Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2019

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανακηρύσσει τέσσερις νέους Αγιορείτες Αγίους



Την αναγραφή στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας, ανήγγειλε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ Βαρθολομαίος,  των αγιορειτών οσίων, Δανιήλ Κατουνακιώτη, Ιερώνυμο Σιμωνοπετρίτη, Ιωσήφ του Ησυχαστή, Εφραίμ Κατουνακιώτη.

Οι στιγμές της αναγγελίας έκαναν τους αγιορείτες να δακρύσουν και να δεχθούν την αναγγελία αυτή ως μια μεγάλη ευλογία από τον Πατριάρχη του Γένους.

Η αναγγελία αυτή πραγματοποιήθηκε , κατά την 20η Οκτωβρίου 2019, μετά την  Επίσημη Υποδοχή του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου, κατά την τάξιν, υπό της Διπλής Συνάξεως στις Καρυές του Αγίου Όρους.

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Εν πομπή, όλοι κατευθύνθηκαν εις τον πάνσεπτον ναόν του Πρωτάτου, όπου χοροστάτησε ο Πατριάρχης στην επίσημη Δοξολογία, πλαισιούμενος από τον Πρωτεπιστάτη Γερ. Συμεών Διονυσιάτη, την Ιερά Επιστασία, τους Καθηγουμένους των Ιερών αγιορείτικων Μονών, τον πολιτικό διοικητή του Αγίου Όρους, εκπροσώπους στρατιωτικών αρχών, αγιορείτες μοναχούς και προσκυνητές.

Όσιος Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης

Τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο προσφώνησε ο Καθηγούμενος της Ι.Μ. Διονυσίου Αρχιμ. Πέτρος. Ο Παναγιώτατος αντιφώνησε, τονίζοντας την υπερχιλιετή σχέση της Μητρός Εκκλησίας με την Αθωνική πολιτεία, ο οποίος μεταξύ άλλων τόνισε ότι «Η αγιότητα είναι η πεμπτουσία αυτού του τόπου» και οι Άγιοί μας είναι ότι πολυτιμότερο έχει η Εκκλησία.»

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης
«Η Κωνσταντινουπολίτις Εκκλησία προσεύχεται για τους αγιορείτες μοναχούς». Κατόπιν ανήγγειλε την αναγραφή στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας τους αγιορείτες οσίους, Δανιήλ Κατουνακιώτη, Ιερώνυμο Σιμωνοπετρίτη, Ιωσήφ του Ησυχαστή, Εφραίμ Κατουνακιώτη
www.pemptousia.gr

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2019

Άνοιξαν οι πόρτες των εκκλησιαστικών σχολείων


Ήδη η νέα σχολική χρονιά ξεκίνησε από τον προηγούμενο μήνα. Τώρα τον Οκτώβριο όμως ξεκινάει και η λειτουργία των εκκλησιαστικών σχολείων των σε κάθε ενορία. Αυτό σημαίνει, ότι θα πρέπει να προγραμματίσουμε και να αφιερώσουμε και μια ώρα την εβδομάδα για την μελέτη του λόγου του Θεού. Και μελέτη αυτή είναι ομαδική, γιατί μας δίνει τη δυνατότητα να συγκεντρωνόμαστε ομαδικά και να γνωρίσουμε όλοι μαζί τις αλήθειες που διδάσκει η Εκκλησία μας.
          Η Κατήχηση είναι απαραίτητη στη ζωή  μας  για πολλούς λόγους:
          -Μπορούμε να γνωρίσουμε σε βάθος την ορθόδοξη πίστη μας.
          -Προσεγγίζουμε πιο κοντά τον Θεό και τη Εκκλησία.
          -Γινόμαστε γνώστες της ζωής και των αγώνων των Αγίων προκειμένου ν’ αποκτήσουν τον μεγάλο σκοπό που όρισε ο Θεός για τον καθένα από μας.
- Βλέπουμε τα λαμπρά τους πρότυπα και προσπαθούμε να τους μιμηθούμε.
          -Μπορούμε να δημιουργήσουμε καλύτερες προοπτικές για τη ζωή μας καθώς εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στον Ιησού Χριστό.
          -Με τη σπορά του λόγου του Θεού στο χωράφι τη ψυχής μας καλλιεργούμαστε πνευματικά και μπορούμε να γνωρίσουμε τα πάθη μας, τις αδυναμίες μας, τις ελλείψεις μας για να αρχίσουμε τον αγώνα για την απελευθέρωσή μας απ’ αυτά που μας κρατούν δέσμιους στην αμαρτία.
          Μετά απ’ αυτά θα ήταν κρίμα να χάσουμε αυτή την μεγάλη ευκαιρία που μας προσφέρει η Εκκλησία μας μέσα από τα εκκλησιαστικά σχολεία – τα κατηχητικά. Οι γονείς έχουν τεράστια ευθύνη για την πνευματική καλλιέργεια των παιδιών τους, λαμβανομένου υπ’ όψιν της μεγάλης διαφθοράς και ηθικής κατάπτωσης που χαρακτηρίζουν τη σημερινή κοινωνία μας.
          Θα ήταν ιδανικό και οι ίδιοι οι γονείς να τρέφονται ανελλιπώς με το λόγο του Θεού, για να μπορούν να γίνονται σωστά υποδείγματα στα παιδιά τους. Για τόσα πολλά πράγματα ενδιαφέρονται να προσφέρουν και να γνωρίζουν τα παιδιά  τους, θα πρέπει όμως να τα μάθουν και πως να ζουν κοντά στο Χριστό και την Εκκλησία. Γιατί ο δρόμος της Εκκλησίας μας προσφέρει την εγγύηση της χαράς και της ευτυχίας.

          π. Γ.

Παράκληση εις τον Άγιο Γεράσιμο Κεφαλληνίας


Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2019

«Φωτεινά Μονοπάτια» «Κεφαλονιά: το νησί του Αγίου Γερασίμου»


Στα μοναστήρια των Επτανήσων μας ταξιδεύει η σειρά ντοκιμαντέρ «Φωτεινά Μονοπάτια», που μεταδίδεται την Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2017 και ώρα 10:30 από τη συχνότητα της ΕΡΤ2.

«Κεφαλονιά: το νησί του Αγίου Γερασίμου»

Η Κεφαλονιά είναι το μεγαλύτερο νησί των Επτανήσων.

Σύμφωνα με τη μυθολογία, το νησί, αποτελεί την πατρίδα του μυθικού ήρωα και βασιλιά,Κέφαλου. Το νησί χαρακτηρίζεται από τον ορεινό όγκο του Αίνου, αλλά και από τις πανέμορφες ακτές του.

Το κέντρο του θρησκευτικού προσκυνήματος στο νησί της Κεφαλονιάς, είναι τοΜοναστήρι του Αγίου Γερασίμου. Βρίσκεται στην περιοχή των Ομαλών και σε απόσταση περίπου 10 χιλιομέτρων από το Αργοστόλι.

Ο Άγιος Γεράσιμος είναι ο προστάτης του νησιού και θεωρείται θαυματουργός. Υπήρξε γόνος, αριστοκρατικής οικογένειας από τα Τρίκαλα Κορινθίας.

Στην εκκλησία της Παναγίας στη μονή, φυλάσσεται το σκήνωμα του Αγίου Γερασίμου, μέσα σε μία λάρνακα.

Μέσα στο ναό, σώζεται και το ασκητήριο του Αγίου.

Μετάδοση  Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση (ΕΡΤ) 2

Η σειρά ντοκιμαντέρ «Φωτεινά Μονοπάτια» αποτελεί ένα οδοιπορικό στους πιο σημαντικούς θρησκευτικούς προορισμούς της Ελλάδας και όχι μόνο. Οι προορισμοί του εξωτερικού αφορούν τόπους και μοναστήρια που συνδέονται με το Ελληνορθόδοξο στοιχείο και αποτελούν σημαντικά θρησκευτικά μνημεία.

Σκοπός της συγκεκριμένης σειράς είναι η ανάδειξη του εκκλησιαστικού και μοναστικού θησαυρού, ο οποίος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής ζωής της χώρας μας.

Πιο συγκεκριμένα, δίνεται η ευκαιρία στους τηλεθεατές να γνωρίσουν ιστορικά στοιχεία για την κάθε μονή, αλλά και τον πνευματικό πλούτο που διασώζεται στις βιβλιοθήκες ή στα μουσεία των ιερών μονών. Αναδεικνύεται επίσης, κάθε μορφή της εκκλησιαστικής τέχνης: όπως της αγιογραφίας, της ξυλογλυπτικής, των ψηφιδωτών, της ναοδομίας. Επίσης, στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό, παρουσιάζονται πτυχές του καθημερινού βίου των μοναχών.

Σκηνοθεσία: Κώστας Παπαδήμας

Σενάριο: Ελένη Μπιλιάλη

Σκηνοθεσία: Κώστας Παπαδήμας

Διεύθυνση παραγωγής: Τάκης Ψωμάς

Επιστημονικός συνεργάτης: Σοφοκλής Δημητρακόπουλος

Δημοσιογραφική ομάδα: Κώστας Μπλάθρας – Ζωή Μπιλιάλη

Εικονολήπτες: Γιάννης Σαρηγιάννης – Ανδρέας Σπερδούλης

Ηχοληψία-μοντάζ: Κώστας Ψωμάς

Μουσική: Γιώργος Μαγουλάς

Χειριστής Drone: Γιάννης Σαρηγιάννης

Παρουσίαση: Ελένη Μπιλιάλη
© PCMVideo.WebTV.gr

Πνευματικά μηνύματα



20 Οκτωβρίου 2019, Κυριακή Στ΄ Λουκά, -θεραπεία δαιμονισμένου Γαδάρων- οσίου Γερασίμου του εν Κεφαλληνία και Αρτεμίου μεγαλομαρτυρος



Όταν ο άνθρωπος είναι υπό την επήρεια τη δαιμονική, ακριβώς έτσι όπως παρουσιάζεται  η σημερινή ανθρωπότητα, ντρέπεται να είναι ντυμένος. Όταν ξεντυθεί, τότε αισθάνεται πιο άνετα πιο άνετα, ακριβώς διότι έτσι τον θέλει τον άνθρωπο ο διάβολος, έτσι τον θέλει η αμαρτία. Μόλις ο άνθρωπος λίγο λυτρωθεί από όλα αυτά, θα ντυθεί. Και το ντύσιμο δεν είναι απλώς μόνο ότι θα φορέσει ενδύματα, αλλά αμέσως ο άνθρωπος γίνεται σεμνός, ταπεινός. Γίνεται συνετός, λογικός, γίνεται άνθρωπος. Πόσο αγριεύει η αμαρτία τον άνθρωπο, και πόσο ημερεύει ο άνθρωπος, όταν φύγει η αμαρτία, όταν φύγει ο διάβολος, όταν εξαφανισθεί η επήρεια αυτή!  Όλοι μας να ζηλέψουμε, θα έλεγα, την κατάσταση αυτού εδώ του ανθρώπου της σημερινής  ευαγγελικής περικοπής, που μόλις προηγουμένως ήταν δαιμονισμένος και ήταν ό, τι χειρότερο, και ο Χριστός τον έφερε στη φυσιολογική κατάσταση.

    π. Σ. Κ.

Άγιος Γεράσιμος



Ο βίος του

Η βαθιά σχέση του με την ορδόδοξη πίστη, τον κάνει να εγκαταλήψει τη Ζάκυνθο και να ξεκινήσει προσκυνήματα στα σημαντικότερα πνευματικά θρησκευτικά κέντρα της εποχής του.

Πρώτος του σταθμός η Κωνσταντινούπολη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο από όπου πήρε και την πατριαρχική ευλογία και αμέσως μετά το Περιβόλι της Παναγίας το Άγιον Όρος, όπου έγινε μοναχός. Δεν γνωρίζουμε σε πια μονή αν και πολλοί υποστηρίζουν ότι έγινε στο μοναστήρι των Ιβήρων και ότι ασκήτηψε στο κελί του Αγ. Βασιλείου στην περιοχή της Καψάλας.

Ο Άγιος Γεράσιμος σύμφωνα με τους βιογράφους του έμεινε αρκετά στο Άγιον Όρος και έφυγε όταν αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι στους Άγιους Τόπους, όπου πρέπει να έφθασε γύρω στο 1538. Εκτός από τον Πανάγιο Τάφο, επισκέφτηκε τη Συρία, τη Δαμασκό, το Σινά, την Αντιόχεια, την Αλεξάνδρεια και την έρημο της Θηβαίδας. Ο πατριάρχης στα Ιεροσόλυμα εκτιμά την προσωπικότητα του Γεράσιμου και έτσι τον κρατάει κοντά του και αναλαμβάνει κανδηλανάπτης στον Πανάγιο Τάφο.

Στα Ιεροσόλυμα ο Άγιος Γεράσιμος χειροτονείται διάκονος και πρεσβύτερος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Γερμανό με το όνομα Γεράσιμος προς τιμήν του Άγιου Γεράσιμου του Ιορδανίτου.

Το 1548 ο Άγιος αφήνει τα Ιεροσόλυμα για να ένα ταξίδι στην Κρήτη όπου και έμεινε γύρω στα δύο χρόνια. Από εκεί επιστρέφει στη Ζάκυνθο μετά από ένα ταξίδι προσκύνημα που τον έφερε πιο κοντά στο θεό, μετά από 20 χρόνια. Στη Ζάκυνθο ασκήτεψε σε μια σπηλιά στον Άγιο Νικόλα Γερακαρίου όπου μέχρι σήμερα οι Ζακυνθινοί την ονομάζουν του Αγίου Γερασίμου. Υπάρχουν αναφορές ότι μπορεί να εφημέρευσε στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου. Την ίδια εποχή αυτή έχει γεννηθεί στη Ζάκυνθο και ο Άγιος Διονύσιος και κάποια παράδοση θέλει να τον έχει βαφτίσει ο άγιος Γεράσιμος. Πάντως το σίγουρο είναι ότι ο Άγιος Διονύσιος επηρεάστηκε από την προσωπικότητα του Άγιου Γεράσιμου που ήταν ήδη πολύ γνωστός στο νησί.

Η εποχή της Ενετικής κυριαρχίας είναι δύσκολη και από θρησκευτική άποψη καθώς η καθολική εκκλησία προσπαθεί να αποκτήσει πιστούς από τον ντόπιο πληθυσμό. Ο Άγιος Γεράσιμος αποφασίζει να πάει στη Κεφαλονιά. Ασκητεύει πάλι σε σπήλαιο κοντά στο Αργοστόλι. Στο σπήλαιο έμεινε για 5 χρόνια και 11 μήνες οπότε αποφασίζει να εγκατασταθεί στη περιοχή των ομαλών στους πρόποδες του Αίνου και να ιδρύσει ένα μοναστήρι. Εκεί αρχίζουν να συρρέουν οι πιστοί για να ακούσουν τη διδασκαλία του.

Στη περιοχή των Ομαλών υπήρχε ένα ερημοκλήσι αφιερωμένο στην κοίμηση της Θεοτόκου το οποίο παραχώρησε στον Άγιο Γερασιμο μαζί με τα γύρω κτήματα, ο ιερέας της περιοχής Γεώργιος Βάλσαμος το 1561. Ο Άγιος ιδρύει μοναστήρι με το όνομα Νέα Ιερουσαλήμ με την άδεια και την ευλογία του επίσκοπου του νησιού Παχώμιου Μακρή. Από τότε η φήμη του εξαπλώνεται σε όλο το χριστιανικό κόσμο. Μετά από αίτηση του το Πατριαρχείο θέτει η μονή υπό την υψηλή του προστασία.

Ο Άγιος κοιμήθηκε στις 15 Αυγούστου την ίδια μέρα με την αγαπημένη του Παναγία. Στις τελευταίες του στιγμές στην επίγεια ζωή του ήταν κοντά του όπως αναφέρει η παράδοση, ο πατέρας Ιωαννίκιος, ο πατέρας Γερμανός και η ηγουμένη Λαυρεντία.

Οι ιερείς ντύνουν τον άγιο με τα άμφια τα οποία φέρει μέχρι σήμερα και ενταφιάζουν το σώμα του Άγιου Γεράσιμου δίπλα και μέσα στον νότιο τοίχο του Ναού.

Η πρώτη ανακομιδή του σώματος του Αγίου Γεράσιμου έγινε 2 χρόνια και 2 μήνες μετά την κοίμηση του, στις 20 Οκτωβρίου του 1581. Οι Ενετοί όμως θορυβημένοι από την αφθαρσία του σώματος του ζήτησαν να ταφεί ξανά ώστε να συμπληρωθούν τα 3 χρόνια. Η δεύτερη ανακομιδή του σώματος γίνεται μετά από 6 μήνες και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Γιαυτό το λόγο θεσπίστηκε η κυριώνυμος εορτή του Άγιου Γεράσιμου στις 20 Οκτωβρίου και όχι στις 15 Αυγούστου.

Αργότερα όμως οι χριστιανοί γιόρταζαν τη μνήμη του και στην κοίμηση της Θεοτόκου όχι όμως στις 15 για να μην επισκιαστεί η κοίμηση της Παναγίας, αλλά στις 16 Αυγούστου. Η ανακήρυξη της αγιότητας του οσίου Γερασίμου έγινε το 1622.

Ο Άγιος ονομάστηκε νέος ασκητής για να τον ξεχωρίζουν από τον άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη.

Ιστορία και Εκκλησία


Η ιστορία συνδέεται στενά μα την Εκκλησία, αφού ο Χριστός με την ενανθρώπηση Του εργάσθηκε στον χρόνο και τον χρόνο και η Εκκλησία ζει στην ιστορική πραγματικότητα. Η γραμμένη αποκάλυψη του Θεού είναι ιστορία του κόσμου, όπως έλεγε ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, είναι “τα ίδια τα αχνάρια που αφήνει το πέρασμα του Θεού μέσα στην ιστορία, βλέπουμε πως ο Θεός περιπατεί ανάμεσα από τις γραμμές των ανθρώπων. Γι’ αυτό “αδιαφορία για την ιστορία οδηγεί σε μια αιρετική ξηρότητα, σε μια δογματιστική διάθεση”. Ας προσέξουμε τη φράση ότι ο Θεός “περιπατεί ανάμεσα από τις γραμμές των ανθρώπων” που προφανώς είναι η λεγόμενη “ιερά ιστορία”, που διαφέρει σαφώς από την κοινή ιστορία.
          Βέβαια η πραγματική εκκλησιαστική ιστορία δεν ταυτίζεται πλήρως με τα ιστορικά γεγονότα , αλλά με το αγιολόγιο και το εορτοδρόμιο της Εκκλησίας. Έτσι, αλλιώς βλέπει τα θέματα  ένας ιστορικός και αλλιώς ένας Πατέρας της Εκκλησίας. Πάντως , η Εκκλησία δεν μπορεί να να αποδεσμευτεί από την ιστορική πραγματικότητα, αλλά ούτε και να ταυτισθεί με αυτήν.
          Παράλληλη και διαφοροποιημένη είναι η σχέση μεταξύ πολιτικής και Θεολογίας. Μερικές φορές πορεύονται παράλληλα, αλλά πάντοτε διαχωρίζονται σημαντικά.
          Η διένεξη μεταξύ Ανατολής και Δύσεως, για παράδειγμα, επηρεάσθηκε από πολιτικούς παράγοντες και συμπορεύτηκαν τα πολιτικά  με τα θεολογικά αίτια. Η διαφοροποιήση του δυτικού Χριστιανισμού από την ενότητα της Εκκλησίας ξεκινούσε από πολιτικές σκοπιμότητες  και  ακολούθησαν και τα θεολογικά αίτια. Άλλες φορές γινόταν το αντίστροφο ή εξελισσόταν και παράλληλα.

          Ναυπάκτου Ιεροθέου: “Το συνοδικό και ιεραρχικό πολίτευμα της Εκκλησίας”

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2019

Γιατί επιτρέπει ο Θεός το κακό στον κόσμο;


Ένας ασκητής βλέποντας την αδικία πού υπάρχει στον κόσμο προσευχόταν στο Θεό και του ζητούσε να του αποκαλύψει το λόγο που δίκαιοι και ευλαβείς άνθρωποι δυστυχούν και βασανίζονται άδικα, ενώ άδικοι και αμαρτωλοί πλουτίζουν και αναπαύονται.
Ενώ προσευχόταν ο ασκητής να του αποκαλύψει ο Θεός το μυστήριο, άκουσε φωνή που του έλεγε:
- Μη ζητάς εκείνα που δε φτάνει ο νους σου και η δύναμη της γνώσης σου. Ούτε να ερευνάς τα απόκρυφα, γιατί τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος. Αλλά, επειδή ζήτησες να μάθεις, κατέβα στον κόσμο και κάθισε σ’ ένα μέρος και πρόσεχε αυτά που θα δεις, για να καταλάβεις από τη μικρή αυτή δοκιμή, ένα μικρό μέρος από τις κρίσεις του Θεού.
Θα γνωρίσεις τότε άτι είναι ανεξερεύνητη και ανεξιχνίαστη η προνοητική διακυβέρνηση του Θεού για όλα.
Ο γέροντας, όταν τ’ άκουσε αυτά, κατέβηκε με πολλή προσοχή στον κόσμο κι έφτασε σ’ ένα λιβάδι που το διέσχιζε ένας πολυσύχναστος δρόμος. Εκεί κοντά ήταν μία βρύση κι ένα γέρικο δέντρο, στην κουφάλα του οποίου μπήκε ο γέροντας και κρύφτηκε καλά.
Μετά από λίγο πέρασε ένας πλούσιος πάνω στο άλογό του. Σταμάτησε για λίγο στη βρύση, για να πιει νερό και να ξεκουραστεί.
Αφού ξεδίψασε, έβγαλε από την τσέπη του ένα πουγκί με εκατό φλουριά και τα μετρούσε.
Όταν τελείωσε το μέτρημα, θέλησε πάλι να τα βάλει στη θέση τους. Χωρίς όμως να το καταλάβει, το πουγκί έπεσε στα χόρτα. Έφαγε, ξεκουράστηκε, κοιμήθηκε και μετά καβαλίκεψε το άλογο κι έφυγε χωρίς ν’ αντιληφθεί τίποτα για τα φλουριά.
Μετά από λίγο ήρθε άλλος περαστικός στη βρύση, βρήκε το πουγκί με τα εκατό φλουριά, το πήρε κι έφυγε τρέχοντας μέσ’ απ’ τα χωράφια.
Πέρασε λίγη ώρα και φάνηκε άλλος περαστικός. Κουρασμένος, όπως ήταν, σταμάτησε κι αυτός στη βρύση, πήρε λίγο νεράκι, έβγαλε και λίγο ψωμάκι από ένα μαντήλι και κάθισε να φάει.
Την ώρα, που ο φτωχός εκείνος έτρωγε, φάνηκε ο πλούσιος καβαλάρης εξαγριωμένος, με αλλοιωμένο το πρόσωπο από οργή, και όρμισε επάνω του. Με θυμό φώναζε να του δώσει τα φλουριά του. Ο φτωχός, μη έχοντας ιδέα για τα φλουριά, διαβεβαίωνε με όρκους πως δεν είδε τέτοιο πράγμα.
Εκείνος όμως, όπως ήταν θυμωμένος, άρχισε να τον δέρνει και να τον χτυπά, μέχρι που τον θανάτωσε. Έψαξε μετά όλα τα ρούχα του φτωχού, δεν βρήκε τίποτα και έφυγε λυπημένος.
Ο γέροντας εκείνος τα έβλεπε όλα αυτά μέσα απ’ την κουφάλα και θαύμαζε. Λυπόταν πολύ κι έκλαιγε για τον άδικο φόνο που είδε και προσευχόμενος στον Κύριο, έλεγε:
- Κύριε, τι σημαίνει αυτό το θέλημά Σου; Γνώρισε μου, Σε παρακαλώ, πώς υπομένει η αγαθότητα Σου τέτοια αδικία. Άλλος έχασε τα φλουριά, άλλος τα βρήκε κι άλλος άδικα φονεύθηκε!
Ενώ ο γέροντας προσευχόταν με δάκρυα, κατέβηκε ο Άγγελος Κυρίου και του είπε:
- Μη λυπάσαι, γέροντα, ούτε να σου κακοφαίνεται και να νομίζεις ότι όλα αυτά γίνονται τάχα χωρίς θέλημα Θεού. Αλλά άπ’ αυτά πού συμβαίνουν, άλλα γίνονται κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση κι άλλα κατά οικονομία.
Άκουσε λοιπόν:
Αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε. Ο τελευταίος είχε ένα περιβόλι αξίας εκατό φλουριών. Ο πλούσιος, επειδή ήταν πλεονέκτης, τον εξανάγκασε να του το δώσει για πενήντα φλουριά. Ο φτωχός εκείνος, μη έχοντας τι να κάνει, παρακαλούσε το Θεό να κάνει την εκδίκηση.
Γι’ αυτό και οικονόμησε ο Θεός και του τα έδωσε διπλά.
Εκείνος, πάλι, ο φτωχός, ο κουρασμένος, που δεν βρήκε τίποτα και φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει μια φορά φόνο. Μετανόησε όμως ειλικρινά και σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή του τα έργα του ήταν χριστιανικά και θεάρεστα. Διαρκώς παρακαλούσε το Θεό να τον συγχωρέσει για το φόνο που διέπραξε και συνήθιζε να λέει:
 «Θεέ μου, τέτοιο θάνατο πού έδωσα, ίδιο να μου δώσεις!».
Βέβαια, ο Κύριός μας τον είχε συγχωρέσει από την πρώτη στιγμή πού εκδήλωσε τη μετάνοιά του.
Συγκινήθηκε όμως ιδιαίτερα από το φιλότιμο του παιδιού του, το οποίο όχι μόνο φρόντιζε για την τήρηση των εντολών του, αλλά ήθελε και να πληρώσει για το παλιό του φταίξιμο. Έτσι δεν του χάλασε το χατίρι, επέτρεψε να πεθάνει με βίαιο τρόπο – όπως του το είχε ζητήσει – και το πήρε κοντά Του, χαρίζοντας του μάλιστα και λαμπρό στεφάνι γι’ αυτό του το φιλότιμο!
Ο άλλος, τέλος, ο πλεονέκτης, που έχασε τα φλουριά κι έκανε το φόνο, θα κολαζόταν για την πλεονεξία και τη φιλαργυρία του. Το άφησε λοιπόν ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου για να πονέσει η ψυχή του και να έρθει σε μετάνοια. Με την αφορμή αυτή αφήνει τώρα τον κόσμο και πάει να γίνει καλόγερος!
«Λοιπόν, πού, σε ποια περίπτωση, βλέπεις να ήταν άδικος ή σκληρός και άπονος ο Θεός;
Γι’ αυτό στο εξής να μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, γιατί Εκείνος τις κάνει δίκαια και όπως ξέρει, ενώ εσύ τις περνάς για άδικες.
Γνώριζε επίσης ότι και πολλά άλλα γίνονται στον κόσμο με το θέλημα του Θεού για λόγους που οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν.
Κι έτσι το σωστό είναι να λέει ο καθένας:
 «Δίκαιος ει Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις σου.»   (Ψαλμ. ΡΙΗ, 137).

Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης