Το αμάρτημα της φιλοδικίας

            Η φιλοδικία είναι μορφή διαταραχής των κοινωνικών σχέσεων με βαθύτερο αίτιο την έλλειψη χριστιανικής θεωρήσεως της ζωής. Η σύγχρονή ελληνική κοινωνία μαστίζεται κυριολεκτικά από το ανεπίτρεπτο αυτό φαινόμενο της έντονης φιλοδικίας.

            Καταφέραμε να ανεβάσουμε το μορφωτικό μας επίπεδο, να δημιουργήσουμε πολύ καλύτερες συνθήκες διαβίωσης σε σχέση με το παρελθόν, να κατακτήσουμε πολλές ανέσεις στην καθημερινή μας ζωή, τον έλεγχο των λόγων και των πράξεων μας, με αποτέλεσμα τν εύκολη προσγείωση μας σε αντιδικίες και δικαστήρια.

            Φταίνε, λένε, μερικοί, οι έντονες πιέσεις και το άγχος της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας, φταίει, λένε άλλοι, η έλλειψη αγωγής και παιδείας. Τα αποτελέσματα όμως της έντονης φιλοδικίας είναι μεγάλη αύξηση των προσφυγών στη δικαιοσύνη, η αδυναμία των δικαστηρίων να καλύψουν έγκαιρα το μεγάλο όγκο υποθέσεων, η υπερφόρτωση των ανεπαρκών φυλακών και βέβαια η ψυχολογική κι οικονομική επιβάρυνση διαδίκων με σύγχρονη διαταραχή της κοινωνικής συνοχής.

            Η θέση της Εκκλησίας απέναντι στο φαινόμενο της φιλοδικίας, όπως εκφράστηκε από τον Απ. Παύλο, είναι ξεκάθαρη.

            Ο Απ. Παύλος στην πρώτη προς Κορινθίους επιστολή του γράφει προς τους χριστιανούς: « Επιτρέπεται αδελφός χριστιανός να εμπλέκεται με άλλο αδελφό σε δίκες και δικαστήρια και η εκδίκαση της διαφοράς ους να γίνεται από δικαστές απίστους- κοσμικούς. Και μόνο το να έχετε δικαστικές διαφορές ο ένας με τον άλλο αποτελεί οπωσδήποτε ηθική σας έλλειψη. Γιατί δεν προτιμάτε το αδικείσθε; Γιατί δεν προτιμάτε να ζημιωθείτε αντί να ξεκινήσετε δίκες;»

            Ο Ισίδωρος Πηλουσιώτης σε επιστολή του αναφέρει τα λόγια του Κυρίου, που είπε, ότι « εγώ σας χαρίζω τη δικιά μου ειρήνη, την πραγματική ειρήνη, που καμαρώνει για τη δικαιοσύνη και την ευσέβεια».

            Δ. Τσιβιλίδη, δ. Θεολογίας

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Ευαγγέλιο: Ματθ. 8, 28-9,1

Η ΕΠΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΗΡΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ

            Τα περισσότερα θαύματα που επιτέλεσε ο Χριστός προέρχονταν κατόπιν αιτήσεως των ενδιαφερομένων αφού προηγουμένως είχε διερευνήσει την πίστη τους. Υπήρξαν όμως και θαύματα τα οποία επεδίωξε να πραγματοποιήσει ο ίδιος. Λ. χ. η ανάσταση του υιού της χήρας της Ναίν έγινε από τον Κύριο χωρίς να το ζητήσει η ίδια η μητέρα του νέου. Έκανε το θαύμα επειδή την σπλαχνίσθηκε. « και ιδών αυτήν εσπλαχνίσθη επ΄ αυτή». Το ίδιο συνέβη και με το θαύμα των δύο δαιμονισμένων. « Ήλθε εις την χώραν των Γεργεσηνών», επειδή οι δαιμονιζόμενοι ήταν εγκαταλελειμμένοι απ΄ όλους τους ανθρώπους, συγγενείς και μη, γι΄ αυτό και ο Κύριος ο ίδιος ενδιαφέρθηκε γι΄αυτούς και τους λύτρωσε από τη δυναστεία των πονηρών πνευμάτων.

            Ο ευαγγελιστής Ματθαίος μας λέγει πως δύο ήσαν οι δαιμονιζόμενοι που συνάντησε ο Χριστός, ενώ ο Μάρκος  και ο Λουκάς μας αναφέρουν έναν. Προφανώς επέλεξαν να περιγράψουν τον ευρισκόμενο στη χαλεπότερη κατάσταση. « Τον γαρ χαλεπώτερον επιλεξάμενοι διηγούνται διηγούνται περί αυτού», τονίζει ο ερμηνευτής άγ. Θεοφύλακτος. Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα ακούσαμε  πως και οι δύο ήσαν «χαλεποί λίαν». Από τη στιγμή που οι δαίμονες έκαναν κατοικία τους δύο αυτούς ταλαίπωρους ανθρώπους, αυτοί επέλεξαν για κατάλυμα τους τα μνήματα. Ήταν γυμνοί και είχαν γίνει ο φόβος και ο τρόμος της περιοχής. Όταν ενεργούσε μέσα τους το πονηρό πνεύμα , τους έσπρωχνε να τρέχουν στις ερημιές, έκοβαν με πέτρες το σώμα τους και φώναζαν δυνατά.

            Ο διάβολος τον Αδάμ που ήταν ντυμένος με τη χάρη του Θεού, τον έντυσε με τα ρούχα της αισχύνης  κι αυτούς που ήταν ντυμένοι με ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τους γύμνωσε. Μάλιστα στον ένα ρώτησε ο Κύριος ποιο είναι το όνομα του κι αυτός απάντησε «λεγεών όνομα μοι, ότι πολλοί έσμεν». Η ρωμαϊκή λεγεώνα ήταν επίλεκτο σώμα στρατιωτών. Το ίδιο ήταν και οι δαίμονες που κρυβόντουσαν μέσα στον δαιμονόπληκτο άνδρα. Ήταν οι απηνέστεροι των πονηρών πνευμάτων και πολλοί πονηροί.. Μέσα λοιπόν στους ανθρώπους αυτούς υπήρχε τεράστια δαιμονική δύναμη που τους ταλαιπωρούσε πολύ.

            Οι δαίμονες πρώτα ομολόγησαν την έχθρα τους εναντίον του Χριστού, « τι εμοί και σοι, υιέ του Θεού; Ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς;». Ο λόγος αυτός δείχνει την απροσμέτρητη διαφορά μεταξύ των δαιμόνων και του Κυρίου. Ακόμη είναι μία διακήρυξη της θείας εξουσίας του Ιησού και ταυτόχρονα το αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ Αυτού και ων δαιμόνων. Η παράκληση να μην τους βασανίσει, προέρχεται από τρόμο ενός πανίσχυρου αντιπάλου, του οποίου δεν αγνοούν την τιμωρό δικαιοδοσία. Η πανίσχυρη χάρη του Κυρίου τους έκανε να φλογίζονται και να μην αντέχουν την παρουσία Του. Μετά οι δαίμονες ζήτησαν να μπουν μέσα στο κοπάδι των χοίρων. Ο Κύριος άκουσε το αίτημα τους και το επέτρεψε, με αποτέλεσμα να κρημνιστούν στη λίμνη και να πνιγούν οι χοίροι σε λίγο χρονικό διάστημα.

            Οι πατέρες λένε πως επέτρεψε στους δαίμονες  ο Κύριος να εισέλθουν στους χοίρους για πολλούς λόγους: για να διδάξει τους ανθρώπους πόσο κακοποιά ήταν τα πνεύματα που είχαν μέσα τους οι δύο αυτοί άνθρωποι. Για να πληροφορηθούμε πως παρ’ όλη ν κακουργία του ο πονηρός δεν έχει δικαιώματα ούτε στους χοίρους, εάν δεν το επιτρέψει ο Θεός. Ακόμη να μάθουμε πως , εάν δεν συγκρατούσε  τους δαίμονες η δύναμη του Χριστού, θα μας έκαναν χειρότερα απ’ ό,τι μας κάνουν. Τέλος, ο θάνατος των χοίρων φανερώνει πως εξήλθαν οι δαίμονες από τους ανθρώπους  και ότι θεραπεύτηκαν.

            Στην « Κυριακή προσευχή» παρακαλούμε το Θεό να μας απαλλάξει από την ενέργεια του διαβόλου. Επίσης με το να συμπεριλάβει η Εκκλησία μας και τις περικοπές των δαιμονιζόμενων στα κυριακάτικα αναγνώσματα, δείχνει τον κίνδυνο που διατρέχουμε από τα πονηρά πνεύματα, που δεν είναι αφηρημένες ιδέες του κακού, αλλά παμπόνηρα πνεύματα που απεργάζονται τν καταστροφή του ανθρώπου.

            Μπορεί οι περισσότεροι να μην έχουμε  καταληφθεί από πονηρή ενέργεια, αλλά τα διάφορα πάθη μας καλλιεργούμενα υπό του πονηρού μας ταλαιπωρούν πάρα πολύ και μας κάνουν να έχουμε « δαιμονώσα» ψυχή. Ο ακόλαστος, ο φιλάργυρος, ο θυμώδης, ο αιρετικός, ο υπερήφανος πειράζονται υπό του πονηρού.

            Αφού ο Χριστός ήλθε να καταλύσει το κράτος του διαβόλου, αξίζει να Τον αγαπήσουμε και να δημιουργήσουμε στενές σχέσεις μαζί Του, για να γλυτώσουμε από τις παγίδες του πονηρού.

( ΙΩΗΛ, Μητροπολίτη Εδδέσης και Πέλλης)

Ονειρεύομαι…

 

                        Ονειρεύτηκα….

                        Τα γράμματα, τα φωνήεντα και τα σύμφωνα, όταν

                        Αποφάσισαν να σπάσουν τη μοναξιά τους και το

                        Ένα να έλθει κοντά στο άλλο. Όταν από

                         Γράμματα έγιναν λέξεις.

                         Ονειρεύτηκα……..

                         Το α, το γ, το π,, το η όταν έγιναν ΑΓΑΠΗ, το χ, το

                        Α, το ρ όταν έγιναν Χαρά, το ε, το ι, το β, το λ, το ο όταν

                        Έγιναν ΒΙΒΛΙΟ….

                        Όλα τα γράμματα που έγιναν λέξεις, νοήματα και

                        Έδωσαν ζωή στην ζωή μας.

                        Ονειρεύομαι…

                        Όλους εμάς, εμένα και σας, που λέμε τις λέξεις

                        Αυτές μια μέρα, που θα τις προσφέρουμε δίνοντας

                        Μέσα απ’ αυτές υπόσταση στη ζωή μας, με πάθος

                        Για δημιουργία και συνάντηση του ενός στο πρό-

                        σωπο του άλλου.

                        («Πειραϊκή Εκκλησία τ. 125)

Επιτέλους, ας γίνει πραγαμτικότητα!

            Η Δ. Ι. Σ. ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΓΙΑ ΤΟ «ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ»

           

Την ανέγερση μεγάλου Συνοδικού Πνευματικού Κέντρου βυζαντινής παραδόσεως με μεγαλοπρεπή Καθεδρικό Ναό, αφιερωμένο στο Σωτήρα Χριστό, μάλιστα εις εκπλήρωσιν του τάματος του Έθνους, με χρονικό ορίζοντα αποπερατώσεως του έργου το έτος 2021, δηλ. διακόσια χρόνια μετά την εθνικά παλιγγενεσία….», αποφάσισε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, στις 8 Ιουνίου 2012.

            Η σχετική απόφαση αναφέρει:

            «…Κατόπιν υποβληθέντων αιτημάτων πλειάδος σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών της Εκκλησίας  της Ελλάδος, η Ιερά Σύνοδος, σταθμίσασα τις πνευματικές ανάγκες του ορθοδόξου Ελληνικού Λαού, όπως και το γεγονός ότι όλες σχεδόν οι ορθόδοξες Εκκλησίες (Αλβανίας στα Τίρανα, Σερβίας στο Βελιγράδι, Ρουμανίας στο Βουκουρέστι, Ρωσίας στη Μόσχα, Γεωργίας στην Τιφλίδα κ.λ.π.),κατά την παρελθούσα δεκαετία και εν μέσω δυσμενεστάτων οικονομικών και κοινωνικών προϋποθέσεων και όρων, έχουν ανεγείρει υπό μορφή τάματος περικαλλείς  Καθεδρικούς Ναούς  με εντυπωσιακές οικοδομικές εγκαταστάσεις, Πνευματικά Κέντρα, Γραφεία κ. λ. π. , αποφάσισε την ανέγερση μεγάλου Συνοδικού Πνευματικού Κέντρου βυζαντινής παραδόσεως, με μεγαλοπρεπή Καθεδρικό Ναό, αφιερωμένο στο Σωτήρα Χριστό, μάλιστα εις εκπλήρωσιν του Τάματος του Έθνους, με χρονικό ορίζοντα αποπερατώσεως του έργου το έτος 202, δηλ. διακόσια χρόνια μετά την εθνική παλιγγενεσία..».  

            (Εφημερίδα « ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ», 21-6-202)

Το υπερωκεάνιο του Θεού

Κάποτε ένας ναυτικός βρέθηκε ναυαγός σ’ ένα ακατοίκητο τροπικό νησί μόνος κι έρημος. Με πολλούς κόπους, χωρίς εργαλεία, εργαζόμενος μόνο με τα χέρια του, κατάφερε να φτιάξει μια ξύλινη καλύβα για να μπορέσει να προστατευτεί κατά την περίοδο των βροχών. Πράγματι είχε μόλις τελειώσει την καλύβα όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα. Όμως την δεύτερη κιόλας μέρα ένας κεραυνός έκαψε την καλύβα του και την έκανε στάχτη. Ο ναυαγός, που πρώτα δόξαζε το Θεό για τη σωτηρία του, τώρα αναλύθηκε σε δάκρυα.«Γιατί Θεέ μου», άρχισε να λέει και να παραπονιέται για την καταστροφή.Κι ενώ η απελπισία πλημμύριζε την καρδιά του άκουσε από το πέλαγος το σφύριγμα ενός μεγάλου πλοίου. Σε λίγο μια βάρκα ήταν στην παραλία. «Πώς με βρήκατε σε τούτη την ερημιά;» τους ρώτησε. «Είδαμε, του είπαν, το σινιάλο του καπνού απ’ την φωτιά που άναψες»!

Όταν βλέπεις τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τα έργα σου κάποιες φορές να γίνονται στάχτη κι αποκαΐδια, μην απελπίζεσαι.Περίμενε και θα προβάλει ανέλπιστα το υπερωκεάνιο του Θεού. Γιατί στ’ αλήθεια: 

«Τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» (Ρωμ. 8, 28).

Χερουβικο Φωκαεα ηχος τεταρτος - αγια - Φιρφιρης

Ν.εανία.Σ

ΓΙΑ ΣΑΣ ΚΛΑΙΩ

 ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ

Γιατί κλαις, πάτερ Παίσιε; Σε πονάει κάτι;

 Όχι αγαπητέ μου. Επειδή εσείς δεν κλαίτε, κλαίω εγώ φια σας, διότι είναι πολύ δύσκολο να φθάσει κανείς στον παράδεισο. Ώ πόση αγωνία, πόση δυσκολία και φόβο έχει τότε η ψυχή! Και, εάν δεν κλάψεις εσύ για τον εαυτό σου εδώ, ποιος θα κλάψει τότε εκεί μετά θάνατον; Διότι μόνο αυτός που έχει πόνο στην καρδιά και έχει καθαρή συνείδηση, ημπορεί να κλάψει. Βλέπεις πως περνάει ο καιρός! Αλλοίμονο, αλλοίμονο, μην αφήνετε να περνάει ο καιρός ανώφελα, διότι δεν θα τον βρείτε πάλι. Ό,τι μπορείτε κάνετε σήμερα και μην αφήνετε για αύριο, διότι δεν γνωρίζετε, αν αύριο θα ξημερώσετε.

Εάν ημπορείς και δεν το κάνεις, έχεις μεγάλη αμαρτία και από τα μάτια του Θεού τίποτε δεν ημπορεί να κρυφθεί…. Ό,τιδήποτε κάνεις, εξέτασε τον σκοπό για τον οποίο το κάνεις. Επιθυμείς να αρέσεις στον Θεό ή στους ανθρώπους; Έχε στο νου σου ότι είναι πολύ ακριβός ο παράδεισος και πολύ δύσκολα φθάνει κάποιος εκεί! Φρόντισε πολύ για την ψυχή σου, διότι θ’ απολογηθείς για κάθε έργο και κάθε λογισμό σου. Δεν μας βοηθούν τα χρόνια αλλά τα έργα, αγαπητέ μου.

« Ορθόδ.Κυψέλη»