Πέμπτη 14 Αυγούστου 2014

Καθυστέρησαν φέτος τα φιδάκια της Παναγίας στην Κεφαλονιά!





Γράφει η  Εύα Παπαδάτου

Χαρμόσυνα χτύπησαν οι καμπάνες των ναών της Κεφαλλονιάς, όταν επιτέλους εμφανίστηκε, με πέντε 24ωρα καθυστέρηση, ένα από τα «φιδάκια της Παναγιάς»!
Οι Κεφαλλονίτες, αλλά και οι ανά την Ελλάδα πιστοί, είχαν αναστατωθεί, καθώς τα φιδάκια που συμβολίζουν τη καλοτυχία του νησιού και εμφανίζονται μετά τη γιορτή του Σωτήρος, στις 6 Αυγούστου, φέτος δεν παρουσιάστηκαν στην... ώρα τους.
Εδώ και πολλά χρόνια στα χωριά Μαρκόπουλο και Αργίνια τα μικρά ερπετά βγαίνουν από τις φωλιές τους και κυκλοφορούν ανάμεσα στον κόσμο μέχρι την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου, οπότε χάνονται ξανά για έναν ολόκληρο χρόνο.
Τα φιδάκια έχουν ένα μαύρο σημάδι σε σχήμα σταυρού στο κεφάλι τους και θεωρούνται ιερά από τους πιστούς της Ορθοδοξίας, ενώ, σύμφωνα με την παράδοση, η εμφάνισή τους σηματοδοτεί την καλοτυχία και καταδεικνύει την παρουσία της Παναγίας.
Οι κάτοικοι τα μαζεύουν από τους δρόμους για να μην ποδοπατηθούν, τα βάζουν σε βάζα και τα πηγαίνουν στην εκκλησία.
Ωστόσο δεν ήταν λίγοι εκείνοι που συνέδεσαν το γεγονός της μη έγκαιρης εμφάνισης των φιδιών με τους μεγάλους σεισμούς που συντάραξαν το νησί τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο. Κάποιοι άλλοι θυμήθηκαν ότι δεν είχαν εμφανιστεί το 1953, όταν η Κεφαλλονιά είχε ισοπεδωθεί από ισχυρότατες σεισμικές δονήσεις, αλλά και το 1940, στην κήρυξη του πολέμου.
Το φαινόμενο όμως είχε ξανασυμβεί το 1987 και το 2005, δίχως να συνοδευτεί από κάποια φυσική καταστροφή ή άλλο κακό.
Μιλώντας στην «Espresso» ο αρχιμανδρίτης Φώτιος Γαβριελάτος, ιεροκήρυκας της Μητρόπολης Κεφαλληνίας, τόνισε ότι η κεφαλληνιακή ομήγυρη ήταν τρομοκρατημένη, γιατί οι πιστοί συνέδεσαν το γεγονός της μη εμφάνισης των φιδιών με κακά γεγονότα, όπως οι καταστροφικοί σεισμοί πριν από 61 χρόνια και ο ελληνοϊταλικός πόλεμος:

Ανησυχία
«Η μη εμφάνισή τους τη συγκεκριμένη μέρα, δηλαδή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, που είναι στις 6 Αυγούστου, αλλά ούτε την επόμενη ή τη μεθεπόμενη μέρα, προκάλεσε τεράστια ανησυχία όχι μόνο στα χωριά αλλά και σε ολόκληρη την Κεφαλλονιά. Βομβαρδιστήκαμε με τηλεφωνήματα πιστών από όλη την Ελλάδα, που ρωτούσαν γιατί δεν βγήκαν τα φίδια, πότε θα βγουν κ.λπ.
»Κάναμε λιτανείες και δεήσεις την περασμένη Παρασκευή στο σημείο όπου βγαίνουν και, δόξα τω Θεώ, τα ξημερώματα της Δευτέρας έκανε την εμφάνισή του ένα από αυτά. Ευελπιστούμε να βγουν και τα υπόλοιπα, αν και δεν είναι συγκεκριμένος ο αριθμός τους. Πέρυσι βγήκαν μόνο πέντε. Η τοπική κοινωνία πάντως θεωρεί πως όσα περισσότερα βγαίνουν τόσο καλός, γόνιμος και παραγωγικός θα είναι ο χρόνος που έρχεται και πως με αυτόν τον τρόπο -σύμφωνα με το λαϊκό αίσθημα- η Παναγία ευλογεί τη σοδειά και το νησί».
Οταν έγινε γνωστή η είδηση της εμφάνισης του πρώτου φιδιού, οι καμπάνες του Ιερού Ναού Παναγίας Φιδούς χτύπησαν χαρμόσυνα, ενώ το απόγευμα της Δευτέρας τελέστηκε ιερά παράκληση στον Ιερό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Αργινίων. Ο πατέρας Φώτιος τόνισε πως η Εκκλησία αποδίδει την εμφάνιση των φιδιών σε θαύμα και ως δείγμα της παρουσίας της Μεγαλόχαρης:
«Ο λαός, αν δει έστω κι ένα φιδάκι αυτές τις ημέρες, θεωρεί πως η Παναγία δεν μας έχει εγκαταλείψει και πως είναι πανταχού παρούσα. Στις 15 Αυγούστου το βράδυ τελείται η τελευταία παράκληση στο προσκύνημα της Παναγίας στο Μαρκόπουλο και έπειτα αφήνουμε τα φιδάκια ελεύθερα στις παρυφές του παλιού καμπαναριού. Αυτά επιστρέφουν και δεν γνωρίζουμε πού πάνε και τι κάνουν για τον υπόλοιπο χρόνο».
Ο ίδιος ανέφερε ότι πολύς κόσμος και δεκάδες γκρουπ από κάθε γωνιά της Ελλάδας και το εξωτερικό επισκέπτονται κάθε χρόνο το νησί για να δουν αυτό το θαύμα, αλλά κι εκείνο της Παναγιάς των Κρίνων, που γίνεται στο χωριό Πάστρα, όπου οι ξεροί κλώνοι βγάζουν μπουμπούκια και ανθίζουν έπειτα από μήνες που έχουν παραμείνει ξεροί».

Πηγή: http://www.romfea.gr

Μηνύματα από τον Απόστολο






ι΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Β΄ Κορ. α΄ 1-7)



3 Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς καὶ πα­τὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ πατὴρ τῶν οἰκτιρμῶν καὶ Θεὸς πάσης παρακλήσεως, 4 ὁ παρακαλῶν ἡμᾶς ἐν πά­σῃ τῇ θλίψει ἡμῶν, εἰς τὸ δύ­­νασθαι ἡμᾶς παρακαλεῖν τοὺς ἐν πάσῃ θλίψει διὰ τῆς πα­ρακλήσεως ἧς παρακα­λού­­­μεθα αὐτοὶ ὑπὸ τοῦ Θε­οῦ· 5 ὅτι καθὼς περισσεύει τὰ παθήματα τοῦ Χριστοῦ εἰς ἡμᾶς, οὕτω διὰ Χριστοῦ περισσεύει καὶ ἡ παράκλησις ἡμῶν. 

3 Ἄς εἶναι εὐλογημένος καί δοξασμένος ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος εἶναι Πατέρας τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς πρός τή θεία του φύση, ἀλλά καί Θεός του ὡς πρός τήν ἀνθρώπινη φύση του. Ἄς εἶναι δοξασμένος, διότι αὐτός εἶναι Πατέρας καί πηγή ἐλέους καί εὐσπλαχνίας, καί Θεός πού χορηγεῖ κάθε παρηγοριά. 4 Αὐτός μᾶς παρηγορεῖ σέ κάθε θλίψη μας, γιά νά μπο­ροῦμε κι ἐμεῖς μέ τήν παρηγοριά πού μᾶς δίνει ὁ Θεός νά παρηγοροῦμε τούς ἄλλους, σέ ὁποιαδήποτε θλίψη κι ἄν βρίσκονται. 5 Τόν δοξάζουμε λοιπόν καί τόν εὐχαριστοῦμε, διότι, ὅπως πάρα πολλά εἶναι τά παθήματα καί οἱ θλίψεις πού πάσχουμε σάν τόν Χριστό καί γιά τή δόξα του, ἔτσι ὑπεράφθονη εἶναι καί ἡ παρηγοριά πού δεχόμαστε διαμέσου τοῦ Χριστοῦ.

Η Παναγία, Μήτηρ της ζωής



Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ



          Τα Ευαγγέλια σκέπασαν με τη σιωπή τους όχι μόνο τη ζωή, αλλά και τον θάνατο της Παναγίας. Ό, τι γνωρίζουμε για το γεγονός του θανάτου της είναι διάφορες παραδόσεις της αρχέγονης Εκκλησίας που διατηρήθηκαν ζωντανές στη χριστιανική πίστη και ευλάβεια. Αυτό δεν πρέπει να μας παραξενεύει, αφού έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι  η Παναγία, με την ταπεινή, σιωπηλή και αθόρυβη παρουσία της, έμεινε διακριτικά στο περιθώριο της δημόσιας δράσης του Χριστού. Εξαφάνισε την ατομικότητά της, για να φανεί το φως του Χριστού. Έγινε ο προβολέας που φωτίζει το κέντρο της ζωής και την ύπαρξης μας, την αιτία και τον μοναδικό σκοπό των πάντων. Κάθε λόγος για το πρόσωπό της είναι εγκωμιαστικός και δοξολογικός  βαθύτατα θεολογικός, πυκνός και δυσερμήνευτος. Η Παναγία διέσωσε την εικόνα του Θεού μέσα στην ανθρώπινη φύση, γι’ αυτό και το πρόσωπο της είναι η πραγματική εικόνα του ανθρώπου.
          Όταν επιχειρούμε να εμβαθύνουμε με φόβο Θεού, δέος και προσευχή στο μυστήριό της, επαληθεύουμε τον λόγο του υμνωδού: «Πάντα υπέρ έννοια, πάντα υπερένδοξα». Ο θάνατός της υπερβαίνει την έννοια του θανάτου, ώστε να μην μπορεί να ονομάζεται θάνατος, αλλά «κοίμηση», «μετάσταση», «εκδημία» ή «ενδημία προς Κύριον». Αλλά κι αν ακόμη τον ονομάσουμε θάνατον, τότε είναι θάνατος ζωοφόρος, είναι η αρχή μια δεύτερης ύπαρξης, της αιώνιας. Γιατί δεν μπορεί να ονομάζονται νεκροί οι άγιοι, πόσο μάλλον η Παναγία, οι οποίοι αποτελούν τα ζωντανά μέλη του Σώματος του Χριστού, αφού η Κεφαλή και η Απαρχή τους, ο Χριστός, είναι όχι μόνο ζωντανός, αλλά και Ζωοδότης. Το βιολογικό τέλος της επίγειας ζωής της Παναγίας δεν είναι ο χωρισμός, αλλά η ένωση. Δεν προκαλεί οδύνη, αλλά χαρά, δεν είναι απελπιστική διάλυση, αλλά ελπίδα και βεβαιότητα άφθαρτης ζωής       .
Γι’ αυτό τα δάκρυα και ο δυνατός πόνος του προσωρινού θανάτου, η πικρή αίσθηση της φυσικής απουσίας των ανθρώπων που αγαπάμε, όταν φεύγουν από κοντά μας, στην περίπτωση του θανάτου της Παναγίας  μεταβάλλονται στη μεγάλη χαρά της ζωντανής παρουσίας της ανάμεσά μας, αφού γνωρίζουμε ότι «εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλειπες Θεοτόκε. Στο πρόσωπο της Παναγίας οι μεγάλοι πατέρες, θεολόγοι και υμνωδοί  της Εκκλησίας βλέπουν ό, τι πιο εκλεκτό, λαμπερό, καθαρό και όμορφο έχει να παρουσιάσει η ανθρώπινη φύση μπροστά στο Θεό. Όμως, παρόλο το μεγαλείο της αγιότητας και της θείας χάριτος που ακτινοβολεί, δεν παύει να είναι και εκείνη ένας άνθρωπος από μας. Όταν, λοιπόν, ατενίζουμε την εικόνα της, δεν ελπίζομε μόνο στον Θεό, αλλά και στον άνθρωπο   . Γιατί η μορφή της μας λέει ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο πτώσεις, πάθη, λάθη, ενοχές, αδιέξοδα και αμαρτίες. Είναι και πάλη για διόρθωση και ανακαίνιση, προσπάθεια για κάθαρση και αρετή και αγώνας για διόρθωση και τελείωση, πείνα και δίψα για αλήθεια, αγάπη και ζωή. Γι’ αυτό, ας συνειδητοποιούμε ότι ζούμε σε ένα δαιμονικό ψέμα, κάθε φορά που παραμορφώνουμε αυτό που είμαστε και ξεχνάμε αυτό που πρέπει να γίνουμε.
 
Αρχιμ.Ν.Κ.                                                                                                                                   

Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας Πατρών





Στον ιερό Ναό μας σήμερα 14, Αυγούστου 

και ώρα 6:30 μ.μ. θα ψαλλή 

ο Εσπερινός της Εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου 

καθώς και τα Εγκώμια στην Υπεραγία Θεοτόκο.