Ο «πλησίον»… ή περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Ήταν άρρωστος ̇ δε χρειαζόταν πολύ να το καταλάβεις. Ήταν φτωχός ̇ αυτό το βλέπεις στα καθαρά, αλλά πολυφορεμένα ρούχα του. Ήταν σημαδεμένος από το μόχθο μιας δύσκολης ζωής. Αλλά το πρόσωπό του ήταν φωτεινό, το βλέμμα του γαλήνιο. Καθόταν σ’ ένα πάγκο σε κεντρικό δρόμο της πρωτεύουσας.

Δεν ήταν ώρα να ψάξεις το πως βρέθηκε εδώ, που απαγγιάζει τις νύχτες, αν βάζει μέσ’ στη μέρα μια μπουκιά ψωμί στο κατάστεγνο στόμα του, αν έχει δικούς του κάπου πάνω στη γη, ποιος γιατρός του  ̓δωσε τα αναγκαία φάρμακα για να γιατρευτεί…

Το πεζοδρόμιο που ήταν ο πάγκος ήταν ένα αδιάκοπο πέρασμα για εκατοντάδες ανθρώπους.

Όλοι τους σχεδόν βιαστικοί. Σίγουρα κάτι πολύ σημαντικό τρέχουν να προφτάσουν!

Με συζητήσεις έντονες και φωνάζοντας. Οπωσδήποτε κάποια πολύ δύσκολα προβλήματα θα προσπαθούν να λύσουν! Άκεφοι κι αδιάφοροι για τους γύρω κάποιοι. Ένα σπάνιο φορτίο ασφαλώς θα τους βαραίνει!

Κάπου-κάπου ένα μικρό, ελαφρό νόμισμα ακουμπάει στο αναποδογυρισμένο μπερεδάκι του φτωχού, άρρωστου χριστιανού. Λίγες φορές μαζί μ ̓ ένα βλέμμα φευγαλέο, με κάποια συμπάθεια. Πλήθυναν άλλωστε τόσο οι φτωχοί, οι ανήμποροι στις μέρες μας! Πού να πρωτοκοιτάξεις;

Κι εκείνος σιγαλά, ίσα ν’ ακούγεται δίπλα, λέει: Να ̓σαι καλά. Να σού δώσει ο Θεός χίλια καλά!

Η κίνηση στο δρόμο αλλάζει. Σχεδόν σταματάει η κυκλοφορία. Ακούγονται φωνές, με μια ξεχωριστή, που τις συντονίζει. Διαμαρτύρονται οι άνθρωποι. Γράφουν τη διαμαρτυρία τους και στα πανό τους:

― «Ίσα δικαιώματα για όλους!»

― «Ανατροπή του κατεστημένου!»

― «Αγώνες να διασφαλίζουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα!»

Λόγια ανακατεμένα με φωνές, που τινάζονται στον αέρα… και χάνονται.

Σαν να βρίσκεσαι στο δρόμο από την Ιερουσαλήμ προς την Ιεριχώ…

Σαν να προσπερνάνε ιερείς του νόμου και λευΐτες.

Σαν να προσμένουμε τον καλό Σαμαρείτη, τον σπλαχνικό Χριστό, ακόμα.

Σαν να είναι ο ίδιος καθισμένος στον πάγκο κι όμως, άγνωστος σε μας και ξένος. Σαν να παγώνουν ολοένα και περισσότερο οι καρδιές μας!

«Νῦν» η κρίση του κόσμου ̇ του κόσμου του καταχρεωμένου, πρώτα και κύρια στον ίδιο τον Θεό!

Ε. Βερονίκη

από το περιοδικό «Η Δράση μας»

Η Δράση μας - Μάρτιος 2015

Μερικά από τα Περιεχόμενα:

• ·        Ἡρωική στάση ζωῆς (Τοῦτος ὁ τόπος φέρει μέσα του ἕνα παράδοξο γενετικό ὑλικό. Τοῦτα τά χώματα βαστοῦν πάνω τους ἀνθρώπους, ἄντρες καί γυναῖκες,πού στίς φλέβες τους μαζί με  τό αἷμα κυλᾶ καί κάτι ἄλλο,πού προξενεῖ κάποια ἰδιότυπη αἴσθηση ζωῆς. Κάτι ἀδιόριστο, ἀρχέτυπο, κουβαλημένο ἀπό τούς αἰῶνες.) 

• ·        Ἀγώνας μέ αὐτοθυσία (Ἥρωες. Κάτι μάθαμε γι’ αὐτούς στό σχολεῖο. Λίγα στήν ἱστορία, λίγα στίς γιορτές. Κι ὕστερα τίποτα, κενό. Δέν τούς ξανασυναντήσαμε. Δέν τούς δείχνει ἡ τηλεόραση σχεδόν ποτέ. Καί κάποτε πού καταπιάστηκε μέ αὐτούς, τό ἀποτέλεσμα ἦταν… )

• ·        Μέ αὔριο ἤ χωρίς αὔριο; (Ἔχουμε ἔξυπνα νειάτα, γενναῖα, ἐνθουσιώδη. Γιατί τά ἀδικοῦμε μέ τή σιωπή μας; Ἄς τά βοηθήσουμε νά ἐννοήσουν ὅτι ἡ ἀναρχία, τό σπάσιμο, τό κάψιμο, δέν εἶναι λύσεις. Καιρός νά πάψουμε νά δημαγωγοῦμε. Ἄς ἀνασκουμπωθοῦμε ὅλοι γιά νά βοηθήσουμε καί νά ἐμπνεύσουμε τούς νέους μας ν᾽ ἀνέβουν. Νά ἀποδείξουν ὅτι εἶναι γνήσιοι ἀπόγονοι ἡρώων καί μαρτύρων.)

• ·        Ἡρωισμός καί Ἁγιότητα (Τί εἶναι ἡρωισμός καί τί εἶναι ἁγιότητα; Δύσκολο νά διαχωρίσει κανείς καταστάσεις ψυχικοῦ μεγαλείου,πού μερικές φορές τά ὅριά τους εἶναι δυσδιάκριτα ἤ καί συναντῶνται.)

•         Ἄς ἀνακαλύψουμε τόν ἡρωικό μας ἑαυτό (Τό Ἔθνος, ὡς σύστημα, ἀναμένει τά «δικά μας χέρια» νά τό ἐπαναπροσανατολίσουν. Θά ἀντεπεξέλθουμε στίς προκλήσεις, μόνο ἄν προτάξουμε ἡρωικό ἑαυτό, αὐτόν πού κάνει τό καθῆκον του μέ καλοσύνη,γενναιότητα, ἀξιοπιστία καί ἐντιμότητα. Λύση δέν θά ἔρθει ἀπό τίς Βρυξέλλες, οὔτε ἀπό τό Μαξίμου ἤ ἀλλοῦ…)

•         «Κύριε, εἶμαι μόνη μου…» (Κύριέ μου, Ἐσύ μπορεῖς μόνος, ὁλομόναχος νά συντρίψεις ὅλα «τά ἀλλά» τῶν καθηγητῶν, τῶν φοιτητῶν, τοῦ κάθε ἀνθρώπου, καί νά μᾶς φέρεις ἑνωμένους καί ἀγαπημένους στή θεϊκή ἀγκαλιά Σου…)

 Πηγή: http://www.xfd.gr

Ανταύγειες σκύλων και... φαγητό από τους κάδους!

Η κρίση μέσα από τη σύγχρονη πραγματικότητα

          Έχουμε κρίση στην Ελλάδα; Σίγουρα και μάλιστα…τεράστια. Όπως έγραφε σε σχετικό ρεπορτάζ μεγάλη αθηναϊκή εφημερίδα( Βήμα, 27 Μαΐου 2012) η πατρίδα μας «απέχει σίγουρα παρασάγγας από τους παραδείσους της υπερβολής, σχετικά με τα κατοικίδια ζώα, δηλ. την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ». Ωστόσο, συνεχίζει η αρθρογράφος, «τα έχασα με την ποικιλία των προϊόντων περιποίησης, όταν έκλεισα ραντεβού σε κομμωτήριο κατοικιδίων στο κέντρο της Αθήνας. Ειδικά σαμπουάν ανάλογα με την τρίχα, γαλακτώματα σώματος, μάσκες…προσώπου, προϊόντα λασποθεραπείας και θεραπείας με φύκια, ειδικές βούρτσες, κρέμες για τόνωση του χρώματος, προϊόντα αρωματοθεραπείας και ο κατάλογος δεν έχει τέλος (…). Η γενική ιδιοκτήτρια του κομμωτηρίου  εκείνη την ώρα έκανε ροζ ανταύγειες σε ένα σκυλί. Μετά θα ακολουθούσε πεντικιούρ με σχεδιάκια…». Και όπως μας πληροφορεί η αρθρογράφος στη συνέχεια, «στη χώρα μας έχουν τοποθετηθεί σιδεράκια ώστε να ισιώνουν τα δόντια κατοικιδίου που έπαιρνε μέρος σε εκθέσεις…».

          Τώρα αν κι εσείς έχετε δει τόσους και τόσους ανθρώπους τελευταία, ημεδαπούς και αλλοδαπούς να ψάχνουν στα σκουπίδια για ένα κομμάτι ψωμί, δεν μπορεί παρά να συνειδητοποιείτε ότι μαστιζόμαστε από βαθύτατη κρίση. Κρίση ηθική. Κρίση πνευματική. Κρίση αδυναμίας ιεραρχίας αξιών. Κρίση που δεν υπερβαίνεται με δανεισμούς και οικονομικές διευθετήσεις, αλλά μονάχα με την προσωπική μας μετάνοια.

          Πώς καταντήσαμε, αλήθεια, σαν έθνος;

Πηγή: «Η Δράση μας», τ. 502

Μετά τον ποιητή και τον άγιο...

     Φοβάμαι την εποχή που ο κόσμος δεν θα έχει πια να δώσει ποιητές και αγίους.

       Φοβάμαι, γιατί οι άνθρωποι της εποχής εκείνης δεν θα έχουν κανέναν να τους θυμίσει από πού κατάγονται, και κανέναν να τους πει για πού προορίζονται.

       Η φύση δεν θα βρίσκει πλέον ευαίσθητο χέρι να την ψηλαφήσει, ούτε τάφους αγίων για να στολίσει.

          Τα βρέφη θα στέκουν χωρίς κανέναν να θαυμάζει στα μάτια τους την αθωότητα της ομορφιάς και την ομορφιά της αθωότητας.

          Κανείς δεν θα παρηγορεί την αίσθηση του μάταιου με την ελπίδα της αθανασίας και με την προσδοκία της ανάστασης.

          Φοβάμαι, γιατί μετά τον τελευταίο ποιητή η πλάση δεν θα έχει πλέον διερμηνέα και -κυρίως – γιατί δεν θα έχει πλέον φίλους.

Πηγή: Ορφέας, « Η Δράση μας» τ. 525