Γ΄ Κυριακή των Νηστειών- Της Σταυροπροσκυνήσεως

                           “Σταυρός η ωραιότης της Εκκλησίας....

                              Σταυρός πιστών το στήριγμα.....”

          Ο πανσεβάσμιος Σταυρός του Κυρίου, που σήμερα Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως υψώνει η Εκκλησία για να προσκυνήσουν οι πιστοί, για να λάβουν δύναμη να συνεχίσουν τον πνευματικό τους αγώνα για τη συμμετοχή τους στο Σταυρό και την Ανάσταση του Κυρίου, είναι για το χριστιανό το ιστίο, όπως λέγει η αγία Συγκλητική, που μ’ αυτό μόνον μπορούμε να περάσουμε  το πέλαγος της ζωής.

          Πραγματικά, δίχως τον Σταυρό, ο χριστιανός δεν έχει τη δύναμη  να προχωρήσει στη ζωή, ν’ αγωνισθεί σκληρά με τους πειρασμούς και τον πονηρό και να νικήσει, έχοντας όπλο ακαταμάχητο τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό.

          Η ουσία του πράγματος δεν είναι απλώς η προσκύνηση του απλού ξύλου, αλλά η μυστική δύναμη που έρχεται από τη θυσία και το εκχυθέν πανάγιο Αίμα του Εσταυρωμένου, εκείνο που δυναμώνει στον αγώνα του το πιστό,έχοντας ως σύμμαχο τον Σταυρό. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη σημαία, που δεν είναι παρά ένα κομμάτι ύφασμα, αλλά με το πέρασμά της μας κάνει ν’ αναρριγούμε, γιατί μας θυμίζει τα ιερά και τα όσια της πατρίδας μας, έτσι και με τον Σταυρό ο νους μας πηγαίνει στον  Γολγοθά, στον Εσταυρωμένο, που έχυσε το Αίμα Του για να βλαστήσει η αληθινή ζωή και να λυτρωθούν οι αμαρτωλοί.

          Εμείς  οι χριστιανοί προσκυνούμε τον τύπο του Σταυρού, γιατί “σημείόν έστι μέγιστον και τρόπαιον Χριστού κατά του διαβόλου και πάσης αντικειμένης φάλαγγος, διό και φρίττουσι και φυγαδεύονται τούτον τυπούμενον ορώντες” κατά τον άγιον Γρηγόριον τον Παλαμά. Και τον τιμούμε και τον δοξάζουμε τώρα, για να έχουμε παρρησία να τον ατενίζουμε την φοβερή ημέρα τη Κρίσεως.

          Με τον Σταυρό που προσκυνούμε αποκτούμε “κοινωνίαν των παθημάτων του Χριστού”. Και δεν καυχιόμαστε για τίποτε άλλο ,κατά τον Παύλο, παρά μονάχα για τον Σταυρό του Χριστού γι’ αυτό γράφει στους Γαλάτες “εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω”. Αλλά για να είναι δύναμη Θεού ο Σταυρός του Κυρίου, πρέπει να είναι ζυμωμένος με τη συσταύρωσή μας με τον Χριστό.

          Ο Χριστός μας κάλεσε να σηκώσουμε τον Σταυρό μας. Ποιος όμως είναι ο σταυρός για τον κάθε χριστιανό; Οι πατέρες αναφέρουν τέσσερα είδη σταυρών: α) ο  σταυρός της γνώσεως, β) ο σταυρός της οικονομίας, γ)  σταυρός της πολιτείας και δ)  ο σταυρός του πάθους.

          Σταυρός της γνώσεως είναι εκείνο που μας φανερώνει όλα όσα μπορούμε να μάθουμε περί του Θεού απ’ τον λόγο του Σταυρού. Δηλαδή θα δούμε τις διαστάσεις του Σταυρού, το ύψος της σοφίας και τον βυθό της γνώσεως μια το πλάτος και το μήκος της δυνάμεως του.

          Σταυρός της “οικονομίας” είναι η παρουσία του Χριστού στον κόσμο για να εκπληρώσει την υπόθεσή της σωτηρίας του κόσμου.

          Ο Σταυρός της “πολιτείας”, δηλαδή το να νεκρώνει ο άνθρωπος τα μέλη του, να κόβει τα σαρκικά του θελήματα.

          Και ο τέταρτος Σταυρός είναι η σωματική μας σταύρωση που αν χρειασθεί, πρέπει να δεχτούμε, αν έρθει κάποτε αυτή η ώρα, δηλαδή να μαρτυρήσουμε για την πίστη μας στον σταυρωμένο Χριστό, τον Νυμφίο της πονεμένης ψυχής μας.

          π. Γ.

Ἡ τόλμη τῶν Μυροφόρων, Ἰωὴλ Φραγκᾶκος (Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας)

«Ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτὸν»

Τὸ μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας τὸ ὑπηρέτησε ὁλόκληρη ἡ κτίση. Ὅταν Ἐκεῖνος ἅπλωσε τὰ χέρια Του πάνω στὸ Σταυρό, ἡ γῆ σείσθηκε, τὰ μνημεῖα ἄνοιξαν, οἱ νεκροὶ διαμαρτυρήθηκαν, ὁ ἑκατόνταρχος ὁμολόγησε, ὁ ἥλιος σκοτίσθηκε, ἡ Παναγία ἔκλαψε, ὁ Ἰωσὴφ κήδευσε καὶ οἱ μυροφόρες γυναῖκες «ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτὸν" (Μάρκ. 16,1). Ἐνῶ στὴν παλαιὰ ἐποχὴ ἡ γυναίκα γινόταν διάκονος καὶ αἰτία τῆς πτώσεώς μας στὴν ἁμαρτία, ἀντιθέτως σήμερα βλέπουμε στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τὶς μυροφόρες γυναῖκες νὰ γίνονται ταχυδρόμοι τῆς χαρᾶς. Ὁ Εὐθύμιος Ζιγαβηνὸς τὸ σημειώνει: «Ἐπειδὴ πάλαι γυνὴ γέγονε τῷ ἀνδρὶ διάκονος λύπης, νῦν γυναῖκες γίνονται τοῖς ἀνδράσι διάκονοι χαρᾶς»

Εἶχαν ἀνδρικὸ φρόνημα

Πράγματι εἶχαν ἀνδρικὸ φρόνημα, γιατί τὴν ὥρα ποὺ οἱ μαθητὲς εἶχαν σκορπισθεῖ στὰ διάφορα σημεῖα τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ φοβόντουσαν νὰ πλησιάσουν τὸν τάφο τοῦ Κυρίου οἱ τολμηρὲς μυροφόρες γυναῖκες ἀγόραζαν ἀρώματα γιὰ νὰ πᾶνε νὰ ἀλείψουν τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ κινητήρια δύναμη ποὺ ὠθοῦσε τὶς μυροφόρες νὰ πᾶνε στὸ ζωοδόχο τάφο, εἶναι ἡ ἀγάπη. Γιὰ τὴν ἀγάπη αὐτὴ καὶ σὲ δαπάνη καὶ σὲ κόπο καὶ σὲ κίνδυνο ὑποβλήθηκαν καὶ σὲ ἀπρόβλεπτες καταστάσεις ἐξετέθησαν μὲ μεγάλη προθυμία. Τὴν τελευταία στιγμὴ θυμήθηκαν· «τὶς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθο ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου;» (ὅπ.π. στίχ. 3). Ἕνας σύγχρονος Ἐπίσκοπος γράφει γιὰ τὴν ἀγάπη τῶν μυροφόρων: Ὁ λογισμὸς ἐρωτᾶ, ἡ γλώσσα σιωπᾶ, ἡ ἀγάπη βαδίζει. Στὶς δύσκολες περιστάσεις τὴ λύση τὴ δίνει πάντα ὁ θεός. «Τῶν δ’ ἀδόκητων πόρον εὗρε θεός», ἔλεγε ἕνας ἀρχαῖος φιλόσοφος. Στὰ ξαφνικὰ καὶ δύσκολα περιστατικὰ τῆς ζωῆς μας τὴ λύση δίνει μόνον ὁ θεός.

Τὰ ἀποτελέσματα τῆς τόλμης τους

Πρῶτα πρῶτα στὸ ἐρώτημά τους ὁ θεὸς ἀπάντησε μὲ τὸν ἄγγελο ποὺ σήκωσε τὴν πέτρα ἀπὸ τὴν εἴσοδο τοῦ μνήματος. Μετὰ τοὺς ἁπαλλάσει ἀπὸ τὸ φόβο ποὺ δημιουργήθηκε μέσα τους ἐξαιτίας τῆς παρουσίας τῶν ἀγγέλων. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι χαροπιὸ γεγονός. Ὅπου ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ἐκεῖ τὰ δεσμὰ τοῦ φόβου, τῆς δειλίας καὶ τῆς νευρικότητας διαλύονται. Μετὰ τοὺς μίλησε γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο Ἰησοῦ Χριστό. Μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Σωτήρα ἡ λέξη Ἐσταυρωμένος εἶναι πλέον τίτλος τιμῆς. Δὲν εἶναι βδελυρὴ καὶ ἀποτρόπαια λέξη. Ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου εἶναι τίμιος. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι καρπὸς τῆς Σταυρώσεως. Σταυρὸς καὶ Ἀνάσταση δὲ χωρίζονται. Ἀκόμη εἶδαν τὸν ἄδειο τάφο νὰ εἶναι γεμάτος ἀπὸ τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως ἔχοντας μέσα του τὰ σημεῖα τῆς ἐγέρσεως τοῦ Κυρίου. Στὸ τέλος εἶδαν πρῶτες τὸν ἀναστημένο Ἰησοῦ καὶ κράτησαν τοὺς ἀχράντους πόδας Του καὶ «προσεκύνησαν αὐτῷ» (Ματθ. 28,9).

Οἱ Μυροφόρες εἶναι ἔλεγχος γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς

Οἱ γυναῖκες ποὺ πῆγαν νὰ ἀλείψουν τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ, εἶναι ἔλεγχος γιὰ τοὺς σημερινοὺς χριστιανούς· γιὰ μᾶς τοὺς χριστιανοὺς ποὺ ἔχουμε μία δειλία νὰ δείξουμε στοὺς ἄλλους πὼς οἱ σχέσεις μας μὲ τὸ Χριστὸ εἶναι στενές. Φοβόμαστε νὰ ποῦμε πὼς ὁ Κύριος εἶναι τὸ ἀγαπημένο πρόσωπο στὴ ζωή μας. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος κάνει μία παρατήρηση γιὰ τὴ σχέση τοῦ χριστιανοῦ καὶ τοῦ πιστοῦ. Μερικοὶ μακαρίζουν τὶς μυροφόρες ποὺ προσκύνησαν τὸν Κύριο. Ὁ Ἅγιος ὅμως λέγει πὼς «δύνασθε καὶ νῦν ὅσοι βούλεσθε», δηλαδὴ μπορεῖτε καὶ τώρα ὅσοι θέλετε ὄχι μόνον τοὺς πόδας καὶ τὰ χέρια, ἀλλὰ καὶ τὴν κεφαλὴ τοῦ Χριστοῦ νὰ ἀκουμπήσετε, ἐὰν «τῶν φρικτῶν ἀπολαύσητε μυστηρίων καθαρῷ συνειδότι» ἐὰν ἀπολαύσετε τὰ ἄχραντα μυστήρια, δηλαδὴ τὴ θεία Εὐχαριστία, μὲ καθαρὴ συνείδηση. Χρειάζεται τόλμη γιὰ νὰ πλησιάσει κάποιος τὰ ἱερὰ μυστήρια. Χρειάζεται νὰ ἔχει τὸν πόθο τῶν μυροφόρων, νὰ ἀγαπάει τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ὅπως αὐτὲς νὰ ὑπερπηδᾶ τὰ ἐμπόδια, ποὺ ἀναφύονται ἀνάμεσα σ’ αὐτὸν καὶ τὸν Κύριο· νὰ παραδέχεται τὴν Ἀνάστασή Του καὶ νὰ εἶναι δεκτικὸς ἄνθρωπος, νὰ ἀκούει τὰ μηνύματα τοῦ Εὐαγγελίου, ὅπως οἱ εὐλογημένες αὐτὲς γυναῖκες ἄκουσαν τὴ χαρμόσυνη εἴδηση τοῦ Χριστοῦ. Ἐπίσης πρέπει νὰ μποῦμε σὲ σκέψεις γιὰ τὸ τί προσφέραμε ἀπὸ τὴ μεριά μας στὸ Χριστό. Μήπως ὁ Χριστὸς εἶναι στὸ περιθώριο τῆς ζωῆς μας κι ὄχι στὸ κέντρο

Ἀδελφοί μου,

Ὁ Ἐσταυρωμένος Κύριος πρέπει νὰ συνέχει τὴ ζωή μας, νὰ τὴ νοηματοδοτεῖ, νὰ τὴ μεταβάλλει καὶ νὰ τὴν ἁγιάζει. Τὰ μύρα ποὺ προσφέρουμε ἐμεῖς εἶναι ἡ καλή μας προαίρεση, ὁ συνεχὴς ἀγώνας μας καὶ ἡ ἀπέραντη ἀγάπη στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Ευαγγέλιο: Ματθ. 19, 16-26

Ο ΠΟΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ

          Εν ολίγοις

         

          Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα τονίζει, ότι  αληθινός χριστιανός είναι αυτός που είναι ολοκληρωτικά αφοσιωμένος στον Ιησού Χριστό. Πάνω απ’ όλα τα αισθητά πράγματα του κόσμου για τον ορθόδοξο πιστό είναι ο Χριστός και ο λόγος Του. Δεν χωράνε αβαρίες, συμβιβασμοί και υποχωρήσεις. Δεν υπάρχει διχασμένη πίστη.

          Ο πλούσιος του σημερινού ευαγγελίου προσήλθε προς τον Ιησού για να τον ερωτήσει τι πρέπει να κάνει για να κληρονομήσει την αιώνια βασιλεία. Ο Κύριος του απαντά, να τηρεί τις εντολές, αναφέροντάς του τις μωσαϊκές εντολές, όπως να μη φονεύσει, να μην μοιχεύσει, να μην κλέψει, να μην ψευδομαρτυρήσει, να τιμά τους γονείς του και ν’ αγαπά τον πλησίον του όπως τον εαυτό του. Όλα αυτά τα κάνω,  απαντά ο πλούσιος, τα εφαρμόζω από τη νεότητά μου. Μήπως μου λείπει  τίποτα, για να είμαι τέλειος;

          Πράγματι του έλειπε η αληθινή πίστη για έναν πραγματικό ενάρετο βίο. Η καρδιά του ήταν μοιρασμένη ανάμεσα σε τυπικές εντολές και στην προσκόλληση σε επίγεια αγαθά και απολαύσεις. Ο Χριστός για να του δείξει, ότι ήταν επιφανειακά τέλειος, του ζήτησε, εφόσον θέλει να γίνει τέλειος να πωλήσει τα υπάρχοντά του και να τα μοιράσει στους φτωχούς και με αποφασιστικότητα να ακολουθήσει τον Χριστό. Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι η θυσία για ένα τυπολατρικά θρησκευόμενο, χωρίς πνοή και χωρίς εσωτερική καλλιέργεια; Γι’ αυτό και γύρισε την πλάτη και έφυγε με λύπη. Αυτοί οι τύποι είναι θρησκευόμενοι μόνο προς το θεαθήναι.

          Ο Χριστός θέτει κάποιες προϋποθέσεις για να μπει κανείς στη βασιλεία του Θεού όπως: Η τήρηση των εντολών του Θεού.

          «Τήρησον τας εντολάς», λέγει στο νέο. Σήμερα η απαίτηση για τήρηση των εντολών σοκάρει . Έτσι πολλοί κατηγορούν τον χριστιανισμό των «καλών έργων» σαν ευσεβισμό και υποκρισία ή έστω χριστιανισμό των αφελών! Ο Χριστός όμως που γνωρίζει τι είναι ευσέβεια, μιλά συγκεκριμένα για τήρηση των εντολών. Και ο απ. Παύλος μιλεί για έργα, για εντολές, για καρπούς του Πνεύματος. Για να τηρηθούν οι εντολές του Χριστού, είναι ανάγκη να έχει κανείς ορθή γνώση του θελήματός Του. Έτσι μπορούμε να κατανοήσουμε γιατί μόνο η ορθή πίστη μπορεί να μετουσιωθεί σε ορθή ζωή.

          Όμως υπάρχει κι ένας κίνδυνος στην άσκηση του θείου θελήματος. Ο κίνδυνος της αυτοπεποίθησης. «Πάντα ταύτα εφυλαξάμην εκ νεότητός μου». Λέγει με κάποια αναίδεια ο νέος. Δηλ. μιλά σαν ένας πιστός τηρητής του θείου νόμου. Λησμονεί όμως πως ό, τι κι αν «ποιήσωμεν πάντα τα διαταχθέντα ημίν…..αχρείοι δούλοι εσμέν, ο οφείλομεν ποιήσαι πεποιήκαμεν».  Ο νέος μας εδώ εκπροσωπεί μια ορθολογιστική αντίληψη για τη δικαιοσύνη του Θεού. Μας θυμίζει κάποιο ευσεβισμό, μια ζωή τυποποιημένη με μια σειρά από καλές πράξεις. Η χριστιανική ζωή όμως δεν είναι κάτι το τυποποιημένο. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι ζωή εν Χριστώ. Δέχεται κανείς το Χριστό και μετά αφήνεται να οδηγείται από το Χριστό στη ζωή του. Αφού λοιπόν δεν είναι αρκετή η γνώση του νόμου, για να τον εφαρμόσει κανείς, δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι τον έχει εφαρμόσει στην πληρότητά του.

          Αυτός ο κίνδυνος απειλεί πολλούς πιστούς γιατί η ψευδαίσθηση της εφαρμογής του θείου νόμου  οδηγεί σε έπαρση και έτσι παύει και ο αγώνας  και αρχίζει η σύγκριση με τους άλλους. «Ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων».

          Δυστυχώς όλοι έχουμε την αχίλλειο πτέρνα μας, διότι κι αν υποθέσουμε ότι εφαρμόσαμε όλο τον νόμο, δεν γίνεται, κάπου θα υστερούμε. Αν θέταμε κι εμείς στο Χριστό το ερώτημα «τι έτι υστερώ», θα παίρναμε οπωσδήποτε την ανάλογη απάντηση. Και θα ήταν ευχής έργο να υστερούσαμε σε ένα. Ο καθένας μας έχει τα αδύνατα σημεία του, τις ελλείψεις και παραλείψεις του, και θα πρέπει να έχει υπ’ όψη του αυτό που λέει ο απ. Παύλος: « Ο δοκών εστάναι βλεπέτω μη πέσει». Και ακριβώς σ’ αυτό το σημείο έγκειται ο χριστιανικός μας αγώνας. Στην δυσκολία μας να ξεπεράσουμε αυτή την έλλειψη που μας εμποδίζει στην άσκηση της αγιότητας.

          Οπότε είναι εύλογο και το ερώτημα των αγίων αποστόλων: «Τις άρα δύναται σωθήναι»; Η απάντηση του Χριστού ότι «παρά τω Θεώ πάντα δυνατά έστιν», θυμίζει το λόγο του απ. Παύλου «ου του θέλοντος, ουδέ του τρέχοντος, αλλά του ελεούντος Θεού». Που σημαίνει, ότι ο άνθρωπος δεν σώζεται μόνος του, τον σώζει ο Χριστός. Ο άνθρωπος είναι ατελής και αμαρτωλός. Όμως έχοντας τη χάρη του Θεού μπορεί να γίνει σωσμένος και άγιος. «Χάριτι Θεού εστέ σεσωσμένοι».

          Αυτά όλα όμως μας οδηγούν στην αντίληψη ότι δεν μπορεί να ζητεί ο άνθρωπος αξιομισθίες από τον Θεό, δηλ. αμοιβή για τις πράξεις του. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να συγκρίνει τον εαυτό του με τους άλλους  ως προς την αγιότητα  και το χειρότερο να θεωρεί τον εαυτό του σωσμένο και τους άλλους χαμένους, γιατί  πάνω απ’ όλα βρίσκεται η χάρη του Θεού. Αν ο πιστός αγωνίζεται να εφαρμόσει τις εντολές του Θεού δεν το κάνει για να εξαναγκάσει το Θεό να τον αμείψει, διότι η χάρη δεν είναι κάτι το μαγικό. Απλά η εφαρμογή των εντολών τον βοηθεί να παραμείνει κοντά στο Θεό, για  να μπορεί να δέχεται τις σωστικές ενέργειές Του. Ο πιστός με την τήρηση των εντολών ζει το γεγονός της σωτηρίας, όπως συνέβη με τη Μαρία, η οποία «παρακαθήσασα παρά τους πόδας του Ιησού ήκουε τον λόγον αυτού».

          Ο άνθρωπος του Θεού τελικά μοιάζει μ’ ένα  πολεμιστή που παραφυλάει στη σκοπιά του περιμένοντας τον εχθρό να του επιτεθεί. Η σωτηρία του είναι υπόθεση συνεχούς αγώνα και επαγρύπνησης. Αν τολμήσει και χαλαρώσει για λίγο αυτό είναι αρκετό για να πέσει στη παγίδα του πονηρού και να πάει όλος ο αγώνας του χαμένος. Αυτή τη στιγμή περιμένει εξ άλλου περιμένει.

         

          Καλή Κυριακή

         

π. γ. στ.

             

           

           

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Ευαγγέλιο: Ματθ. 4, 18-23

Εμείς ποιον Χριστό ακολουθούμε;

          Εν ολίγοις

          Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Χριστός προσκαλεί τους τέσσερεις πρώτους μαθητές να Τον ακολουθήσουν: Τον Πέτρο και τον Ανδρέα, όπως και τους αδελφούς Ιάκωβο και Ιωάννη. Στα βιβλικά κείμενα φαίνεται δύο φορές να καλεί ο Κύριος τους μαθητές Του. Η πρώτη ήταν δοκιμαστική, ενώ η δεύτερη οριστική και μάλιστα γίνεται σ’ ένα χρονικό διάστημα που ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος έχει θανατωθεί από τον Ηρώδη.

          Στην πρόσκληση του Χριστού προς τους μαθητές Του θα πρέπει να προσέξουμε μια πολύ μικρή λέξη της προσκλήσεως. Τους είπε «δεύτε οπίσω μου» και τους κάλεσε να Τον ακολουθήσουν. Ποιόν; Τον αληθινό Κύριο. Δεν τους προσκάλεσε ν’ ακολουθήσουν κάποιον άλλο, κάποιον που είχαν πλάσει μέσα στη φαντασία τους. Ο Χριστός τους είπε «οπίσω μου». Ακολουθήστε εμένα, όπως είμαι και όχι όπως με θέλετε να είμαι.

          Βέβαια από την αρχή δεν τους είπε ότι δεν είναι κάποιος πολιτικός ή στρατιωτικός αρχηγός που θα εκδιώξει τους ρωμαίους κατακτητές από τη χώρα τους, ούτε ότι θα τους ανέβαζε σε υψηλά αξιώματα και θα τους δώσει δόξα και χρήματα. Ούτε μόλις τους πλησίασε τους εξήγησε ότι ο «εν μορφή Θεού υπάρχων» και «μορφήν δούλου λαβών» ο «υιός του ανθρώπου» που θα ταπεινωθεί τόσο πολύ, ώστε να γίνει «υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού». Γι’ αυτό ήταν φυσικό οι μαθητές έχοντας στο νου τους όχι Εκείνον, όπως πράγματι ήταν, αλλά μια εικόνα Του που στηρίζονταν στις παραδόσεις του λαού τους. Μερικοί που είχαν ακολουθήσει το Χριστό, όταν ανακάλυψαν την πλάνη τους, απογοητεύτηκαν τόσο που Τον εγκατέλειψαν «και ουκέτι μετ’ αυτού περιεπάτουν» .

          Πράγματι, τί απογοήτευση και πικρία κρύβουν τα λόγια εκείνα που χωρίς να αντιληφθούν τι έλεγαν εκείνοι οι δύο μαθητές προς Εμμαούς. «ημείς δε ηλπίζομεν ότι αυτός έστιν ο μέλλων λυτρούσθαι τον Ισραήλ»!

          Πότε οι μαθητές αλήθεια άρχισαν ν’ ακολουθούν τον Χριστό όπως πράγματι ήταν; «Πότε διηνοίχθησαν οι οφθαλμοί και επέγνωσαν αυτόν;»

          Μετά την ανάσταση Του. Μέχρι τότε «οι οφθαλμοί αυτών εκρατούντο του μη επιγνώναι αυτόν». Μετά όμως την ανάσταση και το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, κατανόησαν ποιος ήταν ο Κύριος τους. Τότε Τον αντιλήφθησαν ως αρχηγό της ζωής. Με τα μάτια πλέον της πίστεως ήταν δυνατόν να βλέπουν τον υιόν του ανθρώπου «εκ δεξιών του Θεού εστώτα» με τα μάτια της ψυχής τους.

          Και αυτά μεν έγιναν τότε. Ας αναλογισθούμε τι γίνεται με μας σήμερα. Πώς αντιλαμβανόμαστε τον Χριστό; Μήπως στη θέση του πραγματικού Χριστού έχουμε βάλει κάποιο είδωλο, που να μην έχει καμιά σχέση με τον Κύριο της δόξας, τον Κύριο της Βίβλου, έτσι όπως πραγματική είναι;

          Λ. χ. η Εκκλησία μας διδάσκει τον Χριστό ως τέλειο Θεό και τέλειο άνθρωπο. Εμείς όμως δυσκολευόμαστε πολλές φορές να τον δεχθούμε μ’ αυτόν τον τρόπο, όμοιο κατά πάντα με μας, εκτός βέβαια της αμαρτίας. Μέσα μας δεν θέλουμε να δεχθούμε, ότι ο Χριστός δοκίμασε όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες και πειρασμούς που δοκιμάζουμε εμείς στη ζωή μας εμείς οι ασθενείς και ατελείς άνθρωποι. Κι’ όμως το ευαγγέλιο μας βεβαιώνει, ότι ο Χριστός είναι «πεπειραμένος κατά πάντα καθ’ ομοιότητα χωρίς αμαρτίας». Εμείς έχουμε τη εντύπωση, ότι ο Χριστός δεν είχε ανάγκη από τροφή, ανάπαυση κόπο, ύπνο και όλες τις ανθρωπινός ανάγκες. Αλλά η Γραφή μας  βεβαιώνει, ότι ο Χριστός ήταν τέλειος άνθρωπος.

          Μπορεί κάποιος όμως να διερωτηθεί: Και τι σημασία έχει αν εμείς δεν έχουμε μπροστά μας το Χριστό, όπως πραγματικά ήταν; Ο Κύριος τώρα βρίσκεται αναστημένος στους ουρανούς και η ενανθρώπισή Του θα έπρεπε ν’ απασχολεί τους θεολόγους και τους ιστορικούς.

          Εξ άλλου ποια χρησιμότητα θα είχε το γεγονός αν εγώ ή εσείς προσπαθούσαμε να είχαμε μια σωστή αντίληψη για το τί ήταν ο Ιησούς Χριστός; Εγώ θα πει κάποιος τηρώ τις εντολές του Θεού, και εκπληρώνω τις υποχρεώσεις μου όσο μπορώ καλύτερα. Ποια σημασία λοιπόν θα είχε τέλος πάντων για μένα μια σωστή αντίληψη για τον Κύριο;

          Έχει και μάλιστα ανυπολόγιστη αξία!

          Αρκεί να σκεφθούμε μόνο τη σημασία που έχει το ζήτημα αυτό σχετικά με το θάρρος και την παρρησία με την οποία απευθυνόμαστε προς Αυτόν. Πότε έχουμε περισσότερο θάρρος και παρρησία, όταν έχουμε την αίσθηση ότι μπορεί να μας κατανοήσεις, αφού κι’ Εκείνος δοκίμασε ό, τι κι εμείς δοκιμάζουμε, ή όταν τον θεωρούμε ψυχρό και ασυγκίνητο μπροστά στις δυσκολίες και τα δράματα μας;

          Πάντως ο λόγος του Θεού μας βεβαιώνει ότι συμβαίνει το πρώτο και γι’ αυτό μας προτρέπει να «προσερχόμεθα μετά παρρησίας τω θρόνω της χάριτος, ίνα λάβωμεν έλεος και χάριν εύρωμεν εις εύκαιρον βοήθειαν». Με παρρησία, λοιπόν, και θάρρος θα προστρέχουμε στον Κύριο, όταν καθαρίσουμε το νου μας σχετικά με λαθεμένες αντιλήψεις που έχουμε με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

          Εκείνο που χρειάζεται είναι να ακολουθούμε το Χριστό όπως αποκαλύφθηκε εδώ στην επίγεια ζωή Του και όπως Τον παρουσιάζει η ορθόδοξη θεολογία και η παράδοση της Εκκλησίας μας. Τότε θα Τον νοιώθουμε οικείο μας και θα τον αποκαλούμε Κύριο και Θεό μας.

Καλή Κυριακή

π. γ. στ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Α΄ Ματθ.) Ευαγγέλιο: Ματθ. 10,32-33, 37-38-27-30

ΓΙΑΤΙ ΤΙΜΑΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ

          Εν ολίγοις

          Την πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή η Εκκλησία θέσπισε να τελείται η μνήμη όλων των Αγίων: προφητών, αποστόλων, μαρτύρων, ομολογητών και δικαίων. Και τούτο διότι οι Άγιοι Πάντες αποτελούν την έμπρακτη μαρτυρία της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος μέσα στη ζωή της Εκκλησίας. Με τη σημερινή εορτή τιμάται το πλήθος των πολλών ανωνύμων και αγνώστων Αγίων και αποτελεί αφορμή για την παρακίνηση των πιστών να μιμηθούν την αγία ζωή τους.

          Γιατί, λοιπόν τιμάμε τους Αγίους και πανηγυρίζουμε τη μνήμη τους; Υπάρχουν πολλοί λόγοι, αλλά αναφέρουμε τρεις πολύ σημαντικούς.

          Πρωτίστως ο εορτασμός και η τιμή των Αγίων μας βοηθούν να κατανοήσουμε και ν’ απαλλαγούμε από τη μεγάλη πλάνη ότι ο άνθρωπος θα βρει ολοκλήρωση, πλήρωση ή παρηγοριά στους ανθρώπους και στις ανθρώπινες  επιτυχίες.

          Ο άνθρωπος αισθάνεται τη γύμνια του από κάθε ομορφιά, μεγαλείο, λάμψη και δύναμη και ζητάει απεγνωσμένα ένα ένδυμα για να καλύψει τη γύμνια του. Στην αναζήτηση αυτή ο άνθρωπος ζητάει ενδύματα κατασκευασμένα από διαβολικά εργαστήρια, με τα οποία νομίζει ότι θα καλύψει τη γύμνια του. Ένα απ’ αυτά είναι ο πλούτος, το χρήμα, που θαμπώνει τον άνθρωπο, το οποίο όμως  σιγά-σιγά μεταβάλλεται σε σάβανο που του σκοτώνει την ανθρωπιά. Άνθρωποι που φορούσαν ένα τέτοιο ένδυμα ένοιωσαν απέραντη γύμνια, όταν αισθάνθηκαν το πρώτο άγγιγμα του θανάτου και τότε βυθίστηκαν στην απελπισία και τελείωσαν με αξιοθρήνητο τρόπο τη ζωή τους.

          Αλλά και η δόξα είναι ένα άλλο δαιμονικό φόρεμα, που υπόσχεται σ’ εκείνον που θα το περιβληθεί, να γίνει το κέντρο του ενδιαφέροντος και του θαυμασμού των ανθρώπων. Σύντομα όμως κι αυτοί που φορούν το ένδυμα αυτό  νοιώθουν κάτω από τη λάμψη του την παγωνιά του θανάτου και καταλήγουν στο τέλος τραγικά ναυάγια της ζωής. Το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε και για τους ζηλωτές των διαφόρων πολιτικών ιδεολογιών.

          Αυτή είναι η τύχη εκείνων που ζητάνε να ντύσουν την υπαρξιακή τους τύχη με φορέματα ανθρώπινα. Όλα τα ανθρώπινα ενδύματα, ακόμη κα τα πιο λαμπρά, έχουν κηλίδες και ρωγμές.

          Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας δείχνουν τη σωστή πορεία που οδηγεί τον άνθρωπο στο σωστό προορισμό, εκεί που ο άνθρωπος βρίσκει την πλήρωσή του, τη θέωση. Και το ένδυμα των Αγίων είναι ο άφθαρτος χιτώνας της θ. χάριτος που θεραπεύει όλα τα ασθενή και τα ελλείποντα. Τιμάμε τους Αγίους για να θυμόμαστε την ακέραιη αλήθεια που εφάρμοσαν στη ζωή τους και ότι στο Θεό θα βρίσκουμε την πλήρωσή μας κι όχι στον άνθρωπο και στ’  ανθρώπινα.

          Δεύτερον, τιμάμε τους Αγίους για να διαψεύσουμε το μεθοδικό κήρυγμα του διαβόλου, ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν συνταχθεί με το μέρος του και ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν διαφθαρεί.

          Πράγματι, όλοι μας λίγο- πολύ υπηρετούμε αυτό το ύποπτο σχέδιο του διαβόλου, γιατί συνεχώς κατακρίνουμε, υποσκάπτουμε τους αδελφούς μας και τελικά στο τέλος δεν υπάρχει άνθρωπος αδιάβλητος, σε σημείο που τα παιδιά μας παίρνουν το μήνυμα, ότι δεν υπάρχει ένας σωστός άνθρωπος και ότι όλοι είναι εξαχρειωμένοι. Με το μήνυμα αυτό προετοιμάζουμε τα παιδιά μας να παραδοθούν σ’ αυτό που φαίνεται αναπόφευκτη μοίρα του ανθρώπου. Και να ήθελε κανείς ν’ ακολουθήσει έναν τέτοιο δρόμο ο διάβολος θα του ψιθύριζε στ’ αυτί: «Μα θέλεις να γίνεις ο μόνος τίμιος άνθρωπος σ’ όλο τον κόσμο;»

          Η Εκκλησία μας για να πολεμήσει μια τέτοια δαιμονική μέθοδο  πρόβαλλε την αρετή των Αγίων εκείνων που ζουν πραγματική αγιασμένη ζωή από τη χάρη του Θεού. Γι’ αυτό προβάλλει την αρετή εκείνων που βρίσκονται στην θριαμβεύουσα Εκκλησία που είναι απρόσβλητη πλέον από τα μηχανήματα του πονηρού.

          Τέλος, ένας άλλος λόγος που τιμάμε τους Αγίους είναι ο εξής: Πολλοί είπαν, ότι η τιμή των Αγίων είναι μια βάρβαρη δεισιδαιμονία- ανάλογη με τις αντιδράσεις από την προσκύνηση των ιερών λειψάνων της Αγ. Βαρβάρας-  και ότι οι ιερείς λένε πως οι Άγιοι έχουν θαυματουργικές δυνάμεις για να εκμεταλλεύονται τους πιστούς και  για τις ανάγκες τους πρέπει  να καταφεύγουν στην επιστήμη, που έχει τη δυνατότητα να θεραπεύει τα δεινά μας. Και πολλοί πίστεψαν και έτρεξαν στους επιστήμονες.

          Αλλά, όπως όλοι γνωρίζουμε, αυτοί αρνήθηκαν τις περισσότερες φορές ακόμη και να μας χαιρετίσουν πριν πάρουν το αργύριο στο χέρι, αλλά και όταν ακόμη ξοδέψουμε όλη την περιουσία μας στους γιατρούς, δεν μπορέσαμε να θεραπευθούμε. Κανένας δεν μας γλύτωσε από τα δεινά μας και δεν μας ανακούφισε από τον πόνο μας και κανείς δεν θέλει να μας πει μια κουβέντα χωρίς αμοιβή. Και καταλήγουμε σ’ ένα πέλαγος μοναξιάς και απελπισίας.

          Τιμάμε τους Αγίους για να θυμηθούμε ότι σ’ αυτές τις ανυπόφορες ώρες της ασήκωτης μοναξιάς μας, τότε που όλοι μας έχουν εγκαταλείψει, ευτυχώς δεν είμαστε μόνοι. Γιατί δίπλα μας στέκονται πρόθυμοι ν’ ακούσουν τον πόνο μας χωρίς να μας ζητάνε τίποτε και χωρίς να προδίδουν ποτέ την εμπιστοσύνη που έχουμε σ’ αυτούς.

          Θα ήταν πράγματι  τραγικό  ν’ ανταλλάξουμε τον πολύτιμο θησαυρό της παρηγοριάς και τη θ. ευλογία των Αγίων του Θεού με τα φαρμάκια και τα δηλητήρια της ανθρώπινης επιστήμης.

          Καλή Κυριακή

          π. γ. στ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ Ευαγγέλιο: Ιω. 7,37-52 8,12

ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΤΟ ΦΩΣ

          Εν ολίγοις

          Σήμερα πενήντα μέρες μετά  το Πάσχα γιορτάζουμε την Πεντηκοστή και ψάλλουμε χαρούμενα «Πεντηκοστήν εορτάζομεν και πνεύματος επιδημίαν….». Στον χριστιανισμό η ημέρα αυτή της Πεντηκοστής σημαίνει τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο και την ίδρυση της Εκκλησίας.

          Η παρουσία του Αγ. Πνεύματος σημαίνει μια πλούσια φωτοχυσία στον κόσμο η οποία διαλύει το έρεβος και το σκότος και εγκαινιάζει τη ζωή του φωτός και τη δωρεά των χαρισμάτων του πνεύματος του Θεού.

          Ο Χριστός επεσήμανε, ότι εκείνοι οι οποίοι Τον ακολουθούν έχουν μια θέση προνομιακή σε σχέση με κείνους που ακολουθούν το  καταθλιπτικό σκοτάδι. Όσοι Τον αποδέχονται έχουν οδηγό το φως της ζωής.

          Μένουμε όμως κατάπληκτοι με όσα συμβαίνουν. Μετά απ’ αυτή την υπόσχεση τι θα έπρεπε να συμβαίνει; Όλοι όσοι Τον ακολουθούν κανονικά θα ήταν φυσικό να είναι φωτισμένοι άνθρωποι μια και κατέχουν την Αλήθεια. Κι αυτό θα έπρεπε να ίσχυε σ’ όλα τα επίπεδα της ζωής και όχι μόνο στη θρησκευτική όψη της ζωής, αλλά και στα άλλα ζητήματα.

          Βέβαια δεν εννοούμε, ότι ο πιστός θα έπρεπε να είναι η αυθεντία σε όλα. Αυτό σήμερα με την επιστημονική ανάπτυξη είναι αδύνατο, αλλά θα περίμενε κανείς οι πιστοί να είναι κατά κάποιο τρόπο συνετοί, ώριμοι, προσγειωμένοι, σκεπτόμενοι άνθρωποι, με ήθος, συμπεριφορά, υπόδειγμα οικογενειάρχη, επαγγελματία  και πολίτη. Δηλ. θα έπρεπε με τον τρόπο της ζωής τους να δείχνουν, ότι κατέχουν «το φως της ζωής». Ολόκληρη η ζωή του πιστού θα έπρεπε ν’ αρωματίζεται «εκ του πνεύματος ου έμελλον λαμβάνειν οι πιστεύοντες εις Αυτόν».

          Τί συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα; Περίπου το εντελώς αντίθετο. Όσοι ισχυρίζονται ότι ακολουθούν τον Χριστό ως επί το πλείστον κάθε άλλο παρά φωτισμένο τρόπο ζωής έχουν. Δεν είναι απίθανο να συναντήσει κανείς κάποιο οικογενειάρχη που να  προσπαθεί ν’ αναθρέψει τα παιδιά του με ό, τι έξαλλο υπάρχει στην αγορά, ή ένα επιστήμονα που παρουσιάζει μία μετριότητα στην απόδοση της εργασίας του σε σχέση με τα προσόντα που διαθέτει, ενώ παρουσιάζεται ως θρησκευόμενος άνθρωπος. Δηλ. να έχει μία συμβατική θρησκευτικότητα.

          Δυστυχώς πρέπει να παραδεχτούμε και κάτι άλλο πολύ γενικότερο. Δηλ. πολλοί θρησκευόμενοι ως σύνολα ανήκουν συνήθως στη μερίδα εκείνη που πολεμούν το φως. Ενώ ο χριστιανός θα έπρεπε να αισθάνεται ότι είναι ένας φωτεινός δείκτης και φορέας του φωτός, πολλές φορές εμείς οι χριστιανοί δίνουμε την εντύπωση ότι «ηγαπήσαμε μάλλον το σκότος ή το φως».

          Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε, ότι τους χριστιανούς πολλές φορές τους πιάνει ένας φόβος μπροστά στο φως, ενώ η φυσική μας ζωή θα έπρεπε να είναι η ζωή του φωτός, κάνουμε το παν όχι μόνο να το αποφύγουμε, αλλά και  να το πολεμήσουμε.

          Πολλές φορές φοβόμαστε ότι οι επιστημονικές ανακαλύψεις θα μας δημιουργήσουν προβλήματα και αντιδρούμε έντονα. Και τούτο γιατί έχουμε  συνδέσει, κακώς βέβαια,  την Εκκλησία  μ’ ένα ορισμένο σύστημα επιστημονικών θεωριών και φοβόμαστε μήπως κλονιστεί η πίστη της Εκκλησίας. Επίσης όταν επιχειρούνται ορισμένες αναγκαίες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις κινούνται να τις ματαιώσουν κάνοντας το λάθος να ταυτίζουν την Εκκλησία με κάποιο κοινωνικό σύστημα. Δεν είναι μακρινές οι εποχές, όταν και αυτή η διάδοση της μόρφωσης πολεμούνταν δήθεν εν ονόματι της θρησκείας.

          Σήμερα όμως ημέρα της Πεντηκοστής, γιορτάζουμε τη γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας, δηλ. το θησαυροφυλάκιο του φωτός και της Αλήθειας. Ίσως δεν θα έπρεπε σήμερα  σε μια τόσο επίσημη ημέρα να κάνουμε λόγο με τέτοιες θλιβερές διαπιστώσεις. Όμως αυτό θα μας βοηθήσει να καταλήξουμε σε συμπεράσματα που μπορούν να βελτιώσουν την κατάστασή μας.

          Αναρωτιέται κανείς ποιο είναι το νόημα αυτού του θλιβερού φαινομένου. Γιατί όσοι ονομαζόμαστε χριστιανοί, μέσα στην κοινωνία δεν παρουσιαζόμαστε σαν φωτεινοί άνθρωποι; Το πάθημα αυτό, γιατί περί παθήματος πρόκειται οφείλεται,  εν πρώτοις στο γεγονός, ότι έχουμε υποστεί μια σύγχυση. Νομίζουμε ότι ακουλουθούμε το Χριστό, ενώ ουσιαστικά ακολουθούμε κάτι άλλο. Διότι αν αληθινά βαδίζαμε στα ίχνη του Κυρίου, θ’ αγαπούσαμε και θα επιζητούσαμε το φως, διότι «ο Θεός φως έστιν». Πώς είναι δυνατόν να είμαστε πιστοί ακόλουθοι του Χριστού και να μην αγαπάμε το φως; «Πας γαρ ο φαύλα πράσσων μισεί το φως και ουκ έρχεται προς το φως, ίνα μη ελεχθεί αυτού τα έργα».

          Συνεπώς οι παραπάνω διαπιστώσεις πρέπει να μας προσγειώσουν στην πραγματικότητα, δηλ. στον έλεγχο και την αυτοκριτική των πράξεων και της πορείας μας. Και το δεύτερο: οι πράξεις μας να είναι τέτοιες που να μπορούν ν’  αντέχουν στην παρουσία του φωτός. Διότι αν δεν συμβαίνει ούτε το ένα ούτε  το άλλο ή και τα δύο μαζί, τότε ούτε τον Χριστό ακολουθούμε, ούτε το φως Του έχουμε. Δεν είμαστε τελικά το φως του κόσμου.

          Γνωρίζουμε όμως όλοι, ότι αυτό είναι απαραίτητο αν θέλουμε να είμαστε και να ονομαζόμαστε φωτόμορφα παιδιά της Εκκλησίας, πως πρέπει να λουσθούμε από το φως του Χριστού που «είναι το φως το αληθινόν το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον».

          Καλό φωτισμό

          π. γ. στ.