Πολυπολιτισμικότητα – Διαπολιτισμικότητα. Μιὰ ὀρθόδοξη διερεύνηση

Ἡ Ἑλλάδα, μέ τήν πρόθυμη συγκατάθεση τῶν εὐρωπαϊκῶν θεσμικῶν ὀργάνων, ἔχει δεχτεῖ καί συνεχίζει ἀκόμα νά δέχεται τά τελευταῖα 25 χρόνια στά ἐδάφη της ἕνα πρωτοφανές ἀνθρώπινο δυναμικό, μιά ἀνεξέλεγκτη εἰσροή οἰκονομικῶν κυρίως μεταναστῶν καί λαθρομεταναστῶν ἀπό διάφορες χῶρες. Ἄνθρωποι ἀπό διάφορες χῶρες, βαλκανικές, σλαβικές, ἀσιατικές, ἀπωανατολικές, μεσανατολικές καί ἄλλες χῶρες τοῦ τρίτου κόσμου, ἅρπαξαν τήν εὐκαιρία νά βρεθοῦν στήν Ἑλλάδα.Ἡ πατρίδα μας, ἡ χώρα τοῦ μοναδικοῦ πολιτισμοῦ, τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ρωμηοσύνης, ἀμήχανη στίς ἀλόγιστες ἐπιλογές τῶν πολιτικῶν της, ἄνοιξε μέ αἰσθήματα ἀγάπης, ἀνεκτικότητας καί φιλοτιμίας τήν ἀγκαλιά της, ὥστε νά ἀνακουφίσει οἰκονομικά τόν νεοαφιχθέντα αὐτόν πληθυσμό, πού ἔφθανε στά σύνορά της, πιστεύοντας ὅτι πατάει τό πόδι του σέ ἕναν ἐπίγειο παράδεισο.Ὅλο αὐτό τό ἑτερογενές πλῆθος, χωρίς νά ὑπάρχουν οἱ ἀναγκαῖες κρατικές ὑποδομές καί ἡ ἀνάλογη μεταναστευτική πολιτική, θρονιάστηκε κυρίως στίς μεγάλες πόλεις καί ἔφτασε μέχρι τίς ἐσχατιές τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας, ἀναζητώντας τόν ἐπιούσιο.

Ὡστόσο ζήσαμε, ὡς Ἕλληνες, περιστατικά αἰσχρῆς ἐκμετάλλευσης καί εὐτελισμοῦ τῆς ἀξιοπρέπειας τοῦ ἀλλοδαποῦ αὐτοῦ στοιχείου ἀπό κάποιους ἐπιτήδειους ἐργοδότες, ἀλλά καί περιστατικά πού εὔλογα δημιούργησαν ἕνα κλίμα ξενοφοβίας καί ἐπιφυλακτικότητας, γιατί οἱ μετανάστες μέ τήν παραβατική συμπεριφορά τους ἔγιναν ἡ μάστιγα, ὁ φόβος καί ὁ τρόμος, ὁ ἐφιάλτης τῶν φιλήσυχων καί φιλότιμων Ἑλλήνων πολιτῶν.Ἡ ἀλήθεια δέν φοβᾶται ποτέ τό ψέμα. Μέ στατιστικό δεδομένο ὅτι ἡ ἐθνική ὁμοιογένεια καί συνοχή τῆς Ἑλλάδας ἦταν μοναδική στήν ΕΕ, ἀφοῦ ἄγγιζε τό 98%, μποροῦμε, ἐκ τῶν ὑστέρων, νά συμπεράνουμε ὅτι τίποτε δέν ἔγινε καί δέν γίνεται τυχαῖα στό ζήτημα τῶν μεταναστῶν καί τῶν ἀλλοδαπῶν. Ἐκεῖ πάνω, δηλ. στήν εὐκαιριακή καί ἐφήμερη εἰσροή τῶν οἰκονομικῶν μεταναστῶν καί λαθρομεταναστών, πάτησαν «φίλοι» καί ἐχθροί καί ἔσπευσαν νά χαρακτηρίσουν παραπλανητικά τήν ἑλληνική κοινωνία ὅτι ἀπό μονοπολιτισμική μεταβλήθηκε αὐτομάτως πλέον σέ πολυπολιτισμική!

Ὁ ἐξαίρετος καί ἔμπειρος δημοσιογράφος ὅμως, Γιῶργος Ν. Παπαθανασόπουλος, ἔγραψε πρίν τρία χρόνια μέ τή σοφή του πένα:«Οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί ἔχουν βιώσει ἐπί αἰῶνες στό πετσί τους τήν διαβίωση ὑπό ἀπάνθρωπα καθεστῶτα ἀλλοδόξων καί ἀλλοθρήσκων καί ἔχουν ἐπιβιώσει. Ἀλλά αὐτό δέν σημαίνει ὅτι πρέπει νά ἀποδεχθοῦν τήν εἰκονική πραγματικότητα, περί λ.χ. πολυθρησκευτικῆς καί πολυπολιτισμικῆς Ἑλλάδας.»

Μέ ὑψωμένο, λοιπόν, τό φανταστικό, προκατασκευασμένο καί χωρίς ἀξιόπιστα ἐρείσματα αὐτό λάβαρο, περί πολυπολιτισμικῆς κοινωνίας καί ἀλλαγῆς τῶν δημογραφικῶν δεδομένων στήν Ἑλλάδα, ἄρχισαν καί τά σχέδια ἐφαρμογῆς προγραμμάτων τῆς ΕΕ γιά τή δῆθεν καινούρια ἑλληνική πραγματικότητα καί τόν «νέο» πολίτη, πού κατά τή γνώμη τους, πρέπει νά διαμορφώσει πολυπολιτισμική συνείδηση!

Ἔτσι, ἀφοῦ στήθηκε τό παραμύθι περί πολυπολιτισμικῆς κοινωνίας, ἡ Ἑλλάδα ἔπρεπε τώρα νά δεῖ μέ ἄλλο μάτι τόν διαχρονικό πολιτισμό της. Ξεκίνησαν τά σενάρια περί ἀμοιβαίας συνύπαρξης πολλαπλῶν πολιτισμῶν, τά σενάρια γιά τίς εὐεργετικές ἐπιδράσεις μιᾶς πολυπολιτισμικῆς κατάστασης, τά σενάρια περί σεβασμοῦ τῆς διαφορετικότητας καί γνώσης τοῦ πολιτισμοῦ τῶν ἑτεροτήτων πού διαβιοῦν στή χώρα καί ἄλλα ἠχηρά, ὥστε νά ἀποτραποῦν τυχόν φαινόμενα ρατσισμοῦ, τή στιγμή πού ἡ χώρα μας μαζί μέ τήν Ἱσπανία ἀνήκουν στίς χῶρες τῆς ΕΕ πού ἔχουν δεχτεῖ τόν μεγαλύτερο ἀριθμό μεταναστῶν.Τά εὐρωπαϊκά θεσμικά ὄργανα, χωρίς φύλλο συκῆς, μέ μοχλό πίεσης τήν προσποιητή πολυπολιτισμικότητα, καλοῦν καί πιέζουν τήν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα ὅλο καί περισσότερο γιά ἀναγνώριση ἀκόμα καί τοῦ γάμου μεταξύ ὁμόφυλων ζευγαριῶν!

Οἱ ὄψιμοι διαμορφωτές τῆς ἑλληνικῆς κοινῆς γνώμης προσπαθοῦν νά κάνουν μαθήματα στήν Ὀρθόδοξη ἑλληνική κοινωνία, τῆς ὁποίας ὁ ὑπερφυλετισμός εἶναι ἀρχή καί πράξη ἀπό τά ἀποστολικά ἀκόμα χρόνια. Τά λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἶναι ξεκάθαρα: «Ὅσοι γάρ εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε. Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ· πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.» Γαλ. Γ΄,27-28 καί σέ ἄλλο σημεῖο: «Οὐκ ἔνι Ἕλλην καί Ἰουδαῖος, περιτομή καί ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλά πάντα καί ἐν πᾶσιν Χριστός.» Κολ. Γ΄, 11. Στά πλαίσια τῆς εἰκονικῆς πολυπολιτισμικότητας εἶναι σέ ἐφαρμογή καί τό ἀπρεπές σχέδιο ἀλλαγῆς τοῦ χαρακτήρα τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στήν πρωτοβάθμια καί δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση ἀπό παραδοσιακό καί Ὀρθόδοξο σέ θρησκειολογικό, κάτι τό ὁποῖο ἔχει συμπαρασύρει, ὡς μή ὤφειλε, ἀκόμα καί τήν κορυφή τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Στήν ἴδια ρότα ἐντάσσεται καί ἡ μεθοδευμένη προσπάθεια νά εἰσαχθεῖ τό Ἰσλάμ στό «ἅγιο βῆμα» τῆς Ὀρθοδοξίας, δηλ. στήν Ὀρθόδοξη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, ὄχι βέβαια ὡς μιά αἱρετική θρησκεία πού ἀπό τήν ἵδρυση τῆς Σχολῆς διδάσκεται μαζί μέ τίς ἄλλες θρησκεῖες, ἀλλά νά εἰσαχθεῖ ἀποκτώντας τό δικό του βῆμα καί διαδίδοντας τίς αἱρέσεις του! Αὐτό τό μασκάρεμα πού ἐπιχειρεῖται εἰς βάρος τῆς Ὀρθόδοξης παράδοσής μας, μέ τή σύμπραξη τῆς Πολιτείας καί τή σύμφωνη γνώμη κάποιων ἀλλοτριωμένων καί ἐπιπόλαιων θεολογικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν παραγόντων, εἶναι ὁλωσδιόλου ἀνέντιμο. Ὁ στρατηγός Μακρυγιάννης γιά τέτοιες περιπτώσεις ἔγραψε τα προφητικά λόγια:«Μήν ἀφήσετε, ἅγιοί μου αὐτά τά γκιντί πουλημένα κριγιάτα τῆς τυραγνίας νά μασκαρέψουν καί νά ἀφανίσουν τούς Ἕλληνες.»

Ἀπευχόμαστε νά βρεθοῦμε μελλοντικά μπροστά σέ πτυχιούχους Ὀρθόδοξης Θεολογικῆς Σχολῆς, καί μάλιστα τῆς πόλης τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, οἱ ὁποῖοι, ἐκτός των ἄλλων, θά πιστεύουν στόν Ἀλλάχ, θά θεωροῦν τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ἀπίστους καί θά ἀρνοῦνται τόσο τήν Ἁγία τριάδα, ὅσο καί τή Θεότητα τοῦ Χριστοῦ!Τό κακό ἔχει καί τή συνέχειά του. Ἀπό τήν αὐθαίρετη πολυπολιτισμικότητα (multiculturalism) περάσαμε στή διφορούμενη διαπολιτισμικότητα (interculturalism), τήν ὁποία προωθεῖ τό Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης καί ἡ Οὐνέσκο. Στήν Ἑλλάδα ἀπό τό 1996 ἀγωνίζεται γι’ αὐτόν τόν σκοπό τό Ἰνστιτοῦτο Παιδείας Ὁμογενῶν καί Διαπολιτισμικῆς Ἐκπαίδευσης (Ι.Π.Ο.Δ.Ε.). Ἄν ἀποσαφηνίσουμε αὐτόν τόν ὅρο θά διαπιστώσουμε ὅτι βάση τῆς διαπολιτισμικότητας εἶναι ἡ ἀβέβαιη ἰσοτιμία ὅλων τῶν πολιτισμῶν.

Ἀλλά πῶς μπορεῖ νά εἶναι ἰσότιμος ὁ «πολιτισμός» τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης ἤ ὁ ἐπεκτατικός «πολιτισμός» τῶν σταυροφόρων καί ἀποικιοκρατῶν Εὐρωπαίων μέ τόν πολιτισμό τοῦ σεβασμοῦ στήν ἐπιστήμη ἤ τόν ἀμυντικό καί ἀπελευθερωτικό πολιτισμό τῆς Ρωμηοσύνης; Πῶς μπορεῖ νά εἶναι ἰσότιμος ὁ εἰρηνικός, μετριοπαθής, ἐλεύθερος καί ὑπέροχος πολιτισμός τῆς Παράδοσής μας, μέ τόν ἱερό πόλεμο (jihad) τοῦ «πολιτισμοῦ» τῶν Μωαμεθανῶν, οἱ ὁποῖοι μέχρι τήν πτώση τῆς Κωνσταντινούπολης, ἐπί ὀκτακόσια καί πλέον χρόνια, σφυροκοποῦσαν, ἐπιβουλεύονταν τά ἐδάφη τοῦ Βυζαντίου, ἀτίμαζαν καί ἐξισλάμιζαν; Πῶς μπορεῖ ὁ κατακτητής νά ἔχει ἰσότιμο πολιτισμό μέ τόν κατακτημένο; Ποιός μπορεῖ νά ἀλλάξει τέτοιου εἴδους ἱστορικά δεδομένα;

Ἡ διαπολιτισμικότητα, ἀκόμα, προβλέπει ὅτι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ὀφείλουμε νά ἐγκαταλείψουμε τήν αἴσθηση ὑπεροχῆς τοῦ πολιτισμοῦ μας, τά δῆθεν στερεότυπα, τίς τάχα κοινωνικές προκαταλήψεις καί τήν ἐνοχλητική μονοπολιτισμικότητα (Monoculturalism), τήν ὁποία ξένοι καί δικά μας φερέφωνα ἀξιολογοῦν ὡς θανάσιμο «ἁμάρτημα» καί πολιτιστική μεροληψία! Ἡ διαπολιτισμικότητα ἀπαιτεῖ νά κάνουμε ὑπέρβαση τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας, ἡ ὁποία ἀποκαλεῖται ἐθνοκεντρισμός, θεωρεῖται ἐγωιστική πράξη καί πρέπει νά ὑπερνικηθεῖ. Ἀπαιτεῖ, ἐπίσης, νά υἱοθετήσουμε στοιχεῖα καί ἐπιρροές ξένων πολιτισμῶν, ἀποτινάζοντας τόν «πολιτιστικό» μας «ρατσισμό» καί ἀποδεχόμενοι μιά νέα ἐθνοτική, γλωσσική καί θρησκευτική πολυμορφία!Ἡ διαπολιτισμικότητα μάλιστα στόν θρησκευτικό τομέα τολμᾶ νά διαδίδει ὅτι: «Στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων ἐντάσσονται ὅλες οἱ θρησκευτικές παραδόσεις». Ἀλλά ἀπό πότε ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία ἔχει ἐγκαταλείψει τήν πρώτη ἐντολή τοῦ Δεκαλόγου; Ἀπό πότε οἱ τρεῖς φάσεις τῆς θείας Οἰκονομίας ἔγιναν τέσσερις καί ἀπό πότε οἱ Ἀπόστολοι, καλώντας ἐλεύθερα τούς ἀλλοθρήσκους νά ἀλλάξουν τίς ἐπινοημένες θρησκευτικές τους παραδόσεις, πρέπει νά ἀντιμετωπίζονται ὡς παραβάτες τοῦ Θεϊκοῦ νόμου;Τά αἰσθήματα φιλοξενίας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ δέν εἶναι σωστό νά καπηλεύονται ἀπό κανένα. Τό ὑπουργεῖο Παιδείας μέ τά ἄλλα συναφῆ ὑπουργεῖα πρέπει νά ἀσχοληθοῦν σοβαρά μέ τήν κατάστρωση προγραμμάτων, στρατηγικῶν καί θεσμικῶν μηχανισμῶν πού θά ἔχουν σχέση μέ τό ποσοστό μεταναστῶν πού ἐργασιακά ἔχει τή δυνατότητα νά ἐξυπηρετήσει ἡ Ἑλλάδα. Εἶναι καθήκον τῆς πολιτείας νά ἀσχοληθεί ἐξαρχῆς καί προληπτικά μέ τό θέμα τῆς εὐγενικῆς συμπεριφορᾶς τοῦ μετανάστη, ὅταν πρόκειται νά ἔλθει σέ ἐπαφή μέ τούς γηγενεῖς καί αὐτόχθονες Ἕλληνες πολίτες.

Ἐάν κάποιοι ἀλλοδαποί ἀποφασίσουν νά παραμείνουν ἀκόμα καί ὁριστικά στήν Ἑλλάδα, αὐτό δέν σημαίνει καθόλου ὅτι κάνουν ἐποικισμό, ἀλλά ὅτι ἀποδέχονται τόν πολιτισμό της, τήν ταυτότητά της, τό περιβάλλον της. Ἐάν ἔφθασαν στήν Ἑλλάδα μέ σκοπό νά ἐπιβληθοῦν στόν ἐπί χιλιετίες καταξιωμένο πολιτισμό μας, ἄς μάθουν ὅτι ἦρθαν σέ λάθος χώρα. Ὁ ἑλληνορθόδοξος πολιτισμός, ὁ πιό ἀνθρωπιστικός πολιτισμός τῆς ἱστορίας, ἦταν, εἶναι καί θά εἶναι κυρίαρχος, ἐπαρκής καί ἀπόλυτος σ’ αὐτήν τή χώρα καί δέν πρόκειται νά προχωρήσει σέ καμιά ἔκπτωση.Ἐάν οἱ οἰκονομικοί μετανάστες αἰσθάνονται δυσανεξία, ἔχουν ἄλλα ὁράματα ἤ διαφωνοῦν μέ τό ἀξιακό σύστημα τῆς Ἑλλάδας καί τή θεωροῦν χώρα ἐχθρική, εἶναι ἀπαράβατη ἀρχή τοῦ πολιτισμοῦ μας νά σεβόμαστε τήν ἐλευθερία τους καί ἀναφαίρετο δικαίωμα ἐπίσης ἡ ἐκροή τους, νά βροῦν δηλ. καταφύγιο σέ χῶρες τῶν ὁποίων ὁ πολιτισμός στερεῖται πληρότητας καί γιά λόγους ἐμπλουτισμοῦ χρειάζεται τή συμβολή τους, ἐάν δέν ἐπιθυμοῦν νά ἐπιστρέψουν στίς χῶρες προέλευσής τους.Τά ἰδεολογήματα συνεπώς τῆς πολυπολιτισμικότητας καί τῆς διαπολιτισμικότητας εἰδικά στήν Ἑλλάδα, ὅπως ἔγινε φανερό, στεροῦνται ρεαλισμοῦ, ἐξυπηρετοῦν σκοπιμότητες καί εἶναι πέρα ἀπό βέβαιο ὅτι ὁδηγοῦν στήν ὑποβάθμιση τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας, στή διάσπαση τῆς πολύτιμης κοινωνικῆς συνοχῆς, στή φαλκίδευση τῆς Ὀρθόδοξης συνείδησης καί μᾶς κατευθύνουν ὁλοταχῶς στή χοάνη τῆς παγκοσμιοποίησης καί τῆς ἱστορικῆς μας ἐξαφάνισης.

Ἀλλά, ὡς ἱστορικός λαός, δέν εἴμαστε πρόθυμοι νά θυσιάσουμε οὔτε τήν ἐθνική ταυτότητα, οὔτε τήν κοινωνική συνοχή, οὔτε πολύ περισσότερο τήν Ὀρθόδοξη ταυτότητά μας, γιατί ὅλα αὐτά ἀποτελοῦν τούς βασικούς πυλῶνες καί τά θεμέλια τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς ὕπαρξης καί τῆς ἱστορικῆς μας συνέχειας.

"ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ"ΑΡΓΗ ΠΛ.Α.Κ.ΧΡΥΣΟΠΟΛΙΤΟΥ.ΤΣΑΜΚΙΡΑΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ-ΔΑΝΙΗΛΑΙΟΙ

Ὁ ἐπαναστάτης ποὺ ἔκανε τὸ κορμὶ του κοντάρι σημαίας!

Ξημέρωμα τοῦ 1897 ἡ Κρήτη «βράζει» ἀπὸ τὶς θηριωδίες τῶν Τούρκων. Οἱ Κρητικοὶ ἀποφασίζουν νὰ κηρύξουν τὴν Ἕνωση μὲ τὴν μητέρα Ἑλλάδα. Στὸν Προφήτη Ἠλία τοῦ Ἀκρωτηρίου Χανίων Κρήτης ὀχυρώνονται οἱ ἐπαναστάτες καὶ ὑψώνουν τὴν ἑλληνικὴ σημαία, ποὺ τοὺς παρέδωσε ὁ ὕπαρχος τοῦ θωρηκτοῦ «Ὕδρα» Κωνσταντῖνος Κανάρης, ἐγγονὸς τοῦ ναύαρχου Κανάρη.

Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς τούρκους, ἔχουν νὰ ἀντιμετωπίσουν καὶ τὴν ἀντίδραση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων (Ἰταλίας, Γαλλίας, Αὐστρίας, Γερμανίας, Ἀγγλίας καὶ Ρωσίας), ποὺ στὶς 9 Φεβρουαρίου 1897, ξεκινοῦν σφοδρὸ βομβαρδισμό.

Μία ἀπὸ τὶς ὀβίδες κτυπᾶ καὶ καταρρίπτει τὸν ἱστὸ μὲ τὴν ἑλληνικὴ σημαία. Ὁ ὁπλίτης Σπύρος Καγιαλὲς - Καγιαλεδάκης μὲ μεγάλο κίνδυνο γιὰ τὴν ζωὴ του πετάγεται μέσα στὴν πύρινη κόλαση τοῦ βομβαρδισμοῦ, ξαναστήνει τὸν ἱστὸ καὶ ἡ σημαία κυματίζει καὶ πάλι περήφανη.

Μία νέα ὀβίδα καταρρίπτει καὶ πάλι τὸν ἱστό. Ὁ Σπύρος Καγιαλὲς - Καγιαλεδάκης τὸν ξαναστήνει ὅπως πρίν.

Τρίτη ὀβίδα θρυμματίζει πιὰ τὸν ἱστὸ καὶ ρίχνει κάτω τὴν σημαία. Τότε συνέβη κάτι τὸ ἀπίστευτο, κάτι ἀνεπανάληπτο:

Ὁ Σπύρος Καγιαλές - Καγιαλεδάκης ἁρπάζει τὴν σημαία καὶ τὴν ἀνυψώνει κάνοντας τὸ ἴδιο του τὸ σῶμα κοντάρι!

Μόλις οἱ ναύαρχοι τοῦ ἑνωμένου στόλου εἶδαν μὲ τὰ κιάλια ὅτι ἡ σημαία καὶ πάλι κυματίζει μὲ κοντάρι ἕναν… ἐπαναστάτη, δὲν πίστευαν στὰ μάτια τους καὶ ἀμήχανοι διέταξαν...

παύση πυρός. Τὸ στρατόπεδο δονεῖται ἀπὸ ζητωκραυγὲς καὶ πανηγυρισμούς. Στὸ ἑλληνικὸ θωρηκτὸ «'Ὕδρα»  ψέλνεται ὁ ἐθνικὸς ὕμνος. Ζητωκραυγὲς καὶ χειροκροτήματα ἀκούγονται πλέον ὄχι μόνο ἀπὸ τὰ ἑλληνικά, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ ἰταλικὰ καὶ γαλλικὰ πλοῖα!!!

Ὁ Ἰταλὸς ἐπικεφαλής τοῦ στόλου τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, ὑποναύαρχος Κανεβάρο, γράφει στὰ ἀπομνημονεύματά του: «Ἡ ἀνύψωση τῆς σημαίας μὲ αὐτὸν τὸν τόσο ἡρωικὸ τρόπο, ἀποτέλεσε μία στιγμὴ τῆς ζωῆς μου ποὺ δὲν θὰ λησμονήσω ποτέ».

Ὅπως διηγήθηκε ἀργότερα ὁ ἴδιος ὁ ἐθνάρχης Ἐλευθέριος Βενιζέλος, ποὺ πρωτοστατοῦσε στὰ γεγονότα τῆς ἐποχῆς,  ὁ ναύαρχος Κανεβάρο τοῦ εἶχε πεῖ, πὼς ἔμεινε ἄναυδος ἀπὸ θαυμασμὸ γιὰ τὴν ὡραία αὐτὴ καὶ κατ' ἐξοχὴν ἡρωικὴ πράξη τοῦ Σπύρου Καγιαλὲ - Καγιαλεδάκη, ποὺ ἐκείνη ἀκριβῶς τὴν ἡμέρα νίκησε -στὴν κυριολεξία- τὴν εὐρωπαϊκὴ διπλωματία. Ὄχι μόνο γιατί προκάλεσε τὴν ἄμεση παύση τοῦ βομβαρδισμοῦ τοῦ Ἀκρωτηρίου, ἀλλὰ καὶ τὴν ὑποβολή, ἀπὸ τοὺς ναυάρχους, εὐνοϊκῶν εἰσηγήσεων πρὸς τὶς κυβερνήσεις τους. Μὲ ἀποτέλεσμα μετὰ ἀπὸ λίγους μῆνες νὰ κερδίσει ἡ Κρήτη τὴν αὐτονομία της ἀπὸ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ποὺ προηγήθηκε τῆς Ἕνωσής της μὲ τὴν Ἑλλάδα.Ἡ πρώτη θετικὴ ἐξέλιξη "προαναγγέλθηκε" δύο μέρες μετὰ τὴν ἡρωικὴ ὅσο καὶ μοναδικὴ στὴν ἱστορία, πράξη τοῦ Σπύρου Καγιαλὲ - Καγιαλεδάκη, μὲ τὴν Προκήρυξη τῶν Ναυάρχων τοῦ ἑνωμένου στόλου Ἰταλίας, Γαλλίας, Αὐστρίας, Γερμανίας, Ἀγγλίας καὶ Ρωσίας.

Ὁ δῆμος Ἀκρωτηρίου γιορτάζει κάθε χρόνο τὴν ἐπέτειο τοῦ βομβαρδισμοῦ τῆς 9ης Φεβρουαρίου 1897 καὶ μαζὶ τιμᾶ μὲ καταθέσεις στεφάνων στὸν ἀνδριάντα του (δίπλα στοὺς Τάφους τῶν Βενιζέλων), τὸν ἥρωα Σπύρο Καγιαλὲ – Καγιαλεδάκη, ποὺ ἔγινε σύμβολο στὸν ἀγώνα τῶν Κρητικῶν γιὰ τὴν Ἕνωση τῆς Κρήτης μὲ τὴν Ἑλλάδα.

το βρηκα:www.kayales.gr

Ἡ ἄκρα ταπείνωση τοῦ Ἡγουμένου

Κάποτε ο Ηγούμενος παπά-Θανάσης ο Γρηγοριάτης βρισκόταν στο γραφείο με έναν μοναχό. Αυτός ο μοναχός ήταν οξύθυμος και πάνω στην συζήτηση για να επιβάλει την γνώμη του ράπισε τον Ηγούμενο. Τότε φάνηκε το μεγαλείο της αρετής του Ηγουμένου. Δεν έδειξε καμία αντίδραση ούτε θύμωσε ούτε είπε τίποτε. Ειρηνικότατος πήρε την ηγουμενική του ράβδο και πήγε στην Εκκλησία -είχε αρχίσει ο Εσπερινός- και ο Ηγούμενος έψαλλε σαν να μην είχε συμβεί τίποτε.

Εκτοτε ούτε είπε τίποτε ούτε και έκανε κάποια ενέργεια εναντίον του, ενώ ως Ηγούμενος θα μπορούσε ακόμη και να τον δίωξη από το Μοναστήρι. Αλλά ούτε και απλή παρατήρηση του έκανε προς συμμόρφωση. "Έκανε μόνο θερμή προσευχή γι' αυτόν.

Έτσι μετά από χρόνια, όταν ήταν στα τελευταία του ο μοναχός, ο Χριστός και η Παναγία δεν τον άφησαν, διότι είχε μεν το πάθος του θυμού, αλλά είχε έργασθή και είχε προσφέρει πολλά για το Μοναστήρι του και για όλο το Άγιον Ορος. Ήρθε σε μετάνοια και συναίσθηση ζήτησε τον Ηγούμενο. Τού έβαλε συντετριμμένος μετάνοια και ζητούσε να τον συγχώρηση πού τόλμησε να σήκωση το χέρι του και να τον κτυπήσει.

Τότε ο παπά-Θανάσης του είπε με σκοπό να τον ωφελήσει:

- Πάτερ μου, ολόκληρη την ζωή σου αγωνίστηκες να κτίζεις ντουβάρια και Μετόχια. Καλά όλα αυτά. Όμως γι' αυτήν την στιγμή πού βρίσκεσαι τώρα, έκανες καμία προετοιμασία;

- Συγχώρησε με, συγχώρησε με, έλεγε ο μοναχός και έκλαιγε με αναφιλητά.

- Εγώ σε συγχώρησα τότε αμέσως. Αλλά τώρα καλά έκανες και με φώναξες, για να σου διαβάσω συγχωρητική ευχή.

Έτσι εκοιμήθη εν μετάνοια, ειρηνικά και είχε καλό τέλος.

Πηγή: "Από το βιβλίο «Από την Ασκητική και' Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση»,Αγιον Όρος 2011,εκ. Ί. Ήσυχα. «Άγιος Ιωάννης ό Πρόδρομος», Μεταμόρφωση Χαλκιδικής, σσ. 353- 354",

«Ἡ Ἑλλάδα πεθαίνει»...

Μὲ τὸν σκληρὸ αὐτὸ τίτλο παρουσιάσθηκε κείμενο τοῦ βουλευτῆ Θεσσαλονίκης κ. Σ. Καλαφάτη, «ὁ ὁποῖος, σὲ σχετικὴ ἐρώτη­ση ποὺ κατέθεσε στὴ Βουλὴ πρὸς τὸν ὑπουργὸ Ἐσωτερικῶν, ἐπισημαίνει τὴν ἀνάγκη κατάρτισης ἑνὸς ὁλοκληρωμένου σχεδίου ἀντιμετώπισης τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος τῆς χώρας.

“Σὲ ἀντίθετη περίπτωση ὁδηγούμαστε μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια σὲ ἀπόλυτο ἀδιέξοδο”, τονίζει ὁ κ. Καλαφάτης. “Δὲν ἔχει κανεὶς παρὰ νὰ προσέξει τὶς ἤδη ὁρατὲς ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος γιὰ τὴν οἰκονομία, τὴν παραγωγὴ καὶ τὴν ἀνάπτυξη, τὸ ἀσφαλιστικὸ σύστημα καὶ τὸ σύστημα ὑγείας, τὴν ἐκπαίδευση, τὰ ἐθνικὰ θέματα καὶ τὴ γεωπολιτικὴ στρατηγικὴ τῆς Ἑλλάδας! Ἡ μέση ἡλικία στὴ χώρα αὐξάνεται καὶ ἀντίστοιχα μειώνεται ὁ οἰκονομικὰ ἐνεργὸς πληθυσμός. Κατατασσόμαστε ἀνάμεσα στὶς πρῶτες τέσσερις χῶρες εὐρωπαϊκὰ καὶ στὶς πρῶτες ἕξι χῶρες σὲ παγκόσμια κλίμακα ποὺ γηράσκουν ταχύτατα”».

Σύμφωνα μὲ τὰ ἐπίσημα στοιχεῖα τῆς «Ἑλληνικῆς Στατιστικῆς Ἀρχῆς» (ΕΛΣΤΑΤ), ὁ κ. βουλευτὴς ἀναφέρει χαρακτηριστικά: «Κάθε χρόνο “χάνουμε” μιὰ μεγάλη ἐπαρχιακὴ πόλη. Τὸ 2015 ὁ πληθυσμὸς τῆς χώρας μειώθηκε (6%) κατὰ 30.000 περίπου ἄτομα. Οἱ γεννήσεις μειώνονται, ἐνῶ ἀκόμη καὶ ὁ δείκτης βρεφικῆς θνησιμότητας αὐξήθηκε σὲ σχέση μὲ τὰ προηγούμενα ἔτη. (...) Τὰ στοιχεῖα τοῦ ὑπολογιζόμενου πληθυσμοῦ γιὰ τὸ 2016 ἀναμένεται νὰ εἶναι ἀπογοητευτικά, δεδομένου ὅτι ἔχουμε ἀπὸ τοὺς χαμηλότερους δεῖκτες γονιμότητας στὴν Ε.Ε. (1,3) σύμφωνα μὲ τὴν EUROSTAT, κάτω τοῦ μέσου εὐρωπαϊκοῦ ὅρου (1,6 περίπου) καὶ ἀρκετὰ μακριὰ ἀπὸ τὸν ἐπιθυμητὸ ἀριθμό - δείκτη (2), ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀναστρέψει τὴ δραματικὴ δημογραφικὴ ἀπίσχνανση τῆς Ἑλλάδας» («Pronews» 11-3-2017).

Κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες τὸ Περιοδικό μας ἔχει ἀσχοληθεῖ πολλὲς φορὲς μὲ τὸ δημογραφικὸ πρόβλημα τῆς χώρας μας ἐξαιτίας κυρίως τῶν μυριάδων ἐκτρώσεων, ποὺ ἀποτελοῦν μιὰ τεράστια πληγὴ γιὰ τὸν σύγχρονο Ἑλληνισμό. Τώρα ὅμως ἡ κατάσταση τοῦ Ἔθνους μας εἶναι κυριολεκτικὰ δραματική. Βιώνουμε πλέον χωρὶς ψευδαισθήσεις τὶς τραγικὲς συνέπειες τῆς ἀποστασίας μας ἀπὸ τὸ σωτήριο θέλημα τοῦ παν­τοκράτορα Κυρίου, ὁ Ὁποῖος αἰῶνες πρὶν ἔχει διακηρύξει: «Δικαιοσύνη ὑψοῖ ἔθνος, ἐλασσονοῦσι δὲ φυλὰς ἁμαρτίαι» (Παροιμ. ιδ΄ 34). Δηλαδή, «ἕνα ἔθνος ὑψώνεται καὶ δοξάζεται μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς δικαιοσύνης (καὶ κάθε ἄλλης ἀρετῆς), ἐνῶ οἱ ἁμαρτίες καὶ ἀδικίες ἐλαττώνουν καὶ ἐξαφανίζουν ὁλόκληρες φυλές». Τὸ χρέος ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων εἶναι φανερό: ἐπιστροφὴ στὸν Θεὸ μὲ εἰλικρινὴ μετάνοια. Εἶναι ἡ μόνη ἐλπιδοφόρα διέξοδος ἀπὸ τὸ τραγικό μας ἀδιέξοδο!

Ο Σωτηρ

Όσιος Παΐσιος: Ευγνωμοσύνη προς τον Θεό και για το πολύ και για το λίγο

Μερικοὶ λένε «πιστεύω ὅτι ὁ Θεὸς θὰ μὲ βοηθήση», καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη προσπαθοῦν νὰ μαζεύουν χρήματα, γιὰ νὰ μὴ στερηθοῦν τίποτε.

Αὐτοὶ ἐμπαίζουν τὸν Θεό, γιατὶ δὲν ἐμπιστεύονται τὸν ἑαυτό τους στὸν Θεὸ ἀλλὰ στὰ χρήματα. 

Ἂν δὲν παύσουν νὰ ἀγαποῦν τὰ χρήματα καὶ νὰ στηρίζουν σ᾿ αὐτὰ τὴν ἐλπίδα τους, δὲν θὰ μπορέσουν νὰ στηρίξουν τὴν ἐλπίδα τους στὸν Θεό. Δὲν λέω νὰ μὴν ἔχουν οἱ ἄνθρωποι μιὰ οἰκονομία στὴν ἄκρη γιὰ ὥρα ἀνάγκης, ἀλλὰ νὰ μὴ στηρίζουν τὴν ἐλπίδα τους στὰ χρήματα καὶ δίνουν σ' αὐτὰ τὴν καρδιά τους, γιατὶ ἔτσι ξεχνοῦν τὸν Θεό.

Ὅποιος κάνει σχέδια δικά του, χωρὶς νὰ ἐμπιστεύεται στὸν Θεό, καὶ λέει μετὰ ὅτι ἔτσι θέλει ὁ Θεός, αὐτὸς εὐλογεῖ τὸ ἔργο του ταγκαλακίστικα καὶ συνέχεια βασανίζεται. Δὲν ἔχουμε καταλάβει τὴν δύναμη καὶ τὴν καλωσύνη τοῦ Θεοῦ. Δὲν Τὸν ἀφήνουμε νοικοκύρη νὰ μᾶς κυβερνάη, γι' αὐτὸ ταλαιπωρούμαστε.

Στὸ Σινᾶ, ἐκεῖ στὸ ἀσκητήριο τῆς Ἁγίας Ἐπιστήμης ὅπου ἔμενα, τὸ νερὸ ἦταν ἐλάχιστο. Μιὰ–μιὰ σταγόνα ἔτρεχε ἀπὸ ἕναν βράχο μέσα σὲ μιὰ σπηλιά, καμμιὰ εἰκοσαριὰ μέτρα μακριὰ ἀπὸ τὸ ἀσκητήριο. Εἶχα κάνει μιὰ στερνίτσα καὶ μάζευα τρία κιλὰ νερὸ τὸ εἰκοσιτετράωρο. Ὅταν πήγαινα νὰ πάρω νερό, ἔβαζα τὸ τενεκάκι νὰ γεμίση καὶ ἔλεγα τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας.

Ἔβρεχα μὲ τὸ χέρι μου λιγάκι μόνον τὸ μέτωπο, γιατὶ αὐτὸ μὲ βοηθοῦσε – μοῦ τὸ εἶχε πεῖ ἕνας γιατρὸς νὰ τὸ κάνω – ἔπαιρνα λίγο νερό, γιὰ νὰ ἔχω νὰ πιῶ, μάζευα καὶ λίγο σὲ ἕνα τενεκάκι γιὰ τὰ πουλάκια καὶ τὰ ποντικάκια ποὺ εἶχε τὸ ἀσκητήριο. Αὐτὸ τὸ νερὸ ἦταν καὶ γιὰ νὰ πλύνω ἕνα ροῦχο κ.λπ. Τί χαρά, τί εὐγνωμοσύνη ἔνιωθα γι᾿ αὐτὸ τὸ λίγο νερὸ ποὺ εἶχα! Δοξολογία, γιατὶ εἶχα νερό! Ὅταν ἦρθα στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἔμεινα γιὰ λίγο καιρὸ στὴν Σκήτη τῶν Ἰβήρων, ἐπειδὴ ἐκεῖ εἶναι προσήλιο τὸ μέρος, εἶχε πολὺ νερό. Εἶχε μιὰ στέρνα ποὺ ξεχείλιζε καὶ τὸ νερὸ ἔτρεχε ἀπ' ἔξω.

Οὔ, ἔπλενα καὶ τὰ πόδια καὶ τὸ κεφάλι..., ἀλλὰ εἶχα ξεχασθῆ. Στὸ Σινᾶ βούρκωναν τὰ μάτια μου ἀπὸ εὐγνωμοσύνη γιὰ τὸ λίγο νερό, ἐνῶ στὴν Σκήτη ξεχάσθηκα ἀπὸ τὴν ἀφθονία τοῦ νεροῦ. Γι᾿ αὐτὸ ἔπειτα πῆγα καὶ ἔμεινα καμμιὰ ὀγδονταριὰ μέτρα πιὸ μακριὰ καὶ εἶχα μιὰ στέρνα μικρή. Πῶς χάνεται, πῶς ξεχνιέται κανεὶς μὲ τὴν ἀφθονία!Πρέπει νὰ ἀφήσουμε ἐν λευκῷ τὸν ἑαυτό μας στὴν θεία πρόνοια, στὸ θεῖο θέλημα, καὶ ὁ Θεὸς θὰ μᾶς φροντίση. Ἕνας μοναχὸς πῆγε ἕνα ἀπόγευμα νὰ διαβάση τὸν Ἑσπερινὸ σὲ μιὰ κορυφή. Στὸν δρόμο βρῆκε ἕνα ἄσπρο μανιτάρι καὶ εὐχαρίστησε τὸν Θεὸ γιὰ τὸ σπάνιο εὕρημά του. Στὸν γυρισμὸ θὰ τὸ ἔκοβε καὶ θὰ περνοῦσε μὲ αὐτὸ τὸ βράδυ. «Ἐὰν μὲ ρωτήσουν οἱ κοσμικοὶ ἂν τρώω κρέας, εἶπε μὲ τὸν λογισμό του, μπορῶ νὰ τοὺς πῶ πὼς τρώω κάθε φθινόπωρο»! Στὴν ἐπιστροφὴ βρῆκε μισὸ τὸ μανιτάρι – κάποιο ζῶο θὰ τὸ εἶχε πατήσει – καὶ εἶπε: «Φαίνεται, τόσο ἔπρεπε νὰ φάω».Τὸ πῆρε καὶ εὐχαρίστησε τὸν Θεὸ γιὰ τὴν πρόνοιά Του, γιὰ τὸ μισὸ μανιτάρι. Πιὸ κάτω βρῆκε ἕνα ἄλλο μισὸ μανιτάρι καὶ ἔσκυψε νὰ τὸ πάρη, γιὰ νὰ συμπληρώση τὸ βραδινό του, ἀλλά, ἐπειδὴ ἦταν χαλασμένο – ἴσως νὰ ἦταν δηλητηριῶδες –, τὸ ἄφησε καὶ εὐχαρίστησε πάλι τὸν Θεὸ ποὺ τὸν φύλαξε ἀπὸ δηλητηρίαση. Πῆγε στὴν Καλύβη του καὶ πέρασε τὸ βράδυ μὲ τὸ μισὸ μανιτάρι.Τὴν ἄλλη μέρα, ὅταν βγῆκε ἀπὸ τὴν Καλύβη του, ἀντίκρισε ἕνα θέαμα! Ὅλος ὁ τόπος ἦταν γεμάτος ἀπὸ ὡραῖα μανιτάρια, καὶ εὐχαρίστησε τὸν Θεό. Βλέπετε, εὐχαρίστησε τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὸ ὁλόκληρο καὶ γιὰ τὸ μισό, καὶ γιὰ τὸ καλὸ καὶ γιὰ τὸ χαλασμένο, καὶ γιὰ τὸ ἕνα καὶ γιὰ τὰ πολλά. Εὐχαριστία γιὰ ὅλα.Ὁ Καλὸς Θεὸς μᾶς δίνει ἄφθονες εὐλογίες καὶ ἐνεργεῖ πάντα γιὰ τὸ καλό μας. Ὅλα τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἔχουμε εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ. Ὅλα τὰ ἔκανε, γιὰ νὰ ἐξυπηρετοῦν τὸ πλάσμα Του, τὸν ἄνθρωπο, καὶ νὰ θυσιάζωνται γι' αὐτόν, ἀπὸ ζῶα καὶ πτηνά, μικρὰ καὶ μεγάλα, μέχρι φυτά, – ἀκόμη καὶ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς θυσιάσθηκε, γιὰ νὰ λυτρώση τὸν ἄνθρωπο. Ἂς μὴν ἀδιαφοροῦμε γιὰ ὅλα αὐτὰ καὶ Τὸν πληγώνουμε μὲ τὴν μεγάλη μας ἀχαριστία καὶ ἀναισθησία, ἀλλὰ νὰ Τὸν εὐχαριστοῦμε καὶ νὰ Τὸν δοξολογοῦμε. 

το βρηκα:πατερικός

Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς apps και social media;

Ένα… εφιαλτικό σενάριο παρουσίασε με καυστικό χιούμορ η Apple στο βίντεο που δημιούργησε για το άνοιγμα του συνεδρίου Worldwide Developers Conference (WWDC). Όλα τα apps εξαφανίζονται από τις φορητές συσκευές μας και αρχίζει ο… Αρμαγεδδών. Ο κόσμος δεν μπορεί να οδηγήσει αυτοκίνητο χωρίς Google Maps, οι χρήστες των social media τριγυρνούν απελπισμένοι στους δρόμους και ζητούν από τον κόσμο να δει τις τυπωμένες σε χαρτί selfies τους, το νέο Tinder είναι βιτρίνες πίσω από τις οποίες ποζάρουν όσοι αναζητούν ταίρι, ενώ το face swap… καλύτερα να το δείτε με τα μάτια σας.

WWDC 2017 — APPOCALYPSE — Apple