Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Το ιερό Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας

Τι είναι η Θ. Ευχαριστία;

          Η Θ. Ευχαριστία είναι το μέγιστο Μυστήριο-μαζί μ’ αυτό του Αγίου Βαπτίσματος-ιδρυθέν υπό του ιδίου του Ιησού Χριστού κατά τον Μυστικόν Δείπνον “τη νυκτί της Μ. Πέμπτης, εν η παρεδίδετο στον θάνατον του Σταυρού” για να συνεχίζεται στην Εκκλησία Του, δια  μέσου των αιώνων και μέχρι της συντελείας των αιώνων, ήτοι μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας Αυτού.

          Ειδικότερον, και συγκεκριμένως, ενώ ο Κύριος έτρωγε με τους Μαθητάς Του εις το Υπερώον, πήρε εις τα χέρια Του τον άρτον, ευχαρίστησε τον Πατέρα Του, έκοψε σε τεμάχια τον άρτον και είπε: “Λάβετε, φάγετε, τούτο έστί το σώμα μου, το υπέρ υμών κλώμενον, τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν”. Στη συνέχεια πήρε το ποτήρι με τον οίνο, πάλιν ευχαρίστησεν τον Θεό και το πρόσφερε στους μαθητές Του λέγοντας: “ Τούτο έστί το αίμα μου, το της καινής διαθήκης, το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών” ( Ματθ. 20-29).

          Η Ευχαριστία έχει δύο όψεις:

          α) Είναι Μυστήριον γιατί ο άρτο και ο οίνος, με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος, μεταβάλλονται σε σώμα και αίμα του Κυρίου.

          β) Είναι Θυσία, γιατί επαναλαμβάνεται αναίμακτα η σταυρική θυσία του Γολγοθά.

          Κατά την Διδασκαλίαν των Αγίων Πατέρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, η Θ. Ευχαριστία αποτελεί πρόγευση των εσχάτων, της Βασιλείας του Θεού. Στο παρελθόν, μάλιστα, όλα τα υπόλοιπα μυστήρια ετελούντο μέσα στην Θ. Ευχαριστία και από τον 12ο αιώνα και μετά, όμως, άρχισαν να τελούνται χωριστά. Η Θ. Ευχαριστία είναι μία, παντού όπου ζει η Ορθοδοξία, και τελείται με το ίδιο τυπικό, σε διάφορες γλώσσες .      

          Υπέρ ποίων τελείται η Θεία Ευχαριστίας

          Το υπερφυές τούτο ιερό Μυστήριο τελείται, ου μόνον δια την βοήθειαν και συγχώρεση των ζωντανών που συμμετέχουν στο μυστήριον, αλλά και για την αναύπασιν των κεκοιμημένων Ορθοδόξων Χριστιανών, πατέρων και αδελφών ημών. Όπως λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων: “Είτα-μνημονεύουμε-και υπέρ των προκεκοιμημένων αγίων Πατέρων και Επισκόπων και πάντων των, απλώς, εν ημίν προκεκοιμημένων, μεγίστην όνησιν πιστεύοντες έσεσθαι ταις ψυχαίς υπέρ ων η δέησις αναφέρεται, της αγίας και φρικωδεστάτης προκειμένης θυσίας”. Τα ίδια λέγει και ο ιερός Χρυσόστομος. Γι’ αυτό και κατά την Θ. Λειτουργία μνημονεύονται ονόματα, όχι μόνον των ζωντανών αλλά και των πεθαμένων, και μετά την υπέρ των νεκρών ευχήν λέγει ο ιερέας, “και ανάπαυσον αυτούς, όπου επισκοπεί το φως του προσώπου σου”.

          Η Ευχαριστία δεν είναι μόνον ανάμνησις και πραγματική αναπαράστασις της θυσίας του Σταυρού, προς διαβίβασιν των αγαθών της προς τους πιστούς, αλλά και θυσία δια της οποίας οικειοποιείται, δηλαδή κάμνει κτήμα του, κάθε πιστός, τα αγαθά που απέρρευσαν από την θυσίαν του Γολγοθά, για όλους τους ανθρώπους, γενικώς, ζώντας και τεθνεώτας, προσφερομένη.

          (“ ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ”, αντιαιρ. Έκδοση Ι. Μητρ. Πατρών, τ. 24)    

          (συνεχίζεται)

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Ας μην βιαζόμαστε για συμπεράσματα

Ενας γιατρός μπαίνει βιαστικός στο νοσοκομείο αφού τον κάλεσαν για μια επείγουσα χειρουργική επέμβαση.

Απάντησε το συντομότερο δυνατό, άλλαξε ρούχα και πήγε κατευθείαν στην αίθουσα του χειρουργείου.Πηγαίνοντας προς το χειρουργείο βρήκε τον πατέρα του παιδιού που θα χειρουργούσε στην αίθουσα αναμονής.

Μόλις είδε το γιατρό του φώναξε:

-"Γιατί έκανες τόση ώρα να έρθεις;

-Δεν ξέρεις ότι η ζωή του γιου μου είναι σε κίνδυνο; -Δεν έχεις καμιά αίσθηση ευθύνης;"

Ο γιατρός χαμογέλασε και είπε:

-"Συγνώμη που δεν ήμουν στο νοσοκομείο αλλά ήρθα όσο μπορούσα πιο γρήγορα αμέσως όταν με κάλεσαν..

-Και τώρα ηρεμήστε για να κάνω και εγώ τη δουλειά μου."

- "Να ηρεμήσω; Αν ήταν ο γιος σας τώρα σ’ εκείνο το δωμάτιο θα ηρεμούσατε;

- Αν ο γιος σας πέθαινε τώρα τι θα κάνατε;"

Είπε ο πατέρας οργισμένος.

Ο γιατρός χαμογέλασε πάλι και είπε:

- "Θα σας έλεγα ότι από τη σκόνη ερχόμαστε και στη σκόνη καταλήγουμε, ευλογημένο να είναι το όνομα του Κυρίου, προσευχηθείτε και θα κάνουμε το καλύτερο με τη βοήθεια του Θεού".

- "Να δίνουμε συμβουλές, όταν δεν μας αφορά κάτι, είναι εύκολο" μουρμούρισε ο πατέρας.

Το χειρουργείο πήρε κάποιες ώρες. Μετά από αυτό, ο γιατρός βγήκε χαρούμενος.

- "Δόξα τω Θεώ ο γιος σας σώθηκε" και χωρίς να περιμένει απάντηση από τον πατέρα συνέχισε να περπατάει στο διάδρομο.

- "Αν έχετε κάποια ερώτηση ρωτήστε τη νοσοκόμα"

- "Γιατί είναι τόσο αλαζόνας; Δεν μπορούσε να περιμένει λίγα λεπτά για να τον ρωτήσω για την κατάσταση του γιου μου;" ρώτησε τη νοσοκόμα λίγα λεπτά αφού έφυγε ο γιατρός.

Η νοσοκόμα απάντησε με δάκρυα στα μάτια:

-"Ο γιος του πέθανε χτες σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Όταν τον καλέσαμε για το γιο σας ήταν στην κηδεία και τώρα που σώθηκε ο γιος σας έφυγε τρέχοντας για να ολοκληρωθεί η κηδεία"!!
το βρηκα:ενοριον

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Ο ΑΛΚΟΟΛΙΚΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ

Κάποτε στο Άγιον Όρος ήταν ένας μοναχός που διέμενε στις Καρυές. Έπινε καθημερινά και μεθούσε και γινόταν αιτία να σκανδαλίζονται οι προσκυνητές. Κάποια στιγμή πέθανε και ανακουφισμένοι κάποιοι πιστοί πήγαν στον γέροντα Παΐσιο να του πουν με ιδιαίτερη χαρά ότι επιτέλους λύθηκε αυτό το τεράστιο πρόβλημα.

Ο π. Παΐσιος τους απάντησε ότι γνώριζε για το θάνατο του μοναχού, αφού είδε ολόκληρο τάγμα αγγέλων που ήρθαν να παραλάβουν την ψυχή του. Οι προσκυνητές απόρησαν και διαμαρτυρήθηκαν και κάποιοι προσπαθούσαν να εξηγήσουν στον γέροντα Παΐσιο για ποιόν ακριβώς μιλούσαν, νομίζοντας ότι δεν κατάλαβε ο γέροντας.

Ο γέροντας Παΐσιος τους διηγήθηκε: “Ο συγκεκριμένος μοναχός γεννήθηκε στη Μ. Ασία, λίγο πριν την καταστροφή όταν οι Τούρκοι μάζευαν όλα τα αγόρια. Για να μην το πάρουν από τους γονείς του, αυτοί το έπαιρναν μαζί τους στο θερισμό και για να μην κλαίει, του έβαζαν λίγο ρακί στο γάλα για να κοιμάται. Ως εκ τούτου μεγαλώνοντας έγινε αλκοολικός. Εκεί βρήκε γέροντα και του είπε ότι είναι αλκοολικός. Του είπε ο γέροντας να κάνει μετάνοιες και προσευχές κάθε βράδυ και να παρακαλεί την Παναγία να τον βοηθήσει να μειώσει κατά 1, τα ποτήρια που έπινε

Μετά ένα χρόνο κατάφερε με αγώνα και μετάνοια να κάνει τα 20 ποτήρια που έπινε, 19 ποτήρια. Ο αγώνας συνέχισε με την πάροδο των χρόνων και έφτασε τα 2-3 ποτήρια, με τα οποία όμως πάλι μεθούσε.”

Ο κόσμος έβλεπε χρόνια ένα αλκοολικό μοναχό που σκανδάλιζε τους προσκυνητές, ο Θεός έβλεπε ένα αγωνιστή μαχητή που με μεγάλο αγώνα αγωνίστηκε να μειώσει το πάθος του.

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

π.Βαρνάβας 11-5-16(Συζυγία,βόλεμα ή περιπέτεια)Ναύπλιο

Ομιλία του Αρχιμαδρίτη π. Βαρνάβα Γιάγκου στη Σχολή Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος (11/5/2016).

ΔΙΗΜΕΡΗ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ  ΣΤΗ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ ΚΑΙ ΚΥΘΗΡΑ 


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ 

          Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω ΣΗ 

          ΔΙΗΜΕΡΗ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ 

ΣΤΗ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ ΚΑΙ ΚΥΘΗΡΑ    

Η Ενορία μας πραγματοποιεί διήμερη προσκυνηματική εκδρομή στην ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ και ΚΥΘΗΡΑ με κύριο προορισμό την Ι. Μ.  Υπεραγίας Θεοτόκου ΜΥΤΡΙΔΙΩΤΙΣΣΗΣ, αλλά και άλλων ιερών προσκυνημάτων και αξιοθεάτων της Νήσου.



Ημερομηνία εκδρομής: 9-10 Ιουνίου 2017



Πληροφορίες στον Ι. Ναό και στο τηλ. 2610- 321- 318

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Η σκέψη στα χρόνια του smartphone

Η μεγάλη ψευδαίσθηση της γενιάς μου, χονδρικά η γενιά των τριαντάρηδων, είναι πως έχουμε φτάσει κοντά στο τέλος της ιστορίας σχετικά με την πρόσβαση στη γνώση. Η πανεύκολη, άμεση πρόσβαση στον χωροχρόνο του ίντερνετ και ο χαοτικός βομβαρδισμός πληροφορίας από τα ηλεκτρονικά μέσα δημιουργεί την επικίνδυνη και λανθασμένη εντύπωση ότι η γνώση είναι εύκολη.

Αντιθέτως, αυτό που συντελείται μέρα με την μέρα, γενιά με την γενιά είναι η απαξίωση της αυτόνομης σκέψης και η τυφλή εμπιστοσύνη πως όλα είναι εν δυνάμει γνωστά «εκεί έξω» και όποτε το θελήσουμε. Για να δώσουμε ένα πολύ απλό παράδειγμα, σκεφτείτε πόσους αριθμούς τηλεφώνων έχετε απομνημονεύσει συγκριτικά με δέκα χρόνια πριν. Σκεφτείτε πόσα βιβλία διαβάζουμε στον ελεύθερο χρόνο μας ή αντίστροφα, πόσο ανούσιο χρόνο περνάμε αγκαλιά με τα κινητά και τις ταμπλέτες μας.Η γνώση και η κατανόηση, όμως, είναι δύο διανοητικο-συναισθηματικές προσπάθειες & καταστάσεις που ξεκινάνε δομικά από μέσα μας. Βασίζονται στην αντίληψη, την φαντασία, την ενσυναίσθηση. Την περιέργεια, την υπομονή να διαβάσεις, να σκεφτείς κριτικά, να συνδέσεις, να στοχαστείς. Μιλώντας για υπομονή, είναι ενδεικτικό και άκρως ανησυχητικό το γεγονός ότι η χρονική διάρκεια κατά την οποία μπορεί κάποιος να μείνει συγκεντρωμένος σε κάτι (attention span) έχει αρχίσει να μειώνεται δραματικά στον σύγχρονο άνθρωπο. Σαν μια προσπάθεια υπαρξιακής διαφυγής από το ΤΩΡΑ.Καίρια ευθύνη για αυτή τη μείωση συγκέντρωσης έχουν τα smartphones και όλη η σύγχρονη χαοτική κουλτούρα του «γνωσιακού fast food». Να δούμε δυο βιντεάκια στο YouTube, scroll down στο Facebook, πέντε τίτλοι ειδήσεων που πέρασαν από μπροστά μας. Ο βομβαρδισμός πληροφοριών και η έλλειψη συγκέντρωσης αλλά και διάθεσης εξερεύνησης μιας είδησης σε μεγαλύτερο βάθος, δημιουργεί ανθρώπους εύκολα χειραγωγήσιμους ως παθητικούς γνώστες.

Ένα τελευταίο παράδειγμα είναι η μάχη στο Χαλέπι. Άραγε, πόσα βιντεάκια που πέρασαν από τα μάτια μας, πόσοι τίτλοι ειδήσεων πόνταραν στο ότι ενώ θέλουμε να μάθουμε τι συμβαίνει, ταυτόχρονα δεν έχουμε την διάθεση ή / και τον χρόνο να το ψάξουμε σε μεγαλύτερο βάθος. Να διασταυρώσουμε την πληροφορία πριν την θεωρήσουμε γνώση, να ελέγξουμε τα βαθύτερα αίτια μιας κατάστασης ώστε να μη γίνουμε εύκολα θύματα προπαγάνδας.Όσο περνάει ο καιρός, η πρόσβαση στην πληροφορία γίνεται τόσο εύκολη αλλά και χαοτική ώστε απαιτείται να εκπαιδεύσουμε από την μικρότερη δυνατή ηλικία, παιδιά και μαθητές να διατηρούν την εγγενή περιέργεια τους. Την αυτονομία της σκέψης τους. Την αμφιβολία και τον υγιή σκεπτικισμό. Την κριτική ανάλυση. Ειρωνικά, αυτές οι αρετές χάνονται όσο μεγαλώνει η διαθέσιμη γνώση. Και θα συνεχίσουν να χάνονται όσο μειώνεται η επαφή των μαθητών με μαθήματα όπως η Φιλοσοφία, η Γλώσσα, η Λογική, η Ψυχολογία. Καθόλου τυχαία, τα πλέον απαξιωμένα μαθήματα στην Ελλάδα του σήμερα.
το βρηκα:αντιφωνο

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Προσοχή από την πνευματική νέκρωση!



Ο πνευματικά νεκρός δε βλέπει τα μεγαλεία του Θεού, δεν ακούει το λόγο του, δεν κάνει ελεημοσύνες, δεν πατάει στην Εκκλησία, η καρδιά του είναι άδεια.

          Αυτούς τους ανθρώπους ο Κύριος τους ονομάζει νεκρούς. “Άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς”, είπε στο Ευαγγέλιο ο Κύριος. Και για τον άσωτο που επέστρεψε είπε: “νεκρός ην και ανέζησε”. Κι ο απόστολος Παύλος λέει: Εσείς που λατρεύατε τα είδωλα ήσασταν “νεκροί τοις παραπτώμασιν”. Και  η Αποκάλυψη λέει στον αμετανόητο αμαρτωλό: “οίδα σου τα έργα”, γνωρίζω τα έργα σου, “ότι όνομα έχεις ότι ζεις, και νεκρός ει”, όνομα έχεις ότι ζεις αλλά είσαι νεκρός”.

          Σήμερα επικρατεί νέκρα. Φέρετρο έχουμε και δεν το λέμε. Νομίζει κανείς πως βαδίζει μέσα σ’ ένα απέραντο νεκροταφείο με οστά όπως στην πεδιάδα εκείνη που είδε ο Ιεζεκιήλ κι ο Θεός του είπε να κηρύξει. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ένα ειν’ εκείνο που θ’ αναστήσει τις νεκρές κοινωνίες, ο λόγος του Θεού. Ποίος λόγος; ο προφητικός, ο ελεγκτικός, που τολμά να πει στον αμαρτωλό: “είσαι ταλαίπωρος και ελεεινός και πτωχός και τυφλός και γυμνός”.

          Είθε ο Κύριος να μας αναστήσει σε μια νέα πνευματική ζωή με πρόγραμμα το ψαλμικό: “διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι” (Ψαλμ. 50, 51).



          Μητροπολίτου πρώην Φλωρίνης ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ Καντιώτου

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Γιατί ο Μέγας Κωνσταντίνος πρέπει να τιμάται ως Άγιος


Υπήρξε σκεύος εκλογής του θείου θελήματος, αφού “του Σταυρού Του τον τύπον εν ουρανώ εθεάσατο και ως Παύλος την κλίσην ουκ εξ ανθρώπων εδέξατο”.

          -Αρμόζει να τιμάται ως Άγιος διότι ανεγνώρισε την Χριστιανική πίστη, ως την κατ’ εξοχήν θρησκεία, παρότι την εποχή εκείνη οι χριστιανοί αποτελούσαν το 5 ο/ο περίπου κατοίκων της αυτοκρατορίας.

          -Τέτοιας τιμής δικαιούται διότι είναι ο μόνος “θεός” στην ιστορία που αυτοβούλως αποκαθήλωσε τον εαυτό του αποποιούμενος την λατρεία του προσώπου του ως θεού από τους υπηκόους της Αυτοκρατορίας. Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες ως γνωστόν από την εποχή του Νέρωνος λατρεύονταν ως θεοί. Ο Μ. Κωνσταντίνος υποκλίθηκε στο ανυπέρβλητο μεγαλείο της θεότητας του Ιησού Χριστού, του αληθινού Θεού.

          -Ο Μ. Κωνσταντίνος πρέπει να τιμάται ως Άγιος, διότι ως τέτοιον τον ανέδειξε ο Θεός με το να μυροβλύσει το ιερό του λείψανο και με το να αναγνωρισθεί στη συνείδηση των χριστιανών ως Μέγας από την ιστορία και άγιος από την Εκκλησία.

γ.

Άρον, άρον, δουλειά-δουλεία και την Κυριακή!


Στο βωμό των συμφερόντων των μεγάλων αλυσίδων της Αγοράς οι Δανειστές επέβαλαν τελικά την κατάργηση της Κυριακής ως γιορτής και αργίας.

          Η συμφωνία τους με την Κυβέρνηση προβλέπει ότι τα εμπορικά καταστήματα, τα σούπερ μάρκετ, το Molis και τα εκπτωτικά χωριά θα μπορούν να ανοίγουν μέχρι 32 Κυριακές το χρόνο!

          Το 32 από το 52 δεν απέχει πολύ και σε λίγο θα έχουμε δουλειά- δουλεία και την Κυριακή του Πάσχα, γιατί “έτσι θα εκσυγχρονιστούμε”, και θα έλθει η ανάπτυξη”.

          Εκσυγχρονισμός και ανάπτυξη βαρβαρότητας, εξόντωση των μικρών επιχειρήσεων και διάλυση των όποιων οικογενειακών δεσμών έχουν απομείνει, προς χάριν αποκλειστικά και μόνο του Κεφαλαίου.

          Μικροκαταστηματάρχες, εργαζόμενοι και μεις όλοι, ως καταναλωτές ας αντιδράσουμε επιτέλους και αποτελεσματικά. Ποτέ την Κυριακή ψώνια. Ποτέ την Κυριακή, αλλά και τις άλλες μέρες στα καταστήματα, που δεν σέβονται την Κυριακή ως Ημέρα Γιορτής και αργίας.

       “ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ” φ. 986

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

«Για ποιους είναι η Εκκλησία;»


Ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε πει: «Ζούμε σ’ ένα κόσμο διεκδικήσεων, αγώνων κ.τ.λ. τούτο είναι φυσικό και κατανοητό. Υπήρχαν όμως ανέκαθεν τρεις θερμές αγκαλιές που δεν ζητούσαν τίποτε παρά μόνο να δοθούν: της μάνας, των ερωτευμένων και της Εκκλησίας». Ο λόγος αυτός εκφράζει την Ελληνορθόδοξη Παράδοσή μας, που προβάλλει το «χώρο» όπου ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει, να υπάρξει ως πρόσωπο, να γίνει αποδεκτός «καθώς εστΙ». Γιατί οι «τρεις θερμές αγκαλιές» δεν ξέρουν το «πρέπει», δεν είναι νόμος, αλλά αγαπούν με την αγάπη που «καλύπτει πλήθος αμαρτιών».

Η παρουσία του Ιησού Χριστού στο Ιουδαϊκό περιβάλλον με τους Γραμματείς και Φαρισαίους, ως τους θρησκευόμενους της εποχής, ασφαλώς ήταν προκλητική. Δεν ήταν πρόκληση όταν κάλυπτε τη μοιχαλίδα γυναίκα με τη στάση του απέναντι στο μαινόμενο όχλο που ήθελε να τη λιθοβολήσει; Δεν προκαλούσε όταν δίδασκε με τις παραβολές του Ασώτου, του χαμένου προβάτου, του Τελώνη και Φαρισαίου; Δεν ήταν πρόκληση ο λόγος Του: «Οι τελώνΑΙ και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την Βασιλείαν των ουρανών»;Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος θα πει: «Η Εκκλησία είναι η σωτηρία αυτών που χάνονται». Πράγματι, όποιοι θαρρούν πως είναι σωσμένοι, λυτρωμένοι και δίκαιοι, στην πραγματικότητα αρνούνται το Χριστό ως Σωτήρα, που ήλθε στον κόσμο για να σώσει κι όχι να κρίνει τον κόσμο.Το Ευαγγέλιο γίνεται ευχάριστη είδηση για όσους νιώθουν χαμένοι, κολασμένοι και αμαρτωλοί, γιατί μπορούν να στηρίζονται στην αγάπη Εκείνου που ήλθε για όσους «ποτέ τους δεν θεώρησαν τον εαυτό τους άξιο για τη Βασιλεία Του» (Ντοστογέφσκυ στο βιβλίο του «Έγκλημα και τιμωρία»).

Κι ακόμα, ο χωρισμός των ανθρώπων σε δίκαιους και αμαρτωλούς, σωσμένους και χαμένους, καλούς και κακούς, είναι ξένος στην Ορθόδοξη ποιμαντική, που στηρίζεται στην αλήθεια ότι «μόνο ο Χριστός εκτός αμαρτίας υπάρχει» κι ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι δυνατό να ζήσει στη γη και να μην αμαρτήσει.Εφόσον, κατά τους αγίους Πατέρες, η αμαρτία είναι ασθένεια και η Εκκλησία νοσοκομείο, όπως και όλοι μας είμαστε αμαρτωλοί, κατανοούμε πως κανένας ασθενής δεν κρίνει τον άλλο ασθενή, από όποια ασθένεια και αν πάσχει. «Ιατρέ θεράπευσον σεαυτόν», κατά το λόγον του Κυρίου. Ποιος μπορεί να κρίνει ποιόν; «Ο αναμάρτητος πρώτος βαλέτω τον λίθον»…

Η Εκκλησία είναι στον κόσμο για να θεραπεύσει όποιον το επιθυμεί κι όχι να τον κρίνει. Να τον θεραπεύσει με αγάπη, θυσιαστικά, εν ελευθερία και υπομονή. Δεν είναι η Εκκλησία μια κλίκα καθαρών που διαφοροποιούν τον εαυτό τους από τους άλλους, βιώνοντας το Φαρισαϊκό «ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων». Γιατί, αλήθεια, τι να κάμω μια Εκκλησία που δεν με αποδέχεται όπως είμαι, που δεν με αγαπά με μητρική αγάπη, που δεν με βλέπει ως πρόσωπο με τις ιδιαιτερότητές του, που με κλείνει σε καλούπια «για να τηρηθούν οι κανόνες της», που μου στερεί την ελευθερία μου, που με κατευθύνει αντί να μου δείχνει το δρόμο;Βέβαια, πολλά μπορούν να λεχθούν για την Ορθόδοξη θεώρηση της ζωής, των κοινωνικών προβλημάτων, την αξία του προσώπου, του ρόλου των ποιμένων στο σύγχρονο κόσμο που παλεύει να ζήσει όντως. Όπως και τόσα άλλα που θα αντέτειναν στα λεχθέντα, με μια άλλη θεώρηση, χρησιμοποιώντας μάλιστα τα «λεξίδια ως ξιφίδια». Μα τι ωφελούν οι αντιπαλότητες μπροστά στον όποιο πόνο των ανθρώπων; Τι χρειάζονται τα λόγια όταν βρισκόμαστε μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα της ζωής;

Η Αλήθεια κατανοείται στο σημείο που ζούμε την Εκκλησία όπως μας την παρέδωσαν οι άγιοι, δηλαδή ως τρόπο ζωής. Κι επειδή η Αλήθεια δεν είναι αφηρημένη ιδέα αλλά Πρόσωπο, ο Χριστός, γι’ αυτό η κατανόηση βρίσκεται στο σημείο που ζούμε προσωπικά τη σχέση μαζί Του, ζώντας στην Εκκλησία. Το πρόβλημα είναι όταν εκλογικεύουμε αυτό τον τρόπο ζωής γιατί, βέβαια, αδυνατούμε να τον ζήσουμε. Τότε η Εκκλησία εκλαμβάνεται ως εξουσία, ως θεσμός, ως κοινωνική προσφορά, ως οικονομική δύναμη, ως … οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που είναι στην ουσία της: Σώμα Χριστού. Άλλωστε, ως Σώμα Χριστού, μπορεί να μεταμορφώσει, να αγιάσει, να χαριτώσει τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο, ό,τι και να ’ναι, όπως και να ’ναι, και να του χαρίσει από τώρα Ζωή αιώνιο.

Δεν αδικούμε την Εκκλησία, αλλά και τον άνθρωπο, όταν προβάλλουμε κάτι που δεν είναι; Κι αν δεν μπορούμε να το προβάλλουμε σωστά, όπως η Παράδοσή μας το προέβαλε με τους αγίους, δεν είναι καλύτερα να σιωπούμε;

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

http://www.dogma.gr/dialogos/gia-poious-einai-ekklisia/43841/

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Η έννοια του “δοσίματος”


Η έννοια του “δοσίματος” έχει πολλές διαστάσεις και ερμηνείες. Δίνεις για να κατέχεις, για να πάρεις, για να αισθάνεσαι ότι είσαι κάποιος, για να επιτεθείς, για να εξουσιάσεις, για να ελέγξεις, για να ικανοποιήσεις την ναρκισσιστική σου ανάγκη να αισθάνεσαι ότι θυσιάζεσαι για τους άλλους κ. λ. π.

          ΄Όταν δίνεις κάνοντας υπολογισμούς, δηλ. απαιτείς ανταπόκριση και ανταπόδοση, αν μια τέτοια ανταπόδοση δεν ήλθε, τότε αισθάνεσαι εξαπατημένος, ότι έγινες αντικείμενο εκμετάλλευσης, ότι προδόθηκες, ότι πιαστήκαμε κορόιδο και σε τίποτα δεν σε απαλύνει το γεγονός, ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει καμία προσυμφωνία για ανταπόδοση.

         Για τον Χριστό όμως το δόσιμο είναι περίσσευμα, ξεχείλισμα, σημάδι ζωής, έκφραση δυναμισμού, πράξη δημιουργίας. Το αυθεντικό δόσιμο προϋποθέτει  σχέση με την Εκκλησία. Να δίνεις χωρίς λόγο και αιτία, έτσι επειδή το θέλεις. Πρόκειται για την κατάθεση αυτού που λέει ο άγιος Μάξιμος “γνωμικό θέλημα”, την παραχώρηση της ανθρώπινης θελήσεως στο Χριστό. (“πλην ουχ  ως εγώ θέλω αλλ’ ως συ”).

          Η θέληση κάνει πραγματικότητα την έφεση για κοινωνία. Οπότε σ’ αυτή την περίπτωση το να δίνεις είναι ένας τρόπος ζωής, σχέσης αντίθετος με το  βιολογικό  και το φίλαυτο. Το δόσιμο της Εκκλησίας έχει να κάνει με το ουσιαστικό δόσιμο της ζωής ή του θανάτου.  Άλλο το δόσιμο της φύσης  και άλλο το δόσιμο του προσώπου. Στην πρώτη περίπτωση νομίζεις ότι όλα εξαρτώνται από σένα, γίνεται αυτοσκοπός, ενώ στη δεύτερη δεν πιστεύεις ότι δίνεις εσύ, αλλά ο Χριστός μέσα από σένα. Το προσωπικό δόσιμο, το εν Χριστώ δόσιμο, δεν σημαίνει χάσιμο ορίου. Ο Χριστός  λέει να γυρίζουμε και το άλλο μάγουλο, αλλά λέει επίσης “να παραιτείσαι από την νουθεσία αιρετικού ανθρώπου μετά από πρώτη και δεύτερη απόπειρα, και όποιος δεν μας δέχτηκε σκουπίστε και τη σκόνη από τα παπούτσια σας. Μπορώ να δίνω αρνούμενος, να δίνω ματαιώνοντας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος ναρκισσισμός από το να παγιδεύεις τον άλλο στη γοητεία του δοσίματος, στη γοητεία και καταναγκαστική αποδοχή της “καλοσύνης” μου.

      Λέγοντας και “όχι”, δίνω ίσως κάτι πολυτιμότερο από τις όποιες υπηρεσίες και εξυπηρετήσεις μου. Δίνω σημαίνει αφήνω το περιθώριο της ελευθερίας του άλλου να με αρνηθεί, να θυμώνει μαζί μου, να μην πει “όχι” και εκείνος. Ο Χριστός αγαπά τόσο, ώστε να συγχωρεί τους σταυρωτές, χωρίς όμως να τους κάνει κανένα ιδιαίτερο χατίρι.
γ.

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΝΤΑ ΤΗ ΤΡΙΤΗ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΑΣ ΓΡΑΦΑΣ



Το 5ο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως, αναφέρεται στο μέγα θαύμα της Αναστάσεως του Χριστού μας. Να ποιο είναι: «Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τάς Γραφάς». Καίτοι πολλά γνωρίζουμε και διαβάσαμε για την Ανάστασιν του Κυρίου, αλλά αυτά όλα θα πρέπει να τα φρεσκάρουμε από καιρού εις καιρόν. Αφού μάλιστα εις την σειρά των άρθρων του Συμβόλου της Πίστεως είναι και η Ανάστασις του Χριστού, θα πρέπει να αναφερθούμε και στο γεγονός αυτό. Γιατί η Ανάστασις του Χριστού δεν είναι απλώς ένα μεγάλο θαύμα σαν τα άλλα θαύματα που έκανε ο Χριστός μας. Η Ανάστασις του Χριστού είναι το μέγιστον των θαυμάτων. Είναι το θαύμα που έκανε στον εαυτό του. Ανέστησε και τον Λάζαρον βέβαια, ανέστησε και τον υιόν της χήρας της Ναΐν, ανέστησε και την κόρη του Ιαείρου. Εδώ όμως ανασταίνει μόνος του τον εαυτό του. Πότε άλλοτε δεν έγινε αυτό. Και αποδεικνύει έτσι τη θεότητά του.

Για σκεφθήτε, αγαπητοί μου, να μη ανασταίνονταν ο Χριστός! Τι θα συνέβαινε; Θα τελείωνε η ζωή του και η ιστορία του στον Σταυρό και στον Τάφο. Τι θα γράφονταν τότε γι’ αυτόν; Ότι ήταν κάποτε ένας καλός προφήτης και διδάσκαλος που έκανε θαύματα για τον λαό του, αλλά που τέλος τον σταύρωσαν οι συμπατριώτες του. Υπέροχος άνθρωπος ναι, αλλά όχι και Θεός! Το ότι σήμερα, αγαπητοί  μου, υπάρχει Χριστιανισμός, οφείλεται στην Ανάστασι του Χριστού. Ο Χριστιανισμός, δεν στηρίζεται τόσο στην διδασκαλία και στην αγιότητα του Χριστού, αλλά στηρίζεται κυρίως στην Ανάστασι. Αυτή αποδεικνύει ότι δεν ήταν απλός άνθρωπος, γιατί, επαναλαμβάνω κανένας δεν αναστήθηκε μόνος του. Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος το λέγει ξεκάθαρα: «ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών» (Α΄ Κορ. ιε’ 14). Αν δηλαδή δεν ανασταινόταν ο Χριστός μας, άνευ αξίας θα ήταν και το κήρυγμα ημών των Αποστόλων και η πίστις όλων των Χριστιανών, γιατί θα ήταν πίστις σ’ ένα νεκρό άνθρωπο, έστω και σπουδαίο.

Ναι, θεμέλιο του Χριστιανισμού είναι η Ανάστασις του Χριστού. Και η Ανάστασις του Χριστού αποδεικνύεται πρώτον από τον κενόν Τάφον. Έβαλαν λίθον μέγαν εις τον τάφον του Χριστού, και επί πλέον φρουρά στρατιωτών εφρουρούσε επί τρείς ημέρες τον Τάφον. Παρά ταύτα ο Χριστός αναστήθηκε.

Δεύτερον, η Ανάστασις του Χριστού αποδεικνύεται και από τη μαρτυρία των Αποστόλων, που τον είδαν και τον εψηλάφησαν και συνέφαγαν μαζί του και συνεζήτησαν μαζί του, επί σαράντα ολόκληρες ημέρες. Και τρίτον, η Ανάστασις του Χριστού αποδεικνύεται από την αλλαγήν των Αποστόλων. Τι ήσαν, αλήθεια, πριν οι Απόστολοι; Δειλοί, πολύ δειλοί. Εγκατέλειψαν τον Διδάσκαλο τους στη Γεθσημανή, όπου τον συνέλαβαν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι, και απεδείχθησαν πιο δειλοί και από τις γυναίκες τις Μυροφόρες. Εκείνες έμειναν και στο Σταυρό, παρακολούθησαν και την κηδεία του Κυρίου, ετοίμασαν και αρώματα και πήγαν στο τάφο να τον μυρώσουν. Οι μαθητές του όμως τίποτε! Κρύφθηκαν. Ένας εξ αυτών τον πρόδωσε, κι ένας άλλος τον αρνήθηκε.

Και όμως! Αυτοί οι δειλοί έγιναν απότομα λεοντόψυχοι, γενναίοι, άγιοι, έτρεξαν σ’ όλο τον κόσμο και μιλούσαν για το Χριστό και την Ανάστασι του. Οι πλειστοί απ’ αυτούς σταυρώθηκαν, κάηκαν ζωντανοί, ρίχτηκαν στα θηρία. Από πού έπαιρναν αυτή τη δύναμι; Πώς άλλαξαν; Πώς; Από την Ανάστασι του Χριστού! Γιατί είδαν τον Αναστάντα Χριστόν, γιατί τον εψηλάφησαν. Μετά την Ανάστασι έγιναν αλλοιώτικοι, γενναίοι και άγιοι. Το έλεγαν οι ίδιοι. Όταν κάποτε τους συνέλαβαν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι και τους ωδήγησαν στο δικαστήριο, τους έλεγαν: Μη μιλάτε στο όνομα του Χριστού, θα σας φυλακίσουμε, θα σας σκοτώσουμε. Κι εκείνοι τι απαντούσαν; Δεν μπορούμε εμείς να υπακούσουμε σε σας. Εμείς ακούμε τον Θεόν, θα πειθαρχούμε εις τον Θεόν «ό εωράκαμεν τοις οθαλμοίς ημών, ό εθεασάμεθα και αι χείρες ημών εψηλάφησαν» (Α’ Ιω. α’ 1). Τι σημαίνουν αυτά; Αυτά που είδαμε, είπαν οι Απόστολοι, αυτά που ψηλαφήσαμε αυτά και κηρύττομε, αυτά είναι η αλήθεια η ζωντανή.

Ακόμη, η Ανάστασις του Χριστού αποδεικνύεται και από την αλλαγήν του Απόστολου Παύλου. Αλήθεια τι ήταν ο Παύλος πρίν; Το ξέρουμε. Ήταν φοβερός διώκτης. Εβραίος φανατικός, που γύριζε, συνελάμβανε στα Ιεροσόλυμα Χριστιανούς και τους φυλάκιζε. Όταν όμως κάποτε πήγαινε στη Δαμασκό για να συλλάβη και κει Χριστιανούς τότε παρουσιάζεται στο δρόμο ο Αναστημένος Κύριος. Φως άστραψε εις τον Παύλον, τον Σαούλ, έπεσε από το άλογό του κάτω και μέσα από το φως που ήταν σαν αστραπή ακούστηκε μια φωνή που του έλεγε: «Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;» (Πραξ. θ’4). –Ποιος είσαι συ, Κύριε, τον οποίον εγώ διώκω; Ερωτά. -Είμαι ο Ιησούς, ο Αναστάς, τον οποίον εσύ διώκεις. Αι, από τότε το θηρίο έγινε αρνί. Βαπτίστηκε, και ο διώκτης, ναι, ο διώκτης του Χριστού, έγινε τώρα δια μιας κήρυξ, Απόστολος, άφοβος, άτρομος. Όλον τον κόσμο τον γύρισε. Τι φυλακίσεις δοκίμασε, τι ραβδισμούς, τι κινδύνους, μέχρι και εμαρτύρησε  για τον Χριστόν. Και το ερώτημα είναι πάλι; Πώς άλλαξε και για ποιο Χριστό θανατώθηκε; Για τον σταυρωμένο Χριστόν; Όχι! Για τον δάσκαλον Χριστό; Ούτε! Αλλά για ποιόν; Για τον αναστημένο Χριστό! Ο αναστημένος Χριστός, που ήταν όχι απλούς άνθρωπος, αλλά Θεάνθρωπος. Αυτός τον άλλαξε ριζικά.

Κι εδώ θα πρέπει ν’ αναφέρω την αλλαγή και την μετάνοια των Ιουδαίων την ημέρα της Πεντηκοστής. Πενήντα  ημέρες μετά την Ανάστασι, όταν κατέβηκε το Πνεύμα το    Άγιον, οι Μαθηταί άρχισαν το κήρυγμα. Πρώτος μίλησε στα Ιεροσόλυμα ο απόστολος Πέτρος, ο δειλός Πέτρος, ο αρνητής Πέτρος, που μόλις είδε τον αναστάντα Κύριον, έγινε λιοντάρι κι αυτός. Μίλησε σε χιλιάδες Ιουδαίους. Και τι τους είπε; «Αυτός ο Ιησούς Χριστός, τον Οποίον σεις εσταυρώσατε, αναστήθηκε, γιατί ήταν ο Υιός του Θεού». Συντρίφτηκαν τότε πολλοί ακροαταί του, συγκλονίστηκαν όταν τα άκουσαν αυτά. Τι να κάνουμε, ερώτησαν, για να σωθούμε; Να τι να κάνετε, τους είπε ο Πέτρος. Να μετανοήσετε και να βαπτισθήτε στο όνομα του Χριστού. Και βαπτίσθηκαν την πρώτη ημέρα τρείς χιλιάδες ψυχές. Και όλοι αυτοί άλλαξαν ζωή, άλλαξαν ήθη και έθιμα, ήταν μια ψυχή και μια καρδιά και «είχον άπαντα κοινά» (Πραξ. β’ 44). Όλα τα είχαν κοινά. Κανένας δεν έλεγε τούτο είναι δικό μου και κείνο δικό σου. Όλα κοινά.

Ερωτώμεν και πάλιν, πώς άλλαξαν; Αυτοί πριν πενήντα ημέρες φώναζαν κάτω από το Πραιτώριον του Πιλάτου «άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν» (Ιω. ιθ’ 15). Τώρα πως επίστευσαν στον      Χριστόν και υπέστησαν αργότερα και διωγμούς από τους άλλους Ιουδαίους που δεν πίστεψαν; Πώς; Από την Ανάστασιν του Χριστού. Βεβαιώθηκαν ότι ο Χριστός αναστήθηκε. Τον είδαν λοιπόν οι Δώδεκα Απόστολοι, τον είδαν οι Εβδομήκοντα, τον είδαν και άλλες πεντακόσιες ψυχές στο όρος των μακαρισμών τον Αναστάντα Κύριον.

Να και μιά άλλη απόδειξι που φανερώνει την Ανάσταση του Χριστού μας. Είναι το θαύμα που λέγεται Εκκλησία. Τι δεν αντιμετώπισε η Εκκλησία απ’ αρχής που ιδρύθηκε. Τι διωγμούς, τι μαρτύρια για τον Χριστόν! Ένδεκα εκατομμύρια άνθρωποι μαρτύρησαν  για τον Χριστό στους τρείς πρώτους μόνο αιώνες. Και δεν έπαθε τίποτε η Εκκλησία. Έμεινε όρθια. Γιατί; Διότι ιδρυτής της, θεμέλιο της ήταν ο Αναστάς Κύριος, κυβερνήτης ο Αναστάς Κύριος. Η δύναμις της Αναστάσεως την συγκρατούσε και την έκανε νικήτρια.

Ας αφήσουμε τους παλαιούς καιρούς κι ας έλθουμε στους καιρούς μας. Τι πόλεμο δεν έκαναν οι κομμουνισταί στην Ρωσία κατά της Εκκλησίας και του Χριστού. Γκρέμισαν τις εκκλησίες, εκατόν πενήντα επίσκοποι εθανατώθηκαν, χιλιάδες ιερείς και μοναχοί επίσης. Εκατομμύρια πιστοί, είπε ο Σολτζενίτσιν, εκτελέστηκαν από το Στάλιν για να σβήση η θρησκεία του Χριστού μας. Τι φυλακές, τι εξορίες, τι ψυχιατρεία! Εβδομήντα έως ογδόντα χρόνια διωγμοί. Με φωτιά και σίδερο πολεμούσαν το Χριστό μας. Το αποτέλεσμα; Πού είναι οι διώκται σήμερα; Πού ο Λένιν, πού ο Στάλιν και ο Κρούτσεφ; Έσβησαν! Χάθηκαν! Ενώ η Εκκλησία ζή και βασιλεύει. Γίνεται τώρα Ανάστασις στην πλατεία της Μόσχας και πλημμυρίζουν, οι δρόμοι από χιλιάδες λαού. Πότε δεν συγκεντρώθηκε, λένε, τόσος κόσμος από το 1917,  όσος συγκεντρώθηκε την πρώτη χρονιά που έγινε η Ανάστασις μετά την πτώση του άθεου Κομμουνισμού. Τι αποδεικνύει αυτό; Ότι η Εκκλησία έχει αρχηγό όχι άνθρωπο, αλλά τον Θεάνθρωπο Ιησού.

Μήπως και στις άλλες χώρες δεν έγινε το ίδιο; Μήπως και στην Αλβανία το κακό δεν ήταν χειρότερο; Τι έλεγε ο Εμβέρ Χότζα; «Ύστερα από εκατόν πενήντα χρόνια θ’ ακούσουν για το Χριστό οι νέοι». Και όμως! Ύστερα από 5-6 χρόνια από το θάνατό του οι εκκλησίες γέμισαν και τα αγάλματά του γκρεμίστηκαν και σωριάστηκαν και τ’ όνομά του έγινε ανάθεμα. Αυτή είναι η δύναμις της Αναστάσεως του Χριστού μας.

Θ’ αναφέρω εδώ ένα συγκλονιστικό γεγονός από τη Ρωσία. Από τα πρώτα χρόνια της κομμουνιστικής επαναστάσεως. Ένα Μέγα Σάββατο βράδυ γίνονταν μία διάλεξις σ’ ένα τεράστιο κινηματόγραφο. Ποιος μιλούσε; Ένας άθεος. Τι εκήρυττε; Ότι η Ανάστασις του Χριστού είναι παραμύθι. Οι παπάδες τα έφτιαξαν αυτά, έλεγε, για να γελούν τον κόσμο.

Και αφού ετελείωσε και νόμισε ότι κατέκτησε τις χιλιάδες και επείσθηκαν αυτοί που τον άκουγαν, τότε είπε με ψηλά το κεφάλι, υπερήφανα: Αν κανένας έχη να με αντικρούση, ας ανέβη επάνω στο βήμα αλλά μόνο δυό λεπτά θα μιλήση. Και τότε ανέβηκε ταπεινά-ταπεινά ένα  γεροντάκι. Για μια στιγμή ησυχία νεκρική. Μετά, το γεροντάκι κοίταξε το ρολόϊ του και λέει στις χιλιάδες: «Αδελφοί μου, Μέγα Σάββατο είναι απόψε, η ώρα είναι 12 ακριβώς, ώρα της Αναστάσεως του Χριστού. Χριστός Ανέστη, αδελφοί!». Και τότε, σείσθηκε η αίθουσα από την απάντηση του λαού «Αληθώς Ανέστη, ο Κύριος». Επί δύο ώρες αγωνίστηκε ο άθεος να γκρεμίση στις ψυχές των ανθρώπων την Ανάστασι του Χριστού, και με δύο λόγια και μόνο το πιστό γεροντάκι κονιορτοποίησε τα επιχειρήματα του. Τελείως τα κονιορτοποίησε. Βεβαίως το αποτέλεσμα το καταλαβαίνετε. Το γεροντάκι εξαφανίστηκε από την ώρα εκείνη για τιμωρία του. Ναι, αδελφοί μου, η Ανάστασις του Χριστού μας είναι γεγονός, γεγονός ατράνταχτο. Πάνω σ’ αυτό συντρίφτηκαν όλοι οι διωγμοί.

Η Ανάστασις του Κυρίου, λοιπόν, αποδεικνύει την θεότητα του. Αποδεικνύει ότι όσα γράφονται στο ιερό Ευαγγέλιο και τα όσα είπε ο Χριστός μας δεν ήταν λόγια ανθρώπινα, αλλά λόγια Θεού. Αυτά θα πρέπει και να τα ακούμε και να τα διαβάζουμε, αλλά κυρίως να τα εφαρμόζουμε. Οι Απόστολοι, οι Μάρτυρες, οι Χριστιανοί στη Ρωσία και αλλού έδωσαν και το αίμα τους για τον Αναστάντα Κύριον.

Ας το ακολουθήσουμε και ημείς πιστά. Και πότε τον ακολουθούμε; Όταν ζούμε καθαρή ζωή. Εκείνο, που λέει το τροπάριο στον κανόνα της Αναστάσεως: «Καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα τω απροσίτω φωτί της αναστάσεως, Χριστόν, εξαστράπτοντα και Χαίρετε φάσκοντα τρανώς ακουσόμεθα, επινίκιον άδοντες». Όσο καθαρίζουν τα μάτια μας, τα αυτιά μας και η καρδιά μας από το κακό, τόσο περισσότερο θα βλέπουμε την λαμπρότητα της Αναστάσεως του Κυρίου.

Έτσι λοιπόν πρέπει ν’ ακολουθούμε τον Χριστόν, τον Αναστάντα. Και να τελειώσουμε με ένα θαυμάσιον ύμνον. Κατά την νύκτα της Αναστάσεως, που βγαίνει όλο το πλήθος έξω στο προαύλιο για την Ανάσταση του Χριστού ψάλλουν οι ιερείς και οι ψάλται: «Την ανάστασίν σου, Χριστέ Σωτήρ, άγγελοι υμνούσιν εν ουρανοίς. Και ημάς τους επι γης καταξίωσον εν καθαρά καρδία σε δοξάζειν».

Είθε αδελφοί μου, να μας αξιώνη ο Κύριος, ο Αναστάς να τον εορτάζουμε, να τον πιστεύουμε με καθαρά την καρδιά και την ψυχή, για να αξιωθούμε να τον συναντήσουμε ένδοξον, φωτεινόν, λαμπρόν, και τροπαιούχον και εις τον ουρανό. Αμήν.

 Από το βιβλίο «Πιστεύω…» του μακαριστού μητροπολίτου Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ.κ. Σεβαστιανού

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Ο λαός του Θεού


Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, που έχει κεφαλή τον Χριστό,και τα μέλη της είναι μέλη του Σώματος του Χριστού. Μέλη της Εκκλησίας υπάρχουν  σε όλους τους  αιώνες και θα υπάρχουν μέχρι της συντελείας των αιώνων. Όταν θα παύσουν να υπάρχουν μέλη της Εκκλησίας, τότε θα έλθει το τέλος του κόσμου. Έτσι ζούμε με πολύ λαό. Ο λαός του Θεού φανερώνει την πραγματική κοινωνία. Όπως είπαμε στην αρχή πάνω στο δισκάριο κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας φαίνεται ο πολύς λαός. Τον αποτελούν η Παναγία, οι Άγγελοι, οι Προφήτες, οι Άγιοι Πατέρες, οι Μεγαλομάρτυρες και γενικά οι Μάρτυρες της πίστεως, οι όσιοι και ασκητές, οι ζώντες και κεκοιμημένοι που μετέχουν της καθαρτικής και θεοποιού ακτίστου ενεργείας του Θεού. Δεν είμαστε μόνοι μας. Δεν είμαστε “ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού”.

          Το μεγαλύτερο χάρισμα που έχουμε είναι ότι ανήκουμε στην Εκκλησία. Η μεγαλύτερη δωρεά είναι ότι βρισκόμαστε σε αυτήν την μεγάλη Οικογένεια. Θα πρέπει να εκτιμάμε αυτήν την δωρεά, να συγκινούμαστε βαθύτατα και να αγωνιζόμαστε να παραμένουμε μέσα στην Εκκλησία, βιώνοντας την αγιαστική Χάρη και αποδεικνύοντας με την ζωή μας ότι βρισκόμαστε μέσα στον λυτρωτικό και αγιαστικό της χώρο. Έτσι θα έχουμε και το μεγάλο χάρισμα της “μακαρίας τελευτής”, όταν θα αξιωθούμε να κοιμηθούμε “εν μέσω Εκκλησίας”.     

Ναυπάκτου Ιερόθεος, “ΕΚΚΛ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ”,τ. 249

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑ ΣΑΡΑΝΤΑΗΜΈΡΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ιερέως ΙΩΑΝΝΟΥ ΖΩΓΡΑΦΑΚΗ, 14-5- 2017 Επιμνημόσυνη προσφώνηση


Οι ιερείς, η οικογένεια, συγγενείς και φίλοι, ενορίτες, πνευματικά παιδιά και γνωστοί,  κατά την ώρα της θ. Λειτουργίας και της επιμνημόσυνης ακολουθίας φέραμε στην μνήμη μας την ιερατική μορφή του αειμνήστου ιερέως π. Ιωάννου Ζωγραφάκη και προσευχηθήκαμε για την ανάπαυση της ψυχής του.

          Ο π. Ιωάννης ήταν ένας κληρικός που για πολλά έτη υπηρέτησε το άγιο θυσιαστήριο σε πολλές ενορίες της Ι. Μητροπόλεώς μας, μεταξύ των οποίων και τη δική μας Ενορία της Αγ. Βαρβάρας για δώδεκα συναπτά έτη. Υπήρξε ένας γνήσιος εργάτης  του Ευαγγελίου, με προσήλωση στις παραδόσεις της Εκκλησίας, με ιερατικό ήθος και ευσέβεια. Ήταν ένας ευλαβής λευίτης που ανάλωσε την ιερατική του πορεία με αφοσίωση και κατάνυξη.

          Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η διακονία  και η πνευματική συμβολή του στον ευαίσθητο χώρο του Α΄Δημοτικού Κοιμητηρίου Πατρών, όπου επί πολλά χρόνια είχε τη ευκαιρία ασκώντας μια κατάλληλη για το χώρο ποιμαντική, να προσεγγίζει, να παρηγορεί, να ενισχύει του πενθούντας και πονεμένους από τον θάνατο των προσφιλών τους.

          Αλλά όλα στη ζωή έχουν και το τέλος του. Έρχεται η ώρα όπου ο καθένας καλείται να λογοδοτήσει ενώπιον του φοβερού βήματος του αδέκαστου Κριτή. Και βέβαια η απολογία ενός κληρικού έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, γιατί ο ιερέας λογοδοτεί όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για τις ψυχές που του έχει εμπιστευθεί ο Θεός. Και έχουμε την πεποίθηση, ότι ο π. Ιωάννης είχε συνείδηση της ιερατικής αποστολής του την οποία εκπλήρωσε με φόβο Θεού και ακρίβεια, όπως αρμόζει στον πιστό οικονόμο του Θεού. Πολλοί είχαν βρει το δρόμο της σωτηρίας από την πνευματική του καθοδήγηση, γιατί ήταν κι ένας επιδέξιος πνευματικός πατέρας. 

          Για όλους, ιδιαίτερα  δε για την πολυπληθή και ευλογημένη οικογένειά του και τους οικείους ο πόνος δεν παύει να σκληρός και βαρύς. Η μόνη και πραγματική παρηγοριά είναι η πίστη στη συνέχεια της ζωής στην αιωνιότητα και η σωτηρία της δια του Σταυρού και της Αναστάσεως του Κυρίου.

          Η σκέψη αυτή μας γεμίζει με ελπίδα, και πίστη στην αγαθότητα του φιλάνθρωπου Θεού. Η τέλεση των μνημοσύνων υπέρ των κεκοιμημένων είναι η πιο παρήγορη και φιλάνθρωπη πράξη της Εκκλησίας μας. Με την πράξη αυτή παρακαλούμε τον Χριστό, τον Κύριο της ζωής και του θανάτου να παράσχει στους πέραν του τάφου αδελφούς μας το θείο Του έλεος και την ανάπαυση της ψυχής των, και στον αδελφό και συλλειτουργό π. Ιωάννη να συνεχίζει την Λειτουργία στο υπερουράνιο θυσιαστήριο και να πρεσβεύει υπέρ πάντων ημών.

          Αιωνία σου η μνήμη αξιομακάριστε και αείμνηστε αδελφέ και συλλειτουργέ.

 Πρωτ. Γερασιμάγγελος Στανίτσας

Η ΝΙΚΗ ΣΤΟ ΒΑΛΤΕΤΣΙ. 12-13 Μαΐου 1821


Η ΝΙΚΗ ΣΤΟ ΒΑΛΤΕΤΣΙ
12-13 Μαΐου 1821
Δημητρίου Φωτιάδη
«Εάν η 25 Μαρτίου εγένετο ο Ευαγγελισμός της ελληνικής επαναστάσεως,
ωμολογήται η 12 Μαΐου ως το Πάσχα της ελληνικής αναστάσεως»
Φιλήμονας

Ο Κολοκοτρώνης παραδέχεται πως ο Κεχαγιάμπεης ήταν «τερτιπλής και πολεμικός».

Το σχέδιο των Τούρκων στάθηκε όμοιο μ’ εκείνο της εκστρατείας στην επανάσταση του 1770. Αφού θα σκόρπιζαν τους χαΐνηδες που βρί­σκονταν μπροστά από την Τριπολιτσά, θα κατηφό­ριζαν στο Σινάνο, όπως λέγανε τότε τη Μεγαλόπολη, και θα προσκάλαγαν τους Μοραΐτες να προσ­κυνήσουν.

Παρασκευή 12 του Μάη. Γλυκοχάραμα. Και να, η βίγλα στην Επάνω Χρέπα θωράει το τούρκικο α­σκέρι να βγαίνει από την Τριπολιτσά. Ανάβει δυο φωτιές, σημάδι πως τράβαγε για το Βαλτέτσι. Ήταν ίσαμε δώδεκα χιλιάδες ασκέρι — πεζούρα, καβαλα­ρία και με κανόνια του βουνού. Ο Κεχαγιάμπεης είχε πάρει μαζί του και δυο από τους πιο τρανούς μπέηδες του Μόρια, τον Αχμέτ από την Κορώνη και τον Κιαμήλ της Κορίνθου. Προφυλακή έταξε τους περιβόητους Μπουρδουνιώτες, Τούρκους της Κυπαρισσίας, με αρχηγό τους τον αντρόκαρδο Ρουμπή. Τον ακολούθαγαν κι άλλοι Μοραίτες Τούρκοι, Φαναρίτες και Τριπολιτσιώτες, που ανέβαιναν ίσαμε τρεις χιλιάδες όλοι μαζί. Τράβηξαν κι έπιασαν το Καλογεροβούνι, στις πλάτες εκείνων που κράταγαν το Βαλτέτσι. Άλλες δυο χιλιάδες βρέθηκαν στα πλά­για, στους Αραχαμίτες. Η καβαλαρία τάχθηκε στο Φραγκόβρυσο για να εμποδίσει τυχόν βοήθεια από τα Βέρβενα. Μια τέταρτη κολόνα παρατάχθηκε μπροστά στο ταμπούρι του Μητροπέτροβα, που βρι­σκόταν στα χαμηλά. Η πέμπτη κολόνα, με τον Κεχαγιάμπεη και τα κανόνια, πορεύτηκε νοτιοδυτικά. Οι δικοί μας στο Βαλτέτσι είχαν πια από παντού μπλοκαριστεί.Ο Φιλήμονας λέει πως ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης, βλέποντας όλο τούτο τ’ ασκέρι νάρχεται καταπάνω τους, είπε: «Χαθήκαμε!». Και σε λίγο, όταν τους κόψανε οι εχθροί κάθε δρόμο φυγής, φώναξε: «Σωθήκαμε!», όπως δεν τους απόμενε πια παρά να νικήσουν ή να πεθάνουν.

Ο Ρουμπής «εβόησε κατά την προ της μάχης συνήθειαν»:

— Βρε Ρωμιοί! μα το καλό που σάς θέλω, ρίξετε τ’ άρματα κι εβγάτε να προσκυνήσετε. Μα του Ρουμπή τ’ όνομα! Και μα τα τέσσερα κιτάπια του Αλ­λάχ! Και μα του Πατισάχ μας το κεφάλι! τρίχα σας δε θα πειραχτεί, γιατί το ξέρουμε πως σας γελάσανε και δεν είναι από λόγου σας. Αν σας λέω ψέματα, από φράγκικο σπαθί να μη γλιτώσω!

Οι Ρωμιοί του αποκρίθηκαν:

—Ε, βρε Τούρκοι! πάνε κείνα που ξέρατε. Αν θέλετε να σας χαρίσουμε τη ζωή και να πάτε όπου αποθυμάτε, θα κάνετε καλά να μας δώσετε τ’ άρματά σας τώρα, γιατί θα μας παρακαλάτε υστερνά και δε θ’ ακούμε ! Άναψε το ντουφέκι. Δεκατέσσερεις μπαϊραχτάρηδες μπήκαν μπροστά να μπήξουν τα μπαϊράκια τους στα ταμπούρια μας. Μα και οι δεκατέσσερεις θερί­στηκαν από τα βόλια των δικών μας.Μα να, σύγκαιρα, έφτανε η πρώτη βοήθεια στους μπλοκαρισμένους—ήταν ο Κολοκοτρώνης. Βρι­σκόταν στο Χρυσοβίτσι. Σαν είδε τις δυο φωτιές της βίγλας, σηκώνει μεμιάς τα 700 παλικάρια του να τρέξει βοήθεια στους δικούς μας στο Βαλτέτσι. Κόβοντας δρόμο από μονοπάτια, κατάφερε να φτά­σει μόλις είχε αρχίσει η μάχη. Ανεβαίνει σε μια ράχη, που ίσαμε σήμερα την ονομάζουν του «Κολοκοτρώνη το βουνό». Βάζει χωνί τα χέρια του και μπήγει την αγριοφωνάρα του, να δώσει κουράγιο στον Μητροπέτροβα, που σήκωνε κείνη την ώρα το μεγαλύτερο βάρος:

— Μπάρμπα Μήτρο! ήρθε ο Κολοκοτρώνης, με δέκα χιλιάδες, κι ο Πετρόμπεης μ’ όλους τους Μανιά­τες, βαστάτε και σας φέρνουμε απ’ όλα11.

Ακούνε οι κλεισμένοι τη φωνή του και ρίχνουν μια μπαταριά από τη χαρά τους.

Σε λίγο φτάνει ο Πλαπούτας μ’ οχτακόσιους νο­ματαίους. Από κείνη την ώρα ο Ρουμπής, που πο­λιορκούσε τους δικούς μας στο Βαλτέτσι, βρέθηκε αυτός πολιορκημένος. Ο πόλεμος φούντωσε. Οι Έλληνες ελπίζανε πως οι Τούρκοι θα τα παρατή­σουν και οι Τούρκοι λέγανε πως οι Γκιαούρηδες θα κιοτήσουν και θα φύγουν.Όχι, δεν κιότησαν. Κι όχι μονάχα οι άντρες μα και η Σταυριάνα, που με τούτον εδώ τον τρόπο μας την περιγράφει ο Φιλήμονας: «Ουδείς των ανδρών εξήρχετο των προμαχώνων, εξ ων εις μόνος έσχε συγκοινωνίαν τινά αβλαβή. Αλλά, πράγμα αξιοπερίεργον, Λάκαινά τις, Σταυριάνα ονομαζομένη, εθελόπονος συστρατιώτης υπό τον Κυριακούλην Μαυρομιχάλην και μετ’ αυτού συναποκλεισθείσα εν Βαλτετσίω, μόνη ετόλμα συνεχώς εξέρχεσθαι από του ενός είς τον άλλον προμαχώνα και διανέμειν πυριτιδοβολάς, όπου η ανάγκη εκάλει. Ην δε αύτη φύσεως ανδρικής, μελανίζουσα, αναστήματος υψηλού εξαισίας γενναιοψυχίας, βαδίζουσα ως ανήρ και ομιλούσα ως στρατιώτης. Αείποτε έφερε το γυναικείον λακωνικόν ένδυμα, και ηλικίας τότε μέχρι των 40 ετών».Φέρνοντας στο νού μας τη Σταυριάνα, την ανελέητη κείνη ώρα του πολέμου, τη φανταζόμαστε ίδια η Λευτεριά που περπάταγε ανάμεσα στα βόλια.Καθώς είπαμε, το μεγαλύτερο βάρος το σήκωνε ο γέρο Μητροπέτροβας. Οι Τούρκοι κάνανε τόνα γιουρούσι πίσω από τ’ άλλο να τον αφανίσουν. «Αυτός», ήταν 70 χρονών, «ορθός πολεμούσε μέσα εις το ταμπούρι του, του εγέμιζαν τουφέκια, του τα έδιδαν εις το χέρι και εσκότωνε καβαλλαραίους· εδιάλεγε μάλιστα εκείνους όπου απόλυαν τα άλογά των με το σπαθί στο χέρι και έκλειαν τα μάτια των, εσκότωσε τοιούτους εξ-οκτώ»13. Και για το αντραγάθημά του η πατρίδα, όταν λευτερώθηκε, τον αντάμειψε όπως του άξιζε. Το 1833, όταν ήταν πιά 83 χρονών, το στρατοδικείο τής Βαυαροκρατίας, με εισαγγελέα τον Εγγλέζο Μάσον, τον καταδίκασε σέ θάνατο, με την ευχή όμως «η ποινή του να μεταβληθή από τον Βασιλέα εις δεσμά διά βίου, ώς υπεργήρου και ως αγωνισθέντος υπέρ πατρίδος». Σπολλάτη τους!Ξαναγυρναμε στο Βαλτέτσι, όπου κείνη την ώρα κρινόταν η τύχη του έθνους μας.Όταν ο ήλιος τέλος κάθησε και πέσαν τα σκοτά­δια, πρόβαλε ολόγιομο το φεγγάρι κι έτσι δεν έπαψε η μάχη. Κι όσο η ώρα πέρναγε τόσο κι έφτανε, από τα γύρω στρατόπεδα, βοήθεια στους δικούς μας, με κεφαλές τον Αντώνη και τον Ηλία Μαυρομιχάλη, τον Πέτρο Βαρβιτσιώτη, τον Γιατράκο, τον Πουλικάκο, τον Κανέλλο Δεληγιάννη και άλλους.Κατά τα μεσάνυχτα, για να δώσει θάρρος στους κλεισμένους, ο Κολοκοτρώνης σπάζει το μπλόκο και μπάζει τροφές στο Βαλτέτσι.

— Μη τυχόν κι έχετε ανάγκη να δυναμώσουμε τ’ ασκέρι σας; τους ρωτά.

Του αποκρίνονται:

— Σεις οι απόξω βαστάτε καλά και μη σας νοιά­ζει για μας.

Μόλις χάραξε φούντωσε πιότερο ο πόλεμος. Ο Ρουμπής τώρα χτυπιόταν απ’ όλες τις μεριές. Κι όταν είδε πώς πιά σίγουρα χανόταν «έκαψεν μπαρούτη και έκαμεν φουμάδα»14, σημείο στον Κεχαγιάμπεη πως δεν μπορεί πιά να κρατήσει. Ο Κολοκο­τρώνης εκείνη την ώρα βρισκόταν στο ταμπούρι του Κωνσταντίνου Αλεξανδρόπουλου, όπου τον τράταρε κρασί και μπουγάτσα. Βλέποντας ο Κολο­κοτρώνης τη φουμάδα «εγνώρισεν ότι ήτο σημείον να φύγουν και επειδή το στόμα του ήτο γεμάτον μπουγάτσα, ήτις τρίβεται και δεν αφίνει εύκολα την φωνήν να έβγη, έβαλεν ευθύς τον δάκτυλόν του και την έβγαλε, και έβαλε τις φωνές:

»— Οι Τούρκοι θα φύγουν καν ριχθήτε επάνω τους!

» Ο τόπος τότε εβούησεν από τις φωνές του Κο- λοκοτρώνη. Και τω όντι οι Τούρκοι όπου φύγη - φύγη».

Παρατώντας και τα συγύρια τους και τα τσαντήρια τους τρέχανε να σωθούν. Και πέφτουν σ’ ένα ρέμα. Οι κλεισμένοι στο Βαλτέτσι τους χτυ­πάνε από μπροστά και πλάγια, όσο που ο Κολοκο­τρώνης κι ο Πλαπούτας τους βάραγαν από πίσω. Θερίζονται. Ξεσπάει ο πανικός. Χύνονται τότε στον κάμπο και για ν’ αλικοντίσουν τους δικούς μας, ρίχνανε στη γη μπιστόλες, ντουφέκια, σπαθιά. Κι όπως αυτά ήτανε θησαυρός για τους Έλληνες, τρέ­χανε ποιος θα τα πρωταρπάξει και οι Τούρκοι βρή­κανε καιρό να μπούνε πίσω στην ΤριπολιτσάΠώς βγήκαν την αυγή 12 του Μάη και πώς γύρι­ζαν, έπειτα από 23 ώρες πόλεμο, το πρωί στις 13 του Μάη!...

Ο Φιλήμονας λέει πως οι Τούρκοι χάσανε σε τούτη τη μάχη «περί τους τριακοσίους φονευθέντας και πλείονας πληγωθέντας, εξ ων οι πλείστοι εξεμέτρησαν το ζην εν τη Τριπόλει»16. Ο Δεληγιάννης ανεβάζει μονάχα τους σκοτωμένους σε 170017. Ίσως οι αριθμοί που βρίσκονται πιο σιμά στην αλήθεια είναι τούτοι δω: Ίσαμε πεντακόσιοι οι σκοτωμένοι κι ως εφτακόσιοι οι λαβωμένοι. «Πολλούς δε των νεκρών τούτων γνωρίζοντες οι Έλληνες εφώνουν οι μεν ,,να το σκυλί ο σπαχής του χωριού μας“ κι άλλα από τα κουφάρια τα κλώτσα­γαν κι έλεγαν: ,,Να σου, αγά μας“!» Κι ανιστορούσαν ο ένας στον άλλον «τας κακοπραγίας των ότε εδέσποζον».

Δικοί μας, καθώς λέει ο Δεληγιάννης, σκοτώθη­καν 18 και 31 λαβώθηκαν.

Όταν νικημένοι οι Τούρκοι μπήκαν στην Τριπολιτσά, ξέσπασε θρήνος κι οδυρμός. «Αι γυναίκες των, τα παιδιά των και όλη η Τουρκιά της Τριπολιτσάς έτρεχαν εις τους δρόμους και ερωτούσαν και εφώναζαν ο καθένας δια τους δικούς των, αν τους είδαν ζωντανούς ή σκοτωμένους, και αν έρχωνται ή τι έγιναν. Εκεί έβλεπέ τις τας γυναίκας των Τούρκων να τραβούνε τα μαλλιά των, τα δε παιδιά να φωνά­ζουν και να γυρεύουν τους πατέρας των. Τοιαύτη ήτο η θέα της Τριπολιτσάς εις το έμβασμα των Τούρκων των τσακισμένων εις το Βαλτέτσι. Αλλά ποιος ημπορεί πάλιν να ζωγραφίσει την χαράν των Ελλήνων!

Η ένδοξος αύτη μάχη του Βαλτετσίου είναι η σω­τηρία της πατρίδος μας».

Το ίδιο λέει κι ο Κολοκοτρώνης: «Εκείνος ο πόλεμος εστάθη η ευτυχία της Πατρίδος».

Κι ο Φιλήμονας: «Εάν η 25 Μαρτίου εγένετο ο Ευαγγελισμός της ελληνικής επαναστάσεως, ωμολογήται η 12 Μαΐου ως το Πάσχα της ελληνικής αναστάσεως».

Και η νίκη μας έφερε τη διχόνοια στο κάστρο του εχθρού, ανάμεσα στους Τούρκους του Μόρια και τους Αρβανίτες του Κεχαγιάμπεη. Οι πρώτοι λέ­γανε γι’ αυτόν:

—  Κάλλιο να μην ερχόταν!

Και τούτη η διχόνοια, καθώς θα δούμε, θα οδηγή­σει, μια ώρα αρχήτερα, στο πάρσιμο της Τριπολιτσάς.

Από: «Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 21» Β’ Έκδοση ‘Ν.ΒΟΤΣΗ’ 1977

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Αξιοπρέπεια- Αυτοεκτίμηση- Φιλότιμο

Οι τρίδυμες αρετές


          Αυτές οι έννοιες-αξιοπρέπεια, αυτοεκτίμηση και το φιλότιμο-αποτελούν η καθεμιά τους μια ξεχωριστή αρετή. Στην αξιοπρέπεια κυριαρχεί η αντικειμενικότητα, στην αυτοεκτίμηση η εσωτερικη αρμονία, στο φιλότιμο η ηθική στάση.

          Από τη συνύπαρξή και την αρμονική ενότητα αυτών των τριών αρετών ξεπετάγεται το ευγενές πείσμα. Αρετή που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας, μαζί με την ιερή παράδοσή μας. Με αυτό το πείσμα, που ακουμπά στα  στέρεα και υγιή θεμέλια των τρίδυμων αρετών, παλέψαμε όλους τους αγώνες μας.

          Με το ευγενές πείσμα γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Το μυαλό σου καθαρίζει και βλέπει την πραγματικότητα όπως αυτή είναι, και όχι όπως θα ήθελες να είναι. Η καρδιά πλημμυρίζει με αγνό παλμό. Αναγνωρίζεις τα λάθη σου και διδάσκεσαι από αυτά. Αποδέχεσαι τις ευθύνες σου και τις συνέπειές τους και δεν τις αποδίδεις στους άλλους. Πνίγεις την μεμψιμοιρία σου και βρίσκεις το χαμόγελό σου. Τότε θεωρείς τον εαυτό σου άξιο να αναλάβει τις ευθύνες του.

          Τις τελευταίες δεκαετίες, κάτω από έναν ανεξέλεγκτο βομβαρδισμό πληροφοριών, με εύθραυστους οικογενειακούς δεσμούς, οι παραπάνω έννοιες αμβλύνθηκαν.

          Γι’ αυτό:

          “Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως την θέλεις,

          τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις”.

                                                                                 Κ. Π. Καβάφης

          “Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ”, τ. 619

Το ιερό Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας

Τι είναι η Θ. Ευχαριστία;           Η Θ. Ευχαριστία είναι το μέγιστο Μυστήριο-μαζί μ’ αυτό του Αγίου Βαπτίσματος-ιδρυθέν υπό του ιδίου...