Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Μακρινό

Ο τάφος του Γέροντα Δαμασκηνού

Ευχαριστούμε τη Δ.Μ.Π.

Το...αληθινό Πανόραμα!

από τον φακό του Δ.Μ.Π.

Η Χάρη της μετανοίας

Κάποιος νέος παραστράτησε, μὰ τόσο μετάνοιωσε, ὅταν ἡ θεία Χάρη τὸν ἐπισκέφτηκε μὲ τὸ ἄκουσμα ἐνός μόνο κηρυγματος ποὺ ἄφησε τὸν κόσμο κι ἔγινε μοναχός. Ἔκλαιγε κάθε μέρα μὲ πολὺ πόνο, ἀλλὰ μὲ τίποτα δὲν μποροῦσε νὰ παρηγορηθεῖ. Μία νύχτα παρουσιάστηκε στὸν ὕπνο του ὁ Ἰησοῦς περιτριγυρισμένος ἀπὸ φῶς οὐράνιο. Πῆγε κοντά του μὲ καλοσύνη...

- Τί ἔχεις ἄνθρωπε καὶ κλαῖς μὲ τόσο πόνο; Τὸν ρώτησε μὲ γλυκεία φωνὴ ὁ Κύριος.

- Κλαίω Κύριε, γιατί ἔπεσα, εἶπε  μὲ ἀπελπισία ὁ ἁμαρτωλός.

- Ω, τότε σήκω.

- Δέν μπορῶ μόνος Κύριε!

Ἀπλωσε τότε τό θεϊκὸ του χέρι ὁ Βασιλιὰς τῆς ἀγάπης καὶ τὸν βοήθησε νὰ σηκωθεῖ. Ἐκεῖνος, ὅμως, δὲ σταμάτησε νὰ κλαίει...

- Τώρα γιατί κλαῖς;

- Πονώ, Χριστέ μου, γιατί σὲ λύπησα. Ξόδεψα τὸν πλοῦτο τῶν χαρισμάτων Σου, σὲ ἀσωτίες.

Ἔβαλε τότε τὸ χέρι του μὲ στοργὴ ὁ φιλάνθρωπος  Δεσπότης στὸ κεφάλι τοῦ πονεμένου ἁμαρτωλοῦ καὶ τοῦ εἶπε μὲ ἱλαρότητα: 

- Αφού γιὰ μένα πονᾶς τόσο πολύ, ἐγὼ ἔπαυσα πιὰ νὰ λυπᾶμαι γιὰ τὰ περασμένα.

Τότε ὁ νέος σήκωσε τὸ βλέμμα του νὰ τὸν εὐχαριστήσει, μὰ Ἐκεῖνος δὲν ἦταν πιὰ ἐκεῖ...

Έστειλε Δ.Μ.Π

Μείνε, Κύριε!

Ντρέπομαι που σου μιλάω για ανθρώπινα σφάλματα
μα αυτά είναι δικά μας. Δικά σου είναι τα θαύματα.
Άκου την προσευχή μου, άναψε το κερί μου,
ζέστανε την ψυχή μου, άλλαξε τη θέλησή μου.

Κύριε, που αξίωσες τη Μαριάμ να σε δεχτεί,
τον Συμεών πριν κλείσει τα μάτια του να σε δει,
τον Πρόδρομό σου Ιωάννη να σε βαφτίσει με νερό,
αξίωσε και μένα, έναν αμαρτωλό νεαρό.
Κράτα τον πονηρό μακριά μου.
Κύριε, σε σένα ελπίζω και όχι στα λεφτά μου.

Κύριε, πολλές φορές είμαι απροετοίμαστος
στη δουλειά, στη μουσική,
πνευματικά είμαι αγύμναστος, γυμνός,
γιατί η χάρη σου ντύνει το σώμα μου,
η υγεία που μου δίνεις ποτίζει το χώμα μου.
Η πίστη μου είναι αδύναμη,
μα ο Ιώβ δυνατός.
Μακάρι να είχα τέτοια πίστη, όπως και αυτός.

Κύριε, σε σένα απευθύνομαι, επειδή πάντα ανταποκρίνεσαι
όπως και στον Δαβίδ.
Είδα τον λόγο σου να χορταίνει τη ψυχή,
γι'αυτό η νηστεία πρέπει και είναι απαραίτητη.

Κύριε, ποιος είμαι -λέω στον εαυτό μου συνεχώς-
για να αξίζω την αγάπη σου, εγώ ο αμαρτωλός;
Η ζωή μας έχει μείνει εκεί μέσα
στην έρημο, στο άγχος της ημέρας...
Μόνο κοντά σου, Κύριε, μόνο...

Δ.Μ.Π

Δευτέρα προ των Βαΐων

ΤΡΙΩΔΙΟ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ   

                                                                            

                                                                                             

Καθίσματα Ήχος α'

Τήν έκτην Εβδομάδα, τής Νηστείας επέχοντες, προεόρτιον ύμνον, τών Βαϊων άσωμεν,Χριστώ τώ ερχομένω δι' ημάς, καθίσαι επί πώλου ονικού,τό τών εθνών υποκλίναι ως Βασιλεύς, αλόγιστον τώ Γεννήτορι, τούς κλάδους αυτώ τών αρετών, πάντες προευτρεπίσωμεν, όπως καί τήν Ανάστασιν αυτού, χαίροντες ίδωμεν.

Ωδή α' Ήχος α'

Τά πάθη νεκρώσωμεν, δι' εγκρατείας, τό πνεύμα ζωώσωμεν, 

δι' ενθέων πράξεων, όπως οψώμεθα, 

Πάθος Χριστού τό σεπτόν καθαρωτάτω νοϊ.

Ασπλάγχνου ζηλώσαντα, Πλουσίου τρόπους, 

Χριστέ πολυεύσπλαγχνε, ικετεύω σύνταξον,

Λαζάρω πένητι, λυτρούμενός με τής φλογός, καί τού ασβέστου πυρός.

Εκ πάντων ενήστευσα, κατορθωμάτων, εις κόρον απήλαυσα, 

τών σφαλμάτων Κύριε, νύν ούν πεινώντά με, 

σωτηριώδους καί σεπτής, έμπλησον βρώσεως.

Δ.Μ.Π.

Τα χρειαζούμενα για τον... Ουρανό

Περπατούσα πριν πολύ καιρό στην λεωφόρο της ζωής.Μια μέρα είδα μια πινακίδα που έγραφε: «Σούπερ μάρκετ Ουρανού».Καθώς ήρθα πιο κοντά η πόρτα άνοιξε και δίχως να το καταλάβω, βρέθηκα μέσα.Είδα οικοδεσπότες Αγγελούδια που στέκονταν παντού. Ένα αγγελούδι με πλησίασε, μου έδωσε ένα καλάθι και μου είπε: «ψώνισε με σύνεση».Όλα όσα ένας Χριστιανός χρειάζεται ήταν μέσα εδώ.Όσα δεν θα μπορούσα να κουβαλήσω σήμερα, θα μπορούσα να τα πάρω άλλη φορά.Στο καλάθι μου πρώτα έβαλα λίγη«Υπομονή» και στην ίδια σειρά βρήκα την «Αγάπη» και πιο κάτω την «Κατανόηση».Τα χρειάζεσαι αυτά παντού, όπου κι αν πας...Πήρα μία σακούλα «Σοφία» μια - δυο σακούλες «Πίστη»...Δεν μπορούσα να προσπεράσω το Άγιο Πνεύμα γιατί ήταν παντού μέσα στην αίθουσα.Σταμάτησα να πάρω λίγη «Δύναμη» και «Κουράγιο», για να βοηθηθώ να τρέξω στον αγώνα.Σχεδόν το καλάθι μου είχε γεμίσει, μα θυμήθηκα ότι χρειαζόμουν την «Ευλογία».Δεν ξέχασα να πάρω τη «Σωτηρία» γιατί ήταν δωρεάν. Έτσι προσπάθησα και πήρα αρκετή και για τους δύο, για σένα και εμένα.Οπωσδήποτε μην παραλείψω, μην προσπεράσω, την «Ταπεινοφροσύνη», τη «Συγχώρηση», τη «Δικαιοσύνη» και την «Ευγνωμοσύνη».Τελικά ξεκίνησα για το ταμείο να πληρώσω το λογαριασμό. Πίστευα ότι είχα ότι χρειαζόμουν για να εκπληρώσω την επιθυμία του δασκάλου μου.Καθώς προχωρούσα στο διάδρομο είδα την «Προσευχή» και την «Εγκράτεια».Σίγουρα τις χρειαζόμουν και τις δύο, γιατί ήξερα ότι μόλις βγω έξω θα συναντούσα την αμαρτία.Η «Ειρήνη» και η «Χαρά» ήταν εν αφθονία στο τελευταίο ράφι.Το «Τραγούδι» και η «Δοξολογία» κρέμονταν στο πλάι κι έτσι έβαλα και από αυτά στο καλάθι μου.Πλησιάζοντας τον άγγελο στο ταμείο τον ρώτησα:-Πόσα σας οφείλω;-Πάρε τα μαζί σου όπου κι αν πας, μου απάντησε με ένα μειδίαμα.-Πόσα σας οφείλω γι όλα αυτά; Ξαναρώτησα.Ο Άγγελος χαμογέλασε πάλι και μου είπε:

«Ο Χριστός έχει πληρώσει το λογαριασμό σου 

πριν πολλά πολλά χρόνια»...

Δ.Μ.Π.

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης

Προσόμοιο  Εσπερινού

 

Ποίοις  οι γηγενείς  χείλεσιν, εφημήσωμεν  τον Ιεράρχην; 

Τον της Εκκλησίας  διδάσκαλον, του φωτός του Θείου κήρυκα , 

τον ουρανομύστην της Τριάδος,το μέγα, των μοναζόντων εγκαλλώπισμα, 

  τον πράξει και θεωρία διαλάμποντα, Θεσσαλονίκης το κλέος, 

συμπολίτην έχοντα,μυροβλήτην εν Ουρανοίς, 

τον θείον και υπερθαύμαστον Δημήτριον.

Ο Οίκος  

Χαίρε δι ' ου το σκότος ηλάθη.  ̇ Χαίρε δι’ ου το φως αντεισήλθε.

Χαίρε της ακτίστου  Θεότητος Άγγελε ̇ Χαίρε της κτιστής και μωράς όντως έλεγχε.

Χαίρε ύψος ανεπίβατον, την Θεού φύσιν τρανών ̇ Χαίρε βάθος δυσθεώρητον, 

την ενέργειαν ειπών.

Χαίρε ότι την δόξαν του Θεού καλώς είπας ̇ Χαίρε τας δόξας των κακούργων εξείπας.

Χαίρε φωστήρ ο δείξας τον Ήλιον ̇ χαίρε κρατήρ του νέκταρος πάροχε.

Χαίρε δι’ου η αλήθεια λάμπει ̇ χαίρε διόυ εσκοτίσθη το ψεύδος.

Χαίρε κήρυξ της χάριτος.

Άγιε Γρηγόριε πρέσβευε υπέρ ημών. 

 

                                                                                      Δ.Μ.Π.