Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2019

Ὁ ἀποχαιρετισμός


«Ἡ τελετὴ τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ» εἶναι ὁ τίτλος βιβλίου, ποὺ ἀναφέρεται στὰ τελευταῖα χρόνια ζωῆς καὶ «προσφορᾶς» ἑνὸς σύγχρονου ὑπαρξιστῆ φιλοσόφου, γραμμένο ἀπὸ τὴ σύντροφό του. Βάζουμε εἰσαγωγικὰ στὴ λέξη «προσφορά», γιατί ἡ «φιλοσοφία τοῦ μηδενός», ποὺ εἰσηγεῖται καὶ γενικότερα ὅλο τὸ ἔργο του, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ «βρόμικα λύματα ποὺ ἐκβράζει ἕνας ἀγωγὸς ἀποχέτευσης»· ἔτσι τὰ χαρακτηρίζει πρώην ὁμόφρων φίλος του, ὁ ὁποῖος μετεστράφη στὴν Ὀρθοδοξία καὶ βαπτίσθηκε στὸ Ἅγιο Ὄρoς. Αὐτὴ τὴν αἴσθηση δυσώδους ἀπαισιοδοξίας ἀποκομίζει ὅποιος διαβάζει τὸ βιβλίο αὐτό, μὲ τὸ ὁποῖο μᾶς ἀποχαιρέτησε ὁ φιλόσοφος.
Ἡ διαθήκη τοῦ ἀποστόλου Παύλου
Τελείως διαφορετικὴ εἶναι ἡ αἴσθηση ποὺ δίνει ἡ σκηνὴ τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ, ποὺ περιγράφεται στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή. Πῶς νὰ μὴν εἶναι γεμάτη ἀπὸ τὴν εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅταν σ’ αὐτὴν ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀποχαιρετᾶ τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐφέσου καὶ μαζὶ μὲ αὐτοὺς οὐσιαστικὰ ὅλους τοὺς ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἀποδέκτες τοῦ κηρύγματός του. Αὐτὸς ὁ ἀποχαιρετιστήριος λόγος του δὲν εἶναι μόνο ὁ ἐπίλογος τῆς διδασκαλίας του, ἀλλὰ καὶ μία ὑπέροχη ἐπιτομὴ καὶ περίληψή της· θὰ λέγαμε ὅτι εἶναι ἡ διαθήκη τοῦ Πρωτοκορυφαίου Ἀποστόλου.
Σὲ μία διαθήκη, τὸ νὰ ἀναφέρεται κάποιος στὰ περιουσιακὰ στοιχεῖα ποὺ κληροδοτεῖ, σαφῶς δὲν θεωρεῖται ἀξιόμεμπτη περιαυτολογία. Ἔτσι κι ἐδῶ ὁ Παῦλος, ἀναφέροντας συνοπτικὰ τὴν περιουσία τῆς καρδιᾶς του καὶ τὸν πλοῦτο τῆς ποιμαντικῆς του πείρας, χρησιμοποιεῖ μία γλώσσα ποὺ σὲ ἕναν ἐπιπόλαιο ἀκροατὴ θὰ ἄφηνε τὴν ὑπόνοια ὅτι ὁ Ἀπόστολος καυχησιολογεῖ. «Μὴν τὸ θεωρήσετε αὐτὸ κομπασμό», μᾶς προλαβαίνει ὁ ἱερὸς Χρυσοστομος· «ἐξάλλου ὁ Ἀπόστολος, γιὰ νὰ βεβαιώσει τὰ λεγόμενά του, ἐπικαλεῖται τὴ μαρτυρία τῶν ἀκροατῶν του· ἐκεῖ φαίνεται ἡ ἀρετὴ τοῦ διδασκάλου, ὅταν ἔχει μάρτυρες τῶν κατορθωμάτων του, τοὺς ἴδιους τοὺς μαθητές του».
Μὲ αἴσθημα εὐθύνης
Τὸ πρῶτο «κατόρθωμα» τοῦ ποιμένος καὶ διδασκάλου Παύλου, ποὺ πρέπει νὰ κληρονομήσουν οἱ μαθητές του, εἶναι τὸ νὰ προσέχουν πρῶτα τὸν ἑαυτό τους. Ὁ γνήσια ταπεινὸς Ἀπόστολος, γιὰ νὰ μὴν κινδυνέψει ποτὲ νὰ ἀκούσει τὸ «δάσκαλε ποὺ δίδασκες...», «δουλαγωγοῦσε» τὸ σῶμα του, ζώντας μὲ αὐστηρὴ ἐγκράτεια καὶ ἄσκηση. Μόνο μὲ τέτοιες προϋποθέσεις μπορεῖ ὁ ποιμένας νὰ προσέχει σωστὰ καὶ τὸ ποίμνιό του. Μόνο, «ὅταν ἐαυτοῖς προσέχετε, τότε καὶ τὸ ποίμνιον κερδαίνει», θὰ ἑρμηνεύσει ὁ ἀληθινὸς ἀσκητὴς Χρυσορρήμων. Καὶ ἡ εὐθύνη αὐτὴ εἶναι ἀνυπολόγιστα μεγάλη, ὅταν ἀναλογισθεῖ κανεὶς ὅτι, γιὰ νὰ σωθεῖ καὶ νὰ γίνει κτῆμα τοῦ Χριστοῦ αὐτὸ τὸ ποίμνιο, χύθηκε ἀφειδῶς τὸ Ἄχραντο Αἷμα του.
Τὴν ἀκριβοπληρωμένη αὐτὴ «μάνδρα» τῶν λογικῶν προβάτων -προειδοποιεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος- θὰ τὴν ἀπειλήσουν «λύκοι βαρεῖς», οἱ ὁποῖοι, ἐπειδὴ θὰ ἐμφανίζονται ὑπὸ τὸ ἔνδυμα τοῦ ποιμένα, θὰ εἶναι ἰδιαίτερα ἐπικίνδυνοι. Εἶναι θλιβερὸ ὅτι πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ψευδοδιδασκάλους θὰ προέρχονται ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας: «Σφόδρα βαρύ, ὅταν ὁ πόλεμος εἶναι ἐμφύλιος», θρηνεῖ ὁ Χρυσόστομος. Οἱ ποιμαντικὲς ἐπιστολὲς τοῦ Παύλου ἐπιβεβαιώνουν τὴν ἀλήθεια αὐτῶν τῶν προβλέψεων. Ἰδιαίτερα τραγικὸ εἶναι ὅτι ἕξι ἀπὸ τοὺς «λαλοῦντες διεστραμμένα», θὰ ἦταν ἀπὸ τὴν Ἔφεσο, πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ὁποίας μιλάει τώρα ὁ Ἀπόστολος. Καὶ ὁ ἐγωισμὸς τους φάνηκε στὸ ὅτι εἶχαν βασικὸ στόχο νὰ δημιουργήσουν δικούς τους ὀπαδοὺς καὶ ὄχι μαθητὲς τοῦ Κυρίου.
«Παρατίθεμαι ὑμᾶς τῷ Θεῷ»
Ἐδῶ ἀναγκάζεται ὁ Παῦλος νὰ θυμίσει τὸ κύριο «κατόρθωμά» του, τὴν καρδιὰ τῆς ποιμαντικῆς του, ἡ ὁποία συνίστατο σὲ τριπλῆ θυσία: δάκρυα πόνου καὶ προσευχῆς, πολύωρη καθημερινὴ φροντίδα καὶ ἐξατομικευμένη ἐνασχόληση μὲ τὸν καθένα. Ὅλα αὐτὰ ὅμως δὲν εἶχαν σκοπὸ τὴ δική του προβολή, ἀλλὰ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ. Ἐξάλλου, χωρὶς τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν λόγο τῆς Χάριτός του τίποτε δὲν θὰ μποροῦσε νὰ θεμελιωθεῖ καὶ νὰ οἰκοδομηθεῖ. Γι’ αὐτὸ καὶ φεύγοντας ὁ Παῦλος, δὲν νιώθει ὅτι μετὰ ἀπὸ αὐτὸν θὰ ἔρθει «ὁ κατακλυσμός». Ἔτσι τώρα ἐμπιστεύεται τοὺς χριστιανοὺς στὸν Θεό, στὸν μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ συνεχίσει τὴν οἰκοδομή τους στὴν πίστη καὶ νὰ τοὺς χαρίσει τὴν κληρονομία τῆς Βασιλείας του.
Τελευταῖος θησαυρὸς τῆς διαθήκης τοῦ Ἀποστόλου καὶ ἀξιομίμητο «κατόρθωμά» του εἶναι ἡ ἀνιδιοτέλεια καὶ ἀφιλαργυρία του. Ἦταν φυσικό, αὐτὴν ποὺ ὁ ἴδιος θεωροῦσε «ρίζα ὅλων τῶν κακῶν», νὰ τὴν πολεμήσει δυναμικά, καταστέλλοντας ἀκόμη καὶ τὴν ἐπιθυμία γιὰ κάθε ὑλικό. Ὁ Χρυσορρήμων Ἰωάννης, ἐξίσου ἔνθερμος ἐχθρός τῆς φιλαργυρίας, θὰ ἑρμηνεύσει: «Δὲν εἶπε δὲν μοῦ δώσατε τίποτε ὑλικό, ἀλλὰ οὔτε ἐπεθύμησα τίποτε. Κι αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι τόσο μεγάλο, ὅσο τὸ ὅτι στὶς ἀνάγκες τὶς δικές του καὶ τῶν συνοδῶν τοῦ ὑπηρέτησαν τὰ ροζιασμένα χέρια του». Θὰ ἅρμοζε οἱ ἄλλοι νὰ τὸν συντηροῦν, γιὰ νὰ κάνει ἀπερίσπαστα τὸ πολύμοχθο ποιμαντικό του ἔργο· ἀλλὰ μᾶς ἀφήνει καὶ σ’ αὐτὸ φωτεινὸ παράδειγμα αὐταπάρνησης καὶ θυσίας, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρξει οὔτε ἡ παραμικρὴ ἀφορμὴ σκανδάλου γιὰ κανέναν.
Ἡ ὑπογραφὴ σ’ αὐτὴ τὴν πολύτιμη διαθήκη τοῦ ἀποστόλου Παύλου δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ γονυκλινὴς προσευχή· προσευχὴ γεμάτη ταπείνωση καὶ εὐλάβεια· προσευχὴ στὸν χορηγό τῆς Καινῆς Διαθήκης, τῆς ὁποίας μικρὸ ἀντίγραφο εἶναι καὶ ἡ διαθήκη τοῦ Ἀποστόλου του.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ



Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2019  Του Αγίου Πνεύματος

          Πνευματική ζωή μέσα μας δημιουργεί το Πνεύμα το Άγιον, όχι εμείς. Χριστιανική ζωή ζούμε, όταν είναι μέσα μας ο Χριστός, τον οποίο Χριστό τον μορφώνει μέσα μας το Πνεύμα το Άγιο. Και αν θελήσουμε να είμαστε ειλικρινείς, δεν θα δυσκολευτούμε πολύ να πούμε ότι καθόλου δεν το προσέξαμε αυτό το θέμα. Κάνουμε απλώς τον σταυρό μας, λέμε απλώς κάποια λόγια προσευχής, θα εκκλησιαστούμε, θα θυμηθούμε να πάμε να εξομολογηθούμε καμιά φορά, θα πάμε να κοινωνήσουμε, αλλά βλέπουμε καρπό; Έχουμε αποτελέσματα; Αν δεν έχουμε, κάτι δεν πάει καλά, κάτι δεν γίνεται σωστά. Τα κάνουμε όλα, αλλά μέσα την καρδιά υπάρχει αντίσταση. Κυρίως υπάρχει απιστία ή περιφρόνηση. Και μόνο η στάση μας, που είναι περιφρονητική ή απλώς αδιάφορη απέναντι στο Πνεύμα το Άγιο, είναι μεγάλο κακό. Πως λοιπόν αυτό θα μείνει στην ψυχή μας και θα ενεργήσει μέσα μας;



          π. Σ. Κ.

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

Gaming Disorder: Αναγνωρίστηκε επίσημα ως ασθένεια από τον ΠΟΥ


Έναν περίπου χρόνο μετά την ταξινόμηση του εθισμού στα video games στις ψυχικές ασθένειες,ο ΠΟΥ (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) αναγνωρίζει και επίσημα πλέον ως ασθένεια το "Gaming Disorder". Η επικύρωση της απόφασης έγινε από τα 194 μέλη του ΠΟΥ στο 72ο Παγκόσμιο Συνέδριο Υγείας, με την ενσωμάτωση να γίνεται στη λίστα ICD-11 (Διεθνής Ταξινόμηση Ασθενειών και Προβλημάτων Υγείας) που θα λαμβάνεται υπόψιν από την 1η Ιανουαρίου 2022.
Το Gaming Disorder χαρακτηρίζεται από ένα μοτίβο μόνιμης ή επαναλαμβανόμενης συμπεριφοράς κατά τη διάρκεια του gaming (online ή offline) που εκδηλώνεται με:
-Μειωμένο αυτοέλεγχο λόγω του gaming
-Αυξημένη προτεραιότητα στο gaming με αποτέλεσμα να καταλαμβάνει άλλες πτυχές της ζωής και των καθημερινών δραστηριοτήτων
-Συνέχιση ή κλιμάκωση του gaming παρά την εμφάνιση και παρατήρηση αρνητικών συνεπειών στην προσωπική, οικογενειακή, κοινωνική, εκπαιδευτική και επαγγελματική ζωή του gamer
Η πρόθεση του ΠΟΥ να ταξινομήσει το gaming στις ψυχικές ασθένειες αντιμετωπίστηκε αρνητικά από τη βιομηχανία του gaming και θεωρήθηκε "βεβιασμένη κίνηση". Για να υποστηρίξουν τους ισχυρισμούς τους, αντιπαραθέτουν άλλα αποδεικτικά στοιχεία και έρευνες που αναδεικνύουν τα οφέλη του gaming στον οικονομικό, πολιτικο, κοινωνικό, δημιουργικό και εκπαιδευτικό τομέα.
Παρόλα αυτά, ο ΠΟΥ παρέμεινε σταθερός στην απόφαση του, την οποία βασίζει σε βαθιά εξέταση των διαθέσιμων στοιχείων και με τη συναίνεση εμπειρογνωμόνων και ειδικών από διαφορετικούς κλάδους και περιοχές του κόσμου.

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ: Σημαίνει τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο



Στην ορθόδοξη χριστιανική Εκκλησία Πεντηκοστή σημαίνει την δωρεά του Πνεύματος στον κόσμο και την ίδρυση της Εκκλησίας. Γι’ αυτό το Πνεύμα κάνει λόγο το σημερινό ευαγγέλιο. Το Πνεύμα  του Θεού είναι “ύδωρ ζων”, που ξεδιψά τον άνθρωπο και του προσφέρει ζωή. Αυτό που υπόσχεται ο Χριστός έρχεται την ημέρα της Πεντηκοστής για να παραμείνει ο παράκλητος της Εκκλησίας.

          Στη ζωή της Εκκλησίας διαχρονικά η εν πνεύματι αίσθηση της παρουσίας του Χριστού ανοίγει τους ανθρώπους προς όλο τον κόσμο, όχι μόνο τους ζωντανούς αλλά και τους κεκοιμημένους. Γι’ αυτό η Εκκλησία έχει εντάξει οργανικά στο λατρευτικό της  τυπικό προσευχές υπέρ των κεκοιμημένων, γνωστής ως Ψυχοσάββατο.

          Η οικουμενικότητα της Εκκλησίας που φάνηκε την ημέρα της Πεντηκοστής είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος. Η δημιουργία του κόσμου πραγματοποιείται από τον Πατέρα δια του Υιού εν Αγίω Πνεύματι, οπότε και η ανακαίνιση του κόσμου είναι έργο και των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος. Και όπως στη δημιουργία του κόσμου το Άγιο Πνεύμα αποτελεί την τελειωτική αιτία, έτσι συμβαίνει και στην ανακαίνιση του, που μυσταγωγείται στην Εκκλησία. Η τελείωση πραγματοποιείται με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, γιατί αυτό “συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας”.

          Η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, που προσέλαβε και ανακαίνισε  ολόκληρη την ανθρωπότητα, είναι από τη φύση της καθολική και ασφαλώς οικουμενική. Ταυτόχρονα όμως η οικουμενικότητα, όπως και η καθολικότητα  της Εκκλησίας, προβάλλει ως έργο. Σε αυτό μετέχει ολόκληρο το πλήρωμα της Εκκλησίας. Προβάλλει ως καρπός της συμμετοχής και συνέργειας της Εκκλησίας στην αγιαστική και τελειωτική ενέργεια του Αγίου Πνεύματος.

          Η Πεντηκοστή είναι η εορτή που μας φανερώνει την αλήθεια ότι μέσα στην Εκκλησία ο άνθρωπος μπορεί να γίνει καθολικός και οικουμενικός. Νικώντας την εσωτερική του διάσπαση βρίσκει την οδό της ζωής του στο πρόσωπο των άλλων, των φίλων και των εχθρών, όλων των ανθρώπων τους οποίους συνέχει η αγάπη του Ιησού Χριστού.

          π. γ. στ.

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

“Ευλογητός ει Κύριε δίδαξόν με τα δικαιώματά Σου”



Σε μια εποχή που έχουν κορυφωθεί οι αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα φαίνεται λίγο παράδοξο να μιλάμε για δικαιώματα του Θεού. Μα έχει δικαιώματα ο Θεός, θα πει κανείς; Γιατί όχι. Αλλά τι είδους δικαιώματα απαιτεί ο Θεός; Γι’ αυτά μιλάει ο Ψαλμωδός της Εκκλησίας μας στον 118ο Ψαλμό. Αναφέρει: “Οφειλον κατευθυνθείησαν αι οδοί μου του φυλάξασθαι τα δικαιώματά σου”. Γιατί όμως οι εντολές ονομάζονται “δικαιώματα του Θεού”; Η απάντηση είναι απλή: Ο Θεός ως δημιουργός του ανθρώπου έχει το δικαίωμα να ζητάει από τον άνθρωπο να ζει σύμφωνα με τις εντολές Του.

          Εκείνο που εντυπωσιάζει είναι ότι ο Θεός δεν διεκδικεί το δικαίωμά του αυτό. Δεν απαιτεί δυναστικά την τήρηση του νόμου του. Το προτείνει στον άνθρωπο, τονίζει την αξία που έχει στη ζωή του και τη σωτηρία του αλλά τον αφήνει ελεύθερο ν’ αποφασίσει για την εφαρμογή του. Και όταν κάποιες φορές το ζητάει επιτακτικότερα το κάνει από την επιθυμία του να κερδίσει ο άνθρωπος, κι όχι Αυτός που είναι ανενδεής. Γι’ αυτό και δέχεται να αδικηθεί, να υβισθεί για  οδηγήσει τον άνθρωπο σε συναίσθηση, στην μετάνοια.

          Οπότε όταν λέει ο ψαλμωδός, μακάρι στο δρόμο της ζωής μου να φυλάξω τα δικαιώματά  σου, ουσιαστικά είναι σαν να λέει: Δικό μου είναι  το συμφέρον, όταν τηρώ τις εντολές σου. Τα δικαιώματα του Θεού είναι στην ουσία τα δικαιώματα του ανθρώπου.

          Η ευχή την οποία διατυπώνει η λέξη “όφειλον” ο ψαλμωδός έχει και κάποια άλλη σημασία. Είναι κάτι παραπάνω από ευχή. Είναι προσευχή.

          Η ευχή και η προσευχή αυτή πηγάζει από τη συναίσθηση του ψαλμωδού ότι  με τις δικές του μόνον δυνάμεις είναι αδύνατο να φυλάξει τις εντολές του Θεού. Γι’ αυτό και εύχεται να έχει τη συνδρομή του Θεού στον αγώνα του  για την πιστή τήρηση των εντολών Του.

          Τώρα γνωρίζει ότι τα “διακαιώματα” του Θεού είναι δική του δικαίωση και σωτηρία. Είναι τα δικαιώματά του, όπως επίσης και ότι αυτή η δικαίωση πραγματοποιήθηκε  με τη χάρη του Θεού. Γι’ αυτό και εύχεται και είναι  μακάριος

          “ΣΩΤΗΡ” τ. 2201

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ



Από μια πλευρά θα μπορούσαμε να πούμε το του ιερού Αυγουστίνου: “Δος ο κελεύεις και κέλευε ό, τι βούλει”. Κάπως αλλιώς βέβαια ίσως το εννοούσε ο ιερός Αυγουστίνος, αλλά εμείς εδώ εννοούμε: “Βοήθησέ με, Θεέ μου, να το ξεπεράσω αυτό το δύσκολο, το όποιο δύσκολο. Να με βοηθάς κάθε φορά νε το ξεπερνώ, να με βοηθάς δηλαδή να γίνεται αυτό που θέλεις εσύ, και από κει και πέρα να επιτρέψεις όσα θέλεις τέτοια να μου συμβούν”.

          Θεέ μου, εγώ αμαρτωλός είμαι. Πέρα για πέρα εσπιλωμένος, πέρα για πέρα βρώμικος, πέρα για πέρα πληγωμένος. Αλλά όμως εσύ είσαι Θεός οικτίρμων και φιλάνθρωπος. Καθάρισέ με, Θεέ μου, με το έλεός σου  και την ευσπλαχνία σου! Θεέ μου, η μοναδική πόρτα, που πρέπει να διαβώ για να σωθώ, είναι η μετάνοια. Δώσε μου μετάνοια”.

          π. Σ. Κ.

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019

Αντιαιρετικά Είναι όλες οι πνευματικές εμπειρίες αληθινές;



Όλες οι εμπειρίες στον πνευματικό τομέα της ζωής του ανθρώπου δεν αποτελούν αληθινές “θεοφάνειες”. Και εδώ μπορεί εύκολα να εισχωρήσει το στοιχείο της πλάνης. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος κάνει διάκριση μεταξύ “πνευματικής αισθήσεως”, που είναι από τη φύση της θεία ενέργεια (άκτιστη θεία Χάρη) και “νοητής θεωρίας” του “φυσικού φωτός”, που αποτελεί γνώση σε φυσικό επίπεδο και όχι κοινωνία με τον Θεό. Ο γέροντας Σωφρόνιος εφαρμόζει τη διάκριση αυτή στον λόγο του Κυρίου. “Πρόσεχε λοιπόν μήπως το φως , που είναι μέσα σου, γίνει σκοτάδι”. Πρόκειται για το “φυσικό φως” του νου και ονομάζεται σκοτάδι, γιατί δεν υπάρχει εκεί ο Θεός, δεν είναι γνήσια εμπειρία του ακτίστου θείου φωτός!

          Ο άνθρωπος που χρησιμοποιεί στις διανοητικές του αναζητήσεις (ακόμα και θεολογικές) ορθολογιστικές μεθόδους και φθάνει σε υψηλά επίπεδα διανόησης, ξεπερνά την “τυπική λογική” και μπαίνει σε “μεταλογική σφαίρα”.  Σ’ αυτή την περίπτωση μπορεί να έχει εμπειρίες, όπως η αίσθηση μιας “γνώσης” σε μορφή “φωτομορφής  αυτοθεωρίας”, που αποτελεί αίσθηση του “κτιστού κάλλους” της εικόνος του Θεού και δεν αποτελεί πραγματική κοινωνία με τις άκτιστες ενέργειες του Θεού. Είναι εμπειρίες “πανθεϊστικής τάξεως”, λέει ο γέροντας Σωφρόνιος.

          Οι πνευματικές αυτές εμπειρίες είναι φυσικό ιδίωμα του ανθρώπινου νου.  Ο άνθρωπος βλέπει την καθαρότητα του νου, δηλαδή τον νου σε όλο το κτιστό μεγαλείο, αφού απαλλαγεί από κάθε εξωτερική επίδραση η σωματικό πάθος. “Μένοντας μέσα στον γνόφο της απεκδύσεως από κάθε τι ορατό και νοητό, ο νους δοκιμάζει μια ιδιόμορφη ευχαρίστηση και ανάπαυση κι αν ποτέ στρέψει το βλέμμα στον εαυτό του μπορεί να αισθανθεί κάτι που μοιάζει με φως. Αυτό όμως δεν είναι το άκτιστο φως της  θεότητας, αλλά ένα φυσικό ιδίωμα του νου, που κτίστηκε κατ’ εικόνα  του Πρώτου Νου, δηλαδή του Θεού”, συνεχίζει ο γέροντας Σωφρόνιος.

          Αυτής της τάξης είναι οι εμπειρίες που υπόσχονται διάφορες παραθρησκευτικές ομάδες, που στρέφουν τον άνθρωπο “αυτοερωτικά” στον εαυτό του και κηρύττουν ουσιαστικά την αυτοσωτηρία, είτε με την βοήθεια του αυτοελέγχου, είτε με άλλες “τεχνικές”. Μεταθέτουν το κέντρο του ενδιαφέροντος από την άκτιστη θεία Αρχή στον εαυτό τους, μακριά από την πηγή του άκτιστου Θείου φωτός. Όταν μεταθέσει ο άνθρωπος το κέντρο της “πνευματικής” του ζωής, υπάρχει ο κίνδυνος να θεωρήσει τις “εμπειρίες” του σαν “σημάδι” Θεού. Αυτό καλλιεργείται έντεχνα από το πνεύμα της πλάνης, που μεταμορφώνεται σε “άγγελο φωτός”, για να φέρει σύγχυση στις καρδιές των ανθρώπων, αλλά και να παρασύρει στην απώλεια, αν είναι δυνατόν, ακόμη και τους εκλεκτούς” (Ματθ. 24, 24, Β΄Θεσ. 2, 9-11).

          “ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ” τ. 455-456

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ



Άραγε διερωτόμαστε: “Που είναι η αλήθεια, η δύναμη του Θεού; Που είναι οι υποσχέσεις του; Που είναι το Πνεύμα του Θεού; Που είναι όλη αυτή η αλλαγή, όλη αυτή η μεταμόρφωση και η καλή αλλοίωση, που μας υπόσχεται ο Θεός ότι θα έλθει στην ψυχή μας;” Διερωτόμαστε; ή σαν να μας βολεύει που δεν απαντά ο ουρανός;

          Μήπως εδώ είναι το λεπτό σημείο, μήπως εδώ κρύβεται το μυστικό, ακριβώς όπως στην περίπτωση του προφήτη Ελισσαίου στον Ιορδάνη ποταμό. Μήπως πρέπει τελικά να διερωτηθεί κανείς και να ανησυχήσει με την καλή έννοια, και να ζωντανέψει ακόμη πιο πολύ η πίστη του, και να μεγαλώσει μέσα του η πεποίθηση: “Δεν μπορεί, ο Θεός υπάρχει. Ο Θεός είναι ο ίδιος. Και δεν μπορεί, παρά αυτά που έκανε για τη σωτηρία μας, και είναι έργο δικό του, να έχουν και τώρα τη δύναμη αυτή, όπως την είχαν σε όλους τους αγίους”.



          π. Σ. Κ.

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2019

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ




                                      Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2019
          Η σχέση μας με τον Θεό είναι απλή. Δεν μας ζητάει τίποτε δύσκολο ο Χριστός. Αυτός που είσαι να εμφανισθείς ενώπιον του. Αφ’ ενός να δεις καλά τι είσαι και αφ’ ετέρου να αποδοκιμάσεις τον εαυτό σου. Έπεσες; Πες ήμαρτον”, αλλά να πεις συγχρόνως: “Ω, ήρθαν διάφορα μέσα μου, για να προσπαθήσω να δικαιολογηθώ, αλλά δύο φορές συγγνώμη!” Να, πως είναι απλά τα πράγματα. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις να τα κάνεις εσύ καλά. Διότι αυτό ακριβώς μπορεί να είναι ένα ψέμα, μια εξαπάτηση του εαυτού μας, της συνειδήσεώς μας και γενικότερα μια απάτη.
          “Αχ, μου χρειαζόταν αυτά όλα να γίνουν, μου χρειαζόταν αυτά όλα να έρθουν. Τώρα, με το να επιτρέψει ο Θεός να βρεθώ στη δύσκολη θέση, κατάλαβα πράγματα που δεν ήθελα να τα καταλάβω τόσα χρόνια”.
          π. Σ. Κ.

Είναι δυνατή η χαλιναγώγηση της σαρκικής επιθυμίας;



Είναι δυνατή, είναι εφαρμόσιμη η «γενετήσια ηθική«, μάλιστα στον αιώνα μας και την κοινωνία μας;

Πολλοί σπεύδουν να δώσουν αρνητική απάντηση στο ερώτημα τούτο. Και ίσως να ‘χουν κάποιο δίκιο. Ή μάλλον, ασφαλώς έχουν δίκιο… με ορισμένες προϋποθέσεις…

Η γενετήσια ηθική είναι ηθική αυτοκυριαρχίας. Και η αυτοκυριαρχία αυτή, σ’ έναν τέτοιο τομέα σαν το σεξουαλικό, είναι δυνατή μόνο μέσα στο πλαίσιο μιας ανώτερης πνευματικής ζωής. Έξω από αυτήν δεν είναι, βέβαια, δυνατή.

Δεν είναι δυνατή η γενετήσια αυτοκυριαρχία, όταν τη ζωή δεν την βλέπεις με ειλικρίνεια, όταν δεν ξεκαθαρίζεις αν θα ζήσης σαν πνευματικός άνθρωπος ή σαν σαρκίο, όταν κάθε σαρκολατρική κατωτερότητα τη θέλεις να την καμουφλάρεις σαν ‘’ιδεολογία», σαν υποταγή στην ‘’επιστήμη», κτίζοντας τη ζωή σου πάνω στην ψευτιά.

Δεν είναι δυνατή η γενετήσια αυτοκυριαρχία, όταν δεν έχουμε μέσα μας ξεκαθαρίσει τι είναι ελευθερία, σαν προϋπόθεση μιας ζωής ανθρώπινης στ’ αλήθεια και φυσιολογικής.

Ότι ελευθερία θα πει συ να είσαι ελεύθερος απέναντι στα ένστικτα, όχι τα ένστικτα να είναι ελεύθερα να σε οδηγούν όπου θέλουν, σε κάτι που είναι ξένο προς τον προορισμό τους.

Δεν είναι δυνατή η αυτοκυριαρχία, όταν δεν την ζητάμε στα σοβαρά, με συνέπεια, χτυπώντας αλύπητα σαν εχθρό μας – σαν τον χειρότερο εχθρό μας – κάθε τι που μας εμποδίζει στην αυτοκυριαρχία αυτή.

Δεν είναι δυνατή η ηθική της αυτοκυριαρχίας, όταν τη ζητάμε έξω από το πεδίο, όπου μπορεί να εκδηλωθεί. Η ηθική της αυτοκυριαρχίας στην ολοκλήρωσή της είναι χριστιανική ηθική. Και ο χριστιανισμός δεν είναι δειγματολόγιο ηθικών αρχών, να διαλεξείς όποια θέλεις. Είναι ένα ενιαίο, αδιάσπαστο, αδιαίρετο σύστημα ζωής. Ή το δέχεσαι, ή το απορρίπτεις. Με όλες τις συνέπειες και στη μια περίπτωση και στην άλλη.

Αν, όμως, το άτομο, ο νέος, η νέα, μπεί ολοκληρωτικά, ειλικρινά, με συνέπεια μέσα στο χριστιανικό κανόνα ζωής;

Τότε… τότε η νίκη στην πάλη με ό,τι κατώτερο μέσα μας δεν είναι απλώς ‘’δυνατή». Είναι πραγματικότητα. Στον πνευματικό στίβο ο αγώνας είναι νίκη. Ο αγωνιστής της ελευθερίας, της πνευματικής ελευθερίας, και μόνο με το να είναι αγωνιστής, είναι νικητής. Αυτό ισχύει και για τη γενετήσια ελευθερία, στην πνευματική της πλευρά.

Όσο για τη σωματική, τη φυσιολογική πλευρά, ο πνευματικός αγωνιστής – ο νικητής που νίκησε στον σπουδαιότερο τομέα, τον πνευματικό -, ας ξέρη και τούτο:

Ο Χριστιανισμός δεν δίνει μόνο εντολές. Δίνει δύναμη.

Και η δύναμιη αυτή κάνει και το γενετήσιο ένστικτο, δύναμη άγια και δημιουργική. Όχι ανταγωνιστή, παρά σύμμαχο και βοηθό του ανθρώπου, ενισχυτή και οδηγητή του μέσα στη ζωή της χριστιανικής δημιουργίας, μέσα στον χριστιανικό γάμο, μέσα τη χριστιανική οικογένεια.

Όπως και σ’ άλλους τομείς, έτσι κι εδώ, η χριστιανική ηθική ενώνει το φυσιολογικό με το υπερφυσικό, εναρμονίζει το βιολογικό με το πνευματικό, την εντολή με το φυσιολογικά σκόπιμο, το παράγγελμα με τη δύναμη για την εκτέλεσή του.

Και αν σήμερα, σε τούτο τον εικοστό αιώνα, ζούμε ακόμα σαν άνθρωποι ομαλοί, σαν κοινωνία κάπως ακόμα ανθρώπινη, σαν βιολογικοί οργανισμοί όχι ακόμα εκφυλισμένοι, αν υπάρχουμε ακόμα σαν κάποιος πολιτισμός, αν δεν πέσαμε ακόμα από τα πλάνα ονειροπολήματα εξωχριστιανικών ‘’υπερανθρώπων» στην πραγματικότητα του υποκτήνους, αυτό οφείλεται στο ότι η ανθρωπότητα, αιώνες τώρα και γενεών γενεές, τη δοκίμασε τη θεία αυτή δύναμη και τη νιώθει ακόμα να ενεργή πάνω της, πάνω στην εκλεκτότερη μερίδα της.

Οφείλεται στο ότι η χριστιανική ηθική, και στον τομέα της γενετήσιας δημιουργικής λειτουργίας, δεν είναι μόνο δυνατότητα. Είναι πραγματικότητα.

Όπως πραγματικότητα είναι η ζωή. Η καθαρή, ανώτερη, πνευματική κυβερνημένη ζωή. Η ζωή, που είναι η μόνη άξια και φυσιολογική για τον άνθρωπο!

περ. Ακτίνες, Απρ. 1946, 123
simeiakairwn

Εξωτικά ταξίδια στις ερήμους της ζωής


Περίοδος διακοπών. Η συσσωρευμένη κόπωση ζητά διέξοδο, αλλά και οι υποσυνείδητες τάσεις φυγής μας σπρώχνουν προς τα εκεί. Αδιαφορούμε για όσα αφήνουμε πίσω μας και κοιτάζουμε τα πλάνα για να μη μας λείψει τάχα το στοιχείο της έκπληξης.
          Προγραμματίζοντας τα ταξίδια μας τα θεωρούμε όλα ρόδινα και ελκυστικά. Μηδενίζουμε τους φόβους και αψηφούμε τις αντιξοότητες.
          Πριν από καιρό ένας άνθρωπος του πνεύματος μιλώντας για κάποιο ταξίδι δήλωσε με αυταρέσκεια, αλλά, και αφέλεια: “ Ο πολιτικός ξέρει να οδηγεί το αυτοκίνητο, αλλά ο διανοούμενος ξέρει που είναι ωραία να πας βόλτα. Άμα δεν συνεργασθούν, κανείς τους δεν θα περάσει καλά!”.
          Έχει δίκιο; Μας καλύπτουν αυτά; Αρκούν;
          Νομίζουμε πως όχι. Η έξυπνη αυτή ατάκα δεν λέει ούτε τη μισή αλήθεια. Στενεύει πολύ τους ορίζοντες του περιεχομένου των λέξεων “ ωραία” και “καλά”. Δεν ενδιαφέρεται ούτε για προβλέψεις, για ασφάλεια, για κόστος, για συνέπειες και αποτελέσματα, ούτε καν για τον έλεγχο της όλης πορείας.
          Όσο και να εξωραΐζουμε τα πράγματα, υπάρχουν και άλλες παράμετροι που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας. Μιλάμε για τον πιο καθοριστικό παράγοντα  της ζωής. Και της ενθάδε και της εκείθεν, της άλλης, της Μεγάλης, δηλαδή τον Θεό και τη βοήθειά Του.
          Στο Γεροντικό αναφέρεται μια αληθινή ιστορία: “Κάποτε ο άγιος Αμμωνάς πήγε να συναντήσει τον άγιο Αντώνιο στην έρημο. Έχασε όμως τον δρόμο και περιπλανήθηκε μέσα στους αμμόλοφους. Στην κρίσιμη αυτή στιγμή προσευχήθηκε θερμά στο Θεό και είπε: “Κύριε και Θεέ μου, μην επιτρέψεις να χαθεί το πλάσμα σου εδώ στην ερημιά”. Αμέσως τότε εμφανίστηκε από πάνω του ένα ανθρώπινο χέρι, σαν να κρεμόταν από τον ουρανό και του έδειχνε το δρόμο, μέχρις ότου ήρθε έξω από το σπήλαιο του Μ. Αντωνίου”.
          Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία. Αν βρεθούμε κι εμείς στις “ερημιές” της ζωής, ας θυμηθούμε τα κιάλια και την πυξίδα της Πίστεως. Το περιστατικό αυτό και η προσευχή του αγίου Αμμωνά θα μας βοηθήσει κι εμάς ο Θεός.
          Τότε γίνεται απολαυστικό και αποδοτικό το ταξίδι. Γιατί δεν υπάρχει πιο αποδοτικό ταξίδι από το ταξίδι μέσα στην Πίστη. Ένα ταξίδι με πολλά απρόσμενα, αλλά με το στοργικό χέρι του Θεού από πάνω μας.
          Ο ταξιδιώτης αυτός δεν πάει για να δουν τα μάτια του, αλλά ταξιδεύει πάντοτε με το βλέμμα της ψυχής του προς τα άνω. Για να ανοίξουν τα μάτια του στο όραμα του Θεού. Και αυτό έχει μια γοητεία, αφού η πόλη του Θεού έχει πολλά παράθυρα και κάθε φορά σου δείχνει από διαφορετικό παράθυρο τη θέα του κόσμου, αλλά και την λεπτομέρεια του εαυτού σου.
          Και το σπουδαιότερο, μπορεί να ξεκινάς αυτό το ταξίδι είτε από περιέργεια, είτε από φυγή, είτε από ανάγκη, όμως το συνεχίζεις από αγάπη και πάθος για αγάπη, κατά Χριστόν αγάπη. Ή, ΄μάλλον,  από βαθύ πόθο της όλης ύπαρξής σου.
         Αρχιμ. Γρηγορίου ΛΙΧΑ, “Χάσματα και περάσματα”

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2019

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ



Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2019



          Όσα προβλήματα περνούμε στη ζωή μας χρειάζονται. Θα φύγουν τα όποια και όλα αυτά που μας παιδεύουν, αλλά αφού θα έχουν πάρει μαζί τους και τα άλλα , τα βαθύτερα, τα εσωτερικά : τα ελαττώματα, τις αδυναμίες, τη λέπρα της αμαρτίας, όλο το κακό που έχει κάνει η αμαρτία και ο διάβολος δια της αμαρτίας μέσα μας.

          Όποια εργασία κι αν κάνεις, πρέπει να εργάζεσαι κατά τέτοιον τρόπο,σαν να μην πρόκειται να πεθάνεις ποτέ, και συγχρόνως σαν να πρόκειται να πεθάνεις ύστερα από μια στιγμή.

          “Θεέ μου, σ’ εσένα αφήνομαι. Εσύ ξέρεις πόσο σφάλλω, πόσο



          π. Σ. Κ.

Ὁ θάνατος τοῦ θανάτου



Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003))
Ἡ ἰδέα τοῦ θανάτου καὶ τῆς αἰώνιας ζωῆς διαπερνᾶ σὰν ἕνα κατακόκκινο νῆμα ὁλόκληρη τὴ Γραφή, τόσο τὴν Παλαιὰ ὅσο καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ ὁ θάνατος μᾶς παρουσιάζεται σὰν κάτι τὸ παράλογο, τὸ ἄσκοπο, κάτι τὸ ὁποῖο δὲ θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχει. Ὁ Ἀπ. Παῦλος μᾶς λέει (1 Κόρ.15.26) ὅτι ὁ τελευταῖος ἐχθρὸς ὁ ὁποῖος θὰ καταργηθεῖ ἀπὸ τὸν Κύριο εἶναι ὁ θάνατος. Ὁμολογοῦμε ὅτι κατὰ τὴν ἔσχατη μέρα θὰ γίνει ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν καὶ ἀναμένουμε τὴ νίκη κατὰ τοῦ θανάτου. Καὶ πραγματικά, ὁ Χριστὸς δὲ μᾶς δίδαξε πὼς θὰ ἀγωνιζόμαστε γενναῖα ἐναντίον τοῦ θανάτου, οὔτε καὶ μᾶς δίδαξε ἁπλῶς πῶς νὰ τὸν ἀντιμετωπίζουμε ἄφοβα: μᾶς ἔδειξε τὴ νίκη κατὰ τοῦ θανάτου.

Ὁ θάνατος δὲν ἀρχίζει ἀπὸ τὴ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ἡ ψυχὴ χωρίζεται ἀπὸ τὸ σῶμα- μπορεῖ κατὰ τὴ διάρκεια μιᾶς ζωῆς νὰ ὑπάρξει ἕνας ὁποιοσδήποτε ἀριθμὸς θανατηφόρων, φονικῶν στιγμῶν εἶναι πάρα πολλὲς ζωὲς ποὺ βρῆκαν τὸ τέλος τους ἐνῶ τὸ πρόσωπο ἐξακολούθησε τὴ ζωὴ πάνω στὴ γῆ: φτάνει κάποιος νὰ συνειδητοποιήσει ἤ νὰ φανταστεῖ ὅτι ἡ ζωὴ του εἶναι ἄσκοπη, ὅτι κανεὶς δὲν τὸν χρειάζεται, φτάνει νὰ αἰσθανθεῖ ὅτι ὅλοι τὸν ἔχουν ἀποστραφεῖ, παραμελήσει, γιὰ νὰ βρεθεῖ στὴ χώρα τοῦ θανάτου. Ὁ θάνατος στὴν πιὸ τρομακτικὴ καὶ ἀληθινὰ τελειωτικὴ μορφή του δὲν εἶναι ἡ σωματικὴ νέκρωσή μας ἀλλὰ ὁ χωρισμὸς ἀνάμεσα στὶς ἀποξενωμένες καρδιές: «εἶσαι ἀνεπιθύμητος, ἄχρηστος - εἶναι σὰν νὰ μὴν ὑπάρχεις πιά». Αὐτὴ εἶναι ἴσως ἡ πιὸ τρομακτικὴ ἁμαρτία τὴν ὁποία ἕνας ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ διαπράξει ἔναντι κάποιου ἄλλου, νὰ τὸν κάνει νὰ αἰσθανθεῖ μὲ λόγια ἤ ἐνέργειες ὅτι εἶναι περιττὸς καὶ ἀνεπιθύμητος, ὅτι ἁπλῶς ὑπάρχει καὶ θὰ ἔκανε τὸ ἴδιο ἂν δὲν ἦταν ἐκεῖ.

Θυμηθεῖτε τὰ φοβερὰ λόγια τὰ ὁποία ὁ ἄσωτος γιὸς λέει στὸν πατέρα του στὴν ἀρχὴ τῆς παραβολῆς τοῦ Χριστοῦ: «Δῶσε μου τώρα τὸ μερίδιο τῆς κληρονομιᾶς τὸ ὁποῖο θὰ μοῦ ἀναλογεῖ ὅταν θὰ ἔχεις πεθάνει» (Λκ. 15.12). Αὐτὸ σημαίνει: «Δὲ μὲ ἐνδιαφέρει τὸ ἂν ζεῖς ἤ ἂν ἔχεις πεθάνει καὶ δὲ σὲ χρειάζομαι. Αὐτὸ ποὺ θέλω εἶναι ἐκεῖνο ποὺ θὰ μοῦ δοθεῖ ὅταν πιὰ δὲ θὰ ζεῖς. Φύγε ἀπὸ τὸ δρόμο μου, εἶσαι ἀνεπιθύμητος, στέκεσαι ἀνάμεσα σ' ἐμένα καὶ τὴν ἐλευθερία μου, τὴν ἱκανοποίηση τῶν ἐπιθυμιῶν μου. Ἂς συμφωνήσουμε ὅτι δὲν ὑπάρχεις πιά, ὅτι ἔχεις θαφτεῖ ζωντανός». Τί φοβερὰ λόγια! Τὰ λόγια ὅμως αὐτὰ τὰ ἐπαναλαμβάνουμε ἤ τὰ μεταδίδουμε στοὺς γύρω μας ἔστω καὶ χωρὶς νὰ τὰ προφέρουμε ὅταν τοὺς προσπερνοῦμε σὰν νὰ μὴν ὑπάρχουν, ἤ ἀκόμα χειρότερα σὰν νὰ μὴν ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ζοῦν πάνω στὴ γῆ, σὰν νὰ ἀποτελοῦν ἐμπόδιο στὸ δρόμο μας.

Αὐτὴ εἶναι ἴσως ἡ πιὸ τρομακτικὴ ἄποψη στὸ καταστροφικὸ καὶ ἐναγώνιο μυστήριο τοῦ θανάτου, καὶ αὐτὸ εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο ὑπῆρχε πρὶν ἀπὸ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴ εἶναι ἡ κόλαση στὴν ὁποία κατέβηκε μετὰ τὸ Σταυρικό Του θάνατο. Ἡ κόλαση ἐκείνη δὲν ἦταν αὐτὴ γιὰ τὴν ὁποία μιλᾶμε σὰν γιὰ τόπο βασανισμοῦ, ὅσο φοβερὸς κι ἂν μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτός, ἦταν κάτι πολὺ πιὸ τρομακτικό: ἦταν ὁ τόπος ὅπου δὲν ἦταν ὁ Θεός, τόπος ἀπόλυτου, τέλειου, ἀνέλπιδου χωρισμοῦ ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ τόπος ἀποξένωσης τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ἄλλο ἄνθρωπο. Αὐτὴ ἦταν ἡ κόλαση στὴν ὁποία περιφρονημένος ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους στὴ γῆ καὶ ἀφοῦ εἶχε ξαφνικὰ αἰσθανθεῖ πάνω στὸ σταυρὸ τὸν Ἑαυτὸ Του ἐγκαταλελειμμένο ἀπὸ τὸ Θεὸ (Ματθ. 27.46), ἡ κόλαση τοῦ ἀπόλυτου χωρισμοῦ. Ὅταν λέμε ὅτι ὁ Χριστὸς μὲ τὸ θάνατό Του πάτησε τὸ θάνατο, ὅτι ὁ Ἅδης ἔχει κατατροπωθεῖ καὶ κενωθεῖ ἐννοοῦμε ὅτι ὁ θάνατος ἐκεῖνος καὶ ἡ κόλαση ἐκείνη δὲν ὑπάρχουν πιά. Δὲν ὑπάρχει πιὰ χωρισμὸς ἀπὸ τὸ Θεό: ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἔχει κατεβεῖ στὸν Ἅδη καὶ δὲν ὑπάρχει πιὰ μέρος στὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς δὲν εἶναι παρὼν μαζὶ μὲ τὰ πλάσματά Του.

Ὁ Χριστὸς ἔχει κατεβεῖ καὶ στὴν κόλαση τῶν σκληρῶν ἐπίγειων ἀνθρώπινων σχέσεων, τὸ πεδίο τῆς ἀμοιβαίας ἀποξένωσης καὶ ἀποστροφῆς, τῆς ἀλληλοκαταστροφῆς καὶ τοῦ μίσους. Ὅταν λοιπὸν κατεβαίνουμε σὲ μιὰ τέτοια κόλαση ἤ ὅταν σερνόμαστε μέσα της ἀπὸ ἕνα φρικιαστικὸ ἀνθρώπινο πεπρωμένο δὲν εἴμαστε μόνοι: ὁ Κύριος εἶναι ἐκεῖ ἔχοντας ἑκούσια εἰσέλθει καὶ καλεῖ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς νὰ εἰσέλθουμε στὰ βάθη αὐτὰ τοῦ Ἅδη θεληματικά, σὰν ἄνθρωποι ζωντανοί, ἀνίκητοι καὶ ἀκαταμάχητοι - ὄχι σὰν νεκροὶ ἀλλὰ σὰν ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ζοῦν μὲ ὅλο τὸ βάθος καὶ τὴ δύναμη τῆς αἰώνιας ζωῆς.

Ὁ Χριστός, σύμφωνα μὲ τὴ μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη ( Ἰω. 17.3), λέει ὅτι ἡ αἰώνια ζωὴ εἶναι ἡ γνώση τοῦ Οὐράνιου Πατέρα ὡς τοῦ μόνου ζωντανοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Χριστοῦ ὡς γιοῦ Του καὶ ὡς Σωτήρα. Αὐτὴ εἶναι ἡ κληρονομιά μας, αὐτὸς εἶναι ὁ θησαυρός μας· μποροῦμε νὰ εἰσέλθουμε στὰ βάθη τῆς κόλασης, νὰ βυθιστοῦμε στὸ ὁποιοδήποτε σκοτάδι τῆς γῆς ἤ τοῦ Ἅδη χωρὶς φόβο διότι ὁ Θεὸς ὄχι μόνο βρίσκεται κοντά μας ἀλλὰ καὶ ἔχει κατεβεῖ ἐκεῖ πρὶν ἀπὸ μᾶς· ὁ Θεὸς δὲν εἶναι μόνο κοντά μας ἀλλὰ μέσω τοῦ βαπτίσματος, τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς Θείας Κοινωνίας εἶναι μέσα μας κι ἐμεῖς μέσα σ' Ἐκεῖνον κι εἴμαστε φόβος καὶ τρόμος γιὰ κεῖνες τὶς περιοχές.

Ὁ παροδικὸς θάνατος, ὅπως συχνὰ τὸ λένε οἱ προσευχὲς καὶ τὰ συγγράμματα τῆς ἐκκλησίας εἶναι ἕνας ὕπνος, ἕνας προσωρινὸς χωρισμὸς ὁ τελειωτικὸς ὅμως ἐκεῖνος χωρισμὸς ὁ ὁποῖος ἀποτελοῦσε τὸν τρόμο τοῦ ἀρχαίου κόσμου δὲν ὑπάρχει πιά, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸν φοβούμαστε. Ὁ θάνατος δὲν ὑπάρχει, ἔχει ὑπερνικηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ὅσο γιὰ τὸ θάνατο γιὰ τὸν ὁποῖο μίλησα προηγουμένως, τὴ ζωντανὴ νέκρωση τοῦ προσώπου ποὺ εἶναι ἀνεπιθύμητο, ἄχρηστο, ἀποδιωγμένο καὶ ξεχασμένο, αὐτὴ δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχει καὶ στὸ χέρι μας εἶναι νὰ κάνουμε ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχει στὸν κόσμο γύρω μας. Ἂς προσπαθήσουμε λοιπὸν νὰ δείχνουμε τὴν ἴδια προσοχή, τὴν ἴδια διαίσθηση καὶ εὐαισθησία ποὺ θὰ ἔδειχνε ὁ Χριστὸς καὶ σὲ ὁποιονδήποτε πεθαίνει ὄχι μόνο μὲ τὸ σωματικὸ ἀλλὰ καὶ μὲ αὐτὸ τὸν πνευματικὸ θάνατο ἂς δώσουμε τὴ μαρτυρία ὅτι θάνατος δὲν ὑπάρχει, ὅτι ἔχει ἔλθει ἡ Βασιλεία, ὅτι ἡ ἀγάπη καθυπόταξε τὸ θάνατο μὲ τὸν ἀγώνα της πάνω στὸ Σταυρὸ καὶ μὲ τὴ νίκη της μέσα στὶς καρδιές μας.
αγια ζωνη

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2019

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ



Τρίτη, 11 Ιουνίου 2019 

          Κάνοντας καθημερινή αυτοεξέταση, θα ζοριστείς, θα ταρακουνηθείς, θα αναστατωθείς, θα γίνει μακελειό μέσα σου. Διότι θα δεις ότι βαθύτερα ο εαυτός σου είναι ένας υποκριτής, ένας ψεύτης, δηλαδή συγκαταλέγεσαι σ’ εκείνους που θα μείνουν έξω από τη βασιλεία του Θεού. Να μην αφήσεις όμως την προσπάθεια που κάνεις. Θα αισθανθείς ότι χάνουν όλοι την καλή ιδέα που είχαν για σένα, κι εσύ ο ίδιος. Δεν πειράζει. Ας χάσεις την ιδέα για τον εαυτό σου. Αυτό όντως είναι  κάτι που σε καταποντίζει. Αλλά τι καλύτερο; Αφήνεσαι στον Θεό, και όλη η αξία σου είναι εν Θεώ. Να μην αφήσεις τον εαυτό σου σε χλωρό κλαρί. Καθόλου όμως να μη φοβηθείς ούτε να ταραχτείς. Να έχεις τη βεβαιότητα  ότι ο Θεός σε δέχεται και τώρα που βλέπεις εσύ ο ίδιος με τα μάτια σου τι είσαι. Ο Θεός τόσα χρόνια σε περίμενε-ξέροντας καλά τι είσαι- να φθάσεις στην ευλογημένη αυτή στιγμή.

          π. Σ. Κ.

ΤΑ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΑ ΧΕΡΙΑ...



Κάποτε, κάποιες νεαρές κοπέλες μαζεύτηκαν στο προαύλιο μιας Εκκλησίας μετά από έναν γάμο, και επιδείκνυαν τα χέρια τους η μια στην άλλη σαν να έκαναν καλλιστεία χεριών.

Όλες τους είχαν σπαταλήσει αρκετό χρόνο πριν, να τα περιποιηθούν με κρέμες, να τους βάλουν ακριβά αρώματα, να βάψουν τα νύχια τους με την τελευταία μόδα χρωμάτων και να τα στολίσουν με τα ομορφότερα κοσμήματα που είχαν.

Επειδή όμως δεν έβγαζαν άκρη για το ποια είναι τα ομορφότερα, αποφάσισαν να ρωτήσουν τον παππούλη ιερέα που περνούσε εκείνη τη στιγμή από κοντά τους και σεβόντουσαν την γνώμη του.

- Πες μας παππούλη εσύ σαν τρίτος την αλήθεια. Ποια είναι τα ομορφότερα χέρια;

Εκείνος είδε την χαριτωμένη επίδειξη που ξαφνικά του κάνανε, όμως έπειτα αρνήθηκε να τους ανακοινώσει τα αποτελέσματα.

- Δεν μπορώ να σας πω εγώ ποια είναι τα ομορφότερα. Μόνο ο Θεός γνωρίζει, τους είπε.

- Μα, τι εννοείς; Εδώ, είναι μπροστά σου τα χέρια μας. Δεν βλέπεις μήπως καλά και δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις ποια είναι τα ομορφότερα;

- Άκουστε, κόρες μου. Τα μάτια μου έχουν δει πολλά στη ζωή μου, και ακόμα βλέπουν. Πιστεύω, όμως πως μόνο ο Θεός μπορεί να κρίνει τέτοια θέματα.

Εγώ αυτό που μπορώ να σας πω είναι ποια χέρια αρέσουν στον Θεό και ποια όχι. Θέλετε να μάθετε;

- Ναι βέβαια παππούλη... Πολύ θα θέλαμε να μάθουμε γι' αυτό.

- Τα πραγματικά όμορφα χέρια κόρες μου δεν είναι αυτά που στολίζονται με διάφορα ψεύτικα στολίδια και χρώματα, με σκοπό να επιδεικνύονται.

Έχω δει στη ζωή μου χέρια, εξωτερικά όμορφα, να τα στολίζουν βαριά και να τα περιποιούνται ώρες. Μα ήταν σαν κάποιος να τα έδενε με αόρατες αλυσίδες, να μην εξυπηρετούν να μην ανακουφίζουν, να μην βοηθούν κανέναν γύρω τους. Αυτά τα χέρια δεν αρέσουν στον Θεό γιατί κρύβουν πολύ αυταρέσκεια και από την πολύ περιποίηση αρνούνται να προσφέρουν αγάπη στους γύρω τους.

Υπάρχουν όμως και κάτι ευλογημένα όμορφα χέρια...

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πολύ αρέσουν στο Θεό!

Είναι αυτά που απλώνονται να ανακουφίσουν τον πόνο μιας ψυχής...

Αυτά που σπογγίζουν τα δάκρυα ενός ορφανού, που χορταίνουν έναν πεινασμένο, ποτίζουν έναν διψασμένο, περιποιούνται έναν άρρωστο, φροντίζουν έναν ηλικιωμένο...

Όμορφα χέρια είναι κι αυτά που προσεύχονται! Αυτά που αγκαλιάζουν πνευματικά όλο τον κόσμο. Αυτά που κάνουν μετάνοιες και κομποσχοίνια για γνωστούς και αγνώστους, και κυρίως για τις χαμένες και απελπισμένες ψυχούλες που το έχουν τόση ανάγκη!

Αυτά τα χέρια, μάλιστα! Να τα επαινέσω και να τα θαυμάσω! Είναι τα ομορφότερα και τους αξίζουν όλα τα βραβεία της γης και του Ουρανού! Όμως τα γνωρίζει καλύτερα μόνον ο Παντογνώστης Θεός, γιατί κινούνται αθόρυβα και ταπεινά! Καταλάβετε;

Οι κοπέλες προβληματίστηκαν και έβαλαν βαθιά στην καρδιά τους τις συμβουλές που άκουσαν. Από τότε κάθε φορά που έβλεπαν τα χέρια τους θυμόντουσαν τα σοφά λόγια του παππούλη και αναρωτιόντουσαν, όχι πλέον αν αρέσουν εξωτερικά στους άλλους ανθρώπους αλλά, αν τα έργα των χειρών τους είναι όμορφα στα μάτια του Θεού!
ζωντανο ιστολογιο

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019

Η Προσευχή του Στρατιώτη και η Αράχνη



Κατα τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου ένας στρατιώτης έχασε τη μονάδα του μέσα στον χαμό των εκρήξεων και τον πυροβόλων. Εψαξε για τους συμπολεμιστές του αλλά προς μεγάλη του θλίψη δεν μπόρεσε να τους βρει.

Είχε μείνει μόνος του σε κείνο το τόπο. Ακουγε τους εχθρούς να έρχονται κατα το μέρος του. Απεγνωσμένα έψαχνε για καταφύγιο και κάποια στιγμή το μάτι του έπεσε σε κάποιες σπηλιές στα αντυκρινά βράχια. Γρήγορα σκαρφάλωσε και χώθηκε σε μια από αυτές. Παρότι ήταν για την ώρα ασφαλής, διαπίστωσε οτι οι εχθροί δεν θα αργούσαν να σκαρφαλώσουν κι αυτοί, να ψάξουν τις σπηλιές να τον βρούν και να τον σκοτώσουν.

Οση ώρα περίμενη προσευχήθηκε στο Θεό

«Σε παρακαλώ Θεεέ μου, αν θέλεις προστάτεψε με. Παρόλα αυτά ό,τι είναι θέλημα σου σε αγαπώ και σε εμπιστεύομαι»

Οταν τέλειωσε τη προσευχή του ξάπλωσε ήρεμος και άκουγε τους εχθρούς που πλησίαζαν. Σκέφτηκε

«Οπως βλέπω ο Θεός δεν πρόκειται να με βοηθήσει να γλυτώσω αυτή τη φορά»

Τότε παρατήρησε μια αράχνη που ξεκίνησε να υφαίνει τον ιστό της στην είσοδο της σπηλιάς.

«Χα!» σκέφτηκε «Αυτό που θέλω είναι πέτρες και τούβλα και ο Θεός μου έστειλε μια αράχνη και τον ιστό της. Μα τη πίστη μου ο Θεός έχει χιούμορ!»

Καθώς πλησίαζε ο εχθρός απο τη σκοτεινή μεριά της σπηλιάς έβλεπε τους στρατιώτες που εξερευνούσαν την μια σπηλιά ύστερα από την άλλη. Οταν έφτασαν στη δική του ήταν έτοιμος να δώσει την τελευταία του μάχη. Ομως προς μεγάλη του έκπληξη οι στρατιώτες έριξαν μόνο μια ματιά μέσα και συνέχισαν στην επόμενη.

Ξαφνικά συνειδητοποίησε οτι με τον ιστό στην είσοδο της σπηλιάς φαινόταν οτι ήταν κλειστή εδώ και πάρα πολύ καιρό.

¨Θεέ μου, συγχώρεσε με» είπε ο νεαρός στρατιώτης «Είχα ξεχάσει οτι ο ιστός της αράχνης είναι πιο δυνατός από ένα τοίχο φτιαγμένο από τούβλα»!

Δημήτρης Καραβασίλης (FB)
ζωντανό ιστολόγιο

Παρασημοφόρηση του Μητροπολίτου Πατρών κ. Χρυσοστόμου από τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλο.


Παρουσία πλήθους προσκυνητών, στις 4 Ιουνίου 2019 στην μεγάλη αίθουσα του Θρόνου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος απένειμε προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρών κ. Χρυσόστομο την τιμή του Ανωτέρου Ταξιάρχου του Τάγματος των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου και περιέβαλε τον Σεβασμιώτατο με το οικείο παράσημο, ήτοι χρυσούν Σταυρόν μετά στέμματος στεφάνης και αστέρος, ως αναφέρεται στην σχετική περγαμηνή: …Εις επιβράβευσιν της ευσεβείας και ενίσχυσιν της προς τον Πανάγιον Τάφον και την Αγιωτάτην Μητέρα των Εκκλησιών ευλαβούς αυτού διαθέσεως.

Ο Μακαριώτατος μίλησε με θερμά λόγια για τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρών, επαινέσας την αγάπη του Ιεράρχου, αλλά και του Ιερού Κλήρου της Αποστολικής Εκκλησίας των Πατρών και του ευσεβούς Πατραϊκού Λαού, προς τα Πανάγια Προσκυνήματα, για την παρουσία τους στους Αγίους Τόπους και την προς  το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και την Αγιοταφιτικήν Αδελφότητα, συμπαράσταση και επιστήριξη.

Στην αντιφώνησή του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος ευχαρίστησε ευγνωμόνως τον Μακαριώτατο για την υψίστη προς το πρόσωπό του τιμή,η οποία είναι τιμή δια του προσώπου του και προς τον Ιερό Κλήρο και τον ευσεβή Λαό της Ιεράς και Αποστολικής Μητροπόλεως των Πατρών και διεβεβαίωσε τον Μακαριώτατο ότι τόσο ο ίδιος προσωπικά όσο  και η Ιερά Μητρόπολις όπως μέχρι τώρα, έτσι και μετά ταύτα θα είναι στο πλευρό του Μακαριωτάτου και της Αγιοταφιτικής Αδελφότητος, διότι στην Αγία Γη φυλάσσουν τα ιερά και Πανάγια Προσκυνήματα με την θυσιαστική παρουσία τους και με αυταπάρνηση και φρυκτωρούν για τα απαράγραπτα  εθνικά μας δίκαια .


Κυριακή, 9 Ιουνίου 2019

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ


Α  Ν  Α  Κ  Ο Ι  Ν  Ω  Σ  Η
Την προσεχή Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019, και στην αίθουσα ομιλιών του πνευματικού μας κέντρου θα ομιλήσει ο
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΝΙΤΣΑΣ
με Θέμα: “Η ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΈΣΕΙΣ ΒΙΩΣΕΩΣ ΤΗΣ”
Μετά το πέρας της ομιλίας θα επακολουθήσει μια μικρά δεξίωση στην αίθουσα -καφέ του πνευματικού κέντρου.
ΩΡΑ: 7 μ. μ.
ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

Ὁ ἀποχαιρετισμός

«Ἡ τελετὴ τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ» εἶναι ὁ τίτλος βιβλίου, ποὺ ἀναφέρεται στὰ τελευταῖα χρόνια ζωῆς καὶ «προσφορᾶς» ἑνὸς σύγχρονου ὑπαρξιστῆ...