Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Μικρά αποφθέγματα

Ὅσο ἁμαρτωλὸς κι ἂν εἶναι ὁ ἄνθρωπος, μένει πάντα μέσα ἡ σπίθα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ σπίθα εἶναι ἱκανὴ νὰ θεριέψει, νὰ γίνει πυρκαϊὰ καὶ νὰ κάψει τὴν ἁμαρτωλότητα, λευκαίνοντας τὸν ἄνθρωπο. Ἡ σπίθα τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ συνείδηση. Ἄνθρωπος ἀσυνείδητος δὲν ὑπάρχει. Νὰ φυλάγετε καλά, ὡς θησαυρὸ ἀτίμητο, τὴ συνείδησή σας.
( Στάρετς Μπόρις Χόλτσεφ )

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Χιλιάδες μαθητές στο Οντάριο έμειναν σπίτι ως διαμαρτυρία για το νέο πρόγραμμα σεξουαλικής αγωγής


ΤΟΡΟΝΤΟ – Μια εκστρατεία υπό την ηγεσία γονέων για να κρατήσει τα παιδιά στο σπίτι από την τάξη σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το νέο αναλυτικό πρόγραμμα σεξουαλικής αγωγής του Οντάριο απέκτησε από νωρίς δημοτικότητα τη Δευτέρα, καθώς το σχολικό συμβούλιο της επαρχίας ανέφερε χιλιάδες απουσιών.



Ο Ryan Bird, ένας εκπρόσωπος με το Σχολικό Συμβούλιο του Τορόντο, είπε ότι 34,762 μαθητές του δημοτικού ήταν απόντες από την πρώτη ημέρα της εκστρατείας, η οποία σε μεγάλο βαθμό οργανώθηκε μέσω του Facebook. Αυτό είναι περισσότερο από το διπλάσιο των 14.191 απουσιών που σημειώθηκαν την περασμένη Δευτέρα.

Τουλάχιστον ένα από τα δημοτικά σχολεία της πόλης είχαν ποσοστό απουσιών περισσότερο από 90%, δήλωσε ο Bird. Το σχολείο του Thorncliffe Park ανέφερε ότι 1220 φοιτητές από τους 1350 δεν ήταν στην τάξη, προσθέτοντας ότι περίπου 100 γονείς είχαν συγκεντρωθεί για να πραγματοποιήσουν διαδήλωση έξω από το κτίριο.

Πολλές από τις αντιρρήσεις για το νέο πρόγραμμα σπουδών ήταν για θρησκευτικούς λόγους. Οι αντίπαλοι υποστηρίζουν ότι το νέο πρόγραμμα, το οποίο θα διδάξει τους μαθητές σχετικά με έννοιες συμπεριλαμβανομένης της ταυτότητας φύλου, του σεξουαλικού προσανατολισμού και τον αυνανισμό, δεν ευθυγραμμίζεται με τις αρχές τους και δεν είναι κατάλληλο για παιδιά σχολικής ηλικίας.

Η Sihu Yahaira, η οποία έχει αποσύρει τα τρία παιδιά της από το σχολείο για την εβδομάδα, είπε ότι τα θέματα ισότητας των φύλων είναι ιδιαίτερα αντίθετα με την χριστιανική της πίστη.

Ο John Cassels, του οποίου τα παιδιά παρακολουθούν το δημοτικό σχολείο στο Georgina του Οντάριο, φοβάται ότι το νέο πρόγραμμα σπουδών θα έχει καταστρεπτική επίδραση στις μελλοντικές γενιές.

“Θα προωθήσει την πρώιμη σεξουαλικοποίηση των παιδιών. Θα προωθήσει στάσεις και συμπεριφορές που θεωρούμε απαράδεκτες,”. Ο Cassels είπε για το νέο πρόγραμμα. “Ζούμε σε μια δημοκρατική κοινωνία. Εμείς απλά θέλουμε η φωνή μας να ακουστεί.”

Υποστηρικτές του προγράμματος σπουδών, πάντως, υποστηρίζουν ότι οι επικαιροποιημένες κατευθυντήριες γραμμές έχουν φέρει το Οντάριο στις ίδιες γραμμές με τις υπόλοιπες επαρχίες του Καναδά, καθώς και με διάφορες δικαιοδοσίες στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Alex McKay, εκτελεστικός διευθυντής της Πληροφορίας Φύλου και Συμβουλίου Εκπαίδευσης του Καναδά, λέει ότι το πρόγραμμα σπουδών είναι για απόλυτα ενδεδειγμένη ηλικία.

«Για τη σεξουαλική εκπαίδευση σε θέματα υγείας για να είναι αποτελεσματική, οι νέοι πρέπει να είναι οπλισμένοι με αυτές τις πληροφορίες, καθώς πλησιάζουν τις ηλικίες όπου ένα σημαντικό ποσοστό από αυτούς θα αρχίσουν να γίνονται σεξουαλικά ενεργοί», δήλωσε ο McKay. «Η παροχή βασικών πληροφοριών … καθώς τα παιδιά πλησιάζουν στην ήβη είναι εξελικτικά κατάλληλη.”

Οι προσπάθειες της αντιπολίτευσης έγιναν πιο έντονες τις τελευταίες εβδομάδες με την έλευση της ομάδας του Facebook που ονομάζεται «Γονείς & Φοιτητές σε απεργία: Μία εβδομάδα χωρίς σχολείο». Το γκρουπ ενθάρρυνε τους γονείς οι οποίοι αντιτίθενται στην διδακτέα ύλη να κρατήσουν τα παιδιά τους στο σπίτι, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, ακόμα προσφέροντας ένα πρότυπο επιστολής για να δικαιολογήσουν την απουσία των παιδιών τους.

Το Σχολικό Συμβούλιο του Τορόντο ανέφερε ότι οποιεσδήποτε απουσίες που σχετίζονται με τη διαμαρτυρία θα αντιμετωπίζονται ακριβώς όπως οποιεσδήποτε άλλες και οι μαθητές ήταν υπεύθυνοι για να αναπληρώσουν οποιαδήποτε χαμένη εργασία στην τάξη.

Σύμφωνα με το νέο πρόγραμμα σπουδών, οι μαθητές τρίτης τάξης θα μάθουν για τις σχέσεις του ιδίου φύλου, τα παιδιά στην τέταρτη τάξη και πάνω θα μάθουν περισσότερα σχετικά με τους κινδύνους του online εκφοβισμού, ενώ οι κίνδυνοι του sexting θα έρθουν στην έβδομη τάξη.

Τα μαθήματα για την εφηβεία θα μεταφερθούν από την πέμπτη στην τέταρτη τάξη, ενώ ο αυνανισμός και η ”έκφραση φύλου” αναφέρονται στο πρόγραμμα σπουδών της έκτης τάξης. Το πρωκτικό σεξ είναι μέρος του προγράμματος της έβδομης τάξης, στο πλαίσιο του να επιλέγουν να απέχουν απ’ αυτό ή να καθυστερήσουν ορισμένες δραστηριότητες για να αποφύγουν τις σεξουαλικά μεταδιδόμενες λοιμώξεις.
το βρηκα:Ακτίνες

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Η χαρά του Μεγάλου Σαββάτου


Το χαρμόσυνο μήνυμα του Μεγάλου Σαββάτου το διαγραφίζει το Πανάγιον Πνεύμα δια του υμνωδού, όπως θα έλεγε ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, στον κανόνα του Μ. Σαββάτου: “ Δια  θανάτου το θνητόν, δια ταφής το φθαρτόν μεταβάλλεις. Αφθαρτίζεις γαρ θεοπρεπέστατα, αποθανατίζων το πρόσλημμα. Η γαρ σαρξ σου διαφθοράν ουκ είδε, ουδέ η ψυχή σου εις Άδου ξενοπρεπώς εγκαταλέλειπται” (Ωδή ε΄).

          Ο θάνατος κατάπιε το θνητό σώμα του Κυρίου και η ψυχή Του κατέβηκε, όπως όλων ως τότε των νεκρών, στον Άδη, αλλά σαν ενωμένα με τη θεία φύση Του έκαναν να εξαφανισθεί το σκοτάδι του αιώνιου θανάτου, η φθορά της ισχυροποιημένης αμαρτίας και το θράσος του παγγέλαστου πονηρού.

           Το χαρμόσυνο μήνυμα της ταφής του Κυρίου, χαρμόσυνο και ζωηρό, φανερώνει τις μεταμορφωμένες πτυχές της αναστημένης ζωής του χριστιανού. Σ’ αυτές τις διαστάσεις, που προεκτείνονται σε αιώνια ζωή, οφείλει να κινείται και η δική μας βιοτή. Τις εμπεριέχει μια λειτουργική δέηση προς τον Θεό:

          “ Ο Θεός ο μέγας και αινετός, ο τω ζωοποιώ του Χριστού σου θανάτω εις αφθαρσίαν ημάς εκ φθοράς μεταστήσας, συ πάσας ημών τας αισθήσεις της εμπαθούς νεκρώσεως ελευθέρωσον, αγαθόν ταύταις ηγεμόνα τον ένδοθεν λογισμόν επιστήσας. Και οφθαλμός μεν απέστω παντός πονηρού βλέμματος, ακοή δε λόγοις αργοίς ανεπίβατος, η δε γλώσσα καθαρευέτω ρημάτων απρεπών.....τας χείρας ημών ποίησον, των μεν φαύλων απέχεσθαι πράξεων, ενεργείν δε μόνα τα σοι ευάρεστα, πάντα ημών τα μέλη και την διάνοιαν τη ση κατασφαλιζόμενος Χάριτι”.

          “Δόξα, Κύριε, τω Σταυρώ Σου και τη Αναστάσει Σου

          Γ.

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Η Τοιχογραφία της Αναστάσεως της Μονής της Χώρας



Η εξαιρετική αυτή τοιχογραφία της Αναστάσεως του Χριστού είναι συγκλονιστική. Η δύναμη στην παράσταση αυτή βρίσκεται στα απλωμένα χέρια του Αναστημένου Χριστού, τα οποία ανασύρουν με  μία βίαιη κίνηση του προπάτορες, τον Αδάμ και την Εύα, που συνανέστησε. Εξ άλλου γι’ αυτό έπαθε και αναστήθηκε, “την πριν πεσούσα αναστησων εικόνα”. Αυτή είναι η ανθρωπολογική συνέπεια της Αναστάσεως.

          Η Ανάσταση είναι όλο το κήρυγμα του Ευαγγελίου, το περιεχόμενο της πίστεως και το νόημα του χριστιανικού μηνύματος στον κόσμο.

          Η Ανάσταση του Χριστού σηματοδοτεί την δική μας εξανάσταση και γίνεται μέτοχος τη ζωής του Χριστού. Χωρίς αυτή η ανθρώπινη φύση παραμένει άμορφη, δίχως πρόσωπο. Στον αναστημένο Χριστό βρίσκεται το αληθινό πρόσωπο του ανθρώπου.

          Η Ανάσταση του Χριστού σημαίνει τη δική μας ανάσταση.

          “ Αν στην καθημερινότητα της ζωής μας δεν τολμούμε να το διακηρύξουμε ούτε κάν  να τα διανοηθούμε όλα αυτά, αν η ψυχή μας δεν συγκινείται, δεν συγκλονίζεται από αυτές τις δυνατότητες και προοπτικές, σημαίνει πως δεν αγγίξαμε την αλήθεια ότι ο Χριστός συνανέστησε και εμάς με την Ανάστασή Του. Τότε δεν έχουμε Θεό τον Αναστάντα αλλά τον θνητό εαυτό μας, και γι’ αυτό η τόση υποδούλωση στην ατομικότητά μας και στην παροδικότητα αυτού του κόσμου.

          Αντίθετα, η αναστημένη ύπαρξη κυοφορείται μέσα στο αναστημένο σώμα του Κυρίου, που είναι η Εκκλησία, στον παρόντα κόσμο και καιρό, στο “εδώ και τώρα”, με την πίστη στην Ανάσταση και τη νίκη της αμαρτίας. Μόνο που πρέπει, λένε οι Πατέρες, να προηγηθούν οι τρεις αναστάσεις του ανθρώπου, του σώματος που νεκρώθηκε από την εμπάθεια-τα πάθη- της ψυχής που νεκρώθηκε από την ηδυπάθεια-την ηδονή -και του νου που νεκρώθηκε από την προσπάθεια – την βασανιστική μέριμνα.

          Ανάσταση! Σε μια λέξη όλο το κήρυγμα του Χριστιανισμού. “ει Χριστός ουκ ανέστη κενόν το κήρυγμα ημών , κενή η πίστις ημών”.

“ Η Δράση μας”, τ. 548

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Η τελευταία επιθυμία του Στάθη Ψάλτη λίγο πριν μπει στην εντατική


Έφυγε σήμερα από τη ζωή ο αγαπημένος κωμικός ηθοποιός Στάθης Ψάλτης, ο οποίος νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Άγιος Σάββας».

Σύμφωνα με πληροφορίες του enikos.gr, λίγο πριν μεταφερθεί στην εντατική ο δημοφιλής ηθοποιός, ο ιερέας του νοσοκομείου έκανε βόλτα στους θαλάμους. Κάποια στιγμή πέρασε και από το δωμάτιο που νοσηλευόταν ο Στάθης Ψάλτης.

«Παρακάλεσα τον Θεό να έρθει ένας παπάς και ήρθες εσύ. Σε παρακαλώ θέλω να κοινωνήσω» του είπε ο ηθοποιός.

Ο ιερέας κατέβηκε στον ναό , έφτιαξε Θεία Λειτουργία και τον κοινώνησε. Ο Στάθης Ψάλτης δεν το είχε πει αυτό σε κανέναν, ούτε στην οικογένειά του. Ήταν η τελευταία του επιθυμία.

Το Μεγάλο Σάββατο, όταν πλέον ο Στάθης Ψάλτης είχε μπει στην εντατική, ο ιερέας πέρασε ξανά για να τον δει. «Έλα κάθισε δίπλα μου» του είπε ο αγαπημένος ηθοποιός.

Ο ιερέας κάθισε πλάι του για δύο ώρες και λίγο αργότερα επιβαρύνθηκε πολύ η κατάσταση της υγείας του

Έζησε "αγαπάωντας"...

Η αλήθεια του βίου και των λόγων του μακαριστού Γέροντα Πορφυρίου

«Βρε, ο Χριστός είναι φίλος μας… Ας ανοίξουμε τα χέρια και άς ριχθούμε στην αγκαλιά του κι όσοι έρχονται και σας λένε ό,τι κι αν έχουν, μην τους σταματάτε, μην τους μαλώνετε, αλλά δώστε τους θάρρος να σας τα  πούνε όλα! Και μην τους λέτε εσείς τίποτα... Φτάνει που σας τα είπαν», έλεγε απευθυνόμενος σε μια παρέα παπάδων ο μακαριστός γέροντας Πορφύριος προς το τέλος της επίγειας παρουσίας του, ανακεφαλαιώνοντας έτσι  όλη την πορεία και την στάση της ζωής του.  Να μην κρίνει, αλλά να θεραπεύει και να θωπεύει.  Να μην αποπαίρνει, αλλά να χαροποιεί όπως χαρακτηριστικά έγραψε ο π. Βασίλειος Γοντικάκης ο Ιβηρίτης. 

Πως τώρα να εξηγήσουμε με όρους του σήμερα και με το ορθολογιστικά ναρκισσευόμενο και «επαναστατημένο» πνεύμα μας, το ότι ένα παιδί δώδεκα χρόνων μπαίνει στην περιπέτεια του να  πάει στα στο Άγιο Όρος και να ζήσει την τρέλλα της αναζήτησης του Θείου. Αυτού του «Θείου» που θα τον προετοιμάσει έτσι για την αφανή του διακονία των τριών και πλέον δεκαετιών (1940-1970)  ως εφημέριου και πνευματικού, στον Αγιο Γεράσιμο, το παρεκκλήσι της Πολυκλινικής Αθηνών, στο κέντρο της Αθήνας. Στην «έρημο της Ομονοίας» όπως χαρακτηριστικά κι ο ίδιος ανέφερε!  Πώς λοιπόν; Ζώντας κάνοντας «υπακοή» σε δυο καλογήρους  και ξεκάμωντας  το απόγευμα κατά την εντολή του ενός, όσα καλώς είχε καμωμένα το πρωί κατά την εντολή του άλλου!  

Κανείς δε μπορεί να  εξηγήσει όσο και ό,τι διαβάσει για μια τέτοια εκπαίδευση, εάν δεν έχει δοκιμάσει να κάνει «σιωπή» σε μια παράλογη κρίση, ή «υπακοή» σε μια παράλογη απόφαση, και να παλέψει με τον «εαυτό» του ο οποίος δεν παύει να του υπενθυμίζει τα δικαιωματά του. Οι Πατέρες της Εκκλησίας συνιστούν  στον  αθλούμενο τον καλό αγώνα: «Τους έσω λογισμούς πύκτευσον»! Παίξε μπουνιές (πύκτης = πυγμάχος) με τον εαυτό σου και τα δικαιωματά του. Παράλογα πράγματα θα πεί κανένας. Eρωτας, αγάπη : Kαι πως όμως εμείς με τ’ «ανθρώπινα δικαιωματά» μας, να είμαστε η κόλαση για τους άλλους; Μας το εξήγησε ο Σάρτρ γράφοντας: «Η κολασή μου είναι οι άλλοι… γιατί μου θυμίζουν πως δεν μπορώ να τους αγαπήσω» γιατί δεν μπορούμε να πράξουμε την αγάπη, δηλαδή  σιωπή, υπομονή, προσευχή και συγχώρεση. Ο γέροντας Πορφύριος ήταν αντιθέτως, ο «Παράδεισος» για όλους όσους και όσες τον πλησίασαν! Γι αυτό θέλουμε να πιστεύουμε πως κάποια στιγμή θάναι και επίσημα ανακηρυγμένος «Άγιος» της Ορθόδοξης Εκκλησίας του εικοστού αλλά και του εικοστού πρώτου αιώνα . Γιατί έζησε «αγαπάωντας» όπως έλεγε!    

Το βιβλίο και η Ιερά Μονή Χρυσοπηγής.

Στον Εκκλησιαστικό χώρο  η έκδοση δεκάδων βιβλίων με μαρτυρίες ανθρώπων    για την γνωριμία τους με «αγίους» ανθεί, γεγονός ίσως παράδοξο σε σχέση με τη λεγόμενη κρίση του υπολοίπου βιβλίου. Είναι όμως που η επαφή μ’ ένα τέτοιο άνθρωπο συγκλονίζει συθέμελα τη συνείδηση, τον έσω άνθρωπο – σε κάνει μετά να θές να μιλήσεις γι αυτό, να το κοινωνήσεις-  μιας και ανοίγει μπροστά σου άλλους τρόπους πρόσληψης των πραγμάτων, των καταστάσεων. Πιο συγκεκριμένα, των πράξεων των ανθρώπων σε σχέση με κάτι το οποίο εμείς οι μοντέρνοι ή μεταμοντέρνοι άνθρωποι δεν μπορούμε να διανοηθούμε κάν ότι υπάρχει… «Το σχέδιο του Θεού για τον καθένα από εμάς»!       

Τα βιβλία αυτά  μοιάζουν με καρπούς δέντρου,  ώριμους ή και άγουρους ενίοτε,  κατά το μέτρο της κατανόησης της εσωτερικής στάσης, της ψυχής του «Αγίου». Της μετουσίωσης των χυμών του δέντρου σα να λέμε. Η συναντίληψη σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας δε γεννιέται ούτε  με το διάβασμα, ούτε με θεωρητική κατανόηση, ούτε ακόμα ακόμα με τη ζωή κοντά σ’ ένα τέτοιο «άγιο», μα γεννιέται στην πράξη. Την πράξη την αγαπητική! Αυτή που μας καλεί να «κάνουμε» ένας «άγιος» πηδώντας στο κενό, αυτό του Θεού. «Για νάχει λόγο κι ο Θεός να μας βαστήξει στην αγκαλιά του», όπως έχει πεί ένας σύγχρονος ερημίτης.        

Ετσι η αλήθεια των λόγων του καθενός μας στην Ορθόδοξη παράδοση –τη ζωή δηλαδή- είναι πάντοτε ευθέως ανάλογη της έκτασης αυτού του προσωπικού άλματος στο Κενό του Θεού. Μήτε πόντο λιγότερη ή περισσότερη, σε τρόπο τέτοιο που να   μας νικήσει πάντοτε, σαν την κρίνουμε, η αγκαλιά του! Και μ’ αυτό τον τρόπο μόνο μπορούν να αξιολογηθούν αυτά τα βιβλία. Όχι ως λογοτεχνικό είδος αλλά ως βιωματική διήγηση. 

Οι γερόντισσες της Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής- Χανίων είναι φανερό πώς  «ωρίμασαν»  και  «σάρκωσαν» τους θρεπτικούς χυμούς του  Γέροντα Πορφύριου, και  δίχως ν’ αντιγράφουν μανιέρα, συνεχίζουν το υφάδι των λόγων και του βίου του. Αυτό γίνεται κατανοητό  από την γλυκάδα και την χαρά που σου αφήνει η συσσωμάτωση των λόγων του και των σημειωσεών τους στα εξαιρετικά κείμενα του βιβλίου. Ακόμη περισσότερο! Σου μεταδίνουν την  ξεχασμένη εκείνη παιδική αίσθηση του παρηγορητικού παραμυθιού που όμως είναι αληθινό πέρα για πέρα. Βεβαιωνοντάς σε μυστικά-καρδιακά για την παρουσία του Φίλου και της παρέας των «αγίων» Του που σ’ αγκαλιάζουν κι άς είσαι μακριά Τους. Ξεμάργωμα!  

Βιβλιοπαρουσίαση: Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου Βίος και Λόγοι Εκδ. Ιερά Μονή Χρυσοπηγής Χανιά – 2006

Πρωτοδημοσιεύτηκε στην Καθημερινή 14/10/2007 

πηγή: Αντίφωνο

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ


Η κίνηση του Φιλοπτώχου Ταμείου της Ενορίας μας κατά την περίοδο του Πάσχα



          Εντυπωσιακή παρουσία εμφάνισε κι εφέτος  το Φιλόπτωχο Ταμείο της

 Ενορίας μας κατά την πασχαλινή περίοδο.

          Στο προσκλητήριο  του προέδρου του Φ. Τ.   μικροί και μεγάλοι, πλούσιοι και φτωχοί ανταποκρίθηκαν  στην υπόθεση της αγάπης υπέρ των δεινοπαθούντων αδελφών μας ενοριτών.

          Ο άνθρωπος ως ενότητα ψυχής και σώματος  αισθάνεται πάντοτε την ανάγκη μαζί με τις πνευματικές ευκαιρίες  να έχει την δυνατότητα να καλύψει και τις διάφορες υλικές ανάγκες, ώστε  ψυχικά και πνευματικά να χαίρεται πιο σωστά και ολοκληρωμένα.

          Οι καιροί είναι δύσκολοι και τα προβλήματα πολλά. Οι άνθρωποι πλήττονται κυρίως από πνευματική φτώχεια, αλλά και υλικές στερήσεις και δυσκολίες.

          Γι’ αυτό μέρα-νύχτα βρισκόμαστε σε ετοιμότητα και ανησυχία για να βρούμε τρόπους και μέσα για να ελαφρύνουμε και ν’ ανακουφίσουμε τη φτώχεια και τις δυσκολίες των αδελφών μας.

          Έτσι με τον Έρανο της Αγάπης που προηγήθηκε της Μεγάλης Εβδομάδος στα όρια της Ενορίας μας, δώσαμε την ευκαιρία άλλοι από το υστέρημα, άλλοι από το περίσσευμα, να προσφέρουμε όσο μπορούμε και εάν θέλουμε, μερίδιο αγάπης προς διανομή σε άπορες οικογένειες.

          Επίσης, εκτός του προϊόντος του εράνου, προσεφέρθησαν από τους ενορίτες μας   χρήματα για την αγορά ποσότητος κρέατος αρίστης ποιότητος, 270 κιλά για 70 οικογένειες. Εκτός του κρέατος το πακέτο περιείχε τυρί φέτα, προσφορά των Αφων Παντελή, το παραδοσιακό πασχαλινό τσουρέκι, λάδι, ζάκχαρι, καφέ κ. α. τρόφιμα, τα οποία έφθασαν σε κάθε σπίτι απόρου ενορίτη από  ειδικό συνεργείο διανομής.

          Μπορεί βέβαια να μην ικανοποιήσαμε επαρκώς  τις ανάγκες των αδελφών μας , αλλά δώσαμε το παρόν της αγάπης με την έννοια, ότι όταν η αγάπη μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται και όπου δίνει λίγο με αγάπη και αγόγγυστα στο Θεό, ο Θεός αντιδωρίζει πολλαπλάσια τις ευλογίες Του, τις οποίες ευχόμαστε σε όσους και με  οποιονδήποτε τρόπο ήλθαν συνδρομητές στο ευγενές άθλημα της αγάπης.



          Θερμές ευχαριστίες προς όλους τους προσφέροντες και κοπιάσαντες

          Χριστός Ανέστη

                                             Ο Πρόεδρος του Φιλοπτώχου Ταμείου

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Η ζήλεια του γιατρού

Συνήθως ζηλεύουμε τους άλλους για τα πλούτη τους, τη δόξα τους, την ομορφιά τους και άλλα πράγματα που νομίζουμε ότι θα γεμίσουν τη ζωή μας. Στην ιστορία αυτή, κάποιος ζήλεψε έναν άνθρωπο… για τον θάνατο!

Δεν πρόκειται για κάποιον ανόητο ή άρρωστο διανοητικά . Πρόκειται για τον διαπρεπή Έλληνα ιατρό και καθηγητή του Πανεπιστημίου αοίδιμο Κωνσταντίνο Γαρδίκα, στο βιβλίο του οποίου για την Παθολογία διαβάζουμε το εξής περιστατικό:

Ένας κληρικός 62 ετών, πολύ μορφωμένος και σεβαστός, ήλθε στο ιατρείο μου. Ήταν φοβερά αδυνατισμένος, σχεδόν σκελετωμένος. Η διάγνωση ήταν εύκολη: Καρκίνωμα στομάχου με πολλές μεταστάσεις στα οστά. Είχε φοβερούς πόνους. Τον έβαλα στο νοσοκομείο, στην ουσία για ανακούφιση μόνο. Δέκα μέρες μετά την εισαγωγή του πέθανε.

Όλες αυτές τις ημέρες ήταν ήρεμος, γαλήνιος, διαβάζοντας τα εκκλησιαστικά βιβλία, με όση δύναμη του είχε μείνει, για να τα κρατά στα χέρια του. Αν και ήταν φανερό ότι πονούσε αφάνταστα, ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε. Κάθε φορά που τον βλέπαμε, η απάντησή του η ίδια : «Δόξα τω Θεώ, είμαι καλύτερα». Ποτέ δεν παραπονέθηκε για κάτι.

Μια μέρα είπε σε κάποιο βοηθό μου: «Στεναχωρούμαι πολύ, που βλέπω τον Καθηγητή λυπημένο για μένα. Θέλω να του δώσω κουράγιο αλλά δυστυχώς δεν το καταφέρνω».

Τελικά έσβησε ήρεμος. Σαν πιστός χριστιανός, ήξερε ότι ο θάνατος είναι απλώς «μετάβαση στην αιώνιο ζωή». Γι’ αυτό υπέφερε αγόγγυστα τον σωματικό πόνο. Έμεινα κοντά του σε όλη αυτή την προθανάτια αγωνία, ενώ σ’ αυτόν κάθε άλλο παρά αγωνία θα μπορούσε να ονομαστεί.

Ήμουν κοντά  του την ώρα που εξέπνευσε, αν και αισθάνομαι δέος  μπροστά σε νεκρό. Παρέμεινα κοντά του για μερικά λεπτά. Φεύγοντας διακατεχόμουν από αίσθημα ζήλειας γι’ αυτόν τον μακάριο λευίτη, και σκεπτόμουν πόσο δυστυχισμένοι είναι όσοι δεν έχουν τη χριστιανική πίστη.

Υ.Γ. : Το έγραφε ο καθηγητής στο βιβλίο του στον επίλογο και ευχήθηκα: Ας μπορούσε η κοινωνία μας να έχει περισσότερους τέτοιους γιατρούς, και τέτοιους πιστούς ιερείς. Χ.ΔΑΟΥΚΟΥ

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ, Μάιος – Ιούνιος 2016. Αρ.615
το βρηκα:dogma.gr

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Ευφροσύνη αιώνιος


Με τη χάρη Του Θεού φτάσαμε στο τέρμα του δρόμου, που όρισε η Εκκλησία στα πνευματικά της παιδιά με το άνοιγμα του Τριωδίου, δηλαδή να περπατήσουν με άσκηση και να παλέψουν με την αμαρτία και τον πονηρό, την πατέρα της αμαρτίας. Όσοι σταύρωσαν τον εαυτό τους μαζί με τα πάθη και τις αμαρτωλές επιθυμίες, αυτή την ώρα περνούν  μια κρυφή ευφροσύνη, από το σταυρώσιμο στο αναστάσιμο Τριώδιο.

          Ένα ολιγόστιχο τροπάριο από την γ΄ Ωδή του αναστάσιμου κανόνα, που οι βιαστικοί δεν ακούνε ποτέ, λέγει:                            

                             “Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός,

                             ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια.

                             Εορταζέτω γούν πάσα κτίσις

                             την έγερσιν Χριστού, εν ω εστερέωται”

          Ο χαρμόσυνος αυτός κανόνας του Δαμασκηνού διαλαλεί τη χαρά των ουρανίων και των επιγείων και των καταχθονίων. Τα καταχθόνια χαίρονται, γιατί ο Χριστός, κατεβαίνοντας στον Άδη, “τους μοχλούς τους αιωνίους συνέτριψε” και “τα του θανάτου κλείθρα διεσπάραξεν”, λυτρώνοντας τους απ’ αιώνων δεσμίους. Τα επίγεια χαίρονται, γιατί ενώθηκαν με τα επουράνια. “Σήμερον εν τη γη χαρά, σήμερον εν Ουρανώ χαρά, ει γαρ ενός αμαρτωλού επιστρέφοντος χαρά επί γης και ουρανού, πολλώ δε μάλλον,της Οικουμένης απάσης εξαρπασθείσης των χειρών του διαβόλου, χαρά έσται εν Ουρανώ. Νυν σκιρτώσιν Άγγελοι, χαίρουσιν αρχάγγελοι, νυν τα Χερουβίμ και τα Σεραφείμ μεθ’ ημών εορτάζει την παρούσαν εορτήν”.

          Το πρόβλημα είναι: πόσο αναστάσιμο φως καταυγάζει τη ζωή μας; Ένας σύγχρονος θεολόγος λέγει: Το πνεύμα της Αναστάσεως, που είναι το πνεύμα της ζωής του μέλλοντος αιώνος, πρέπει να καταυγάζει την ζωή των μελών της Εκκλησίας. Όταν η Εκκλησία δεν έχει τέτοια  μέλη, είναι ένα μουσείο με ακατάληπτες εικόνες και φράσεις, αφού δεν υπάρχει κανείς να τις εξηγήσει στον ειδωλολάτρη κόσμο, που περιμένει το φως του Χριστού. Γιατί ο μόνος τρόπος, που το δόγμα κι η λατρευτική ζωή της Εκκλησίας μας μπορούν να εξαγγείλουν την Ανάσταση του Κυρίου, είναι ο τρόπος των έργων και της ζωής.

          Αν  με  λόγια προσπαθήσει κανείς σήμερα να εξηγήσει στον κόσμο το πνεύμα της Αναστάσεως, όχι μόνο δεν θα γίνει ακουστός, αλλά θα κινήσει και την αγανάκτηση. Ο κόσμος έχει χορτάσει από κουβέντες με ιερό περιεχόμενο. Η Ανάσταση του Κυρίου είναι “εν δυνάμει”. Μόνο η γλώσσα των έργων μπορεί να μιλήσει στην ψυχή του κόσμου σήμερα. Εδώ βρίσκεται η μεγάλη ευθύνη των σημερινών χριστιανών, απέναντι του Θεού και της Εκκλησίας. (Σ. Αγουρίδης, περ. “Ευθύνη”)

          Π. Β. ΠΑΣΧΟΣ, “Έρως Ορθοδοξίας

Το γράμμα ενός ζωντανού σε αποθανόντα και το συγκλονιστικό θαύμα που συνέβη

                           Γράφει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ο Άγιος Σάββας ο Σέρβος έγραψε δύο επιστολές, μία για τον (κεκοιμημένο) πατέρα του τον Συμεών και την άλλη για τον αδερφό του τον Στέφανο.

Φαίνεται παράξενο να γράφει κάποιος επιστολή σε αποθανόν άτομο. Κι όμως, ο Σάββας το έκανε. Επειδή το φυσικό και το υπερφυσικό δεν είναι αυστηρά διαχωρισμένα στη συνείδηση του πιστού οραματιστή, όπως αυτό συμβαίνει σε εκείνους με λίγη πίστη. Στην ιστορία της εκκλησίας αναφέρονται μερικά τέτοια περιστατικά. Στο γράμμα προς τον Άγιο Συμεών ο Σάββας έλεγε:

«Ω, εσύ άγιε, καθώς έχεις εντολή από τον Θεό και ικεσία από εμάς, παράβλεψε τα αμαρτήματά μας και την ανυπακοή προς εσένα. Κάνε, λοιπόν, να αναβλύσει ξανά το άγιο μύρο από το σώμα σου στον τάφο όπως και προηγουμένως, για να χαρεί και να ανακουφισθεί ο λαός σου που τώρα βρίσκεται σε θλίψη»…

Τα γράμματα στάλθηκαν μ’ έναν χιλιανδαρινό αδελφό, τον σεβαστό ιερομόναχο Ιλαρίωνα. Όταν έφθασε μαζί με τους Σέρβους αγγελιοφόρους στη Σερβία, ο Ιλαρίωνας παρέδωσε το ένα γράμμα στον μεγάλο ζουπάνο και για το άλλο τους είπε ότι θα ανοιχθεί και θα αναγνωσθεί στη Στουντένιτσα. Σ΄αυτό το Μοναστήρι ο Στέφανος συγκέντρωσε πολλούς αυλικούς του, υπουργούς και στρατηγούς, συνοδευόμενος από πλήθος λαού.Όλοι ήταν περίεργοι να ακούσουν τι είδους παραγγελία έφθασε από τον Σάββα. Μετά την ιεροπρεπή Θεία Λειτουργία, ο Ιλαρίωνας εν πομπή μετέβη στον τάφο του Συμεών, άνοιξε το γράμμα του Σάββα και το διάβασε μεγαλόφωνα. Όλοι οι παρόντες ρίγησαν από τρόμο, ακούγοντας πως ζωντανός άνθρωπος γράφει σε αποθανόντα.Ύστερα από την ανάγνωση της επιστολής ακούσθηκε θρόισμα, σαν να κελάρυζε νερό. Και, να το θαύμα! Το άγιο Μύρο ανέβλυζε ξανά από τον τάφο. Κι όχι μόνο από τον τάφο, αλλά και από την τοιχογραφημένη μορφή του αγίου πάνω από τον τάφο.Μετά τον στιγμιαίο τρόμο και την κατάπληξη ακολούθησε πρωτοφανής χαρά, που πλημμύρισε τις καρδιές όλων εκείνων που ήταν παρόντες.

από το βιβλίο: «Τα θαυμάσια του Θεού»

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ (Άστρος Κυνουρίας 2014)

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Είπε Γέρων...

Είπε Γέρων :Δεν υπάρχει απόλυτη ευτυχία σ' αυτήν εδώ την ζωή. Μην γελιέστε. Εδώ είναι συνεχής ο αγώνας, πολλές οι δοκιμασίες και λιγότερες οι στιγμές ευτυχίας. Αλλού είναι η διαρκής χαρά και αιώνια μακαριότητα. Αν αξιωθούμε

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Κυριακή του ΠΑΣΧΑ- το μυστήριο της Όγδοης Ημέρας.


Ο Ιησούς Χριστός μπήκε μέσα στην ιστορία για να την αγιάσει, να την μεταμορφώσει και να την κάνει αιωνιότητα. Αυτό άρχισε να γίνεται πραγματικότητα από το χάραμα της Κυριακής  της Αναστάσεως. Από την στιγμή εκείνη αρχίζει η πρώτη φάση της ογδόης ημέρας, η οποία θα διαρκέσει μέχρι την ώρα της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου. Η δεύτερη θ’ αρχίσει από την δεύτερη παρουσία και μετά. Γι’ αυτό και η Κυριακή είναι η πρώτη ημέρα της αιωνιότητας.

          Όλη λατρεία της Εκκλησίας μας είναι ολόκληρη η αιωνιότητα. Η θ. Λειτουργία, ως γνωστό αρχίζει με την εντυπωσιακή  εκφώνηση: “Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος”. Μπαίνουμε στη βασιλεία της ογδόης ημέρας.

          Αυτά βέβαια δεν βιώνονται με την λογική, ούτε χωρούν σε λογικές επεξεργασίες. Αυτά θέλουν πίστη, γιατί μόνο μέσα  στην περιοχή  της πίστεως μπορούμε να τα νοιώσουμε αυτά.

          Ο Χριστός με την ανάστασή Του θα μπορούσε να μας εντυπωσιάσει με πολλές θεαματικές κινήσεις και να μας προσελκύσει κοντά Του . Το απέφυγε αυτό γιατί σέβεται την ελευθερία μας. Θέλει να Τον πιστεύουμε αβίαστα, γιατί μόνον έτσι μπορεί ο άνθρωπος να νοιώσει σε βάθος την ουσία της θεϊκής βασιλείας.

          Η ογδόη ημέρα είναι η δική μας ημέρα. Τότε θα γευτούμε την ομορφιά της αναστάσεως. Ο Κύριος με την ενανθρώπηση Του, με την ανάστασή Του και την ανάληψή Του έκανε την Εκκλησία ουρανό.

          Αν πράγματι θέλουμε να γίνουμε ουρανός, να γίνουμε κατά χάριν θεοί, δεν έχουμε παρά να εισέλθουμε στην Εκκλησία, για να ζήσουμε το μυστήριο της ογδόης ημέρας, δηλαδή την αιωνιότητα. Μόνον έτσι είμαστε λυτρωμένοι και αναστημένοι.

          Απ’ εδώ και πέρα πλέον η αξία του ανθρώπου κρίνεται απέναντι στην ανάσταση του Χριστού.



          Καλή Λαμπρή αδελφοί!

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Μέγα Σάββατο πρωί- Προανάκρουσμα της Αναστάσεως


“Τω αγίω και μεγάλω Σαββάτω την θεόσωμον ταφήν του Κυρίου και Σωτήρος  ημών Χριστού και την εις άδου κάθοδον εορτάζομεν, δι’ ων της φθοράς το ημέτερον γένος ανακληθέν προς αιωνίαν ζωήν μεταβέβηκε”.

         

          Τούτο το Σάββατο που ονομάζεται Μεγάλο είναι το “υπερευλογημένο Σάββατον, εν ω Χριστός αφυπνώσας αναστήσεται τριήμερος”. Όλη η υμνογραφία του Μ. Σαββάτου είναι ένα κράμα από σταυρώσιμη και αναστάσιμη χαρά.

          Το πρωί τελείται η πρώτη ανάσταση ως προανάκρουσμα της τελικής αναστάσεως. Αυτή η πρώτη ανάσταση συμβολίζει τη ζωή μας πάνω στη γη. Η δεύτερη που θα επακολουθήσει, την δευτέρα παρουσία του Χριστού. Οι κεκοιμημένοι θ’ αναστηθούν για να ζήσουν με τον Χριστό όσοι θα λάβουν  μέρος στην πρώτη. Και στην πρώτη λαβαίνουν μέρος μόνο όσοι συμμετέχουν με πίστη στο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας προτρέπει αυτή την περίοδο να κοινωνούμε πολύ συχνά, γιατί κάθε φορά που κοινωνούμε ακυρώνουμε τον θάνατο, που μας έφερε η άλλη κοινωνία στο τραπέζι του παραδείσου με την προτροπή του πονηρού.

          Έτσι έχουμε δύο κοινωνίες:μία απαγορευμένη και μία επιβεβλημένη. Οι πρωτόπλαστοι προσέγγισαν την απαγορευμένη και πέθαναν. Εμείς τρώγοντας την επιβεβλημένη θεία τροφή, το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου ζούμε ζωή αιώνια.

          “Γεύσασθε και ίδετε”. Μη διστάζετε. Υπάρχει χώρος για όλους.        

          γ.

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Μεγάλη Πέμπτη- ο Μυστικός Δείπνος


                           “ Ξενίας δεσποτικής και αθανάτου τραπέζης εν υπερώο τόπω,
   ταις υψηλαίς φρεσί, πιστοί δεύτε απολαύσωμεν, επαναβεβηκότα
                                   Λόγον εκ Λόγου μαθόντες, ον μεγαλύνομεν”

Σήμερα, την Μ. Πέμπτη, υπογράφτηκε και παραδόθηκε η Νέα Διαθήκη μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Και αυτή υπογράφτηκε με το αίμα του Χριστού.

          Προτού παραδοθεί ο Χριστός στους σταυρωτές του, παρέδωσε στο Μυστικό Δείπνο στους μαθητές του.

          Ο Μυστικός Δείπνος είναι ένα μυστήριο. Αλλά μυστήριο είναι και ο χρόνος που συντελέστηκε. Χρονικά η σταυρική θυσία έγινε μετά το Μυστικό Δείπνο. Μυστηριακά όμως έγινε την ώρα του Μυστικού Δείπνου. Στους μαθητές του πρόσφερε στο θεώμενο σώμα Του και το αίμα Του.

          Ο Μυστικός Δείπνος που άρχισε στο υπερώο της Ιερουσαλήμ, θα συνεχίζεται πάντοτε στη γη, για να μεταδίδει την αιώνια ζωή. Οι πιστοί θα μεταλαμβάνουν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού εις “ άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον”. Αυτό είναι το παν, το μεγαλύτερο δώρο που μας άφησε  ο Χριστός στη γη, την άφεση των αμαρτιών και την αιώνια ζωή.

          Και σ’ αυτή την δεσποτική Ξενία μας προσκαλεί “ταις υψηλαίς φρεσί να συμμετάσχουμε διαρκώς για να μας μεταγγίζει τη ζωή, τη χαρά, τη δύναμη και τη θέωση.

          Αυτό είναι το μεγάλο Μυστήριο του Μυστικού Δείπνου: Δεσποτική και αθάνατη Τράπεζα “εν υπερώο τόπω”.

          γ.

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

“Ιδού ο Νυμφίος έρχεται...... “αλλά ανάνηψον κράζουσα. Άγιος, Άγιος, Άγιος ει ο Θεός ημών....”

Η ένωση με τον Νυμφίο Χριστό είναι μία ανάνηψη, μια αναγέννηση της νεκρωμένης από την αμαρτία ψυχής. Όλος ο άνθρωπος αναζωογονείται, γιατί με τη φανέρωση του Θεού η ψυχή αποκτά θεογνωσία. Αυτό φαίνεται στην κραυγή της ψυχής.  Άγιος, Άγιος, Άγιος που δηλώνει την αυτοαποκάλυψη του Θεού ως Τριάδος, με τη μετοχή της ψυχής στη θεία ζωή. Το Είναι του Θεού δεν είναι άλλο από την ελεύθερη και αγαπητική ενότητα των τριών θείων προσώπων. Το Πνεύμα του Θεού έρχεται να κατασκηνώσει μέσα μας, μας ζωογονεί, μας κάνει ναούς του Θεού και μέλη Χριστού. Με την ενέργεια του Πνεύματος ο Νυμφίος ζει μέσα σ’ εκείνους που τρώνε τη σάρκα Του και πίνουν το αίμα Του. Μπορεί ο Νυμφίος ν’ απουσιάζει σωματικά από κοντά μας, όμως δια τη δωρεάς του Πνεύματος  γίνεται αοράτως παρών.

          Αυτή η αποκαλυπτική γνώση του Θεού στον άνθρωπο δεν έχει όρια: είναι σχέση αγάπης. Είναι η Βασιλεία του Θεού. Γι’ αυτό και η παρουσία του Νυμφίου θα είναι τέλεια μόνο μετά την απελευθέρωση από την σωματική μας υπόσταση. Τότε αναστημένοι θα δούμε τον Θεό που είναι πάντα εν πάσιν. Τότε στη θέση που μας ετοίμασε ο Νυμφίος Χριστός, θα δούμε τη δόξα Του και θα εισέλθουμε στη Βασιλεία Του. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει η ψυχή να προσδοκά την έλευση του Νυμφίου και η προσδοκία αυτή να εμπνέεται από θείο έρωτα. Αυτό είναι και το νόημα της παραβολής των Δέκα Παρθένων. Αν η ψυχή δεν επαγρυπνεί στον ερχομό του Νυμφίου, θ’ ακούσει τα φοβερά εκείνα λόγια: “ουκ οίδα υμάς”.

          Η ψυχή προσλαμβάνεται κατά το μέτρο που έχει η ίδια κενώσει το εγώ  της. Όσο αδειάζει, τόσο παλεύει με τα πάθη της και όσο παραιτείται από το θέλημά της, τόσο γεμίζει από τη θέα του Προσώπου Του. Ο Θεός δεν εκβιάζει καμιά ψυχή, γι’ αυτό και η πρόσληψη αυτή αποτελεί το μεγάλο και ανεξερεύνητο μυστήριο της ελευθερίας του ανθρώπου.

γ.

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

“Ιδού ο Νυμφίος έρχεται....” “Βλέπε ουν ψυχή μου, μη τω ύπνω κατενεχθείς, ίνα μη τω θανάτω παραδοθείς, και της βασιλείας έξω κλεισθείς”.


Βλέπε, λοιπόν, ψυχή μου, σημαίνει, στρέψε τα μάτια της καρδιάς σου, και πρόσεξε, γιατί πολλά εξαρτώνται από τη δική σου ελεύθερη προαίρεση. Ο κίνδυνος να μείνεις στα ίδια, δηλαδή να υποκύψεις στα πάθη της φύσης σου, είναι μεγάλος. Είναι παράδοση στα χέρια του θανάτου.

          Ο ύπνος εδώ έχει σχέση με την ραθυμία και προκαλείται από το δηλητηριώδες νανούρισμα των μεριμνών του βίου  τούτου κι αποτελεί μια αυτάρεσκη και αφύσικη παραμονή στον εαυτό μας. Είναι το θέλημα του σαρκικού ανθρώπου. Όπως ο φυσικός ύπνος είναι ένα αυτοβύθισμα της ύπαρξής μας, κατά παρόμοιο τρόπο με την απόρριψη του Νυμφίου η ψυχή εγκλωβίζεται στην τραγικότητα της ύπαρξης της, που είναι ο θάνατος. Η ψυχή μένει ανέραστη, εγωκεντρική, περιορισμένη στα δικά μας.

          Η ψυχή όταν αγαπά τον Χριστό, ακόμα και στον ύπνο εξέρχεται από τον εαυτό της για να πορευθεί προς Εκείνον, είναι όλη εγρήγορση και προσοχή, όπως λέγει στο Άσμα Ασμάτων: “εγώ καθεύδω, και η καρδία μου αγρυπνεί”.

          Αγρυπνεί, λοιπόν, η ψυχή λόγω του μεγάλου έρωτά της κι έτσι δεν παραδίνεται στον ύπνο που θα της στερήσει τη Βασιλεία του Νυμφίου.. Η αγρύπνια της είναι ο αγώνας της, είναι η μέριμνά της για τις κινήσεις της καρδιά της. Αρχή και τέλος του αγώνα της, είναι να συγχωρήσει πρώτα απ’ όλα τους εχθρούς της. Με την συμφιλιωτική αυτή πράξη αποδεσμεύεται από τη διαίρεση που προκαλεί η αμαρτία, από την αποξένωση του πλησίον. Γιατί τον αδελφό μας, έστω κι να είναι εχθρός μας, δεν πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε όπως ήταν χθες ή όπως είναι σήμερα, αλλ’ όπως θα είναι στο μέλλον, δηλαδή ως αδελφό μας στη βασιλεία του Θεού.

          Ο πρώτος που εισήλθε στη Β. τ. Θ. ήταν ο συσταυρωμένος με τον Νυμφίο Χριστό ληστής. Δεν είχε ακούσει τίποτα από το στόμα Του, όπως οι άλλοι μαθητές. Δεν είχε δει κανένα θαύμα. Ωστόσο, στο πρόσωπο του Εσταυρωμένου αναγνώρισε τον Κύριο της δόξης και δικό του Νυμφίο

          γ

“Ιδού ο Νυμφίος έρχεται......” “Ανάξιος δε πάλιν, ον ευρήσει ραθυμούντα”


Ραθυμία είναι η απερισκεψία, η άνεση της επιπολαιότητας αλλά και η αδιαφορία. Ενώ μας καλεί ο Κύριος στην ουράνια τάξη, απορρίπτουμε την πρόσκληση από οκνηρία και ραθυμία, και θα βρεθούμε χωρίς απολογία στο ουράνιο βήμα σαν τις μωρές παρθένες. Ο Νυμφίος Χριστός μας καλεί και κατέρχεται προς εμάς ποικιλοτρόπως. Δεν απομένει παρά να Τον δεχθούμε μέσα μας, να Τον οικειοποιηθούμε, να Τον ενσωματωθούμε. Πώς θα γίνει αυτό;

          Το πρώτο στάδιο είναι η αποδοχή, η πίστη. Με την πίστη αναγνωρίζουμε στο πρόσωπο του Χριστού τον σαρκωμένο Θεό. Η αναγνώριση αυτή είναι μυστηριακή και γι’ αυτό περνά μέσα από την αγάπη.

          Το δεύτερο στάδιο είναι αυτό της αδιάλειπτης προσευχής. Πρόκειται για το σφιχταγκάλιασμα της ψυχής με τον εραστή της  Χριστό. Η προσευχή αποτελεί ένα συνεχές ερωτικό αγκάλιασμα του Νυμφίου προς την ψυχή του ανθρώπου. Όσο ο άνθρωπος ανοίγεται προ το κάλεσμα αυτό, τόσο δίνεται μέσα την προσευχή. Σταδιακά , η προσευχή του ελευθερώνεται από τη ραθυμία και την αδιαφορία, γιατί μέσα του άναψε η φλογερή επιθυμία του Νυμφίου.

          Το τρίτο στάδιο είναι η μετοχή μας στο μυστήριο της Ευχαριστίας. Η Ευχαριστία είναι κοινωνία και μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, το οποίο είναι πλήρες Πνεύματος Αγίου. Μεταλαμβάνουμε του Χριστού, αλλά συγχρόνως “εις Πνεύματος  Αγίου κοινωνίαν”. Το Πνεύμα δεν κατέρχεται μόνον “επί τα προκείμενα δώρα ταύτα”, αλλά και “εφ’ ημάς”. Η Ευχαριστία ως κοινωνία του Αγίου Πνεύματος γίνεται “κοινωνία των αγίων” με τη διπλή έννοια: των αγίων(ουδέτερο) και των αγίων (αρσενικό). Η Ευχαριστία γίνεται το μυστήριο της αγάπης.

          Πως μπορούμε εμείς να νοιώσουμε την Ευχαριστία ως μυστήριον αγάπης;

          Η κατ’ εξοχήν ευχαριστιακή αγάπη είναι η αγάπη προς τους εχθρούς. Τα λόγια της Κυριακής προσευχής “ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών” αποτελούν βασική προϋπόθεση της Ευχαριστίας, γιατί δεν στηρίζεται σε μία συνάθροιση ηθικών και εναρέτων ανθρώπων αλλά σε μια κοινωνία αγίων. Η αγάπη προς τους εχθρούς δεν υποτάσσεται σε καμία μορφή αναγκαιότητας . Έτσι ελεύθερος, όπως και ο Υιός του Θεού, ταυτίζεται μαζί Του και γίνεσαι κι εσύ υιός του πατρός του εν ουρανοίς. Αυτή είναι η ευχαριστιακή αγάπη που μας κάνει τέλειους, που δεν σταμάτησε να μας το υπενθυμίζει ούτε και πάνω στο Σταυρό: “Πάτερ, άφες αυτοίς”.

          Έτσι η αγάπη προς τους εχθρούς μας γίνεται με τον τρόπο αυτό ένας αγώνας ολόκληρης της ύπαρξής μας κι όχι απλώς μια ενάρετη πράξη.

          γ.

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

“και μακάριος ο δούλος ον ευρήσει γρηγορούντα


Η Εκκλησία μακαρίζει τον δούλο εκείνο που αναμένει την άφιξη του Νυμφίου, γιατί ερχόμενος ο Κύριος θα τον συναντήσει γρηγορούντα.

          Το όνομα “δούλος του Θεού” στην Αγ. Γραφή είναι τίτλος τιμής. “Δούλος μου”ονομάζεται, από τον Θεό- Γιαχβέ, όποιος καλείται να συνεργασθεί μαζί Του στο έργο της θ. Οικονομίας. Ο τίτλος αυτός δίνεται στον Μωυσή και στον Δαβίδ, στους πατριάρχες, στον Ιησού του Ναυή. Τέλος στους προφήτες και στους πιστούς ιερείς. Κατ’ εξοχήν Δούλος Του είναι ο Υιός Του, τον οποίο στέλνει να εκπληρώσει αυτό το έργο.

          Δούλος του Νυμφίου γίνεται όποιος προσφέρεται ολόκληρος σε μια αγάπη που δεν γνωρίζει όρια. Δούλος τελικά αισθάνεται εκείνος που δεν έχει τίποτε άλλο να προφέρει στην Αγάπη του Νυμφίου έξω από τον ίδιο τον εαυτό του. Γίνεται όμως επικίνδυνο  να μιλά κανείς για την αγάπη, γιατί η αγάπη είναι ακατανόητη και ανερμήνευτη. Όποιος το επιχειρεί, μοιάζει με τυφλό που μετράει μέσα στην άβυσσο την άμμο.

          Γρηγορών πάλι είναι ο άνθρωπος που αγαπά και λαχταράει να συναντήσει το αγαπημένο πρόσωπο και να  του προσφερθεί. Είναι ο δούλος που αγωνίζεται συνεχώς, γιατί δούλος εδώ δεν σημαίνει δουλικότητα αλλά αγαπητική σχέση. Η ψυχή αγαπά τόσο, ώστε γίνεται οικειοθελώς προσφορά στον Αγαπημένο της, προσφέρεται: ιδού η δούλη Κυρίου.....

          Γρηγορούσα είναι και η ψυχή που, τυφλωμένη αρχικά από την πρόσκαιρη και ψεύτικη ηδονή της αμαρτίας, αρνήθηκε τον Εραστή της, τον Χριστό της, αλλά ύστερα μετανοούσα και κλαίουσα, πληγωμένη από το βέλος του θεϊκού Του έρωτα, Τον αναγνωρίζει ως τον Νυμφίο της, τον Κύριο της και Θεό της.



Σπ. Μαρίνης, “ΙΔΟΥ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ”

Παρενθετική αποτοξίνωση

Θ​​α μου συχωρέσουν σήμερα οι αναγνώστες της επιφυλλίδας μια παρατυπία: Aντί να προτείνω συγκεκριμένο θέμα για κοινό προβληματισμό, να τολμήσω μιαν «έκτακτη προσφορά» παρενθετικής αποτοξίνωσης από το λεξιλόγιο και ρεπερτόριο της αγανάκτησης και κατάθλιψης που ζούμε. Eνα περιδιάβασμα, χωρίς ενιαία θεματική, σε σταχυολογημένες από μένα ρήσεις και εκφραστικές «ατάκες» του Oδυσσέα Eλύτη. Nα γεμίσουν τα αφτιά μας και το μυαλό με τη μουσική της ποιητικής του γλώσσας, να γευτούμε τον χαμένο πια ελληνικό λόγο.

Ξεφυλλίζω το βιβλίο του «Eν λευκώ» (στις Eκδόσεις «Iκαρος») – το λογαριάζω βασικό μας εγκόλπιο ελληνικότητας των Nεοελλήνων, δεν έχει το όμοιο του. Eλπίζω να το έχουν διαβάσει οι αναγνώστες μου, όμως, δεν σταματάμε όλοι στις ίδιες εκφραστικές συναρπαγές και αξίζει να συντονιστούμε με την πρόκληση καινούργιων ίσως εκπλήξεων.



Λοιπόν, αντιγράφω:

– «H σκέψη των Iώνων, η πρώτη λυρική φωνή στην ποίηση, η υπακοή του μαρμάρου στο ανθρώπινο χάδι, το τρίγωνο των βουνών κατεβασμένο στο αρχιτεκτόνημα... η αχτίδα της σελήνης, έτσι καθώς μας σημαδεύει απ’ τα βάθη ενός ελαιώνα της Mυτιλήνης, μας επιτρέπει να βρεθούμε πιο κοντά στον εαυτό μας, σ’ εκείνα που αγαπούμε – όττω τις έραται, που έλεγε και η Σαπφώ. Mια ρήση απλή, που πήρε την ισχύ φυσικού νόμου σ’ αυτή την περιοχή κι επέζησε στην ψυχή των νησιωτών, βρίσκοντας χίλιους τρόπους να εκδηλωθεί».

– «Eίναι μέσα στα πιο καθαρόαιμα ελληνικά που ο τιμονιέρης βρίσκει το ζύγι στο πλεούμενό του, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το έβρισκε ο Iκτίνος στον Παρθενώνα. Eίναι σ’ αυτά (στα καθαρόαιμα ελληνικά) που οι ενέργειες π.χ. ενός μεγάλου πολιτικού εγγίζουν την καθαρότητα του πλέον ευγενικού μαρμάρου...»

– «O τρόπος που ένα σύνολο αντιλαμβάνεται τη ζωή αποτυπώνεται και στον τρόπο που μεταχειρίζεται την ύλη, θέλω να πω που την υποτάσσει στις ανάγκες της καθημερινής του ζωής. H περίσσεια, το αδικαίωτο στολίδι, ο μορφασμός, αποτελούν για τον Eλληνα μιαν ύβρη... Προσέχει (ο Eλληνας) να κρατηθεί σε απόσταση από κάθε τι που θα μπορούσε να εκληφθεί σαν εκμετάλλευση δημαγωγική του πόνου: την υπερβολή, το σπάσιμο στην έκφραση, την άμετρη χειρονομία, όλα όσα η ευρωπαϊκή παράδοση καλλιέργησε αργότερα κάτω από διάφορα ψευδώνυμα του ίδιου πάντοτε εξπρεσιονισμού».

– «Λησμονούμε ότι, χωρίς αγαθά υλικά (άλλοτε), ο χώρος ο ανθρώπινος ήτανε τόσο αδειανός που το θαύμα χωρούσε πιο εύκολα. Kι ότι αυτή η «σταματημένη ζωή», όπως την αποκαλούμε σήμερα υποτιμητικά, υπερσκελίζοντας κάθε αίσθημα αστάθειας, βοηθούσε τότε τους ανθρώπους ν’ αντιλαμβάνονται την πρόοδο με τα ποιοτικά και όχι τα ποσοτικά μέτρα· που σημαίνει ότι η διάρκεια, σαν χρυσό νήμα σ’ ένα κέντημα, έδενε περασμένα και τωρινά, ευτελή και πολύτιμα, φυσικά και υπερφυσικά, μ’ έναν τρόπο που δε γίνεται να ξαναγνωρίσουμε ποτέ».

– «(Στο έργο του Παπαδιαμάντη) η αγιοσύνη αποχτάει αφή και η αφή αγιοσύνη... σε τέτοιο βαθμό, που να σου ’ρχεται συχνά, μπροστά στο γυμνό στήθος μιας κοπέλας που περιγράφει, να κάνεις το σταυρό σου... Aυτή η μεγάλης διαφάνειας θαλασσογραφία και μαζί τυπολογία ελληνικής ζωής που άπαξ υπήρξε και που δεν ξεγράφεται με τίποτε· που δεν αποτελεί παρελθόν μήτε παρόν μήτε μέλλον, αλλά την αποτύπωση, σε μιαν ορισμένη ιστορική στιγμή και πάνω σ’ ένα συγκεκριμένο υλικό, μιας σταθερής εκφραστικής που χαρακτηρίζει ανέκαθεν τον Eλληνα και είναι πάντοτε η ίδια».

– «Συμβαίνει να είμαι όχι συμπτωματικά μόνο αλλά και οργανικά Eλληνας· από την άποψη ότι κατοικώ το ίδιο ανάλλαχτο ομηρικό τοπίο και ότι έχω στο αίμα μου τον Πλάτωνα. Aυτός είναι ο λόγος που μ’ έκανε από μιας αρχής να καταδικάζω μέσα μου ολόκληρο το συγκρότημα των εκφραστικών τρόπων που η Aναγέννηση κληροδότησε στον δυτικό μας πολιτισμό».

– «Mιλώ μ’ έναν φανατισμό που δεν είναι παρά σωφροσύνη στον κύβο. Nα ’σαι σκληρός απέναντι στο μέλλον σου μαρτυρεί πόσο τρυφερός είσαι ήδη απέναντι στα στοιχεία που κρυφά προσφέρεις για να το συνθέσουν. Aλλά ποιο μέλλον; Tίνος; Tο απώτερο, το μετά κάθε ιδιώτη μέλλον, που αυτό είναι και το δημόσιο... Mε τον ίδιο τρόπο που σ’ ένα πέτρινο, σχεδόν διάφανο ειδώλιο που λευκάζει κι αναδύεται από τα κύματα συμπίπτουν οι λιγοστές γραμμές της Πάρου ή της Σικίνου και οι πτυχές του μανδύα μιας αγίας Mαρίνας ή μιας Διαμάντως που εναποθέτει λουλούδια στον επιτάφιο.

Περιμένω τον καλλιτέχνη, τον ικανό να στήσει, αποστραγγίζοντας όλο το απόθεμα του θυμητικού μας, το μνημείο στον “άγνωστο ιδιώτη”. Oπως ώς τώρα εστήσαμε σε κάθε γωνιά του τόπου μας κάποιο μνημείο στον “άγνωστο στρατιώτη”. Θα πρέπει να βγαίνει από την κυανή και λευκή Mεγάλη του Γένους Σχολή και ν’ αντανακλά όλο φως πάνω στην πίσσα της Eυρώπης που θάβουμε σήμερα εν όψει μιας άλλης που μοιάζει να γεννιέται. Xωρίς διάκριση. Πάνω στους μέλανες δρυμούς, στα τέρατα της Chartres και του Duomo, τους Kαρτέσιους και τους Kαλβίνους, τους Kαντ και τους Mαρξ, τον Πάπα – Θεός σχωρέσει τους».

– «Eάν η ελληνική ποίηση μπορεί να έχει ενδιαφέρον για τους Eυρωπαίους, είναι στο μέτρο που ίσα ίσα δείχνει πόσο διαφέρει απ’ αυτούς· είναι η μοναδικότητά της, το δακτυλικό της αποτύπωμα, που προσφέρει την ευκαιρία στους διανοητές της Δύσης να κρίνουν και, ώς ένα βαθμό, να καθορίσουν με διαφορετικό τρόπο το ειδικό βάρος του δικού τους πολιτισμού...

...Eίναι αυτά (η διαφορά και μοναδικότητα) που φιλοδόξησαν και επέτυχαν να εκφράσουν οι μεγάλοι μας ποιητές και συγγραφείς, ο Σολωμός, ο Kάλβος, ο Παπαδιαμάντης, ο Σικελιανός, χωρίς ούτ’ ένα γραμμάριο βαλκανικού τύπου να παρεισφρέει στα γραπτά τους, όπως ο πρώτος τυχών χημικός της ψυχής θα μπορούσε να το διαβεβαιώσει. Kαι να μην παραλείψουμε να προσθέσουμε, κοντά σ’ αυτά τα ένδοξα τέκνα, τον “κοσμοπολίτη” Γιώργο Σεφέρη, που η πιο μεγάλη του αρετή, ακριβώς, ήταν ότι δε φράγκεψε αλλ’ αφέθηκε, κατά την ομολογία του, να σιγοκαίγεται από τον καημό της Pωμιοσύνης».

– «Πολύ συχνά, μερικές έννοιες που βρίσκονται η μία στον αντίθετο πόλο της άλλης, όπως η απλότητα και η απλούστευση ή η λιτότητα και η φτώχεια, στην αντίληψη των περισσοτέρων γειτονεύουν και συγχέονται. Xρειάζεται ο ιχνευτής ο ικανός ν’ αναγνωρίσει το καίριο, ακριβώς όπως ο ειδικός το θαυματουργό φυτό ανάμεσα στα μυριάδες άχρηστα χορτάρια».

– «Nέε, θυμήσου: δεν γίνεσαι δούλος όταν σε υποτάσσει μόνον αυτός που έχει την εξουσία – αλλά κι εκείνος που την πολεμάει».

* * *

Πάντοτε θαρραλέα επίκαιρος ο Oδυσσέας Eλύτης.

Μικρά αποφθέγματα

Ὅσο ἁμαρτωλὸς κι ἂν εἶναι ὁ ἄνθρωπος, μένει πάντα μέσα ἡ σπίθα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ σπίθα εἶναι ἱκανὴ νὰ θεριέψει, νὰ γίνει πυρκαϊὰ καὶ νὰ κ...