Σύνδρομο ψεύτικης ανωτερότητας: Όταν η άγνοια είναι μεταμφιεσμένη ως γνώση

 

Η ανωτερότητα είναι μια ιδέα που υπάρχει ανεξάρτητα από το επίπεδο εκπαίδευσης, μισθού ή κοινωνικής καταξίωσης.

Από τον Σωκράτη μέχρι τον Δαρβίνο έχουν διεξαχθεί πολλές μελέτες για να προσδιοριστεί τι ξυπνά την ανώτερη συμπεριφορά στους ανθρώπους, η οποία σχεδόν πάντα προέρχεται από μια μεγάλη αίσθηση της εσωτερικής έλλειψης. Μια από τις πιο αποδεκτές θεωρίες είναι το φαινόμενο Dunning Kruger, που υποστηρίζει πως ορισμένοι άνθρωποι είναι εμφανώς ανεπαρκείς σε ορισμένες δραστηριότητες, παρόλα αυτά ισχυρίζονται πως γνωρίζουν τα πάντα, δημιουργώντας το ερώτημα: «Είναι δυνατόν το εν λόγω άτομο να μην αντιλαμβάνεται ότι είναι ανίκανο;»

Ο William Shakespeare αναφέρει: «Ο ανόητος θεωρεί τον εαυτό του σοφό, ενώ ο σοφός άνθρωπος θεωρεί τον εαυτό του ανόητο». Σήμερα, το εν λόγω φαινόμενο είναι γνωστό ως Γνωστική Προκατάληψη Ψευδαισθητικής Ανωτερότητας (Cognitive Bias of Illusionary Superiority).
Οι άνθρωποι με αυτό το σύνδρομο πιστεύουν ότι οι ικανότητές τους είναι πολύ υψηλότερες από το μέσο όρο, ακόμη και όταν δεν καταλαβαίνουν για ποιο πράγματα μιλάνε. Δεν κατέχουν την ταπεινοφροσύνη να αναγνωρίσουν την ανάγκη τους για βελτίωση. Και φυσικά δεν αναγνωρίζουν τις δυνατότητες των γύρω τους, ο εγωισμός τους είναι τόσο μεγάλος που τους εμποδίζει.

Πιθανότατα έχετε συναντήσει κάποια στιγμή στη ζωή σας κάποιον που να είναι παγιδευμένος στην άγνοια του και να πιστεύει πως μπορεί να κρίνει τους πάντες. Και το χειρότερο είναι πως ο συγκεκριμένος τύπος ανθρώπου πιστεύει ότι είναι τόσο ανώτερος που προσπαθεί να αντιστρέψει μέχρι και τα επιχειρήματα των μελετητών και των εμπειρογνώμων.

Όμως για να εξελιχθούμε ως άνθρωποι και ως κοινωνία πρέπει να μάθουμε να συμμετέχουμε σε υγιή διάλογο στον οποίο και οι δυο πλευρές έχουν το ίδιο δικαίωμα να εκφράσουν τις απόψεις τους και να ακουστούν. Η μάθηση από το συνάνθρωπο μας είναι μια πολύ σημαντική δεξιότητα που πρέπει να ενθαρρύνεται. Εξάλλου χρησιμοποιώντας τις εμπειρίες των άλλων μπορούμε να απλοποιήσουμε τη ζωή μας.

Η ανωτερότητα είναι μια ψευδαίσθηση. Στο ταξίδι της ζωής είμαστε όλοι συνεπιβάτες και δεν έχει καμία σημασία το επίπεδο εκπαίδευσης και το εισόδημα. Όλοι μπορούμε να μάθουμε από όλους. 

 

Ανάρτηση από: https://sioualtec.blogspot.com/

Μεγάλες αλήθειες, Φ. Ντοστογιέφσκι

 

Όσο πιο βαθειά είναι η νύχτα τόσο πιο φωτεινά φαίνονται τα αστέρια.

Και όσο πιο βαθειά είναι η θλίψη τόσο πιο κοντά είναι ο Θεός.

«Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ»* Προς την πρόοδο ή προς την καταστροφή;

 

Αν κάποιος  παρατηρήσει ψύχραιμα και από απόσταση αυτά που βιώνουμε τα τελευταία δύο χρόνια με την πανδημία του κορωνοϊού θα διαπιστώσει εύκολα τα παρακάτω:

1.     Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία από την αρχή της πανδημίας μέχρι σήμερα (01/12/2021) –μέσα σε δύο χρόνια περίπου – έχουμε στην Ελλάδα 938.903 κρούσματα και 18.157 θανάτους με κορωνοϊό.

2.     Μέσα σε δύο χρόνια, επίσης στην Ελλάδα, έχουμε κατά μέσο όρο 135.000 κρούσματα και 65.000 θανάτους από καρκίνο. Δηλαδή, έχουμε σχεδόν τέσσερις φορές περισσότερους θανάτους από καρκίνο σε σχέση με αυτούς που καταγράφηκαν με κορωνοϊό. Και ας μην επεκταθούμε στους θανάτους από εγκεφαλικά και εμφράγματα.

Αναρωτιέται λοιπόν ο κάθε καλόπιστος παρατηρητής γιατί αυτή η υστερία φόβου για τον κορωνοϊό; Γιατί κάθε μέρα για δυο χρόνια τα δελτία ειδήσεων των συστημικών ΜΜΕ σπέρνουν  τον πανικό στους πολίτες; Ο άνθρωπος δεν συμβιώνει για δεκαετίες με τους κορωνοϊούς; Οι φαρμακευτικές εταιρείες μπόρεσαν στην ουσία μέσα σε δύο μήνες να βγάλουν εμβόλια και δεν μπορούν μέσα σε δύο χρόνια να βγάλουν και να κυκλοφορήσουν κάποια αποτελεσματική θεραπεία για να τον αντιμετωπίσουν; Αφού ο ιός έχει ήδη μεταλλαχτεί γιατί οι κυβερνήσεις πιέζουν εκβιαστικά τους πολίτες να εμβολιαστούν με το ίδιο εμβόλιο που φτιάχτηκε για την πρώτη εκδοχή του ιού – το οποίο εξάλλου αποδείχτηκε στην πράξη αναποτελεσματικό – και τα νοσοκομεία γεμίζουν τώρα από εμβολιασμένους; Στις πόσες δόσεις εμβολίου θα επανέλθει η κανονικότητα στη ζωή των πολιτών;

Αναζητήσαμε να βρούμε τις απαντήσεις στο βιβλίο «Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ» των Klaus Schwab και Thierry Malleret που γράφτηκε και κυκλοφόρησε το 2020 στην αρχή την πανδημίας. Οι εκδότες του στην Ελλάδα το διαφημίζουν ως προφητικό και απαραίτητο να το διαβάσουμε όλοι, αν θέλουμε να ξέρουμε το μέλλον μας! Για όσους δεν γνωρίζουν ο Klaus Schwab είναι ο ιδρυτής και ο εκτελεστικός πρόεδρος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ που γίνεται κάθε χρόνο στο Νταβός της Ελβετίας, στο οποίο συμμετέχει η παγκόσμια ελίτ του χρήματος και της πολιτικής.

Την πρώτη απάντηση, σ ένα από τα βασικά ερωτήματά μας, τη βρίσκουμε αμέσως στην εισαγωγή του βιβλίου. Γράφουν λοιπόν οι συγγραφείς: «Πολλοί από εμάς αναλογίζονται πότε τα πράγματα θα επιστρέψουν στην κανονική ροή τους. Μια σύντομη απάντηση είναι: ποτέ. Τίποτε δεν θα επιστρέψει στη θρυμματισμένη έννοια της κανονικότητας που επικρατούσε προ κρίσης, επειδή η πανδημία του κορωνοϊού σηματοδοτεί ένα θεμελιώδες σημείο καμπής στην παγκόσμια τροχιά μας». Όποιος, λοιπόν, περιμένει να επιστρέψει η παλιά κανονικότητα μάλλον θα περιμένει άδικα.

Οι συγγραφείς συγκρίνουν τις επιπτώσεις της πανδημίας του κορωνοϊού με τις επιπτώσεις ενός παγκοσμίου πολέμου(!) και γράφουν χαρακτηριστικά: «Υπάρχουν βασικές ανομοιότητες ανάμεσα σε μια πανδημία και στον πόλεμο, αλλά το μέγεθος της μετασχηματιστικής δύναμής τους είναι συγκρίσιμο. Και τα δύο έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν μια κρίση μετασχηματισμού, αδιανόητων, προηγουμένως, διαστάσεων». Και πιο κάτω συνεχίζουν: «Το γενικότερο ζήτημα είναι αυτό: καλώς ή κακώς, οι πιθανότητες για αλλαγή και για μια νέα τάξη πραγμάτων είναι πλέον απεριόριστες, μόνο η φαντασία μας μπορεί να βάλει φραγμό». Και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι: «Πρέπει να αξιοποιήσουμε αυτή την πρωτοφανή ευκαιρία». Άραγε, προέκυψε τυχαία ή την δημιούργησαν μόνοι τους αυτήν την πρωτοφανή ευκαιρία; Ίσως, αυτό να μην το μάθουμε ποτέ.

Οι συγγραφείς λοιπόν, ίσως άθελά τους,  μας κάνουν ξεκάθαρο ότι η πανδημία του κορωνοϊού δεν είναι στην ουσία της μια μεγάλη υγειονομική κρίση αλλά μια τεράστια ευκαιρία για «αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις» -όπως τους χαρακτηρίζουν σε κάποιο σημείο του βιβλίου-για να επιφέρουν τέτοιες αλλαγές που μόνο ένας παγκόσμιος πόλεμος θα μπορούσε να επιφέρει! Ένας κορωνοϊός λοιπόν με θνητότητα συγκρίσιμη με την κοινή γρίπη εργαλιοποιείται  στο έπακρο και οι συγγραφείς θέλουν μ’ αυτό το βιβλίο να βοηθήσουν τους αναγνώστες «να συλλάβουν την πολυεπίπεδη διάσταση των επερχόμενων αλλαγών».  Και για να γίνουν αυτές οι επώδυνες αλλαγές θα πρέπει οι πολίτες να είναι τρομοκρατημένοι, σαστισμένοι και ναρκωμένοι για να μην αντιδράσουν. Ανάλογο σχέδιο άλλωστε έχει εφαρμοστεί και στο παρελθόν. Αναφέρουν χαρακτηριστικά: «Αυτό συνέβη ύστερα από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11^ης Σεπτεμβρίου 2001. Σε όλο τον κόσμο, εφαρμόστηκαν νέα μέτρα ασφαλείας, όπως η ευρεία χρήση βιντεοκαμερών, η απαίτηση ηλεκτρονικών ταυτοτήτων και η καταγραφή υπαλλήλων και επισκεπτών κατά την είσοδο και έξοδο σε κτίρια, και στη συνέχεια έγιναν ο κανόνας. Εκείνη την εποχή, θεωρούνταν ακραία, αλλά σήμερα χρησιμοποιούνται παντού και λογίζονται ως κανονικά».

Αιχμή του δόρατος αυτής της προσπάθειας φαίνεται πως αποτελεί το εμβόλιο και στην ουσία το πιστοποιητικό εμβολιασμού ή καλύτερα διαβατήριο ελέγχου που αναπόφευκτα θα οδηγήσει «σε μόνιμη επιτήρηση των κοινωνιών» και έτσι «η πανδημία θα αποτελέσει ένα σημαντικό ορόσημο στην ιστορία παρακολούθησης της ιδιωτικής ζωής των ανθρώπων». Κάθε δόση εμβολίου, λοιπόν, πιθανότατα όχι απλά δεν μας δίνει ελευθερία αλλά αντίθετα μας σπρώχνει βαθύτερα στη φυλακή ενός νέου δυστοπικού κόσμου.

Λύση στα προβλήματα της ανθρωπότητας θα δώσει σύμφωνα με τους συγγραφείς «μια αποτελεσματική παγκόσμια διακυβέρνηση». Στις 300 περίπου σελίδες του βιβλίου, που ασχολείται με το πώς θα είναι ο νέος κόσμος που σχεδιάζουν, δεν αναφέρεται πουθενά η λέξη Θεός. Όμως, «Χωρίς Θεό, όλα επιτρέπονται» μας είχε προειδοποιήσει ο μεγάλος Φ. Ντοστογιέφσκι  Απουσιάζει επίσης η λέξη Δημοκρατία. Μπορούμε λοιπόν εύκολα να συμπεράνουμε ότι κάποιοι από το παρασκήνιο, χωρίς καμία νομιμοποίηση, παίρνουν αποφάσεις που αφορούν το μέλλον της ανθρωπότητας. Τα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων δεν είναι γνωστά ούτε εκλέγονται από τους λαούς, ούτε γνωρίζουμε αν ελέγχονται και λογοδοτούν κάπου. Εμείς απλά θα πρέπει να τους εμπιστευτούμε, έστω και αν δεν γνωρίζουμε τις προθέσεις και τα σχέδια τους.

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να παραθέσουμε εδώ τα σχετικά σχόλια του Γερμανού οικονομολόγου Άντονυ Μίλερ: “ η καταστροφή που θα επιφέρει η επικείμενη Μεγάλη Επανεκκίνηση, θα είναι χειρότερη από αυτή που προκάλεσε η διάλυση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης“, καθώς και ότι “η πανδημία χρησιμοποιείται από την παγκόσμια ελίτ με σκοπό να καταστρέψουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και να επισπεύσουν μια νέα παγκόσμια τάξη”.

Στις 19 Οκτωβρίου 1979 ο Οδυσσέας Ελύτης, με αφορμή την αναγγελία για τη βράβευσή του με το Νόμπελ λογοτεχνίας είχε κάνει την παρακάτω προφητική και δραματικά επίκαιρη δήλωση:

 «Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.

Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό».

Ο κόσμος ναι, σίγουρα  χρειάζεται επανεκκίνηση. Η κατεύθυνση όμως αυτής της επανεκκίνησης είναι κάτι που μας αφορά όλους και θα έπρεπε να έχουν λόγο όλοι, ιδιαίτερα η νεολαία που δείχνει να μην συνειδητοποιεί το σκοτεινό μέλλον απόλυτου ελέγχου από ένα τέχνο-ολοκληρωτικό υπερκράτος που της προετοιμάζουν για να ζήσει. Το 1984 του Όργουελ καθυστέρησε μερικές δεκαετίες αλλά είναι πλέον εδώ και όποιος πιστεύει ότι δεν τον αφορά θα διαψευστεί σύντομα.

* Η Μεγάλη Επανεκκίνηση, γνωστή και με την αγγλική ονομασία της ως Great Reset, ονομάστηκε η 50η ετήσια συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού φόρουμ,  που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 2020. Υπάρχει ταυτόχρονα στον τίτλο του πολυσυζητημένου βιβλίου COVID-19: The Great Reset των Klaus Schwab και Thierry Malleret που εκδόθηκε επίσης το 2020.

Η Εκκλησία προΐσταται σε έργα αγάπης και φιλαλληλίας

 

Ο αιώνας μας ζει την μεγάλη ντροπή

του, όταν τα 1,3 δισεκατομμύρια των κατοίκων της γης ζουν με εισόδημα πολύ κατώτερο των ορίων της φτώχειας.

Εμείς θα ανεχθούμε να υπάρχουν δίπλα μας αδελφοί που να υποφέρουν και αγωνιούν για τον επιούσιον;

Πολλοί λένε σήμερα στην εποχή της ευμάρειας και της πλησμονής δε χρειάζεται η φιλανθρωπία.

Δεν έχουν δίκιο.

Διότι όσο κι αν η αφθονία αποτελεί το γνώρισμα του σύγχρονου τρόπου ζωής, η πείνα, η ανέχεια, η δυστυχία, η ανεργία, κ. α. δεν εξαλείφθηκαν από τις ανθρώπινες κοινωνίες.

Και σήμερα υπάρχουν πλάι μας άνθρωποι που πεινούν, είναι άστεγοι άνεργοι, πολύτεκνοι, χήρες ορφανά, ανήμποροι. Όλοι αυτοί χρειάζονται την αγάπη μας και την συμπαράστασή μας.

Η Εκκλησία είναι η κοινή Μητέρα μας.

Εμείς όλοι είμαστε τα παιδιά της. Θα τα αφήσουμε αβοήθητα;

Θα κυνηγήσουμε μόνο τη δική μας ευτυχία;

Κύριε, μην επιτρέψεις πια να ευτυχούμε μόνοι μας.

Διότι σε μια εποχή που όλοι προσέχουν την καλοπέρασή τους, εμείς οι χριστιανοί δεν έχουμε δικαίωμα να καλοπερνούμε μόνοι μας.

Διότι Ζωή σημαίνει να βοηθείς τους άλλους να ζουν. Πρέπει να δημιουργήσεις άλλες ευτυχίες για να χαρείς τη δική σου.

Επιτέλους ας καταλάβουμε, ότι Αγάπη σημαίνει όχι να δίνεις, αλλά να μοιράζεσαι το ψωμί και την αγάπη.

Με πολλές εόρτιες ευχές για το Άγιο δωδεκαήμερο

π. γ. στ.

Τα παιδιά αποκτούν τις αρετές συν τω χρόνω, όχι απ’ την μια μέρα στην άλλη

 

Το να σκεφτόμαστε μακροπρόθεσμα σημαίνει, επίσης, ότι  χρειάζεται να δώσουμε στα παιδιά μας το χρονικό περιθώριο προκειμένου να αποκτήσουν αυτές τις δεξιότητες και αρετές με το να μένουμε προσηλωμένοι στους μακροπρόθεσμους στόχους  μας καθώς δημιουργούμε το καλύτερο περιβάλλον για τη μάθηση και την ανάπτυξή τους. Το έργο της γονεϊκότητας είναι μια μακροπρόθεσμη δέσμευση, όχι μια βραχυπρόθεσμη λύση.

          Κάποτε, μια μητέρα ήρθε να με βρει επειδή το παιδί της, ηλικίας δύο ετών δάγκωνε τα άλλα παιδιά. Και κάποια απ’ τις δικές  μου κόρες είχε το ίδιο θέμα όταν ήταν δύο ετών. Εάν έχετε παιδί με τέτοιο θέμα, να ξέρετε πως είναι περισσότερο σύνηθες  από όσο νομίζετε. Ο γιος της δάγκωνε όταν ήταν θυμωμένος, ενθουσιασμένος, ή σε φάση μεγάλης αισθηματικής διέγερσης. Συζητήσαμε ένα πλάνο για να τον απομακρύνουμε από κάποιες καταστάσεις, στρέφοντας το ενδιαφέρον του αλλού, και θεσπίζοντας σταθερά αλλά ήπια όρια όσον αφορά στη συμπεριφορά του.

          Δύο βδομάδες αργότερα, μου τηλεφώνησε για να μου πει ότι το σχέδιο μας δεν απέδιδε. Το παιδί εξακολουθούσε  να δαγκώνει. Της είπα πως απλώς και μόνο επειδή ο γιος της δεν είχε μάθει να ελέγχει τις αντιδράσεις του μέσα σε δύο εβδομάδες, δεν σήμαινε ότι το σχέδιο είχε αποτύχει. Της θύμισα πως ο γιος της μάθαινε κάτι πιο σημαντικό από το να μη δαγκώνει απλώς: μάθαινε πως να ελέγχει τον εαυτό του σε στιγμές  θυμού ή μεγάλης συναισθηματικής έντασης και χρειαζόταν χρόνο για να μάθει αυτά τα πράγματα. Δεν υπάρχει στρατηγική για να σταματήσεις ένα παιδί να ενεργεί διαφορετικά οπότε βρισκόταν σε στιγμή μεγάλης συναισθηματικής διέγερσης ή οργής. Τη διαβεβαίωσα ότι ο γιος της θα μάθαινε να αντιδρά με άλλου τρόπους από το να δαγκώνει. Όπως συνέβη με την κόρη μου.

          Το έργο της γονεϊκότητας απαιτεί υπομονή-όχι την υπομονή που απλώς ανέχεται την άπρεπη συμπεριφορά, αλλά εκείνη την υπομονή που παρεμβαίνει αποτελεσματικά και επαναλαμβανόμενα, όσο το παιδί μας κάνει την προσπάθειά του. Αυτό δίνει στα παιδιά μας τη δυνατότητα να αγωνιστούν ώστε να ωριμάσουν, να μάθουν, να αγαπήσουν, και να αποκτήσουν τις άξιες και αρετές που θα χρειασθούν στην ενήλικη ζωή τους. Υπομονή σημαίνει ότι ανταποκρινόμαστε με συνέπεια και με την ενδεδειγμένο τρόπο κάθε φορά που τα παιδιά προσπαθούν, διότι κατά νου μας έχουμε τους μακροπρόθεσμους στόχους  που έχουμε θέσει.

          Φίλιππος Μαμαλάκης, καθηγητής Ποιμαντική φροντίδας

“Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε”

 

“Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε!

Και τι σου χρωστώ και τι μου χρωστάς,

Μια τύφλα εν τέλει μοιραζόμαστε.

Κάντο ν’ αλλάξει αν μ’ αγαπάς”.

“Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε’, τραγουδά ο Διονύσης Σαββόπουλος. Και είναι αλήθεια. Τις παραμονές των γιορτινών ημερών οι άνθρωποι χαλαρώνουμε από την πίεση της εργασίας, αξιοποιούμε τον χρόνο μας για αγορές, για εξόδους, για καφέ, ενώ και τα παιδιά, επειδή δεν έχουν σχολείο, μπορούν να αισθάνονται πιο άνετα. Όμως οι γιορτές συνήθως φέρουν μαζί τους και μνήμες. Η χαλαρότητα οδηγεί στην κριτική ή στην εμφάνιση των απωθημένων μας, για τα όσα δεν ζήσαμε, για το τι είναι ο άλλος/η στο ζευγάρι, βλέπουμε την ζωή να περνά και να μεγαλώνουμε, σκεπτόμαστε τι μας ανησυχεί στην πορεία μας, έχουμε μελαγχολία, ιδίως όταν τελειώνουν οι ετοιμασίες και τ γιορτινό τραπέζι.

Παράλληλα, ο διάβολος φέρνει στον νου μας αρνητικούς λογισμούς, ενώ ασήμαντες αφορμές γεννούν εκνευρισμό, με αποτέλεσμα συχνά να υπάρχουν εκρήξεις θυμού, υπερβολικές αναφορές και λόγια που δεν πρέπει να ειπωθούν, διότι δε τα εννοούν αυτοί που τα εκστομίζουν. Εξάλλου και οι ετοιμασίες του τραπεζιού φέρνουν έναν μικρό εκνευρισμό.

Ο τσακωμός, ο εμφύλιος των γιορτών μπορεί να ξεπεραστεί αν έχουμε στον νου μας ότι οι γιορτές είναι αυτό που το όνομά τους λέει. Ένα βήμα προς τον ουρανό και την ελπίδα. Γιορτάζουμε όχι μόνο γιατί είμαστε οικογένεια, αλλά και γιατί μας δίδεται η ευλογία της πίστης, όπως επίσης για να μοιραστούμε την χαρά. Γι’ αυτό κι ο εκκλησιασμός γεννά μία αύρα, που κάνει τις γιορτές της πίστης, όταν θέλουμε να τις βιώσουμε αυθεντικά, τελείως διαφορετικές εμπειρίες από ένα ταξίδι ή διακοπές.

Γιορτάζουμε ακόμη διότι έχουμε την συντροφικότητα, έχουμε την ελπίδα ότι η ζωή μας μπορεί να αλλάξει. Γιορτάζουμε και αυτό αποτυπώνεται στα καινούργια ή καθαρά ρούχα, στο διαφορετικό φαγητό. Γιορτάζουμε σημαίνει ανακωχή σε ό, τι είναι δυσάρεστο. Δεν γιορτάζουμε για να λύσουμε τις διαφορές μας, αλλά για να ξεκουραστούμε απο το άγχος της ζωής. Γιορτάζουμε για να επικοινωνήσουμε, όχι με μισά και ανολοκλήρωτα μηνύματα, αλλά με τον τρόπο της αγάπης. Γιορτάζουμε ακόμη σημαίνει την απόφαση μας να δημιουργήσουμε.

Ας προσπαθήσουμε να γιορτάζουμε βλέποντας πως μέσα από την παρουσία του Χριστού μπορούμε να ομορφύνουμε την ζωή μας. Ας αφήσουμε τρίτα πρόσωπα στην άκρη και ας χαρούμε την παρουσία μας εντός της οικογένειας. Θα βρούμε από που μπορούμε να πιαστούμε για να γίνει η γιορτή καινούργια αρχή!

Πρωτ. Θεμ. ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ

Βαδίζοντας στον θάνατο

 

Και προσπαθείς για το καλύτερο και δίνεις, δίνεις όλο σου το είναι, και στο τέλος καλείσαι να απολογηθείς μπροστά σε ανθρώπους που, είτε από βλακεία, είτε από σκληρότητα και εγωισμό, σε καταδικάζουν.

          Και ενώ τους εξηγείς, απάντηση καμία δεν τους καλύπτει και ακάνθινο σου περνάν στεφάνι και σε χλευάζουν και σε χτυπούν.

          Και αποφασίζεις να σιωπήσεις, αυτό όμως περισσότερο τους εξοργίζει και σου φορτώνουν την ευθύνη στις πλάτες και σε σταυρώνουν σαν κοινό εγκληματία.

          Και από τον σταυρό επάνω εσύ τους συγχωρείς, γιατί τους αγαπάς και γιατί δεν έχουν επίγνωση για το τι οι ίδιοι κάνουν.

          Και αυτό όμως ακόμα τους πειράζει και α ηρεμήσουν δεν μπορούν και σε τρυπάν για να δουν αν όντως έχεις πεθάνει....

          Άνθρωπε.....

          Θα σε δικάσουν, δεν θα σε ακούσουν, θα σε συκοφαντήσουν, θα σε χλευάσουν και θα σε σταυρώσουν και πάλι δεν θα ησυχάσουν....

          Στο χέρι σου είναι, Άνθρωπε, να αποφασίσεις το πόσο θ αντέξεις...Και ναι, αν το φτάσεις μέχρι τέλους, είναι πολύ πιθανός ο θάνατος....

          Και πριν βιαστείς να αντιδράσεις, σκέψου ότι αυτοί οι άλλοι άνθρωποι, οι “Ευλογημένος ο Ερχόμενος”. Πριν βιαστείς να αντιδράσεις, σκέψου ότι και Φαρισαίοι, οι δικαστές, οι σταυρωτές σου, μπορεί να είναι και άτομα δικά σου, οι γονείς σου, οι φίλοι σου, τα παιδιά σου, οι άνθρωποι που μέχρι χθες φώναζαν εσύ, Άνθρωπε, έχεις υπάρξει ή πρόκειται να υπάρξεις δικαστής και Φαρισαίος και σταυρωτής σε κάποιους άλλους.

          Στο χέρι σου είναι να αποφασίσεις....

          Αλλά μην ξεχάσεις το εξής, Άνθρωπε....

          Τα Πάθη δεν ολοκληρώνονται  Μεγάλη Πέμπτη βράδυ.

          ΤΑ Πάθη ολοκληρώνονται ξημερώνοντας Κυριακή.

          Αναστήτω ο Θεός....

          Ελευθέριος Ελευθεριάδης, Ψυχολόγος, “Πριν νυχτώσει”