Ίησοῦ !

Αγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Ίησοῦ, πού εἶσαι ἡ καταπληκτική καί ὑπέρκαλη ὡραιότης, σέ δοξολογῶ, γιατί ἔχεις συγχρόνως θέληση καί δύναμη εὐεργετική. `

Ίησοῦ, πού εἶσαι ἡ ἀληθινή ὁδός, ή πεντακάθαρη ἀλήθεια καί ή εὐτυχισμένη ζωή, σ΄εὐχαριστῶ γιατί μέ ὀδήγησες στό Φῶς τῶν θείων καί ζωοπαρόχων λόγων σου.

Ίησοῦ πού ἀνοίγεις τήν καρδιά σου σ΄αὐτούς πού χτυπούν, μέ λύπη μου, σοῦ λέω ὅτι ποτέ δέν ἄνοιξα τήν καρδιά μου νά μπεῖς μέσα.

Ίησοῦ, πού καθάρισες μ΄ἔνα σου λόγο τούς δέκα λεπρούς, σοῦ λέω ὅτι καί έγώ εἶμαι λεπρός καί ἔχω άνάγκη νά καθαριστῶ, ξεχωριστά μάλιστα ἀπ΄τά κρυφά ἀμαρτήματά μου.

Ίησοῦ, ἐσύ πού τήν ἁμαρτωλή γυναίκα τήν μετέπλασες σέ ἁγνή παρθένο, προφύλαξέ με ἀπό τό ἁμάρτημα αύτό.

Ίησοῦ, πού βαφτίστηκες στά νερά τοῦ Ίορδάνη, δός μου δάκρυα μετανοίας γιά νά πλύνω τίς ἁμαρτίες μου.

Ίησοῦ, πού εἶσαι ἡ ζωοποιός καί γλυκύτατη ζεστασιά, ζέστανέ με τόν ψυχραθέντα.

Μην αγανακτείς !

Άγ.Δημήτριος Ροστώφ

Μην αγανακτής που τα πράγματα δεν έρχονται πάντοτε όπως τα θέλεις εσύ στη ζωή σου. Δεν είναι δυνατόν, αλλά και συμφέρον σου δεν είναι, να γίνωνται όλα κατά τη σκέψι σου, κατά την επιθυμία σου, κατά το θέλημά σου. Η σκέψις σου πολύ συχνά είναι πλανεμένη, η επιθυμία σου εμπαθής, το θέλημά σου ολότελα εγωιστικό. Και ο παντογνώστης Θεός φυσικά το γνωρίζει αυτό, έστω κι αν εσύ δεν το συνειδητοποιής. Γι' αυτό και δεν επιτρέπει να εκπληρώνονται πάντα οι επιθυμίες σου, για να μη βλαφθή η ψυχή σου, ο πιο πολύτιμος θησαυρός που διαθέτεις. «Τί γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή;» (Ματθ. 16. 26).
Άφησε λοιπόν τον εαυτό σου στα χέρια του Θεού, εγκατάλειψέ τον στην πανάγαθη βούλησί Του. Έγινε κάτι όπως το ήθελες; Ευχαρίστησέ Τον. Δεν έγινε; Δόξασέ Τον. Τίποτε δεν σου είναι αναγκαίο, εφ' όσον δεν σου το δίνει ο Θεός. Τίποτε, εκτός από ένα: να μην αποξενωθής από Εκείνον και τη χάρι Του. Γι΄ αυτό «επίρριψον επί Κύριον την μέριμνάν σου, και αυτός σε διαθρέψει· ου δώσει εις τον αιώνα σάλον τω δικαίω» (Ψαλμ. 54. 23).

Κατάργηση σταυρού από την σημαία

Χρειάζονται σχόλια ;

Η ιστορία ενός μολυβιού

Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε:

- Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;
Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:

- Όντως γράφω για σένα, Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.

Το παιδί, περίεργο, κοίταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.

- Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!
- Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.

Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα Χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε "Θεό" και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.

Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάς να γράφεις και να χρησιμοποιείς την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβήνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.

Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει. Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.

Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης.

Η.Ρ.

Περιήγηση στα Ιωάννινα

Φωτογραφίες : Τ.Σ.

Ομιλία Πατρών κ.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ στην συναυλία υπέρ της ανέγερσης ΞΕΝΩΝΑ

«Ὑπάρχει μιά πολύ μεγάλη ἀρετή. Εἶναι ἡ κρηπίς, ἡ βάσις δηλαδή ὅλων τῶν ἄλλων ἀρετῶν. Τόσο γνωστή σέ ὅλους μας, ἀλλά καί τόσο ἄγνωστη. Τήν προφέρουμε συχνά πυκνά μέ τά χείλη μας, ὅμως σπάνια ἐκφράζει τό περιεχόμενο τῆς καρδιᾶς μας. Τήν ὕμνησαν ποιηταί καί τήν τίμησαν πεζογράφοι, τήν ὑπηρέτησαν κάποιοι αὐτοθυσιαστικά. Ἐπειδή ὅμως σημαίνει τήν ἔξοδο ἀπό τόν ἑαυτό μας γιά νά ζήσῃ ὁ ἄλλος, δύσκολα τήν κάνωμε, οἱ πολλοί, τῆς ζωῆς μας ὑπόθεση. Καί ὅμως εἶναι τό κλειδί πού μᾶς ἀνοίγει τήν πύλη τῆς ἀδιαπτώτου χαρᾶς, τῆς ἀληθινῆς κοινωνίας, τῆς οὐσιαστικῆς εὐτυχίας, τῆς πραγματικῆς ἐλευθερίας.

Τήν λένε «ΑΓΑΠΗ». Γλυκύ ὄνομα καί ἄκουσμα. Σέ κάποιες ἐποχές οἱ ἄνθρωποι δέν τήν εἶχαν ἀκούσει κἄν. Δέν γνώριζαν τίποτα γι’ αὐτήν. Ἄκουαν περί φιλίας καί φιλότητος καί στά πλαίσια αὐτῆς τῆς καταστάσεως περνοῦσαν τήν ζωή τους μέσα στήν πεζότητα καί τήν μοναξιά. Ἦλθε, ὅμως, ὁ ἄγνωστος μά τόσο ἐπιθυμητός. Ἐκεῖνος πού λαχταροῦσε ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη, ὁ κόσμος ὁλόκληρος. Ἧλθε – Σαρκώθηκε - ἡ «ΑΓΑΠΗ». Ὁ πόθος τῶν ἀνθρώπων γιά λύτρωση, παρεβίασε τοῦ Οὐρανοῦ τίς πύλες καί ἡ «Ἀγάπη» κατῆλθε. Ἀνέβη στό Σταυρό, θυσιάστηκε γιά μᾶς καί ἀναστήθηκε. «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί», θά μᾶς εἴπῃ ὁ Εὐαγγελιστής τῆς ἀγάπης, ὁ ἠγαπημένος Μαθητής, Ἰωάννης ὁ Θεολόγος. Ὡς ἱερά παρακαταθήκη, ὁ Κύριος, μᾶς ἄφησε τόν λόγο Του, τήν ἐντολή του, «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» καί ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης τήν προτροπή του, «Τεκνία ἀγαπᾶτε ἀλλήλους».

Ἀδελφοί μου, ὁ δρόμος γιά τόν οὐρανό, περνάει ἀπό τήν γῆ, ἀπό τά πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν μας τῶν ἐλαχίστων, οἱ ὁποῖοι ἀπλώνουν τό χέρι τους γιά νά πιάσουν τό δικό μας. Τούς στέλνει ὁ Θεός, γιά νά γίνουν εὐεργέτες μας, ὅπως λέγει χαρακτηριστικά ὁ Ἅγιος Ἱωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἡ προσφορά ἀγάπης πρός τούς ἐνδεεῖς, λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος μᾶς ἐξαφαλίζει τόν οὐρανόν. «Ἔχεις ὀβολόν; ἀγόρασον τόν οὐρανόν˙ οὐχ ὅτι εὔωνος ὁ οὐρανός, ἀλλ’ ὅτι φιλάνθρωπος ὁ Δεσπότης....». Δηλαδή «Ἔχεις μιά πεντάρα (λίγα χρήματα) ἀγόρασε τόν οὐρανό. Ὄχι ἐπειδή εἶναι φτηνός ὁ οὐρανός, ἀλλ’ ἐπειδή εἶναι φιλάνθρωπος ὁ Δεσπότης...». ( Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου, περί Μετανοίας, ὁμιλ. Γ΄ ΕΠΕ 30,142).

Μέσα ἀπό τήν προσφορά ἀγάπης πρός τούς ἀδελφούς μας, προσφέρουμε στόν ἴδιο τόν Θεό, ἤ μᾶλλον ἐξασφαλίζουμε τόν Παράδεισο, τήν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Σήμερα, δυστυχῶς, ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν ἐψύγη. Δέν θά ἦτο ὑπερβολή νά εἴπωμε, ὅτι ἡ ἀγάπη πῆρε διαζύγιο ἀπό τήν δύναμη. Ὅποιος ἀγαπάει δέν ἐχῃ ἴσως τήν ὑλική δύναμη νά βοηθήσῃ. Ὅποιος ἔχει τήν ὑλική δύναμη, πολλάκις, δέν θέλει νά προσφέρῃ.

Ὅμως ὑπάρχει ἡ δύναμη τῆς ψυχῆς, ἡ προσευχή, ἡ καρδιά, πού ξεπερνάει ὅλα τά ἐμπόδια, γκρεμίζει βουνά καί νικάει τά κύματα, γιά νά συναντήσῃ τόν ἀγαπώμενο, τόν συνάνθρωπο τόν ἀδελφό, ὅποιος καί ἄν εἶναι αὐτός.

Ἡ τοπική μας Ἐκκλησία, εὐαισθητοποιημένη στόν συγκεκριμένο τομέα (καί βέβαια δέν θά μποροῦσε νά εἶναι διαφορετικά), ἀφοῦ αὐτή εἶναι ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ, προσφέρει ἀγάπη καί θαλπωρή σέ κάθε ἄνθρωπο καί εἰδικά στούς ἐν ἀνάγκαις καί θλίψεσιν ὄντας ἀδελφούς ἡμῶν, εἴτε εἶναι πατρινοί, εἴτε κατάγονται ἀπό ἄλλα μέρη.

Ὁ «ΞΕΝΩΝΑΣ» τόν ὁποῖο ἔχουμε ὁραματισθῆ εἶναι ἕνας στόχος μας μεγαλόπνοος, πού ἀπαιτεῖ καί κόπο καί μόχθο πολύ. Σ’ αὐτό τόν χῶρο, στό Κάτω Καστρίτσι, κοντά στό Γενικό Πανεπιστημιακό Νοσοκομεῖο Πατρῶν «Παναγία ἡ Βοήθεια», θά προσφέρουμε τό ἐλάχιστο πού δυνάμεθα σέ ὅποιους ἀδελφούς μας, ἐμπεριστάτους καί ἐνδεεῖς ἔρχονται στόν τόπο μας ἀπό ἄλλα μέρη τῆς Πατρίδος μας, γιά νά βροῦν θεραπεία στά μεγάλα Νοσηλευτικά Ἱδρύματα τῆς πόλεως μας. Θά παρέχῃ στέγη σέ ὅσους συνοδεύουν τούς ἀσθενεῖς καί δέν δύνανται νά ἀνταποκριθοῦν στίς ἀπαιτήσεις καί τά ἔξοδα διαμονῆς τους στήν Πάτρα.

Ἡ σημερινή ἐκδήλωση εἶναι ἔκφραση συμπαραστάσεως στόν ἀγῶνα τοῦ Ἐπισκόπου καί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως γιά ἀνακούφιση τοῦ πόνου τῶν συνανθρώπων μας.

Γνωρίζω, ὅτι τό κάθε ἔργο ἔχει ἀνάγκη συλλογικῆς προσπαθείας καί ἐργασίας. Μόνος του κάποιος, ἐλάχιστα πράγματα μπορῇ νά ἐπιτύχῃ. Ὅλοι μαζί ἀγωνιζόμαστε γιά τό χτίσιμο αὐτῆς τῆς κοινωνίας, ἐν ἀγάπῃ.

Γνωρίζω ὅτι ζοῦμε σέ πολύ δύσκολες ἐποχές. Ἡ πατρίδα μας διέρχεται μεγάλη πνευματική καί οἰκονομική κρίση. Ὅμως τό ἔναυσμα τοῦ ἡρωισμοῦ εἶναι ἡ δυσχέρεια. Στίς δύσκολες περιόδους γράφτηκαν οἱ ἡρωικώτερες καί λαμπρότερες σελίδες στόν τόπο μας καί πραγματοποιήθηκαν τά σπουδαιότερα ἔργα. Γιατί, ὅπως ἀνέφερα παραπάνω, τό κάθε ἐπίτευγμα εἶναι πρωτίστως ὑπόθεσις πνευματική. Εἶναι κατάθεση ψυχῆς.

Ἕνας ποιητής ἔλεγε: «Ἕκαστος ἐπιτυγχάνει ὅ,τι ζητεῖ ἀρκεῖ νά τό θέλει ὁλοψύχως». Καί μεῖς ὁλόψυχα τό θέλομε αὐτό τό ἔργο καί τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, θά τά καταφέρωμε.

Ὁ «ΞΕΝΩΝΑΣ» θά εἶναι τό ἔργο ὅλων μας. Ὅλης τῆς Πάτρας. Θά κτισθῇ μέ τήν ἀγάπη μας, τήν προσευχή μας καί τήν ἴδια τήν καρδιά μας. Μέ τό αἷμα μας καί τό δάκρυ μας.

Ἡ ἀποψινή Συναυλία εἶναι προσφορά ἀγάπης 13 νέων ἀνθρώπων, καταξιωμένων σολίστ ἀπό διάφορες χῶρες, οἱ ὁποῖοι, ἄκουσαν γιά μᾶς καί γιά τόν ἀγῶνα μας καί ἔρχονται κοντά μας, χωρίς κανένα δικό τους ὄφελος, ἀλλά γιά νά ποῦν μέ τόν δικό τους τρόπο, μέ τό τραγούδι τους καί μέ τό μουσικό ὄργανο πού κρατοῦν στά χέρια τους, τό μαντολίνο, τό: «εἴμαστε κοντά σας, προχωρεῖστε». Ἡ ἀγάπη εἶναι τό τραγούδι τῆς ψυχῆς. Ὅποιος ἀγαπάει χαίρετε. Ἐκφράζεται μέ κάθε τρόπο ἀκόμα καί μέ τήν τέχνη, πού εἶναι ὑπόθεση βαθειά ἐσωτερική. Τούς εὐχαριστῶ πολύ καί εὔχομαι ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου νά τούς συνοδεύῃ ὁ Θεός σέ κάθε τους βῆμα.

Ἀκόμη, ἐκ βαθέων ἐκφράζω τίς θερμότατες εὐχαριστίες μου πρός ὅλους, ὅσοι συνετέλεσαν στό νά φτάσουμε στήν σημερινή ἡμέρα, ἀλλά καί ἐκείνους πού μᾶς βοηθοῦν σέ κάθε φιλάνθρωπη καί ἐλεήμονα προσπάθεια μας.

Ἐνθυμοῦμαι τήν εὐλογημένη ψυχή, πού μᾶς χάρισε τό οἰκοπεδο γιά τήν ἀνέγερση τοῦ Ξενῶνα, τήν κ. Κυριακή Νάνου καί ἐκφράζω γιά μιά ἀκόμη φορά τίς εὐχαριστίες μου πρός αὐτήν.

Τόν Νομικό Σύμβουλο τῆς Μητροπόλεως κ. Ρηγᾶτο, πού κοπίασε, ὥστε νά διευθετηθοῦν ὅλες οἱ νομικές ὑποθέσεις.

Ἐπίσης μνημονεύω καί τῆς πρώτης Συναυλίας, πού ἔγινε γιά τόν Ξενῶνα ἀπό τόν Ὀργανισμό «ΠΟΡΦΥΡΑ».

Εὐχαριστῶ τόν Δῆμο Πατρέων καί τήν Ἀντιδημαρχία Πολιτισμοῦ. Τόν Ἀντιδήμαρχο Πολιτισμοῦ κ. Ἀλέξιο Σκαρμέα. Τόν Ὀργανισμό Πολιτιστικῶν καί Καλλιτεχνικῶν Ἐκδηλώσεων καί τόν Πρόεδρό του κ. Ἀνδρέα Ἀνδριόπουλο ὡς καί τόν υἱό του. Τό Τεχνικό Γραφεῖο τοῦ κ. Δημητρίου Ἀλεξάκη, τόν ἴδιο, καί ὅλο τό προσωπικό πού κοπίασασαν γιά τίς μελέτες. Τούς Ὑπευθύνους τοῦ Ἀρχαίου Ὠδείου Πατρῶν, τήν ἁρμόδια Ἀρχαιολογική Ὑπηρεσία, τούς Χορηγούς, οἱ ὁποῖοι θά ἀναφερθοῦν ὀνομαστικῶς σέ λίγο καί ὅλους ἐσᾶς Κληρικούς καί Λαϊκούς, οἱ ὁποῖοι ἔρχεσθε κάθε φορά καί ἤλθατε καί τώρα, πιστεύω ὅτι θά ἔλθετε καί στή συνέχεια, ἀρωγοί μας στήν εὐλογημένη αὐτή προσπάθεια μας.

Ἐπαναλαμβάνω ὅτι, ἕνας μόνος, δέν μπορεῖ νά κάνει πολλά πράγματα.

Ὅλοι μαζί κάνουμε θαύματα.

Ὅλοι εἴμαστε Ἐκκλησία. Κάποια στιγμή, ποιός ξέρει, μπορεῖ νά βρεθοῦμε καί μεῖς στήν ἀνάγκη νά ἁπλώσουμε τό χέρι μας καί βοήθεια νά ζητήσουμε. Ὁ Λόγος τοῦ Κυρίου εἶναι σαφής: «Ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοί ἐποιήσατε».

Σᾶς εὐχαριστῶ ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου ὅλους σας, γιά τήν βοήθειά σας, τήν παρουσία σας ἀπόψε ἐδῶ, τήν προσευχή σας καί τήν συμπαράστασή σας στό ἔργο μας.

Ὁ Θεός νά εἶναι πάντοτε μαζί σας.»

Ι.Μ.Πατρών

Η φωνή της συνειδήσεως

Μητρ.Αυγουστίνου Καντιώτου

«Δυό πράγματα με πείθουν για την ύπαρξη του Θεού· τα άστρα τ’ ουρανού και η φωνή της συνειδήσεως», λέει ο Πασκάλ.
Tι είναι όμως η συνείδησι; Eιναι η ικανότητα που κάνει τον άνθρωπο να διακρίνη το καλό από το κακό. Σε σπρώχνει στο καλό, και νιώθεις κόλαση όταν κάνης το κακό. Aυτή τη φωνή άκουγε ο Σωκράτης και ερχόταν σε αντίθεση με τους ψευτοκουλτουριάρηδες της εποχής του, τους σοφιστάς. Για τη συνείδηση μας μιλάει ο απόστολος Παύλος στο β΄ κεφ. της πρός Pωμαίους επιστολής. Oσοι ακούνε τη συνείδησή τους, ονομάζονται ευσυνείδητοι. Oσοι δεν τη λογαριάζουν, είναι ασυνείδητοι. O ασυνείδητος όμως είναι δυστυχισμένος, όπου κι αν βρίσκεται· ενώ ο ευσυνείδητος, ακόμα και μπροστά στο θάνατο, είναι ευτυχής. Oλα τα ψυχολογικά προβλήματα οφείλονται στις τύψεις της συνειδήσεως. Γι’ αυτό είναι απαραίτητη η εξομολόγηση, διότι το βάρος της αμαρτίας πιέζει φοβερά και μετά από πολλά χρόνια κι αν ακόμα κανείς δεν το ξέρει. Yπάρχουν άνθρωποι που έκαναν και δημόσια εξομολόγηση για να ησυχάσουν. O άγιος Iωάννης ο Xρυσόστομος λέει· «Kαλύτερα να σε κεντήσει σκορπιός παρά να σε κεντήσει η συνείδηση». H φωνή της συνειδήσεως οδήγησε πολλούς στην αυτοκτονία. Γι’ αυτό προσοχή· όχι απελπισία, σαν τον Iούδα, αλλά εξομολόγηση. O Nτοστογιέφσκι είπε· «Oταν εξωμολογήθηκα, παράδεισος άνθισε στην καρδιά μου». Tρέξτε λοιπόν όλα τα παιδιά στην εξομολόγηση, να νικήσετε τους πειρασμούς της αμαρτίας, για να ζήσετε όχι μόνο τον ωραίο παράδεισο της φύσεως αλλά και τον παράδεισο της ψυχής σας, του οποίου κλειδί είναι η ιερα εξομολόγηση.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ