Η θεραπεία μέσω της θύραθεν Σοφίας - π. Μάξιμος Κυρίτσης

 

Στον σύγχρονο κόσμο, θεωρείται ότι η Εκκλησία μας, έρχεται σε σύγκρουση με τις επιστήμες και συνεπώς έρχεται σε μια σχέση ακύρωσης με αυτές, είτε είναι η ίδια που ακυρώνεται σύμφωνα με τα επιστημονικά δεδομένα, είτε είναι η επιστήμη που ακυρώνεται μπροστά στον λόγο του Θεού. Αυτό φυσικά δεν υφίσταται. Η Εκκλησία μας πάντοτε συνυπήρξε και συνεχίζει να συνυπάρχει με τα άτομα της "έξωθεν Σοφίας", παίρνοντας από αυτά τα θετικά τα οποία έχουν να προσφέρουν. Έτσι η σχέση "ακύρωσης" είναι στην πραγματικότητα σχέση "συμβίωσης" και από κοινού υποστήριξης του ανθρώπου στον σύγχρονο κόσμο. Με τον π. Μάξιμο Κυρίτση, Ηγούμενο της Ι.Μ. Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω

Γιὰ τὸν Μέγα Ἁγιασμὸ

 

Ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός τελεῖται κάθε χρόνο τήν 5η καί 6η Ἰανουαρίου. Πολλοί εἶναι αὐτοί οἱ ὁποῖοι ρωτοῦν ἄν ὁ Ἁγιασμός αὐτός πίνεται, χρησιμοποιεῖται γιά ραντισμό, φυλάσσεται στά σπίτια καί ἄν ἀντικαθιστᾶ τήν θεία Κοινωνία. Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ, μεταγλωττισμένο στήν νεοελληνική, ἀποτελεῖ «εἰδική γνωμοδότηση περί τοῦ θέματος τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ, δηλ. πῶς λαμβάνεται αὐτός παρά τῶν χριστιανῶν, ἐάν φυλάσσεται καί ἐάν ἀπ' αὐτόν μεταλαμβάνουν» οἱ πιστοί, συνταχθέν ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Πατρῶν κυροῦ Νικοδήμου. Ἀρχικῶς αὐτή δημοσιεύθηκε στά ΔΙΠΤΥΧΑ τοῦ ἔτους 1999 (σσ. οη΄-π΄), πρός ἐνημέρωση τῶν εὐλαβέστατων Ἐφημερίων καί πληροφόρηση τῶν πιστῶν:...

1. Ὑπάρχει διαφορά ἀνάμεσα στό Μεγάλο Ἁγιασμό πού τελεῖται τήν παραμονή τῶν Θεοφανείων καί ἐκεῖνον τῆς κύριας ἡμέρας τῆς ἑορτῆς;

Ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός πού τελεῖται τήν παραμονή τῶν Θεοφανείων καί ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς εἶναι ἀκριβῶς ὁ ἴδιος. Ἐσφαλμένα κάποιοι θεωροῦν ὅτι δῆθεν τελεῖται τήν παραμονή ὁ «μικρός Ἁγιασμός» καί τήν ἑπόμενη ὁ «Μέγας». Καί στίς δύο περιπτώσεις τελεῖται ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός. Μικρός Ἁγιασμός τελεῖται τήν πρώτη μέρα κάθε μήνα, καθώς καί ἐκτάκτως ὅταν τό ζητοῦν οἱ χριστιανοί σέ διάφορες περιστάσεις (ἐγκαίνια οἰκιῶν, καταστημάτων καί ἱδρυμάτων, σέ θεμελίωση κτισμάτων κ.λπ.). Ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός τελεῖται μόνο δύο φορές τό χρόνο (τήν 5η καί 6η Ἰανουαρίου) στό Ναό.

2. Ποῦ φυλάσσεται ὁ Μέγας Ἁγιασμός καί γιά ποιό λόγο;

Ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός φυλάσσεται ὅλο τό χρόνο στό Ναό. Φυλάσσεται ὄχι ἄνευ λόγου. Καί ὁ λόγος δέν εἶναι ἄλλος, παρά γιά νά «μεταλαμβάνεται» ἀπό τούς πιστούς ὑπό ὁρισμένες συνθῆκες καί προϋποθέσεις. Συνηθισμένη εἶναι η περίπτωση πού ἀφορᾶ στούς διατελοῦντες ὑπό ἐπιτίμιο τοῦ Πνευματικοῦ, πού ἐμποδίζει τή συμμετοχή τους στη θεία Κοινωνία, γιά ὁρισμένο καιρό, καί εἴθισται νά δίδεται σέ αὐτούς, γιά εὐλογία καί παρηγοριά τους, Μέγας Ἁγιασμός. Κανένα κώλυμα δέν ὑφίσταται πρός τοῦτο, ἐφ' ὅσον μάλιστα βρίσκονται «ἐν μετανοίᾳ καί ἐξομολογήσει». Ἀπαραίτητα ὅμως πρέπει νά συνειδητοποιοῦν ὅτι ὁ Μέγας Ἁγιασμός δέν ὑποκαθιστᾶ οὔτε ἀντικαθιστᾶ τή θεία Κοινωνία τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, γιά τήν ὁποία ὀφείλουν μέ τή μετάνοια νά προετοιμάζονται, γιά νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τά κωλύματα τῆς ἁμαρτίας, ὥστε νά ἀξιωθοῦν νά κοινωνήσουν τό ταχύτερο.

3. Μπορεῖ ὁ Μέγας Ἁγιασμός νά φυλάσσεται στό σπίτι καί νά πίνουν ἀπ' αὐτόν σέ καιρό ἀσθένειας ἤ γιά ἀποτροπή βασκανίας καί κάθε σατανικῆς ἐνέργειας;

Ἡ ἀπάντηση εἶναι θετική. Παρέχεται ἀπ' αὐτό τοῦτο τό ἱερό κείμενο τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ, πού προβλέπει «ἵνα πάντες οἱ ἀρυόμενοι καί μεταλαμβάνοντες ἔχοιεν αὐτό (τό ἡγιασμένον ὕδωρ...) πρός ἰατρείαν παθῶν, πρός ἁγιασμόν οἴκων, πρός πᾶσαν ὠφέλειαν ἐπιτήδειον», καί δή καί «δαίμοσιν ὀλέθριον, ταῖς ἐναντίαις δυνάμεσιν ἀπρόσιτον» (πρβλ. καί τή συναφή εὐχή σέ βασκανία· «φυγάδευσαν καί ἀπέλασαν πᾶσαν διαβολικήν ἐνέργειαν, πᾶσαν σατανικήν ἔφοδον καί πᾶσαν ἐπιβουλήν... καί ὀφθαλμῶν βασκανίαν τῶν κακοποιῶν ἀνθρώπων»). 

Ἀναντίρρητα χειραγωγεῖται μέ τόν τρόπο αὐτό ὁ πιστός νά ἀποφεύγει ἄλλες διεξόδους («ξόρκια», μαγεῖες καί ἄλλες μεθοδεῖες τοῦ πονηροῦ), καί νά καταφεύγει στά ἔγκυρα «ἁγιάσματα» τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως εἶναι ὁ Μέγας Ἁγιασμός, ἀλλά καί ὁ «μικρός» λεγόμενος Ἁγιασμός, ὡς συνειδητό μέλος τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ταμειούχου τῆς θείας χάριτος, καί μέτοχος τῶν ἁγιαστικῶν της μέσων. Προϋποτίθεται βέβαια ὅτι στίς οἰκίες ὅπου φυλάσσεται ὁ Μέγας Ἁγιασμός, καί τό καντήλι θά ἀνάβει καί θά καίει ἐπιμελῶς, καί ἡ εὐλάβεια θά ὑπάρχει στά μέλη τῆς οἰκογενείας, τούς συζύγους καί τά παιδιά, καί θά ἀποφεύγεται κάθε αἰτία πού ἀποδιώχνει τή θεία χάρη (ὅπως βλασφημίες ἤ ἄλλες ἀσχημοσύνες).

4. Ποιά ἡ σχέση νηστείας καί Μεγάλου Ἁγιασμοῦ;

Ἡ ἱστορική ἀρχή τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ εἶναι ἡ ἑξῆς: Στήν ἀρχαία Ἐκκλησία τήν παραμονή τῶν Θεοφανείων -ὅπως τήν παραμονή τοῦ Πάσχα καί τῆς Πεντηκοστῆς- γινόταν ἡ βάπτιση τῶν Κατηχουμένων, δηλ. τῶν νέων χριστιανῶν. Τά μεσάνυχτα τελοῦνταν ὁ ἁγιασμός τοῦ ὕδατος γιά τήν τελετή τοῦ Βαπτίσματος· τότε εἰσήχθη ἡ συνήθεια -ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος- οἱ χριστιανοί νά παίρνουν ἀπό τό ἁγιασμένο νερό καί νά πίνουν ἤ νά τό μεταφέρουν στά σπίτια τους γιά εὐλογία καί νά τό διατηροῦν ὁλόκληρο τό χρόνο· «Διά τοῦτο καί ἐν μεσονυκτίῳ κατά τήν ἑορτήν ταύτην ἅπαντες ὑδρευσάμενοι, οἴκαδε τά νάματα ἀποτίθενται, καί εἰς ἐνιαυτόν ὁλόκληρον φυλάττουσιν» (Λόγος εἰς τό ἅγιον βάπτισμα τοῦ Σωτῆρος· ΡG 49, 366).

Ἀργότερα ὅμως, σέ καιρούς λειτουργικῆς παρακμῆς, ἡ ἀκολουθία τοῦ Ἁγιασμοῦ ἀπομονώθηκε ἀπό αὐτή τοῦ Βαπτίσματος, παρόλο πού διατήρησε πολλά στοιχεῖα του. Παρέμεινε ἡ συνήθεια ὥστε οἱ πιστοί νά παίρνουν ἀπό τό ἁγιασμένο νερό «πρός ἁγιασμόν οἴκων», ὅπως ἀναφέρει ἡ καθαγιαστική εὐχή τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ.

Νωρίς ἐπίσης ἐπικράτησε ἡ συνήθεια τῆς νηστείας πρίν ἀπό τήν ἑορτή τῶν Θεοφανείων, γιά δύο λόγους:

Πρῶτο, οἱ δύο μεγάλες ἑορτές τῶν Χριστουγέννων καί τῶν Θεοφανείων στήν ἀρχαία Ἐκκλησία ἦταν ἑνωμένες σέ μία, αὐτή τῶν Θεοφανείων ἤ Ἐπιφανείων, πού τελοῦταν τήν 6η Ἰανουαρίου (συνήθεια πού διατηρεῖται στήν Ἀρμενική Ἐκκλησία μέχρι σήμερα)· ὅμως ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (4ος αἰ.) χώρισε τίς δύο γιορτές καί ὅρισε ἡ μέν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ νά γιορτάζεται τήν 25η Δεκεμβρίου, ἡ δέ Βάπτιση καί φανέρωση τῆς ἁγίας Τριάδας τήν 6η Ἰανουαρίου. 

Πρίν ἀπό κάθε Δεσποτική ἑορτή προηγοῦνταν νηστεία γιά τήν ψυχική καί σωματική κάθαρση τῶν πιστῶν. Ἄς θυμηθοῦμε πώς ἡ νηστεία ἔχει μέσα της τό στοιχεῖο τοῦ πένθους γιά τίς ἁμαρτίες. Ἔτσι ὅταν χώρισαν οἱ δύο ἑορτές, ἡ νηστεία πού προηγοῦνταν ἀκολούθησε τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων· γι' αὐτό ἡ Ἐκκλησία ὅρισε νά νηστεύουμε μόνο τήν παραμονή τῶν Θεοφανείων σάν προετοιμασία γιά τήν ἑορτή, καί ὄχι περισσότερες ἡμέρες, γιατί βρισκόμαστε σέ ἑορταστική περίοδο, τό ἅγιο Δωδεκαήμερο.

Καί δεύτερο· ἀρχαία συνήθεια ἦταν ἐπίσης αὐτοί πού θά βαπτίζονταν νά νηστεύουν καί μαζί μέ αὐτούς οἱ Ἀνάδοχοι, οἱ συγγενεῖς, ἀλλά καί ἄλλοι χριστιανοί οἱ ὁποῖοι τηροῦσαν ἐθελοντικά νηστεία «ὑπέρ τῶν βαπτιζομένων». Δέν ἦταν λοιπόν δύσκολο στή συνείδηση τῶν χριστιανῶν νά συνδεθοῦν ἡ πόση τοῦ ἁγιασμοῦ καί ἡ νηστεία, χωρίς νά ὑπάρχει αἰτιώδης σχέση μεταξύ αὐτῶν. 

Ἔτσι λοιπόν, μεταφέροντας τό ζήτημα στή σημερινή ἐποχή μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι οἱ τακτικῶς μεταλαμβάνοντες τῶν ἁγίων Μυστηρίων καί τηροῦντες τίς νηστεῖες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως καί τῆς 5ης Ἰανουαρίου, εἶναι ἤδη ἕτοιμοι ὥστε νά πιοῦν ἀπό τό Μεγάλο Ἁγιασμό τῆς 5ης καί 6ης Ἰανουαρίου. Σέ ἄλλη περίπτωση, ἐνδείκνυται νά τελοῦν σχετική νηστεία, ὅπως ὁρίζει σ' αὐτούς ὁ Πνευματικός τους.

 

Τέλος ὅσοι ἐκτάκτως πίνουν ἀπό τό Μεγάλο Ἁγιασμό πού φυλάσσουν στό σπίτι τους, σέ ὧρες ἀσθενειῶν καί κινδύνων κ.λπ., μετά ἤ ἄνευ νηστείας, ἄς μήν ὑστεροῦν στήν πνευματική νηστεία ἀπέχοντες «ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός τε καί πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ» (Β΄ Κορ. 7,1).

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

 

Ο Χριστός, ενώ όλα δικά του ήταν και όλα τα είχε στα χέρια του, δεν ήρθε στον κόσμο αυτόν μη λογαριάζοντας αυτά που επικρατούσαν στον κόσμο. Όχι. Και αυτός μπήκε ως απλός άνθρωπος μέσα στην όλη ανθρώπινη ζωή και, ως Εβραίος που ήταν, τηρεί τον νόμο και κάνει όλα τα διατεταγμένα και περιτέμνεται. Αφού ο Χριστός ενεργεί έτσι, ποιοι είμαστε εμείς που το έχουμε μέσα στο αίμα μας να θέλουμε να  ξεφύγουμε από μερικά πράγματα; Δεν μας καίει αυτό, να ενεργήσουμε όπως ακριβώς έκανε ο Χριστός ως άνθρωπος. Ως Θεός δεν είχε ανάγκη να τηρήσει τον νόμο. Αυτός ήταν ο νομοθέτης. Αλλά ως άνθρωπος φροντίδα του μεγάλη ήταν να περάσει μέσα από όλα αυτά τα οποία ο Θεός είχε νομοθετήσει. Ποιοι είμαστε εμείς που δεν θέλουμε να υποταχθούμε στην όλη  πράξη της Εκκλησίας, στον όλο κανόνα, στον όλο νόμο που έχει η Εκκλησία;

          Ο πνευματικός

Ἐκδημία Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κυροῦ Κοσμᾶ

      

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΤΥΠΟΥ & ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Ἐν Ἱερᾷ Πόλει Μεσολογγίου, τῇ 3 Ἰανουαρίου 2022

ΔΕΛΤΙΟΝ  ΤΥΠΟΥ

Ἐκδημία Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας, μέ αἰσθήματα τῆς κατ' ἄνθρωπον θλίψεως καί στενοχωρίας, ἀναγγέλλει τήν κοίμηση τοῦ Ποιμενάρχου της, Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κυροῦ Κοσμᾶ.

Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία θά τελεσθεῖ στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Ἁγίου Σπυρίδωνος Ἱερᾶς Πόλεως Μεσολογγίου, αὔριο (Τρίτη 4 Ἰανουαρίου 2022) καί ὥρα 15:00'.

Κατά τήν διάρκεια τῶν ἀκολουθιῶν θά τηρηθοῦν ὅλα τά προβλεπόμενα ὑγειονομικά μέτρα γιά τήν ἀποφυγή τῆς διάδοσης τοῦ κορωνοϊοῦ. Γιά τό λόγο αὐτό δέν θά ἐπιτραπεῖ ἡ προσκύνηση τοῦ σκηνώματος ἀπό τούς πιστούς.

Ἡ ταφή τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου, κατόπιν... δικῆς του ἐπιθυμίας, θά πραγματοποιηθεῖ στήν Ἱερά Μονή Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου Μυρτιᾶς Τριχωνίδος.

Ἐκ  τῆς  Ἱερᾶς  Μητροπόλεως

-------------------------------------

Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Κοσμᾶς (κατά κόσμον Κωνσταντῖνος Παπαχρῆστος) γεννήθηκε στή Σκουτεσιάδα Ἀγρινίου τό ἔτος 1945. Σπούδασε Πολιτικές Ἐπιστῆμες στό Πάντειο Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν καί Θεολογία στό Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης καί ἔλαβε τό πτυχίο ἀμφοτέρων.

Χειροτονήθηκε Διάκονος καί Πρεσβύτερος ἀπό τόν μακαριστό προκάτοχό του, Μητροπολίτη Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κυρό Θεόκλητο τό ἔτος 1974. Ὑπηρέτησε ὡς Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας γιά περισσότερα ἀπό τριάντα χρόνια καί ἀνέπτυξε πλούσια ποιμαντική δραστηριότητα. Δημοσίευσε ἄρθρα καί μελέτες ποιμαντικοῦ καί ἀντιαιρετικοῦ περιεχομένου σέ ἐκκλησιαστικά περιοδικά καί ἐφημερίδες.

Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας ἐξελέγη στίς 5 Ὀκτωβρίου 2005. Ἡ χειροτονία του τελέσθηκε στόν Ἱερό Καθεδρικό Ναό τῶν Ἀθηνῶν στίς 8 Ὀκτωβρίου 2005 ἀπό τόν μακαριστό Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κυρό Χριστόδουλο μέ τή συμμετοχή πλειάδος ἀρχιερέων. Ἀξιομνημόνευτη εἶναι ἡ ὑποδοχή τῆς ἐνθρονίσεώς του, στίς 6 Νοεμβρίου 2005 στήν Ἱερά Πόλη τοῦ Μεσολογγίου, ἀπό τό πλῆθος τῶν πιστῶν πού ἐξέφρασαν τήν ἀγάπη τους στόν Ἱερομόναχο πού ἐπί δεκαετίες τους ὑπηρέτησε καί μέ ἀγάπη τους διακόνησε.

Μέ τήν ἴδια ἀνιδιοτελῆ προσφορά τοῦ ἑαυτοῦ του, πρός ὅλους χωρίς διακρίσεις, συνέχισε ὁ ἀείμνηστος τήν διακονία του καί ὡς Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας, ἀναπτύσσοντας πλούσια ποιμαντική, κηρυκτική, κοινωνική καί φιλανθρωπική δράση. Περιόδευε ἀνελλιπῶς ἱερουργῶντας καί κηρύσσοντας σέ ὅλες τίς Ἐνορίες τῶν πόλεων καί τῶν χωριῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως. Χαρακτηριστικές ἦταν οἱ περιοδεῖες του στά ἀπομακρυσμένα καί ὀρεινά χωριά τῶν λίγων κατοίκων, συνεχίζοντας τήν ἱεραποστολική διακονία πού ἐπί τριάντα δύο χρόνια διατηροῦσε ὡς Ἱεροκήρυκας.

Χειροτόνησε πλειάδα νέων καί ἱκανῶν Κληρικῶν, τονίζοντας πάντα τόν ἰδιαίτερο σεβασμό του πρός τό Μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης καί τήν καθαρότητα τῆς ζωῆς τῶν Ἱερέων κατά τήν διακονία τους. Ἐπίσης, κατέβαλλε προσπάθειες νά στελεχώσει τίς Ἱερές Μονές μέ μοναχούς καί μοναχές ὥστε οἱ πιστοί ἀπρόσκοπτα νά βρίσκουν πνευματικά καταφύγια, δεχόμενοι τήν ἁγιαστική καί σώζουσα Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀπ' ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς του.

Σέ ὅλη τή Ἱερά Μητρόπολη Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας, ἀλλά καί πέρα ἀπό τά ὅρια τῆς Μητροπόλεώς του, συμπαραστάθηκε οἰκονομικά καί ὑλικά, όσακις παρέστη ἀνάγκη σέ Μητροπόλεις πού κατά καιρούς ἐπλήγησαν ἀπό πυρκαγιές, πλημμύρες καί σεισμούς ἀποστέλλοντας οἰκονομική καί ὑλική βοήθεια, μάλιστα τίς περισσότερες φορές ὁ ἴδιος συνόδευε τίς ἀνθρωπιστικές αὐτές ἀποστολές.

Ἀπό τούς πλέον κυρίους σταθμούς τῆς ποιμαντικῆς του διακονίας ἦταν ἡ, μέ δικές του ἐνέργειες, ἔλευση τοῦ ἱεροῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Κοσμᾶ Θέρμου, τό ὁποῖο ἐκόμισε ό ἴδιος ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου καί πάσης Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος. Ἐπίσης, μέ ἐνέργειές του ἔγινε καί ἡ ἀναγραφή στίς ἁγιολογικές δέλτους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ ὀνόματος τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἱερομάρτυρος Βλασίου τοῦ Ἀκαρνᾶνος μαζί μέ τούς ἕξι συνασκητές του.

Ἐκ  τοῦ  Γραφείου  Τύπου  καί  Ἐπικοινωνίας

τῆς  Ἱερᾶς  Μητροπόλεως

Μαθημένη αβοηθησία

Ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Ξυπνάμε χωρίς να ξέρουμε τι θα μας φερει η επόμενη η ώρα και κοιμόμαστε δίχως να ξέρουμε τι θα μας φέρει το ξημέρωμα.

          Καθένας το βιώνει με τον δικό του τρόπο και στο δικό του, προσωπικό, μέτρο της δυσκολίας.

          Υπάρχει όμως και ένα κοινό. Ένα κοινό στοιχείο, μυστικό, ύπουλο και επικίνδυνο.

          Το αίσθημα της προσωρινότητας.

          Η συμπεριφορά μας, λες και δεν υπάρχει αύριο.

          Πρέπει να προσέξουμε όμως να μην επιτρέψουμε να αλλοιωθεί η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη μας, να μην επιτρέψουμε να μειωθεί η παραγωγικότητά μας, να μην επιτρέψουμε να χαθεί το χαμόγελό μας, να καταποντιστούν τα όνειρά μας, να χαθεί η ελπίδα μας.

          Αυτός ο τόπος πέρασε επιδρομές, σφαγές, τουρκοκρατία, κατοχή, διωγμούς, εμφυλίους. Αυτός ο τόπος πέρασε όλα αυτά, και μαζί του οι άνθρωποι, βιώνοντας όλα αυτά, δεν σταμάτησαν ούτε να ερωτεύονται,ούτε να παράγουν, ούτε να εργάζονται, ούτε να παντρεύονται, ούτε παιδιά να κάνουν, ούτε να ονειρεύονται. Και αυτοί οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν ποτέ να ελπίζουν. Δεν γονάτισαν. Δεν αποδέχτηκαν.

          Δεν υπέκυψαν σε μια μαθημένη αβοηθησία.

          Και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι σήμερα εμείς υπάρχουμε.

          Ας προσέξουμε.

          Ας μην αφεθούμε.

          Ας συνεχίσουμε να ελπίζουμε παλεύοντας.

          Για να μη χρειαστεί ποτέ να πούμε: “.... Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους... 

          Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις...”.

          Ελευθ. Ελευθεριάδης, Ψυχολόγος

Αυτονόητες "απλές" συμβουλές! (για παιδιά)

 

Ο Δρ Ovide, παιδίατρος νευρολόγος, προειδοποιεί για μια σιωπηλή τραγωδία που εκτυλίσσεται σήμερα στα σπίτια μας.

Υπάρχει μια σιωπηλή τραγωδία που εκτυλίσσεται στα σπίτια μας σήμερα, και περιλαμβάνει τα πιο όμορφα κοσμήματά μας: τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας βρίσκονται σε καταστροφική συναισθηματική κατάσταση! Τα τελευταία 15 χρόνια, οι ερευνητές μας δίνουν όλο και πιο ανησυχητικά στατιστικά στοιχεία σχετικά με μια οξεία και σταθερή αύξηση της παιδικής ψυχικής ασθένειας που τώρα φτάνει σε διαστάσεις επιδημίας:

Τα στατιστικά δεν λένε ψέματα:

• 1 στα 5 παιδιά έχουν προβλήματα ψυχικής υγείας

• Έχει παρατηρηθεί αύξηση 43% στη ΔΕΠΥ

• Παρατηρήθηκε αύξηση 37% στην εφηβική κατάθλιψη

• Έχει παρατηρηθεί αύξηση 200% στο ποσοστό αυτοκτονιών μεταξύ παιδιών ηλικίας 10 έως 14 ετών.

Τι συμβαίνει και τι έχουμε πάθει;

Τα σημερινά παιδιά είναι υπερδιεγερμένα και υπερ-προικισμένα με υλικά πράγματα, αλλά στερούνται τα θεμέλια μιας υγιούς παιδικής ηλικίας όπως:

• Συναισθηματικά διαθέσιμοι γονείς

• σαφώς καθορισμένα όρια

• Ευθύνες

• Ισορροπημένη διατροφή και επαρκής ύπνος

• Κίνηση γενικά αλλά ειδικά σε εξωτερικούς χώρους

• Δημιουργικό παιχνίδι, κοινωνική αλληλεπίδραση, ανεπίσημες ευκαιρίες παιχνιδιού και χώροι πλήξης

Αντίθετα, τα τελευταία χρόνια γέμισαν με παιδιά:

• Ψηφιακά Αποσπασμένοι Γονείς

• επιεικείς, επιτρεπτικοί γονείς που αφήνουν τα παιδιά να «διοικούν τον κόσμο» και να είναι αυτοί που φτιάχνουν τους κανόνες

• Αίσθηση δικαιώματος, να αξίζεις τα πάντα χωρίς να τα κερδίζεις ή να είσαι υπεύθυνος γι' αυτά

• Ακατάλληλος ύπνος και ανισορροπημένη διατροφή

• Ένας καθιστικός τρόπος ζωής

• Ατελείωτη διέγερση, τεχνολογικές νταντάδες, άμεση ικανοποίηση και καθόλου βαρετές στιγμές

Τι να κάνω;

Αν θέλουμε τα παιδιά μας να είναι ευτυχισμένα, υγιή άτομα πρέπει να ξυπνήσουμε και να επιστρέψουμε στα βασικά. Είναι ακόμα καιρός! Πολλές οικογένειες βλέπουν άμεσες βελτιώσεις μετά από εβδομάδες εφαρμογής των ακόλουθων συστάσεων:

• Βάλε όρια και θυμήσου ότι εσύ είσαι ο καπετάνιος του πλοίου. Τα παιδιά σας θα αισθάνονται πιο ασφαλή γνωρίζοντας ότι έχετε τον έλεγχο της κυβέρνησης.

• Προσφέρετε στα παιδιά έναν ισορροπημένο τρόπο ζωής γεμάτο με ό,τι χρειάζονται τα παιδιά, όχι μόνο ό,τι θέλουν. Μην φοβάστε να πείτε "όχι" στα παιδιά σας αν αυτό που θέλουν δεν είναι αυτό που χρειάζονται.

• Παρέχετε θρεπτική τροφή και περιορίστε το junk food.

• Περάστε τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα σε εξωτερικούς χώρους κάνοντας δραστηριότητες όπως: Ποδηλασία, πεζοπορία, ψάρεμα, παρακολούθηση πουλιών/εντόμων

• Απολαύστε ένα καθημερινό οικογενειακό δείπνο χωρίς smartphones ή τεχνολογία να τους αποσπά την προσοχή.

• Παίξτε επιτραπέζια παιχνίδια σαν οικογένεια ή αν τα παιδιά είναι πολύ μικρά για επιτραπέζια, παρασυρθείτε από τα ενδιαφέροντά σας και αφήστε τα να στείλουν στο παιχνίδι

• Συμμετέχετε τα παιδιά σας σε μια εργασία ή μια εργασία νοικοκυριού ανάλογα με την ηλικία τους (δίπλωση ρούχων, παραγγελία παιχνιδιών, κρέμασμα ρούχων, ξεπακετάρισμα φαγητού, στρώσιμο τραπεζιού, τάισμα του σκύλου κλπ. Σε όλο τον κόσμο

• Εφαρμόστε μια συνεπή ρουτίνα ύπνου για να διασφαλίσετε ότι το παιδί σας κοιμάται Τα προγράμματα θα είναι ακόμη πιο σημαντικά για τα παιδιά σχολικής ηλικίας.

• Διδασκαλία υπευθυνότητας και ανεξαρτησίας. Μην τους υπερπροστατεύετε από οποιαδήποτε απογοήτευση ή λάθος. Κάνοντας λάθος θα τους βοηθήσει να χτίσουν ανθεκτικότητα και να μάθουν να ξεπερνούν τις προκλήσεις της ζωής,

• Μην φορτώνετε το σακίδιο των παιδιών σας, μην κουβαλάτε τα σακίδια σας, μην τους παίρνετε το έργο που ξέχασαν, μην ξεφλουδίζετε τις μπανάνες τους ή ξεφλουδίζουν τα πορτοκάλια τους αν μπορούν να το κάνουν μόνοι τους (4-5 ετών). Αντί να τους δίνετε το ψάρι, δείξτε τους πώς να ψαρεύουν.

• Διδάξτε τους να περιμένουν και να καθυστερούν την ικανοποίηση.

• Δώστε ευκαιρίες για «βαρεμάρα», γιατί η πλήξη είναι η στιγμή που ξυπνά η δημιουργικότητα. Μην αισθάνεστε υπεύθυνοι που διασκεδάζετε πάντα τα παιδιά.

• Μην χρησιμοποιείτε την τεχνολογία ως θεραπεία για την πλήξη, ούτε να την προσφέρετε με το πρώτο δευτερόλεπτο της αδράνειας.

• Αποφυγή χρήσης τεχνολογίας σε γεύματα, αυτοκίνητα, εστιατόρια, εμπορικά κέντρα. Χρησιμοποιήστε αυτές τις στιγμές ως ευκαιρίες κοινωνικοποίησης εκπαιδεύοντας έτσι τους εγκεφάλους να λειτουργούν όταν βρίσκονται σε κατάσταση "βαρεμάρας".

• Βοηθήστε τους να δημιουργήσουν ένα "Boredom Bottle" με ιδέες δραστηριότητας για όταν βαριούνται.

• Να είστε συναισθηματικά διαθέσιμοι για να συνδεθείτε με τα παιδιά και να τους διδάξετε αυτορρύθμιση και κοινωνικές δεξιότητες

• Κλείστε τα τηλέφωνα το βράδυ όταν τα παιδιά πρέπει να πάνε για ύπνο για να αποφύγετε την ψηφιακή απόσπαση της προσοχής.

• Γίνετε συναισθηματικός ρυθμιστής ή προπονητής για τα παιδιά σας. Διδάξτε τους πώς να αναγνωρίζουν και να διαχειρίζονται τα δικά τους απωθημένα και θυμό.

• Δείξτε τους να χαιρετούν, να παίρνουν σειρά, να μοιράζονται χωρίς τίποτα, να λένε ευχαριστώ και παρακαλώ, να αναγνωρίζουν το λάθος και να ζητούν συγγνώμη (μην τους πιέζετε), να είναι υπόδειγμα για όλες αυτές τις αξίες που ενσταλάζει.

• Συνδεθείτε συναισθηματικά - χαμογελάστε, αγκαλιάστε, φιληθείτε, γαργαληθείτε, διαβάστε, χορέψτε, πηδήξτε, παίξτε ή αγκαλιαστείτε

via Άρθρο γραμμένο από τον Δρ Luis Rojas Marcos, ψυχίατρο.

 

Η θέληση καλλιεργείται

 

Όλα καλλιεργούνται. Θέληση υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους, σε άλλους λίγη και σε άλλους περισσότερη. Όταν ο άνθρωπος έχει διάθεση να αγωνισθεί, προσεύχεται και ζητά από τον Θεό να του αυξήσει την θέληση, και ο Θεός τον βοηθάει. Όταν δε κάνει προκοπή ο άνθρωπος, τότε να ξέρει ότι ή δεν βάζει καθόλου θέληση ή θα βάζει λίγη και αυτή θα είναι εξασθενημένη, οπότε και αυτό δεν βοηθάει. Ένα πουλί, ας υποθέσουμε, έχει την μια φτερούγα του γερή, αλλά παραμελεί την άλλη, της πέφτουν μερικά φτερά και μετά δεν μπορεί να πετάξει σωστά. Η μία φτερούγα δουλεύει καλά, η άλλη όμως είναι είναι σαν την σπασμένη τσατσάρα. Την κουνάει το πουλί, αλλά μπαίνει αέρας ενδιάμεσα και δεν μπορεί να πετάξει καλά. Πετάει λίγο και μετά κάνει τούμπες. Πρέπει να έχει ακέραιη και αυτήν την φτερούγα, για να μπορεί να πετάει. Έτσι και ο άνθρωπος, θέλω να πω, πρέπει να προσέχει και να μην παραμελεί την ανθρώπινη θέληση, αν θέλει να πετάει συνέχεια σωστά, πνευματικά. Γιατί το ταγκαλάκι τι κάνει; Πάει σιγά-σιγά και τραβάει απο την ανθρώπινη φτερούγα πρώτα κανένα μικρούτσικο φτερό, ύστερα κανένα λίγο μεγαλύτερο, και αν δεν προσέξει ο άνθρωπος, του βγάζει και ένα μεγάλο, οπότε πάει να πετάξει και δεν μπορεί. Και αν τυχών του τραβήξει μερικά φτερά, τότε, όταν πάει να πετάξει, μπαίνει αέρας στη φτερούγα  που της λείπουν τα φτερά και κάνει τούμπες.

          Η θεϊκή φτερούγα είναι πάντα γεμάτη, συμπληρωμένη, δεν της λείπουν φτερά, γιατί ο διάβολος δεν μπορεί να τα τραβήξει και να τα βγάλει, είναι θεϊκή.

          Να προσέχει ο άνθρωπος να μην αμελήσει και του βγάλει ο διάβολος κανένα φτερό από την δική  του φτερούγα. Όταν αρχίζει σιγά -σιγά λίγο η τεμπελιά, λίγο η αδιαφορία, εξασθενεί η θέληση. Τι να κάνει ο Θεός, αν δεν θέλει ο άνθρωπος; Δεν θέλει να επέμβει, γιατί σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου. Αχρηστεύει έτσι ο άνθρωπος και την φτερούγα του Θεού. Όταν όμως έχει θέληση, έχει δηλαδή και την δική του φτερούγα ακέραιη, τότε θέλει ο Θεός, θέλει και ο άνθρωπος, και πετάει ο άνθρωπος.

          Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου