοταράδων και ήταν γιος του Δημητρίου και της Καλής. Από μικρός έλαβε χριστιανική και αρχοντική ανατροφή και διακρινόταν στο σχολείο για την ευστροφία και την ευφυΐα του μυαλού του. Ευγενική ψυχή ο Γεράσιμος, συμπαθούσε τους φτωχούς συμμαθητές του και τους βοηθούσε με κάθε τρόπο. Όταν έφτασε σε ώριμη ηλικία, περιηγήθηκε διάφορα μέρη, όπως την Ζάκυνθο, την Κωνσταντινούπολη και τα γύρω απ' αύτη, το Άγιον Όρος, διάφορες Μονές της Ανατολής για να μείνει στην Ιερουσαλήμ. Εκεί υπηρέτησε σαν νεωκόρος για ένα χρόνο στον Ναό της Αναστάσεως και χειροτονήθηκε Διάκονος και αργότερα Πρεσβύτερος, από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Γερμανό. Κατόπιν έφυγε και από 'κει και κατέληξε στην τοποθεσία Ομαλά της Κεφαλονιάς, όπου έκτισε γυναικείο Μοναστήρι και το ονόμασε Νέα Ιερουσαλήμ. Στη Μονή αυτή λοιπόν, αφού έζησε ασκητικά και ανέπτυξε μεγάλες αρετές, βοηθώντας πνευματικά και υλικά τους κατοίκους της Κεφαλονιάς, απεβίωσε ειρηνικά στις 15 Αυγούστου του 1579 μ.Χ., σε ηλικία περίπου 70 ετών.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Αὐτόμελον.

Τῶν Ὀρθοδόξων προστάτην καὶ ἐν σώματι ἄγγελον, καὶ θαυματουργὸν θεοφόρον νεοφανέντα ἡμῖν, ἐπαινέσωμεν πιστοὶ θεῖον Γεράσιμον· ὅτι ἀξίως παρὰ Θεοῦ ἀπείληφεν, ἰαμάτων τὴν ἀέναον χάριν· ῥώννυσι τοὺς νοσοῦντας, δαιμονῶντας ἰᾶται· διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων στερείται βασικά αγαθά



Αποτελεί ιδιαίτερα θλιβερή είδηση για την πατρίδα μας η έρευνα της Eurostat για το 2016, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη πεντάδα των χωρών που οι πολίτες της στερούνται βασικά υλικά και κοινωνικά αγαθά. Μετά την Ρουμανία και την Βουλγαρία, που κρατούν τα σκήπτρα,ακολουθεί η Ελλάδα στην τρίτη θέση, και η Ουκρανία και Λιθουανία στην τέταρτη και πέμπτη αντίστοιχα. Δεν περιμένουμε βέβαια τις έρευνες να αναδείξουν  αυτό που βιώνει τα τελευταία χρόνια η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, αλλά σίγουρα συνειδητοποιούμε καλύτερα το μέγεθος της οικονομικής  ύφεσης και της απουσίας του κοινωνικού κράτους στα χρόνια αυτά της κρίσης.

          Αυτό ας γίνει αφορμή να επιδείξουμε περισσότερη αλληλεγγύη και φιλανθρωπία στις ευπαθείς ομάδες. Ο συνάνθρωπος τη διπλανής πόρτας πονά, πεινά, υποφέρει και χρειάζεται την δική μας  στήριξη. Αν δεν έχουμε να του προσφέρουμε υλικά αγαθά, μπορούμε να τον στηρίξουμε με έναν λόγο, και σίγουρα με την προσευχή μας. Ας ανοίξουμε την παγωμένη και σκεβρωμένη πόρτα της καρδιάς να μπει ο Θεός, και τότε σίγουρα θα χωρέσει και ο συνάνθρωπός μας.    

 “Αγία Λυδία”, τ.538    

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018

Προσευχή για ασθενείς



Φιλεύσπλαχνε πατέρα, που ποτέ δεν λυπείς τα τέκνα Σου παρά μόνο για το καλό τους, ελέησε τους βασανισμέ­νους δούλους Σου, αδελφούς μας που μαραίνονται επί τόσο χρόνο, κάτω από το "βάρος της χειρός Σου". Δώσε τους δύναμη, Κύριε, να στηρίξουν την αδυναμία τους, και υπομονή να αντέξουν τους πόνους, δίχως γογγυσμούς στις αποφάσεις Σου.

Συγχώρεσε κάθε άκριτη και αλόγιστη έκφραση, στην οποία η αγωνία τους ώθησε τη γλώσσα τους, παρά το γεγο­νός ότι η καρδιά τους συνεχίζει να είναι υποταγμένη στη θέλησή Σου.

Κατάπνιξε, εντός τους, Κύριε, κάθε άπληστη επιθυμία για ζωή, και λιγόστεψε τους φόβους τους για τον θάνατο, μεταδίδοντας τους μία ταπεινή, μα βέβαιη, ελπίδα για το άμετρο έλεος Σου.

Δώσε τους ειλικρινή μεταμέλεια για όλες τις παραβά­σεις και παραλείψεις τους, και σταθερή απόφαση να περά­σουν το υπόλοιπο της ζωής τους προσπαθώντας να τηρή­σουν το θέλημά Σου.

Σε παρακαλούμε, επίσης, να οργανώσεις τις σκέψεις τους, και να διατηρήσεις σ' αυτούς την χρήση της μνήμης και του λογικού τους, κατά τη διάρκεια της αρρώστιας τους.

Δώσε τους ορθή κατανόηση και αντίληψη για τη μα­ταιότητα, την ανοησία και την ασημαντότητα όλων των ανθρώπινων πραγμάτων, και κάνε να γεννηθεί εντός τους, ειλικρινής προς Εσένα αγάπη, "ἐν τῷ μέσῳ" των βα­σάνων τους. Αποδέξου και ανταπόδωσε όλες τις καλές πράξεις τους, και συγχώρεσε τους τις προσβολές εναντίον Σου. Επανόρθωσε αληθώς, όσα, από αδυναμία της μνήμης τους έχουν απολησμονήσει.

Και τώρα, Κύριε, απευθυνόμαστε προς Εσένα, υπέρ η­μών και των υπολοίπων θλιμμένων φίλων. Μην αφήσεις τη λύπη μας να βασανίσει τη σκέψη των αδελφών μας, και να επιδρά δυσμενώς στην παρούσα ασθένεια τους. Δέξου και συγχώρεσε τις ειλικρινείς ικεσίες μας, για μακρύτερη παραμονή τους στον κακό τούτο κόσμο, προκειμένου να επιτελέσουν αυτό που αποκαλούμε εκπλήρωση του έργου Σου· και αφού ο ίδιος έχεις υποσχεθεί ότι όπου μαζευτούν δύο ή τρεις πιστοί στο Όνομα Σου είσαι και Εσύ ἐν τῷ μέσῳ αυτών, προς ευόδωση της παράκλησης τους.

Φιλεύσπλαχνε Κύριε, ελέησε και εμάς, που συναντη­θήκαμε εδώ, στο Όνομα Σου, ώστε οι παρακλήσεις μας, τις οποίες κάνουμε τώρα υπέρ αυτών, και υπέρ ημών, να ευο­δωθούν. Δια της χάριτος του Ιησού Χριστού, του Κυρίου μας. ΑΜΗΝ.
enoriako

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΖΩΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ



ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΝΗΣΘΗΤΙ ΠΡΩΤΟΝ
Η πρωτόνοια είναι το πρώτον πράγμα που σκέπτεται ο άνθρωπος μόλις ξυπνήσει. Και αυτή η πρώτη σκέψη επηρεάζει όλην την διαθεσιν του ανθρώπου στον υπόλοιπο χρόνον την ημέρας. Γι’ αυτό και ο χριστιανός, μόλις ξυπνήσει, να αφιερώσει την πρώτην σκέψη και την προσοχή του στον Χριστό.

          Αυτός είναι ένας κανόνας της αληθινής πνευματικής ζωής. Γι’ αυτό και ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης μας συμβουλεύει: “ ‘Όλοι ανεξαιρέτως, ιερωμένοι, λαϊκοί και μοναχοί, όταν εγείρωνται από τον ύπνον, πρέπει να σκεφθούν και να θυμηθούν πριν από όλα τον Χριστό και αυτό να είναι η πρώτη προσφορά και θυσία, που προσφέρουν στον Χριστό”.

          Η φράση του αγίου “Χριστού μνησθήναι πρώτον” μπορεί να μας γίνει μια ωραία καθημερινή συνήθεια και σιγά -σιγά μια ολοκάρδιος βιωματική αρχή μνήμης του Θεού του Ελεούντος και Σώζοντος ημάς. Ας πλησιάσουμε τους Αγίους, για να μας οδηγήσουν με την ζωή και τη διδασκαλία τους στον Χριστό.

          Π. Σωτήρχος

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Οι Iron Maiden έβαλαν “φωτιά”



Η φρικτή τραγωδία στο Μάτι της Αττικής βύθισε στο πένθος την πατρίδα μας την αποφράδα εκείνη νύχτα της 23ης του περασμένου Ιουλίου. Έγιναν γι’ αυτήν πολλές συζητήσεις. Λίγοι όμως ήταν διατεθειμένοι να σκύψουν βαθύτερα στο θέμα και να αναζητήσουν τα πραγματικά αίτια μιας συμφοράς με εκατόμβη νεκρών και ανυπολόγιστες καταστροφές.

          Κάποιοι απ’ αυτούς που το έκαναν επεσήμαναν ένα ιδιαίτερο υβριστικό γεγονός που έλαβε χώρα τρεις μέρες πριν, στις 20 Ιουλίου, και το οποίο ακόμη και μόνο του μπορεί να εξηγήσει την παραχώρηση του Θεού που είχε ως αποτέλεσμα τη φοβερή εκείνη καταστροφή

          Αναφερόμαστε στην πολυδιαφημισμένη συναυλία των Iron Maiden στο Tera Vibe Park της Μαλακάσας, η οποία δεν απέχει παρά λίγα μόνο χιλιόμετρα από τον χώρο των καταστροφών. Περίπου 36.000 νέοι παρακολούθησαν τη συναυλία με πάθος, ζητωκραυγάζοντας και επευφημώντας μανιωδώς το παγκόσμιας αναγνώρισης μουσικό αυτό συγκρότημα της heavy Metal  μουσικής, το οποίο όμως κατηγορείται βάσιμα ότι έχει σχέση με τον σατανισμό.

          Αν και τα μέλη του αρνούνται αυτήν την κατηγορία, εν τούτοις τα τραγούδια τους με έντεχνο και αφανή τρόπο παραπέμπουν στον σατανά.

          Πολλοί και κυρίως οι νέοι, επηρεασμένοι από την υψηλή ποιητική των στίχων τους και τη δυνατή άγρια μουσική τους, δεν αντιλαμβάνονται τα υποκρυπτόμενα νοήματα.΄Όμως για έναν προσεκτικό παρατηρητή ο επηρεασμός των Iron Mainden από τον σατανισμό είναι εμφανής. Και όχι μόνο στους στίχους και τη μουσική, αλλά και στα τρομακτικά εξώφυλλα των δίσκων τους και φρικιαστικά σκηνικά των συναυλιών τους. Σ’ όλα αυτά κυριαρχεί ο Eddie, η σατανόμορφη σκελετοειδής μασκότ του, που και μόνο αυτή αρκεί να φανερώσει τον επηρεασμό του σατανισμού επάνω τους.

          Στη συγκεκριμένη τώρα συναυλία της Μαλακάσας όχι μόνο υπήρχαν τα παραπάνω στοιχεία, αλλά και στο μεν τραγούδι Fear Dark (Φόβος του σκότους) ένας του συγκροτήματος στο τέλος πέταξε κάτω έναν μεγάλο φωτιζόμενο σταυρό, ενώ στο The Trooper ο (Ιππέας) έριξε κάτω και ποδοπάτησε την ελληνική σημαία.

          Το σημαντικότερο εντούτοις απ’ όλα υπήρξε η ξέφρενη  συμμετοχή των δεκάδων χιλιάδων νέων, που με υψωμένα τα χέρια τους επευφημούσαν το συγκρότημα σχηματίζοντας το σύμβολο του σατανά, κάτι που κάνουν όλοι οι φανατικοί οπαδοί των Iron Maiden σε όλο τον κόσμο. Κι’ αυτό είναι επίσης πολύ μεγάλη απόδειξη για τη σχέση του συγκροτήματος με τον σατανισμό.

          Ορισμένα μέσα ενημερώσεως την επομένη της συναυλίας περιέγραψαν το γεγονός με εντυπωσιακούς τίτλους σαν αυτόν του σχολίου μας: “Οι Iron Maindem έβαλαν “φωτιά” στη Μαλακάσα”.

          Τρεις μέρες αργότερα ο σατανάς τους έβαλε φωτιά και έκανε στάχτη το Μάτι και τις κοντινές περιοχές.

          “ΣΩΡΗΡ” ,τ. 2184

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

Υπέρ των αμαρτωλών: Τι λένε οι Άγιοι Πατέρες



“Θέλω να πάρω εκδίκηση” 

          Πόσοι δεν αδικούνται καθημερινά σ’ αυτόν τον κόσμο και πόσοι δεν σκέπτονται την εκδίκηση; Και πόσοι ακόμα κρατούν μέσα τους την μνησικακία και χαίρονται όταν κάποιος, που τους  αδίκησε, παθαίνει κάποιο κακό; Αυτά όλα δείχνουν αρρωστημένη ψυχή, γεμάτη εγωισμό, υπερηφάνεια, φιλαργυρία, ιδιοτέλεια και άλλα πάθη. Ο αληθινός χριστιανός απορρίπτει όλα αυτά τα πάθη και καταφεύγει στον Θεό, που μας φωνάζει συνεχώς: “Εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω, λέγει Κύριος”( Ρωμ. Ιβ, 19). Εμείς όμως παρασυρόμαστε από τα πάθη μας και αφήνουμε το φρόνημα του κόσμου τούτου να σακατεύει την ψυχή μας με την ματαιότητα. Όπως έγινε και με κάποιον ασκητή της ερήμου, που πήγε να ζητήσει την βοήθεια του Μεγάλου Σισώη.

          -Ένας μοναχός, που ασκήτευε στην έρημο της Αιγύπτου, αδικήθηκε από κάποιον άλλον μοναχό και πήγε στον Αββά Σισώη και του είπε: “Αδικήθηκα από έναν αδελφό και θέλω να πάρω εκδίκηση”. Ο Γέροντας του μίλησε με πραότητα και προσπάθησε να  τον στηρίξει πνευματικά. “Όχι, τέκνο μου. Άφησε καλύτερα στον Θεό την εκδίκηση”. Ο μοναχός όμως, επέμενε και έλεγε: “Δεν θα ησυχάσω, ώσπου να εκδικηθώ”. Του λέγει τότε ο Αββάς Σισώης: Ας προσευχηθούμε, αδελφέ”. Και σηκώθηκαν μαζί και οι δύο και ύψωσαν τα χέρια σε προσευχή. Και ο Μέγας Σισώης είπε:

          -Κύριε, δεν σε έχουμε πλέον ανάγκη να φροντίζεις για μας. Γιατί μόνοι μας παίρνουμε το δίκιο μας!

          Μόλις άκουσε τα λόγια αυτά ο εκδικητικός μοναχός, έπεσε στα πόδια του Γέροντα και είπε κατανυγμένος: “Δεν θέλω πια να εκδικηθώ τον αδελφό μου. Συγχώρησέ με Αββά”.

          Π. Μ. ΣΩΤΗΡΧΟΣ

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

Ἡ ἀποστολική χάρη καί διαδοχή δέν ἀποδεικνύεται μέ τό «χειροτονητήριο», ἀλλά μέ τή ζωή τοῦ κληρικοῦ



Ἁγίου Συμεών Νέου Θεολόγου, «Κατήχηση ΧΧΧΙΙΙ»

Νά τί σᾶς ζητῶ λοιπόν: Μάθετε ὅλα αὐτά ἐσεῖς πού ἐπονομάζεσθε τέκνα τοῦ Θεοῦ καί νομίζετε ὅτι εἶστε Χριστιανοί, ἐσεῖς πού διδάσκετε τούς ἄλλους κούφια λόγια καί νομίζετε, ψευδῶς, ὅτι εἶστε ἱερεῖς καί μοναχοί, πού μπορεῖτε νά καθοδηγεῖτε. Καλέσατε τούς πρεσβυτέρους καί τούς ἀρχιερεῖς σας καί συγκεντρωθεῖτε μαζί μέ ἀγάπη Θεοῦ καί πρῶτα προσπαθῆστε νά τά μάθετε αὐτά καί νά τά βιώσετε, ἀκόμη θελήσατε νά τά δεῖτε καί νά γίνετε βιωματικά σάν τόν Θεό...

Ἀλλά μήν ἐπιδιώξετε μονάχα μέ τά ἐξωτερικά σχήματα καί τά ἄμφια καί μέ τέτοια νά ἀναρριχηθεῖτε στά ἀποστολικά ἀξιώματα, γιά νά μήν ἀκούσετε ὅσοι, χωρίς νά γνωρίζετε τά μυστήρια τοῦ Θεοῦ, σπεύδετε στά ἀξιώματα πού ἁρμόζουν σέ ἄλλους. “Αλίμονο σέ σᾶς πού στήν ἀλαζονεία σας νομίζετε ὅτι εἶστε...σοφοί καί σύμφωνα μέ τή δική σας ἐκτίμηση πιστεύετε ὅτι ἔχετε μεγάλη γνώση. Ἀλίμονο σέ σᾶς πού κάνετε τό φῶς σκοτάδι καί τό σκοτάδι φως”.

Λοιπόν, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ, σᾶς παρακαλῶ ὅλους νά βάλετε θεμέλιο καλό στήν οἰκοδόμηση τῶν ἀρετῶν, τήν ταπείνωση. Ὕστερα μέ τούς ἀγῶνες τῆς εὐσεβείας νά οἰκοδομήσετε τόν οἶκο τῆς γνώσεως τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ καί νά φωτιστεῖτε ἀπό θεῖο φῶς καί νά δεῖτε, ὅσο εἶναι δυνατό στούς ἀνθρώπους, μέ καθαρό τό μάτι τῆς καρδιᾶς τόν Θεό καί ἔτσι νά διδαχτεῖτε τά τελειότερα μυστήρια τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν καί ἔτσι, μέ αὐτή τή γνώση πού δίδεται ὑπό τοῦ Πατρός τῶν φώτων, νά ἔλθετε στόν λόγο τῆς διδασκαλίας καί νά διδάξετε τούς ἀδελφούς μας ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ τό ἀγαθό καί τέλειο καί εὐάρεστο καί διά τῆς διδασκαλίας μας νά ὁδηγήσουμε λαό ἐκλεκτό στό Θεό πού μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα του μᾶς προχειρίζει δασκάλους τῆς Ἐκκλησίας του.
ρωμαικο οδοιπορικό

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

Εμπεδώστε στα παιδιά τη σεμνότητα (Επίσκ. Ειρηναίος, Αικατερίνμπουργκ και Ιρμπίτσκ)



Αλλά τι να κάνουμε, θα ρωτήσετε, για να εμποδίσουμε την ανάπτυξη του αισθησιασμού στα παιδιά;

Πρώτ’ απ’ όλα να τα μάθετε να εργάζονται. Να τους εμπνέετε το σεβασμό στον τίμιο κόπο. Ας μάθουν απ’ έξω κι ας έχουν πάντα στο νου τους τα λόγια του αποστόλου: «Ει τις ου θέλει εργάζεσθαι μηδέ εσθιέτω» (Β’ Θεσ. 3:10).

Να τα διδάσκετε πως η εργασία ποτέ δεν είναι ντροπή, αλλ’ αντίθετα, ντροπή για τον άνθρωπο είναι η οκνηρία και η αργία. Να τους φέρνετε για παράδειγμα τον Κύριο, που βοηθούσε την Παναγία Μητέρα Του και τον προστάτη Του άγιο Ιωσήφ, έναν απλό μαραγκό.

Να συνηθίζετε τα παιδιά σας στο σωματικό κόπο, ιδιαίτερα μάλιστα αν δεν υπάρχει ανάγκη να κερδίζουν το ψωμί τους με τον κόπο των χεριών τους. Τα παλιά χρόνια σε πολλές βασιλικές οικογένειες όλα τα μέλη ήταν εθιμικά υποχρεωμένα να μάθουν κάποια χειρωνακτική εργασία.

Αλλά και ο απόστολος Παύλος, ο εκλεκτός του Θεού και μεγάλος κήρυκας της πίστεως, δεν ντρεπόταν ν’ ασκεί το επάγγελμα του σκηνοποιού, που είχε μάθει από τα παιδικά του χρόνια. Μιλήστε γι’ αυτόν στα παιδιά σας και μην τους συγχωρείτε την τεμπελιά, που είναι η αρχή και η μητέρα κάθε κακίας.

Να συνηθίζετε τα παιδιά να τρώνε απλή τροφή και μόνο στην ορισμένη ώρα του φαγητού. Να μην καταβροχθίζουν γλυκά οποιαδήποτε ώρα, αλλά ν’ αρκούνται σε ό,τι υπάρχει στο τραπέζι. Να τα μάθετε να τρώνε όλα όσα τους δίνετε και να ευχαριστούν γι’ αυτά το Θεό. Βοηθήστε τα να συνειδητοποιήσουν ότι ο άνθρωπος δεν ζει για να τρώει, αλλά τρώει για να ζει!

Κυρίως όμως, προφυλάξτε όσο μπορείτε περισσότερο τα παιδιά σας από τη χρήση κάθε διεγερτικού ή μεθυστικού υγρού. Τα πιο υγιεινά ποτά για τα παιδιά είναι το νερό, το γάλα και οι φρουτοχυμοί. Τι φοβερό κακό, φυσικό και ηθικό, προξενούν στα παιδιά οι γονείς, όταν τα συνηθίζουν να πίνουν κρασί ή οτιδήποτε άλλο παρόμοιο!

Χαράξτε, τέλος, βαθιά στην καρδιά σας τα λόγια του Κυρίου: «Μακάριοι οι καθαροί τη, καρδία» (Ματθ. 5:8). Και φροντίστε, ώστε τα λόγια αυτά να μπορούν να ειπωθούν και για τα παιδιά σας.

Πώς θα το πετύχετε όμως;

Πρώτ’ απ’ όλα, διατηρήστε στις καρδιές τους τη φυσική παιδική συστολή.

Ο Θεός ο ίδιος ελάφρωσε τον κόπο σας. Αγνό και καθαρό σας παρέδωσε το παιδάκι, και σας έδωσε βοηθό άγγελο-φύλακα της αθωότητάς του. Ο Θεός φύτεψε στην ψυχή του παιδιού τη σεμνότητα. Έτσι, το μόνο που οφείλουν να κάνουν οι γονείς, είναι να διαφυλάξουν και ν’ αναπτύξουν ό,τι Εκείνος τοποθέτησε στην παιδική ψυχή. Και φταίνε τις περισσότερες φορές οι ίδιοι, αν καταστραφεί το τρυφερό λουλούδι της παιδικής αγνότητας. Σ’ αυτούς τότε αναφέρονται οι λόγοι του Κυρίου, του φίλου των παιδιών: «Ουαί τω, ανθρώπω, εάν σκανδαλίση, ένα τούτων των ελαχίστων» (πρβλ. Ματθ. 18:6).

Είναι όμως απαραίτητο να έχουν πρώτα οι ίδιοι οι γονείς αγνή και καθαρή καρδιά. Από παλαιότερα είναι γνωστό, ότι τα πάθη μεταβιβάζονται από τους γονείς στα παιδιά, είτε κληρονομικά είτε με το παράδειγμα. Έτσι, τα πάθη και τα ελαττώματα που χαρακτηρίζουν τους γονείς, πολύ νωρίς εμφανίζονται και στα παιδιά.

Εξίσου απαραίτητο είναι να προσέχουν οι γονείς τα λόγια τους και τη συμπεριφορά τους. Πόσο κακό μπορεί να προκαλέσει μια άστοχη συζήτηση η μια απρόσεκτη κίνηση μπροστά στα παιδιά!

Προσέχετε επίσης τα βιβλία, τα περιοδικά, τους πίνακες και τ’ αγαλματάκια που τυχόν βρίσκονται στα δωμάτιά σας. Αν υπάρχει κάτι σκανδαλιστικό, συλλογισθείτε πως τα παιδιά το κοιτάζουν κάθε μέρα και, μεγαλώνοντας, θ’ αρχίσουν να σκέφτονται και να μιλούν γι’ αυτό. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα;…

Μη λέτε ποτέ ότι το παιδί δεν καταλαβαίνει απ’ αυτά. Ίσως. Κανείς όμως δεν μπορεί ν’ αμφιβάλλει, ότι το παιδί έχει περιέργεια, και ότι κάποιος θα βρεθεί που θα του την ικανοποιήσει. Εσείς, σαν χριστιανοί, πρέπει να φροντίζετε, ώστε τα παιδιά μπροστά σας να μην ακούνε και να μη βλέπουν ποτέ κάτι αντίθετο προς την τιμιότητα και την αιδημοσύνη. Και την περιέργειά τους θα την ικανοποιήσετε, έγκαιρα και συνετά, μόνο εσείς.

Εμπεδώστε στα παιδιά την έμφυτη σεμνότητά τους. Μην τους επιτρέπετε να εμφανίζονται γυμνά μπροστά στους άλλους. Μην τους επιτρέπετε να ντύνονται και να ξεντύνονται μαζί. Μη γελάτε σε βάρος του παιδιού σας, όταν εκδηλώνει το αίσθημα της ντροπής. Αντίθετα, να το παινεύετε γι’ αυτό, και να ευγνωμονείτε το Θεό που έχετε ένα τέτοιο παιδί.

Προσέχετε κάθε άπρεπη εκδήλωση του παιδιού σας, όταν στέκεται, όταν κάθεται, όταν περπατάει. Κάθε λόγο του και κάθε κίνησή του. Και διορθώστε τα χωρίς αργοπορία, πρώτα με τα λόγια: «Είναι ντροπή αυτό. Ο φύλακας άγγελός σου, που θα το δει, θα λυπηθεί πολύ!». Αν όμως αυτό δεν βοηθήσει, τότε, την επόμενη φορά, χωρίς πολλά λόγια, πρέπει να επιβληθεί η ανάλογη τιμωρία. Προσέχετε, μη βρεθεί κανένας διεφθαρμένος άνθρωπος και παρασύρει τα παιδιά σας σε αισχρές πράξεις. Μη θεωρείτε περιττή τη συμβουλή αυτή. Δυστυχώς στην εποχή μας και τα παιδιά ακόμα πέφτουν σε αμαρτήματα τέτοια, που κι ανάμεσα στους μεγάλους δεν μπορούν ούτε ν’ αναφέρονται.

Παρακολουθείτε τις φιλίες και τις γνωριμίες των παιδιών σας, και μην τους επιτρέπετε να έχουν σχέση με αδιάντροπα και απείθαρχα παιδιά.

Προσέξτε τους συνεργάτες, τους υπαλλήλους και τους υπηρέτες σας. Ασκούν κι αυτοί μεγάλη επίδραση στην ηθικότητα των παιδιών. Πολλές φορές, σαν το διάβολο, σπέρνουν τους σπόρους της διαφθοράς στην παιδική ψυχή, και μαθαίνουν στο παιδί πράγματα που μπορούν για πάντα να το καταστρέψουν.

Και κάτι ακόμα: Μην αμελείτε να προσεύχεστε για την αθωότητα των παιδιών σας. Αναθέστε την προστασία τους στην Υπεραγία Θεοτόκο και στον άγγελο-φύλακά τους, κάνοντας σ’ αυτούς καθημερινά θερμές προσευχές.

Πατέρες και μητέρες, σας το ξαναλέω: Μην ξεχνάτε ότι, όπως είπε ο Κύριος, ο μεγάλος φίλος των παιδιών, είναι «μακάριοι οι καθαροί τη καρδία» (Ματθ. 5:8).

Αν τα παιδιά σας δεν έχουν καθαρή καρδιά, δεν θα δουν το Θεό! Και αν αυτό συμβεί εξαιτίας σας, ούτε σεις θα δείτε το Θεό, που θα ζητήσει από τα χέρια σας τις ψυχές των παιδιών σας!
πατερικος

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

“Και μεις κολακευόμαστε, οι βλάκες...”



“Το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι” λέει ο λαός μας. Βαρειά, αλλά μεγάλη αλήθεια . Ψάχνουμε με το φανάρι του Διογένη τον ελληνικό λόγο, των πνευματικών μας ανθρώπων, ακαδημαϊκών, συγγραφέων, ποιητών για τα μείζονα εθνικά μας θέματα: Κυπριακό, Σκοπιανό, Αιγαίο, Θράκη. Πλην απειροελάχιστων εξαιρέσεων “μηδέν εις το πηλίκον”.

          Ο Σαράντος Καργάκος μας θύμισε πρόσφατα μια καταχωνιασμένη στη λήθη σελίδα του Σκοπιανού από τις “ΑΝΑΠΟΛΗΣΕΙΣ” του μακαριστού ακαδημαϊκού Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου (σελ. 131-133).

          Λόγος σοβαρός, εκ του περισσεύματος της καρδίας και της καθαρότητος του νου του Δεσποτόπουλου. Ταυτόχρονα λόγος επιστημονικός και ιστορικά ατράνταχτος.

          Λόγος-πράξη και δράση στη ΓΣ της Διεθνούς Ενώσεως Ακαδημιών στις Βρυξέλλες τον Ιούνιο 1998. Θέμα: η εισδοχή νέων μελών εν οις η Σκοπιανή Ακαδημία κατά την επίσημη ανακοίνωση “Ακαδημία της Μακεδονίας”.

          Δεσποτόπουλος, προς τον Βέλγο πρόεδρο της Διεθνούς: “Η ονομασία “Μακεδονία” του περί τα Σκόπια κράτους είναι κίβδηλη, προϊόν απάτης”.

          Πρόεδρος: “Παρακαλώ να μην αναμιγνύουμε την πολιτική με την επιστήμη”.

          Δεσποτόπουλος: “Ήλθα να σας αποτρέψω  από τη διάπραξη αδικήματος διεθνούς  δικαίου και την προσβολή της ιστορίας μας”.

          Πρόεδρος: Επί δεκαετίες ονομάζονται “Μακεδονία”.

          Δεσποτόπουλος επικαλείται διαχρονικό κανόνα του ρωμαϊκού δικαίου: Αυτό που εξ αρχής είναι κακό, δεν είναι δυνατόν με την πάροδο του χρόνου να γίνει καλό.

          Ενίσταται χωρίς να πρωτοτυπεί ο συνέκδημος του Δεσποτόπουλου έτερος ακαδημαϊκός: Ματαιοπονείς, γιατί όλα είναι προαποφασισμένα και δεν πρέπει να συμπεριφερόμεθα προς το Προεδρείο με φορτικότητα, αγενώς”. Η στάση αυτή του μη κατονομαζόμενου ακαδημαϊκού είναι η πάγια στάση των διανοουμένων μας, τις ελίτ, του πολιτικού μας προσωπικού.

          Η αγωνιστικότητα  του Δεσποτόπουλου δικαιώθηκε στη Διεθνή Ένωση. Έχασε όμως στο οικείο γήπεδο της Ακαδημίας Αθηνών, η οποία εκδίδει μονίμως ψοφοδεή ψηφίσματα ανάξια της αποστολής της, εν οις και το από 28/ 3/ 2008 προς στήριξη της γνωστής πρότασης Ντόρας Μπακογιάννη-Κώστα Καραμανλή (“σύνθετη με γεωγραφικό προσδιορισμό”) αφετηρία για τον “θρίαμβο” του κ. Κοτζιά που βούλιαξε στις λάσπες των Πρεσπών.

          Σπανίζουν η είναι αθέατα τα παραδείγματα ακτιβιστών λογίων του αναστήματος Κ. Δεσποτόπουλου, που δεν “τοποθετούνταν” απλώς αλλά στόχευε το αποτέλεσμα και συχνότατα το πετύχαινε!

          Ξαναδιαβάζοντας το “Μαρτύρων και Ηρώων αίμα” του Ίωνος Δραγούμη σκεπτόμαστε: “Τι κερδίσαμε από την απραξία μας;” διερωτάται ο Ίδας. “Την εμπιστοσύνη των Τούρκων (τώρα των Αμερικανογερμανών) και την έγκριση της Ευρώπης”.

          (....) “Η Ευρώπη μας δίνει πιστοποιητικά καλής διαγωγής για να καθόμαστε φρόνιμα και να την αφήνουμε κι αυτήν ήσυχη και ελεύθερη να κάνει τους σκοπούς τους δικούς της και μεις κολακευόμαστε, οι βλάκες” (σελ. 39).

          Τελικά “τι χρησιμεύει ένα κράτος Ελληνικό, που αντί κάθε άλλη εξωτερική πολιτική διορίζει προξένους στην Ανατολή και πρέσβεις στη Δύση και τους ξεπροβοδίζει με τη μονάκριβη ευχή και οδηγία: “Προσέχετε να μη γεννά, ζητήματα...”.

          Στέλιου Παπαθεμελή- “ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ” , φ. 2018

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Ιδεώδεις υποτακτικοί Υποβάθμιση των κλασσικών σπουδών



Η υποβάθμιση των κλασσικών σπουδών προκαλείται με την κατάργηση της Λατινικής γλώσσας. Η στοιχειώδης γνώση της Λατινικής και πνευματικός πλούτος είναι αυτή καθ’ εαυτή, και βάση για την κατανόηση μεγάλης ομάδας λατινογενών γλωσσών, αλλά και στοιχείων άλλων γλωσσών με λατινογενείς λέξεις και πλήθος επιστημονικών όρων σε όλες τις επιστήμες.

          Φαίνεται ότι η λογική της “μπακάλικης” λογιστικής που έχει υποκαταστήσει την οικονομική επιστήμη στα “ευρωπαϊκά” πράγματα, περνά και στην παιδεία. Μια λογική που χαρακτηρίζεται από στενότητα πνεύματος και αδυναμία αποτίμησης της πολλαπλάσιας ζημίας που προκαλούν οι “περικοπές”.

          Το επιχείρημα ότι η διδασκαλία δεν γίνεται σωστά δεν λέει τίποτα. Υπάρχουν δοκιμασμένες μέθοδοι με τις οποίες όλα τα παιδιά, όλων των κατευθύνσεων, μπορούν να γίνουν με τρόπο εύληπτο κοινωνοί της κλασσικής Παιδείας. Φαίνεται ότι η υποβάθμιση των κλασσικών σπουδών εξυπηρετεί την εξουσία, αφού συμβάλλει, ώστε τα σχολεία να βγάζουν, κατά την έκφραση του Βόλφ Μπίρμαν “ιδεώδεις υποτακτικούς”.

          Γ. Ζ. “ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ” φ. 1016

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2018

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ως αγιορείτης



Ο ίδιος έλεγε ότι έζησε στο Άγιον Όρος και έκλαιγε για τις αμαρτίες του. Τι σημαίνει αυτό. Μετάνοια, ταπείνωση, προσευχή. Και στην συνέχεια απέκτησε αγάπη για τον Θεό και τον άνθρωπο. Είναι αυτό που λέγει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ότι ρίζα πάντων των παθών είναι η φιλαυτία και φιλαυτία είναι “η του σώματος άλογος φιλία”. Και εκείνος ο οποίος είναι φίλαυτος  είναι μισόθεος και μισάνθρωπος. Εφ’ όσον αγαπά τον εαυτό του, το σώμα του βασικά, δεν μπορεί να αγαπά πραγματικά τον Θεό και τον άνθρωπο. Και όταν δεν θεραπεύει την φιλαυτία, τότε αποκτά φιλοθεΐα και φιλανθρωπία αγάπη μεγάλη για τον Θεό και τον άνθρωπο. Και στη στη συνέχεια βιώνει αυτήν την έκρηξη της αγάπης προς τον Θεό. Αυτό έκανε και ο άγιος Κοσμάς.

          Διαβάστε προσεκτικά τις διδαχές του, που έχουν δημοσιευθεί και κυκλοφορούν, και θα δείτε αυτό το περιεχόμενο της ζωής του. Θα δείτε τον αγιορείτη Μοναχό, ο οποίος διακρινόταν για την άφατη και μεγάλη ταπείνωση, για τον γλυκύτατο λόγο του, την καθαρή αγάπη η οποία εξέρχεται από καθαρή καρδιά χωρίς ιδιοτέλεια. Είχε αποκτήσει ανιδιοτελή αγάπη. Επομένως είχε βαθυτάτη ταπείνωση, καθαρή αγάπη και θα έλεγα ακόμη γλυκύτατο λόγο. Όταν μιλούσε για τον Χριστό έλεγε: “Ο γλυλύτατός μου Αφέντης και Δεσπότης”. Και όταν μιλούσε στον λαό μιλούσε με πολύ ωραίο τρόπο, με γλυκύτητα, με ταπείνωση, με καθαρή αγάπη. Γι’ αυτό ο λαός προσελκυόταν από τον λόγο του. Ήταν ένας μαγνήτης που είλκυε τον λαό οπουδήποτε και αν πήγαινε. Ακολουθούσαν χιλιάδες  άνθρωποι τον άγιο Κοσμά για να ακούσουν τη διδαχή του. Ήταν ένας Αγιορείτης Ιερομόναχος και είχε αγιορείτικο ήθος. Και βλέπετε, επαναλαμβάνω, διαβάζοντας τα κείμενά  του εκφράζεται αυτό το ήθος του Αγιορείτη Μοναχού.

          Ναυπάκτου ΙΕΡΟΘΕΟΣ, “Εκκλησιαστική Παρέμβαση”, τ. 265

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018

Η αξία του ενός Γιώτα (ι)


Ποιος το περίμενε  πως το μικρό αυτό γραμματάκι, το γιώτα (ι ) θα έπαιζε τόσο σπουδαίο ρόλο στην ιστορία της ανθρωπότητας! Έπαιξε μοναδικό ρόλο στη Λατινική αριθμολογία αποτελώντας τη μονάδα Ι-1. Και την τεράστια αξία που αποκτά το Γιώτα στη Λατινική οικονομία παρέα με κάποια μηδενικά- όμικρον.
          Αλλά αυτό το Γιώτα (Ι) έπαιξε και δημιούργησε μεγάλο σάλο για τις έριδες και διαμάχη των Πατέρων της Εκκλησίας της Α΄ Οικουμενικής 
Συνόδου και αιρεσιάρχη Αρείου γύρω από τους όρους “Ομοούσιος” και “Ομο(ι) ούσιος”.
          Αλλά και στην πολιτική ζωή της αυτοκρατορίας αυτό το Γιώτα βύθισε σε περιπέτειες τη χριστιανοσύνη- Ρωμηοσύνη. Χιλιάδες ψυχές παραπλανήθηκαν και παρασύρθηκαν από το πανούργο αυτό γραμματάκι που φαίνονταν παντού.
          Ο Χριστός είχε πει: “έως αν παρέλθει ο ουρανός και η γη, ιώτα εν η μία κεραία ου μη παρέλθει από του νόμον έως αν πάντα γένηται”.
          Παρ’ όλες όμως τις περιπέτειες που είχε το γραμματάκι αυτό, έχει και μία θετική παρουσία από ιστορικής πλευράς. Πολλές φορές παρουσιάσθηκε  σαν από μηχανής Θεός υψώνοντας το ανάστημα του, για να χωρίσει δύο αντιμαχόμενες λέξεις. Η πάλι οριζοντιώθηκε να συνδέσει ή να ενώσει δύο διαφορετικές λέξεις.
          Όμως το σημαντικότερο ρόλο του έπαιξε σ’ ένα έργο που κράτησε πάνω από χίλια χρόνια έχοντα μέγεθος ακόμη και μεταϊστορικό. Ο κορυφαίος των αυτοκρατόρων, Μ. Κωνσταντίνος, άγιος και ισαπόστολος, επέλεξε αυτό το μικρό γραμματάκι για τη δυσκολότερη αποστολή της ιστορίας. Ό, τι δεν μπόρεσαν οι στρατοί, οι σύμβουλοι και οι στρατοί να πετύχουν, το κατάφερε το γιώτα. Διότι το μικρό αυτό γράμμα αναβαπτισμένο στη χάρη του ονόματος του Ιησού Χριστού ως αρχικό γράμμα του ονόματος του Θεανθρώπου Κυρίου, καθαγίασε το εντελώς νέο ιστορικό μέγεθος της Οικουμένης, μετατρέποντας τη Ρωμαϊκή σε Ρωμαίικη αυτοκρατορία. Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός αναμόρφωσε, διαμόρφωσε και μεταμόρφωσε την παραμόρφωση της παλαιάς Ρώμης σε Νέα Ρώμη, σε μαρτυρική Ρωμαίικη Χριστοκρατία.
          Η Ρωμαίικη αυτοκρατορία, φορέας της Ρωμιοσύνης, αποτελεί από τα χρόνια του ιδρυτή της Μ. Κωνσταντίνου, το χώρο μέσα στον οποίο χωρεί ο χορός της Εκκλησίας στην οικουμενική, την αυθεντική και την ιστορική της διάσταση. Κι όλα αυτά χάρη σ’ ένα γιώτα (ι).
          Η Ρωμαίικη αυτοκρατορία, που οι Φράγκοι την κάλεσαν “Βυζάντιο” για δικούς τους λόγους, αποτελεί και σήμερα τη Ρωμηοσύνη Ορθοδοξία, τον τόπο και τον τρόπο για την επίτευξη του ευαγγελικού χωρίου “ίνα πάντες εν ώσιν”. Πρόκειται για ένα παρεξηγημένο και παρερμηνευμένο αγιογραφικό χωρίο που χρησιμοποιούν για να διακηρύξουν την “ενότητα” της ορθοδοξίας με την μη ορθοδοξία, με την αίρεση στα πλαίσια ενός οικουμενισμού.
          Το “ίνα πάντες εν ώσιν προϋποθέτει πίστη, στο Χριστό, στους Αγίους, τους μάρτυρες, τους Πατέρες της μιας και μοναδικής Εκκλησίας, δηλαδή την Ορθόδοξη Εκκλησία. Και πραγματοποιείται μόνο μέσα στα πνευματικά όρια της Ρωμηοσύνης, όπου “ουκ ένι άρσεν  και θήλυ”, αλλά “πάντες εσμέν Ρωμηοί” με την κοινή-καινή ουράνια πατρίδα , τη Βασιλεία του Θεού.
          (Επιτομή σχετικού άρθρου του θεολόγου Δ. Μεταλληνού στην “Πειραϊκή  Εκκλησία”)

Τι λένε οι άγιοι Πατέρες υπέρ των αμαρτωλών

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΝ Πολλοί δυσκολεύονται να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν σε άλλον άνθρωπον, που με την συμπεριφορά του μένε...