Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019

ΤΡΕΙΣ ΦΤΩΧΟΙ ΚΑΛΟΓΕΡΟΙ





ΤΡΕΙΣ ΦΤΩΧΟΙ ΚΑΛΟΓΕΡΟΙ

π. Δημητρίου Μπόκου

Ζούσαν μαζί κάποτε σ’ ένα φτωχό μέρος τρεις καλόγεροι. Για να αντιμετωπίσουν τη φτώχεια τους, δούλευαν σαν θεριστές την εποχή του θερισμού. Μια χρονιά λοιπόν ανέλαβαν να θερίσουν εξήντα χωράφια. Ένας όμως απ’ τους τρεις από την πρώτη κιόλας ημέρα αρρώστησε και γύρισε στο κελλί του. Λέει τότε ο ένας από τους εναπομείναντες στον άλλον:

-  Βλέπεις, αδελφέ, ο αδελφός μας αρρώστησε. Ας στριμωχτούμε λοιπόν λίγο περισσότερο οι δυο μας και πιστεύω πως με τις ευχές του θα προλάβουμε να θερίσουμε και το δικό του μερίδιο.

Πράγματι κατάφεραν να τελειώσουν εγκαίρως όλο το έργο και αφού πληρώθηκαν για τη δουλειά τους, φώναξαν τον τρίτο καλόγερο και του είπαν:

-  Έλα, αδελφέ, πάρε τον μισθό σου.

-  Ποιο μισθό έχω να πάρω, αφού δεν θέρισα; ρώτησε εκείνος.

-  Ο θερισμός έγινε, επειδή βοήθησαν οι ευχές σου! απάντησαν οι συνασκητές του. Έλα λοιπόν, πάρε τον μισθό σου.

Τότε έγινε ανάμεσά τους μεγάλος «καυγάς». Ο ένας έλεγε «δεν τα παίρνω», οι άλλοι πάλι δεν δέχονταν με τίποτε να υποχωρήσουν. Τελικά πήγαν σ’ ένα μεγάλο Γέροντα να τους λύσει το ζήτημα.

Ο ένας λοιπόν είπε, ότι, ενώ δεν θέρισε ούτε μία μέρα, τον αναγκάζουν τώρα να πάρει το μερίδιό του και τον φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση. Οι άλλοι είπαν ότι, ενώ η δουλειά ήταν τόσο πολλή, που δύσκολα θα την τελείωναν και οι τρεις μαζί, όμως τώρα, με τις προσευχές του άρρωστου αδελφού τους, ολοκλήρωσαν πολύ γρηγορότερα όλο το θέρισμα. Γι’ αυτό επιμένουν να πάρει τον μισθό του. Ο Γέροντας θαύμασε ακούοντας τη διχογνωμία και φιλονικία τους. Φώναξε αμέσως κάποιον καλόγερο που ήταν κοντά εκεί και του είπε:

-  Χτύπα την καμπάνα να μαζευτεί όλο το μοναστήρι.

Όταν ήρθαν όλοι, τους είπε:

-  Ελάτε, αδελφοί, να θαυμάσετε δικαιοσύνη.

Και τους είπε τα καθέκαστα. Τότε οι μοναχοί του μοναστηριού εκείνου έβγαλαν απόφαση όλοι μαζί, να πάρει το μερίδιό του ο καλόγερος που δεν είχε θερίσει και ας το κάνει μετά ό,τι θέλει. Και εκείνος ο μακάριος, μη μπορώντας πια να κάνει αλλιώς, έφυγε κλαίγοντας από τη λύπη του (από το Γεροντικό).

Να, λοιπόν από τρεις φτωχούς ασκητές ένα υπέροχο πρότυπο κοινωνικού ανθρώπου. Παρά τη φτώχεια τους, δεν είχαν καμμιά προσκόλληση στα λεφτά. Ολόψυχα ήθελαν να συνδράμουν, να μη ζημιώσουν τον αδελφό τους. Κανένα ίχνος πλεονεξίας, εκμετάλλευσης, κατάχρησης. Τί κόσμος άραγε θα υπήρχε, αν οι άνθρωποι σκέπτονταν και ενεργούσαν έτσι; Θα είχαμε την οικονομική κρίση και τα προβλήματα που έχουμε σήμερα; Πόση δικαιοσύνη, τιμιότητα και ανιδιοτέλεια θα βασίλευαν ανάμεσά μας! Πόσο πρόθυμοι θα ήταν όλοι να βοηθήσουν στη δυσκολία του άλλου, στην αρρώστια του, στη φτώχεια του! Δεν θα υπήρχε φτωχός ανάμεσά μας (Δευτ. 15, 4).

Θα ’λεγε όμως κανείς πως οι μοναχοί αυτοί, παρά τη φτώχεια τους, είχαν κάποιο πλεονέκτημα. Βρήκαν μια μικρή δουλειά, πήραν κάτι λίγα λεφτά και συνεπώς μπορούσαν να δώσουν μια κάποια βοήθεια σε κάποιον. Πώς να βοηθήσουμε όμως εμείς, όταν το βασικό πρόβλημα σήμερα είναι αυτή ακριβώς η έλλειψη δουλειάς; Τί να δώσεις στον άλλον, όταν δεν βγάζεις τίποτε;

Εύλογο το ερώτημα, παρ’ όλ’ αυτά όμως δεν παύει να είναι παραπλανητικό. Ο Χριστός δεν λέει: «Για να δω! Πόσα έχεις; Για να σου πω αν μπορείς να δώσεις». Πουθενά δεν βάζει πλαφόν στο εισόδημά σου, δεν σου λέει πόσο ύψος πρέπει να έχει, για να έχεις υποχρέωση να δώσεις. Δεν σε ρωτάει αν έχεις να δώσεις, αλλά αν θέλεις να δώσεις· αν έχεις τη διάθεση να δώσεις· αν υπάρχει έλεος, ευσπλαχνία, αγάπη μέσα σου. Αν δεν υπάρχουν αυτά, ακόμα και να δώσεις, ακόμα και πολλά να δώσεις, δεν έχει καμμιά αξία. «Ουδέν ωφελείσαι» (Α΄ Κορ. 13, 3).

Αν όμως αυτά υπάρχουν, ακόμα και δουλειά να μην έχεις, ακόμα και τίποτα να μη σου βρίσκεται να δώσεις, δίνεις πολλά, τόσο πολλά, που και ο ίδιος ο Χριστός ξεσπάει σε έπαινο για σένα («η χήρα η πτωχή αύτη πλείον πάντων έβαλεν» [Λουκ. 21, 3]). Αληθινός πλούτος είναι η καρδιά που ξεχειλίζει από αγάπη. Αυτή θεραπεύει τον κόσμο από όλα τα κακά. Τέτοια καρδιά είχαν οι τρεις φτωχοκαλόγεροι. Από ανθρώπους με τέτοια καρδιά έχει ανάγκη ο κόσμος και όχι, όπως νομίζουμε, από το ψυχρό, το άψυχο χρήμα.

Ένας μοναχός κάποτε είδε τον αββά Νισθερώο να φοράει δύο κολόβια (ζακέτες αμάνικες) και τον ρώτησε:

-  Αν έλθει ένας φτωχός και σου ζητήσει το ένα ρούχο, ποιο θα του δώσεις;

-  Το καλύτερο! αποκρίθηκε.

-  Κι αν σου ζητήσει και άλλος, τί θα του δώσεις; ξαναρώτησε ο αδελφός.

-  Το μισό απ’ το άλλο μου ρούχο! απαντάει ο Γέροντας.

-  Κι αν σου ζητήσει και τρίτος, τί θα του δώσεις;

-  Θα κόψω το υπόλοιπο σε δυο κομμάτια, θα του δώσω το ένα και με το άλλο θα ζωστώ εγώ.

-  Κι αν και αυτό σου το ζητήσει κάποιος, τί θα κάνεις; τον ρωτάει πάλι.

-  Ε, τότε, απαντάει ο Γέροντας, θα του δώσω αυτό που μου έχει απομείνει κι εγώ θα πάω να κρυφτώ σε μια ερημιά, ώσπου να στείλει ο Θεός να με σκεπάσει. Δεν θα ζητήσω από κανέναν τίποτε (από το Γεροντικό).

Να και κάποιος χωρίς δουλειά, χωρίς εισόδημα, που όμως δεν διστάζει να δώσει ό,τι έχει και ας μείνει χωρίς τίποτε· στο έλεος του Θεού· χωρίς κανένα φόβο για το μέλλον του· γεμάτος από αγάπη· απόλυτα απαλλαγμένος από κάθε φιλόϋλο δέσιμο, από κάθε πλεονεξία. Καμμιά λοιπόν δικαιολογία δεν στέκει πραγματικά, όταν διστάζουμε ή αρνούμαστε να δώσουμε. Το έλλειμμα είναι στην καρδιά κι όχι στην τσέπη μας. Ακόμα και με άδεια τσέπη, μια πλούσια καρδιά έχει πολλά να δώσει.

Αυτά μήνυσαν οι τρεις φτωχοί ασκητές, αυτά λέει ο αββάς Νισθερώος.

Εσύ; Τί γνώμη και προπαντός τί διάθεση έχεις;

Οι φτωχοί πάντως είναι εδώ. Και αν θέλεις, τους ανοίγεις την καρδιά σου και τους απλώνεις το χέρι σου.

Σαρανταήμερο 2016
paterikos.blogspot.com

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019

Γιατί δεν μ’ ακούς;



Είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα ερωτήματα στις σχέσεις γονέων και παιδιών, κάποτε και στις σχέσεις του ζευγαριού: “Γιατί δεν μ’ ακούς;” Το “ακούω” ερμηνεύεται ως “υπακούω”, διότι αυτό είναι κυρίως το θέμα. Όχι απλώς να ακούμε τι μας λέει ο άλλος, ο μεγαλύτερος  η αυτός που γνωρίζει ποιο είναι το καλό μας, αλλά και να υπακούσουμε σ’ αυτόν. Αυτός που θέτει το ερώτημα, λειτουργεί ως αυθεντία. Ζητά υπακοή, διότι νοιώθει πως κατέχει το σωστό. Ότι η συμβουλή του, η προσταγή του, ο δρόμος τον οποίο προτείνει στον άλλον, είναι ο σωστός. Επομένως, δεν υπάρχει περιθώριο να μην εισακουσθεί, ειδάλλως κρίση επέρχεται τόσο στις σχέσεις, όσο και στην πορεία της ζωής αυτού που δεν ακούει.

          Πόσο απαλλαγμένοι από έναν εγωισμό διδαχής είμαστε, όταν θέτουμε αυτό το ερώτημα στον άλλον; Πόσο λειτουργεί μία βεβαιότητα, η οποία δεν λαμβάνει υπόψιν της το φρόνημα του άλλου, την ανάγκη για δική του έκφραση, την διάθεση, τα συναισθήματα  του ή ένα αίτημα ελευθερίας που τον διακατέχει; Πόσο δεν λαμβάνει υπόψιν τον δικό του εγωισμό, ο οποίος λειτουργεί ως στοιχείο της ταυτότητάς του ή και ως σημείο ότι τα πάθη είναι ριζωμένα στην ψυχή μας “εκ νεότητος” ημών; Είμαστε βέβαιοι ότι έχουμε δίκιο, σημαίνει ότι είμαστε αποφασισμένοι να συγκρουστούμε για να επιβάλλουμε. Να αξιοποιήσουμε κάθε τρόπο, είτε εκ της αυθεντίας μας (ρόλος, ηλικία, δύναμη), είτε εκ του πείσματος (γκρίνια, θυμός, φωνές). Οι συγκρούσεις των γονέων με τους εφήβους αυτό το χαρακτηριστικό έχουν. Μία εγωιστική ακαμψία, η οποία έρχεται και από τις δυο πλευρές. Γι’ αυτό και τα τραύματα είναι κάποτε έντονα.

          Κι αν όντως έχουμε δίκιο; Πόσο διατεθειμένοι είμαστε να απεμπολήσουμε τον παιδαγωγικό μας ρόλο οι μεγαλύτεροι, αλλά και την επιθυμία να γίνει αυτό που ζητούμε οι μικρότεροι; Στην πνευματική ζωή λειτουργεί ως φάρμακο η ταπείνωση. Όποιος έχει ή προσπαθεί να έχει ταπεινό φρόνημα, ακούει προσεκτικά. Όταν ο άλλος παραμένει άκαμπτος, δείχνει ευελιξία στα όσα μπορούν να περιμένουν και στα όσα  η εφαρμογή τους δεν είναι καταστροφική. Διότι κάποτε πρέπει να πάθουμε, για να μάθουμε. Αυτός που έχει ταπεινό φρόνημα ακολουθεί την οδό της προσευχής. Της εμπιστοσύνης δηλαδή στον Θεό και την πρόνοιά Του για τον κάθε άνθρωπο, δια της οποίας φωτίζεται ο νους  να διακρίνει την λανθασμένη πορεία, ακόμη προς τον τοίχο. Η ταπείνωση είναι στηριγμένη στην πίστη σ’ αυτόν που την έχει. Και η πίστη είναι “πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων”, δηλαδή κάνει πραγματικό αυτό που δεν φαίνεται εφικτό.

          Όμως υπάρχει και η επιλογή των ορίων, η οποία είναι απαραίτητη, διότι είμαστε άνθρωποι που βλέπουμε  και τα προφανή. Όριο βάζει όποιος αγαπά. Όριο βάζει όποιος θέλει τον άλλον να φέρει ευθύνη για τις πράξεις και την ζωή του. Το όριο πηγάζει από την εξουσία αυτού που την κατέχει, αλλά χρειάζεται να τίθεται με αγάπη. Και βεβαίως αυτός που θέτει το όριο, να το έχει τηρήσει ο ίδιος. Να πηγάζει από την δική του ζωή. Να αποτυπώνει ήθος. Διότι το ήθος εμπνέει και διδάσκει  αυθεντικά και όχι η προσταγή.

          Το “γιατί δεν μ’ ακούς;” δείχνει ότι οι σχέσεις θέλουν χρόνο, προσοχή και αυθεντική αγάπη που συνυπολογίζει την ελευθερία του άλλου. Ας μην είμαστε λοιπόν απόλυτοι.



                   Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2019

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ (Λκ. 14, 16-24)



ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ

          Πολλές φορές οι θρησκευτικοί άρχοντες του Ισραήλ κατηγόρησαν τον Χριστό πως με τα θαύματα που έκανε παρέβαινε την εντολή της αργίας του Σαββάτου. Είχαν πλανηθεί όσον αφορά την ακριβή τήρηση της αργίας του Σαββάτου. Στη σημερινή ευαγγελική διήγηση βλέπουμε τον Κύριο στη συναγωγή κατά την ημέρα του Σαββάτου να θεραπεύει μια άρρωστη γυναίκα, και ο αρχισυνάγωγος να τον κατηγορεί, ότι παρέβη την εντολή του Σαββάτου. Ο Χριστός αποκαλύπτει το πάθος που είχε μέσα του. Τον χαρακτήρισε ως υποκριτή. Αξίζει να δούμε αυτό το πάθος της υποκρισίας, γιατί είναι επικίνδυνο για όλους.

          Ένας εκκλησιαστικός συγγραφέας κάνει μια παρατήρηση πάνω στο σημερινό θαύμα του Κυρίου. Γράφει: ως γνωστόν το Σάββατο αργούσαν τα πάντα και δεν έκανε κανείς  καμιά δουλειά. Ο Χριστός θεραπεύοντας τις ασθένειες των ανθρώπων “παρείχε τοις νόσοις σαββατισμόν”, δηλαδή έκανε τις ασθένειες να αργούν. Μ’ άλλα λόγια κατέπαυε  την ενέργεια των νόσων και ελευθέρωνε  τους ανθρώπους από την δουλεία των των σωματικών παθών. Ο αρχισυνάγωγος όμως καίγονταν από το πάθος του φθόνου εναντίον του Χριστού και ενώ υποκρινόταν ευσέβεια, αναζητούσε να βρει αφορμή για να επιτεθεί εναντίον του Κυρίου. Ήταν υποκριτής.

          Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας παρατηρεί: ο αρχισυνάγωγος ήταν υποκριτής “και είρων και ύπουλος” και “βάσκανος’(ζηλιάρης). Αυτός, λοιπόν, ο φθονερός άνθρωπος ήθελε να βλέπει τη γυναίκα να περπατάει σαν τα τετράποδα, παρά να έχει το γνωστό ανθρώπινο σχήμα. Προτιμούσε αυτό “ίνα μη Χριστός μεγαλύνηται, μηδέ Θεός είναι υπό των πραγμάτων κηρύττεται”, για  να μην δοξάζεται ο Χριστός και για να μη φανερώνεται από τα θαύματα η θεότητά Του.

          Το πάθος της υποκρισίας είναι φοβερό και απεχθές. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος το επισημαίνει: “Υπάρχουν ναι, και κάποιοι πιο αξιολύπητοι. Αυτοί επαμφοτερίζουν στην πίστη. Δεν σέβονται τα του Θεού και είναι Εύριποι των λόγων. Οι υποκριτές είναι στους αδύνατους  λιοντάρια και στους δυνατούς σκυλιά που γλείφουν. Τιμούν ό, τι ευχαριστεί τους άλλους  και όχι ό, τι τους συμφέρει. Η υποκρισία είναι μια κατάσταση που κάνει τον άνθρωπο διπλοπρόσωπο. Μάλιστα μέσα στην Εκκλησιαστική ζωή  ο υποκριτής εμπαίζει τον Θεό και τους ανθρώπους. Ο φθόνος, που είναι μητέρα της υποκρισίας, κάνει τον άνθρωπο να φθονεί του αρίστους, όπως ο αρχισυνάγωγος ζήλευε το Χριστό. Το να φθονεί όμως κανείς τους αρίστους είναι σαν να αγαπά τους κακούς.

          Ο υποκριτής έχει και πανούργο νου, και καταφέρνει πολλές φορές να διαφεύγει της προσοχής των άλλων. Να κρύβει επιμελώς και να μην εκδηλώνει τα πραγματικά του αισθήματα. Εργάζεται παρασκηνιακά και είναι κρυψίνους και περίεργος. Προφασίζεται ευλάβεια, ενώ ιδιωτικά καταλύει τους νόμους του Θεού και κάνει εκείνο που θέλει, έστω κι αν είναι αντίθετο με τον ευαγγελικό νόμο. Είναι μια διχασμένη προσωπικότητα. Θέλει το Θεό, αλλά τον ελκύει και ο   κόσμος. Γοητεύεται από τον λόγο του Θεού, αλλά αγαπά και τη ματαιότητα. Αν αποκαλυφθεί, τότε είναι  αθλιέστερος των ανθρώπων, ανυπόληπτος. Μεγάλο κακό έχουν κάνει διάφοροι υποκριτές,λαϊκοί και κληρικοί, ανάμεσα στο εκκλησιαστικό πλήρωμα, γιατί έγιναν αιτία να ψυχρανθεί η πίστη πολλών.

          Η υποκρισία ανθεί παντού. Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται για την ευσέβεια  την αγιότητα, την δικαιοσύνη, ενώ στην ιδιωτική τους ζωή είναι ασεβείς, άδικοι, σκληροί και χωρίς χάρη Θεού. Ο υποκριτής, έστω κι αν είναι συναρπαστικός στα λόγια και στους τρόπους, απωθεί. Ενώ ο ειλικρινής, έστω κι αν δεν έχει σπουδαία προσόντα, ελκύει τον άλλο. Μια τέτοια συμπεριφορά είχαν οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, γι αυτό τους αγαπούσε ο λαός και τους ακολουθούσε. Ήταν άξια  υποδείγματα προς μίμηση.

          Επί τέλους! Ας το πάρουμε απόφασή να γίνουμε αυτοί  που πρέπει να είμαστε. Ειλικρινείς και χωρίς μάσκες.

          π. γ. στ.

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2019

Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Νικολάου


Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξέ σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ ἱεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2019

Άγιος Νικόλαος Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας, ο Θαυματουργός



Βιογραφία

Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ. στα Πάταρα της Λυκίας, από γονείς ευσεβείς και πλουσίους και έδρασε την εποχή των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού (284 - 304 μ.Χ.), Μαξιμιανού (286 - 305 μ.Χ.) και Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Σε νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός και κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας. Αλλά ο Νικόλαος, εμπνεόμενος από φιλάνθρωπα συναισθήματα, διέθετε την περιουσία του για να ανακουφίζει άπορα, ορφανά, φτωχούς, χήρες, στενοχωρημένους οικογενειάρχες. Ένας μάλιστα, θα διέφθειρε τις τρεις κόρες του, προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα. Όταν το έμαθε αυτό ο Νικόλαος, μυστικά σε τρεις νύκτες εξασφάλισε την προίκα των τριών κοριτσιών, αφήνοντας 100 χρυσά φλουριά στην κάθε μία. Έτσι, οι τρεις κόρες αποκαταστάθηκαν και γλίτωσαν από βέβαιη διαφθορά.

Στην συνέχεια αφιερώθηκε στον ασκητικό βίο, λόγω όμως της ξεχωριστής αρετής του τιμήθηκε, χωρίς να το επιδιώξει, αρχικά με το αξίωμα του Ιερέα στα Πάταρα και συνέχεια με το αξίωμα του αρχιεπισκόπου Μύρων. Από τη θέση αυτή καθοδηγούσε με αγάπη το ποίμνιό του και ομολογούσε με παρρησία την αλήθεια. Για το λόγο αυτό συνελήφθη από τους τοπικούς άρχοντες και ρίχτηκε στη φυλακή.

Όταν όμως ανήλθε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος ελευθερώθηκαν όλοι οι χριστιανοί και έτσι ο Νικόλαος επανήλθε στο αρχιεπισκοπικό θρόνο. Μάλιστα έλαβε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο, όπου ξεχώρισε για τη σοφία και την ηθική του τελειότητα.

Ο Άγιος Νικόλαος ήταν προικισμένος και με το χάρισμα της θαυματουργίας με το οποίο έσωσε πολλούς ανθρώπους και όσο ήταν εν ζωή αλλά και μετά την κοίμησή του το 330 μ.Χ. Για παράδειγμα όταν κάποτε κινδύνευσε κάποιος στη θάλασσα - λόγω σφοδρών ανέμων - και επικαλέστηκε το όνομα του αγίου σώθηκε και μάλιστα ενώ βρισκόταν στη μέση του πελάγους βρέθηκε αβλαβής στο σπίτι του. Το θαύμα έγινε αμέσως γνωστό στην Πόλη και ο λαός προσήλθε αμέσως σε λιτανεία και αγρυπνία προκειμένου να τιμήσει το θαυματουργό Άγιο.

Περί των Ιερών Λειψάνων του Αγίου

Ο τάφος του Αγίου Νικολάου στη Βασιλική του Μπάρι, ανοίχθηκε αναγκαστικά το 1953 μ.Χ., κατά την διάρκεια αναστηλωτικών εργασιών, την νύκτα της 5ης προς 6ης Μαΐου. Για τον σκοπό αυτό συγκροτήθηκε επιτροπή από τον Πάπα, με Πρόεδρο τον τότε Ρωμαιοκαθολικό Αρχιεπίσκοπο του Μπάρι Ερρίκο Νικόδημο, στην οποία ανατέθηκε η κανονική αναγνώριση των λειψάνων του τάφου. Παράλληλα ο αναγνωριστικός έλεγχος και η καταμέτρηση των οστών ανατέθηκε στον Καθηγητή της Ανατομίας στο Πανεπιστήμιο του Μπάρι Λουΐτζι Μαρτίνο και τον βοηθό του Γιατρό Αλφρέντο Ρουγγίερι.

Τα Λείψανα μέσα στη λάρνακα έπλεαν σέ ένα διαυγές, άχρωμο και άοσμο υγρό, το οποίο είχε βάθος τρία περίπου εκατοστά. Η εξέταση του υγρού αυτού από τα Ινστιτούτα Χημείας και Υγιεινής του Πανεπιστημίου του Μπάρι απέδειξε, ότι επρόκειτο για καθαρό νερό, ελεύθερο από άλατα και στείρο από μικροοργανισμούς! Η έρευνα απέδειξε, ότι το υγρό αυτό προήρχετο από τις μυελοκυψέλες των σπογγωδών οστέων!



Η τρίτη ιστορικά ανακομιδή έγινε την νύκτα της 7ης προς 8ης Μαΐου 1957 μ.Χ., με σκοπό νέα αναγνώριση, καταμέτρηση, ανατομική και ανθρωπολογική μελέτη, πριν την οριστική κατάθεση στην λάρνακα, μετά το πέρας των αναστηλωτικών εργασιών. Στην ιατρική ομάδα συμμετείχε την φορά αυτή και ο Γιατρός Λουΐτζι Βενέζια. Τα αποτελέσματα της ανθρωπολογικής εξετάσεως των Ιερών Λειψάνων υπήρξαν εντυπωσιακά. Διαπιστώθηκε, ότι ανήκαν σέ ένα και το αυτό άτομο και μάλιστα σε άνδρα που είχε ύψος 1.67 περίπου, τρεφόταν κυρίως με φυτικά προϊόντα και πέθανε σε ηλικία μεγαλύτερη των 70 ετών. Το άτομο αυτό ανήκε στην λευκή Ινδοευρωπαϊκή φυλή.

Η κατάσταση ορισμένων οστών έδειξε ακόμη, ότι το άτομο στο οποίο ανήκαν, πρέπει να είχε υποφέρει πολύ κάτω από ιδιαίτερα δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης, που του άφησαν σημάδια στην υπόλοιπη ζωή του. Η αγκυλωτική σπονδυλοαθρίτιδα και η διάχυτη ενδοκρανιακή υπερόστωση, πρέπει να κληρονομήθηκαν από κάποια υγρή φυλακή, όπου πέρασε αρκετά χρόνια της ζωής του και μάλιστα σε προχωρημένη ηλικία.

Η ιχνογραφική ανάπλαση του προσώπου, με την μέθοδο της υπερσκελετικής αναπλάσεως των μαλακών μερών της κεφαλής, απέδωσε επίσης θεαματικά αποτελέσματα. Τα σχετικά ιχνογραφήματα που δημοσίευσε ο Καθηγητής Μαρτίνο, βρίσκονται σε συμφωνία με τις παλαιότερες απεικονίσεις του Αγίου, εκείνη της Αγίας Μαρίας της Πρώτης (στη Ρώμη, 8ος ή 9ος αιώνας μ.Χ.) και αυτή του Παρεκκλησίου του Αγίου Ισιδώρου, στον Ναό του Αγίου Μάρκου (στη Βενετία, ψηφιδωτό του 12ου αιώνα μ.Χ.).

Δηλαδή, με τις εξετάσεις των Λειψάνων του Αγίου Νικολάου, πιστοποιήθηκε η γνησιότητά τους, αποδείχθηκε επιστημονικά η μυροβλυσία του και επίσης ότι η πάροδος του χρόνου δεν άμβλυνε την μνήμη των βασικών χαρακτηριστικών της μορφής του, όπως τα διέσωσε η Ορθόδοξη εικονογραφική παράδοση (πρόσωπο ασκητικό, ευγενικό, με αρμονικές αναλογίες, υψηλό και πλατύ μέτωπο, μεγάλα μάτια - ελαφρά βαθουλωτά - έντονα ζυγωματικά, φαλάκρα). (Βλ. Αντ. Μάρκου, «Τα Λείψανα του Αγ. Νικολάου Επισκόπου Μύρων της Λυκίας και οι ιστορικές τους περιπέτειες»· Περιοδικό «Ορθόδοξη Μαρτυρία» Λευκωσίας, φ. 44/1994, σελ. 98 - 106· αγγλική έκδοση από το Κέντρο Παραδοσιακών Ορθοδόξων Σπουδών Έτνας Καλιφορνίας, 1994).

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ


          Ο Χριστός έγινε άνθρωπος, για να σώσει τον άνθρωπο. Όλο το θέμα είναι να ενωθεί κανείς με τον Χριστό και συνεχώς να προοδεύει μέχρι που να μπει στον παράδεισο. Τα μυστήρια (Βάπτισμα και Χρίσμα, θ. Ευχαριστία) είναι το παν, αλλά αν δεν ζήσει ο  άνθρωπος σύμφωνα με αυτά, είναι σαν να μην έγινε τίποτε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά θα είναι εις βάρος μας τα μυστήρια εν ημέρα κρίσεως. Είναι ασφαλής και βεβαία η σωτηρία, αλλά για όποιον αγαπά τον Χριστό και ενώνεται μαζί του. Ο Θεός έκανε και κάνει από την πλευρά του το έργο του, αλλά δεν απαλλάσσεται ο άνθρωπος. Όποιος αγνοήσει όλα αυτά και ξεφεύγει απ/ο εδώ και από εκεί, δεν μπορεί να έχει ελπίδα σωτηρίας. Δυστυχώς, οι σημερινοί χριστιανοί τηρούν απλώς ορισμένα τυπικά. Δεν τους καίει: “Τι θέλει ο Χριστός; Είναι καθαρή η καρδιά μου;” Δεν τους νοιάζει. Βολεμένοι χριστιανοί. Ας προσέξουμε, αδελφοί μου.

          π. Σ. Κ.

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2019

Πόση αλήθεια αντέχουμε ν’ ακούσουμε;




Ο σύγχρονος άνθρωπος, ενώ θέλει να έχει το δικαίωμα να εκφράζει την άποψη του για όλους, δυσκολεύεται να ακούσει. Να μάθει την γνώμη που έχουν οι άλλοι γι’ αυτόν. Ενίοτε διακατέχεται από τον φόβο ότι αν ακούσει την αλήθεια, θα πρέπει να αλλάξει πορεία. Θα χρειασθεί να δει τον χαρακτήρα του διαφορετικά, ότι είναι ψευδαίσθηση να νομίζει ότι είναι άτρωτος και τέλειος. Ότι τελικά δεν πρέπει να του φταίνε μόνο οι άλλοι, αλλά χρειάζεται να ξαναδεί τον εαυτό του, τα πάθη του, τα λάθη του.
          Είμαστε αταπείνωτοι οι άνθρωποι, μεγαλύτεροι και μικρότεροι. Ιδίως στις σχέσεις  εντός της οικογένειας, μεταξύ του ζευγαριού, αλλά και μεταξύ των γονέων και των παιδιών, η ταπείνωση είναι δυσεύρετη. Κυριαρχεί ο εγωισμός, τροφοδοτημένος από έναν πολιτισμό ο οποίος στηρίζει την επικράτησή του στο δικαίωμα και τον ναρκισσισμό. Από την μία, θεωρούμε ότι δικαιούμαστε να είμαστε ο εαυτός μας, διότι αυτό σημαίνει ελευθερία και αυτοπραγμάτωση. Καλούμε τους άλλους να μας αγαπούνε και να μας ανέχονται γι’ αυτό που είμαστε, χωρίς να επιλέγουμε κι εμείς αυτήν τη στάση έναντι τους, πεπεισμένοι για την ανωτερότητά μας. Και είμαστε έτοιμοι να παραπονεθούμε, αν εκείνοι φέρονται ανάλογα ή μας κρίνουν.
          Από την άλλη ο θρίαμβος της εικόνας έχει γεννήσει έναν κόσμο στον οποίο εμείς συνεχώς ασχολούμαστε με το προφίλ μας, με το πως είμαστε, τι κάνουμε και θεωρούμε ότι αυτό πρέπει να ενδιαφέρει τους άλλους. Γι’ αυτό και ανεβάζουμε τον εαυτό μας και την ζωή μας στα Μ. Κ. Δ., με την απαίτηση να είμαστε περιζήτητοι, κοσμαγάπητοι, μοναδικοί. Αυτή η στάση ζωής τροφοδοτεί έναν ναρκισσισμό, την αίσθηση δηλαδή ότι δεν δικαιούνται να μας κρίνουν οι άλλοι, διότι εμείς είμαστε τόσο αποδεκτοί και τόσο δημοφιλείς που δεν επιτρέπεται η αμφισβήτησή μας.
          Αυτή η νοοτροπία καλλιεργείται ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους, οι οποίοι θεωρούν αυτονόητο το να είναι στο επίκεντρο  της προσοχής όλων όχι για τις επιτυχίες  και την πρόοδό τους, αλλά για το πρόσωπο, το σώμα, την εξωτερική εμφάνιση και ομορφιά. Ο ναρκισσισμός βεβαίως είναι αναπόφευκτο ότι θα διαψευσθεί από την πραγματικότητα, η οποία είναι σκληρή για όλους.
          Η Εκκλησία δεν θα πάψει να τονίζει την αξία της ταπείνωσης. Σε έναν κόσμο που καυχιέται για τα δικαιώματα και την εμφάνιση του ανθρώπου, η πίστη πάντοτε θα δείχνει την στροφή προς τον Θεό που έγινε άνθρωπος, ταπεινούμενος δι’ ευσπλαχνίαν. Θα μας τονίζει ότι η ζωή έχει νόημα όταν δεν θεοποιούμε το εγώ μας, αλλά μπορούμε να βγαίνουμε από αυτό, παραιτούμενοι των δικαιωμάτων μας χάριν της αγάπης για τους άλλους.
          Όταν ζητούμε να δούμε τι αναπαύει ουσιαστικά τους άλλους. Όταν χτίζουμε τις σχέσεις μας όχι με κριτήριο το πως θα φανούμε, δηλαδή την υποκρισία, αλλά με γνώμονα πως αυτό που είμαστε και έχουμε θα το μοιραστούμε με τον πλησίον μας. Και τότε και στην οικογένεια και στην πορεία της ζωής η ταπείνωση θα χτίσει χαρακτήρες που θα αντέχουν να ακούσουν την αλήθεια, διότι θα ξέρουν να την ζούνε!

          Πρωτ. Θεμ. Μουρτζανός

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2019

ΔΙΗΜΕΡΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ 4ης ΚΑΙ 5ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΜΝΗΜΗ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓ. ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΚΑΙ ΟΣΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟΥ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ



ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ
Αύριο Τετάρτη πανηγυρίζει ο Ιερός Ναός μας την μνήμη των μεγάλων Αγίων της Εκκλησίας μας μετ’ αρτοκλασίας και θ. κηρύγματος και με κάθε θρησκευτική λαμπρότητα σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα:

Α. ΤΡΙΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ: Μ. Εσπερινός ώρα 6 μ. μ. μετ’ αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος. Θα χοροστατήσει και ομιλήσει ο θεοφιλέστατος επίσκοπος Κερνίτσης κ. κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ.

Β. ΤΡΙΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ: Μεσονύκτια θ. Λειτουργία, 10-1 μ. μ. κατά την οποία θα ιερουργήσει και ομιλήσει ο πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Παΐσιος Γρίβας.

Γ. ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΩΙ: Πανηγυρική Θ. Λειτουργία, 7, 30-10,30 π. μ. Κατ’ αυτήν θα ιερουργήσει και ομιλήσει ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ.

Δ. ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ:Εσπερινός, ώρα 5, 30 . μ. Με αρτοκλασία και θείου κηρύγματος υπό του πανοσιολογιωτάτου Αρχιμ. Θεοκλήτου Παντελίδη, προϊσταμένου Ι.Ν. Αναλήψεως Ψαροφαϊου.

Ε. ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΩΙ: Ώρα 7-10 π. μ. Θεία Λειτουργία μετά θείου κηρύγματος υπό του Αρχιμ. Γερβασίου Παρακεντέ, ιεροκήρυκος Ι. Μητροπόλεως Πατρών
                                                         ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ