Αγ. Θεοδοσίου

Κοινοῦ Θεοδόσιος Ἡγεμὼν βίου,

Κοινὴ Μονασταῖς ἐκβιώσας ζημία.

Ἑνδεκάτῃ ὀλοὸν βίοτον λίπε Κοινοβιάρχης.

Ο Όσιος Θεοδόσιος γεννήθηκε στο χωριό Μωγαρισσού της Καππαδοκίας από πολύ πιστούς και ενάρετους γονείς, τον Προαιρέσιο και την Ευλογία. Έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Λέοντα του Μεγάλου (457 - 474 μ.Χ.) και έφτασε έως και τους χρόνους του αυτοκράτορα Αναστασίου του Δικόρου (491 - 518 μ.Χ.). Αρνήθηκε την έγγαμη ζωή και σε νεαρή ηλικία έγινε μοναχός. Από πολύ νωρίς διακρίθηκε για την εγκράτεια και την ηθική του τελειότητα.

Αφού ασκήτεψε κοντά σε μεγάλους ασκητές όπως ο Συμεών ο Στυλίτης (βλέπε 1 Σεπτεμβρίου) και ο ησυχαστής Λογγίνος αποσύρθηκε σε απομακρυσμένο ησυχαστήριο όπου δίδασκε το λόγο του Θεού στους περαστικούς διαβάτες. Η φήμη του για την αγία ζωή του έγινε γρήγορα γνωστή στα πέρατα της αυτοκρατορίας και έφερε στο ησυχαστήριό του δεκάδες αδελφούς αναγκάζοντας τον Θεοδόσιο να ιδρύσει ένα ευρύχωρο μοναστήρι όπου εφάρμοσε πιστά τα πρότυπα του ασκητικού βίου. Έκανε πολλά θαύματα και, αφού δίδαξε τις αρετές της ασκητικής ζωής στους εκατοντάδες μαθητές του, εκοιμήθη σε βαθύ γήρας το 529 μ.Χ.

Η είδηση της κοιμήσεώς του διαδόθηκε σαν αστραπή. Και έτρεξαν πολλοί, λαϊκοί, κληρικοί και μοναχοί, ακόμη και Επίσκοποι, για να ασπαστούν το ιερό λείψανο του Αγίου ανδρός, που στάθηκε για όλους φιλόστοργος πατέρας και προστατευτικός αδελφός. Και αυτός ακόμη ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων προσήλθε να ασπασθεί και να παραστεί στην εξόδιο Ακολουθία, μεγάλη δε υπήρξε η συγκίνησή του, όταν βρέθηκε ενώπιον του ιερού σκηνώματος του Οσίου. Η σύναξή του ετελείτο στο σεπτό Αποστολείο του Αγίου Αποστόλου Πέτρου, που ήταν κοντά στην Αγία Σοφία.

Μερικά από τα θαύματα του Αγίου είναι τα εξής: Ο Άγιος είχε κατασκευάσει έναν τάφο για τον εαυτό του, ώστε βλέποντάς τον να θυμάται το θάνατο. Τον τάφο αυτόν εγκαινίασε με τον θάνατό του ένας Άγιος ασκητής, ονόματι Βασίλειος. Τον ασκητή λοιπόν αυτόν, ενώ είχε πεθάνει, μόνο ο Θεοδόσιος και ένας άλλος μοναχός τον έβλεπαν να στέκεται ανάμεσα στους άλλους μοναχούς και να συμψάλλει. Στους υπόλοιπους μοναχούς ο Βασίλειος ήταν αθέατος. Ένα άλλο θαύμα του Αγίου, είναι το ότι σε έναν τόπο στον οποίο πρόκειται να ιδρύσει μοναστήρι, άναψε σβησμένα κάρβουνα, χωρίς να έχει φωτιά. Επίσης, ο Άγιος προείπε και την καταστροφή που θα γινόταν στην Αντιόχεια

Τι σημαίνει το άυλο διαζύγιο: Μπορεί να γίνει πνευματική λύση γάμου μέσω υπολογιστή;

«Από δε αρχής κτίσεως άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς˙ ένεκεν τούτου καταλείψει άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα, και έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν˙ ώστε ουκέτι εισίν δύο αλλά μία σαρξ» (Μάρκου, 10, 6-8).

·         Της Δέσποινας Σωτηρίου

Τα χρόνια των μνημονίων και της οικονομικής κρίσης προκάλεσαν κλυδωνισμούς στον θεσμό του γάμου στη χώρα μας, με ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό ζευγαριών να επιλέγουν τον πολιτικό γάμο ή το σύμφωνο συμβίωσης και πολλούς να καταλήγουν σε διαζύγια.

Και ως ένα ακόμα “σημείο των καιρών”, με κοινή απόφαση των υπουργών Δικαιοσύνης Κωνσταντίνου Τσάρα και Επικρατείας Κυριάκου Πιερρακάκη δίνεται η δυνατότητα για λύση του γάμου με μερικά κλικ στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Η απόφαση, η οποία δημοσιεύτηκε σε ΦΕΚ προβλεπει επίσης και την “πνευματική λύση” σε περίπτωση θρησκευτικού γάμου…

Οι γάμοι το 2020 ανήλθαν σε 31.475 (11.935 θρησκευτικοί και 19.540 πολιτικοί) παρουσιάζοντας μείωση κατά 33,2% σε σχέση με το 2019, κατά το οποίο είχαν πραγματοποιηθεί 47.137 (23.278 θρησκευτικοί και 23.859 πολιτικοί). Τα σύμφωνα συμβίωσης το 2020 ανήλθαν σε 8.986, παρουσιάζοντας αύξηση 13,4% έναντι του 2019 που ήταν 7.924. Στα σύμφωνα συμβίωσης του έτους 2020 περιλαμβάνονται 172 σύμφωνα συμβίωσης μεταξύ ανδρών και 64 μεταξύ γυναικών.

Εν συνεχεία, η έλευση της πανδημίας προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερη κρίση, με τον εγκλεισμό και την ανασφάλεια και τον υποχρεωτικό περιορισμό κάτω από την ίδια στέγη , να έχουν αρνητικές επιπτώσεις στις σχέσεις ορισμένων ζευγαριών, με αποτέλεσμα κατά τη διάρκεια της πρώτης και της δεύτερης καραντίνας να ρίξουν… τίτλους τέλους.

Και αυτή η διαδικασία πλέον γίνεται ολοένα και πιο απλή: από τα δικαστήρια πέρασε στους συμβολαιογράφους, και πλέον με την τελευταία απόφαση γίνεται με μερικά κλικ στον υπολογιστή.

Η διαδικασία πραγματοποιείται μέσω μιας εφαρμογής, οι ενδιαφερόμενες πλευρές αποφεύγουν τα δικαστήρια και μέσω πληρεξούσιου δικηγόρου μπορούν να λύσουν ηλεκτρονικά τον γάμο.

Τα άρθρα που περιλαμβάνονται στην απόφαση και η διαδικασία που ακολουθείται:

Άρθρο

1. Διαδικασία ηλεκτρονικής έκδοσης συναινετικού διαζυγίου μέσω της Ενιαίας Ψηφιακής Πύλης της Δημόσιας Διοίκησης (gov.gr-EΨΠ)

2.Είσοδος στην εφαρμογή και εκκίνηση διαδικασίας

3.Δημιουργία νέας υπόθεσης

4.Άντληση στοιχείων από Μητρώο Πολιτών

5.Εισαγωγή τελικού σχεδίου συμφωνητικού

6.Επιβεβαίωση στοιχείων και αναμονή επιβεβαίωσης από αντίδικο δικηγόρο

7.Αναμονή επιβεβαίωσης συζύγων

8.Παρέλευση προθεσμίας

9.Είσοδος συμβολαιογράφου

10.Υπογραφή τελικής πράξης

11. Ολοκλήρωση διαδικασίας

12. Πνευματική λύση του γάμου

13.Προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα τεχνικά και οργανωτικά μέτρα ασφαλείας

Άρθρο 14. Έναρξη ισχύος

Η πνευματική λύση του γάμου

Ειδικότερα για την πνευματική λύση του γάμου αναφέρονται τα εξής:

Αν ο γάμος ήταν θρησκευτικός, ο συμβολαιογράφος θα πρέπει να εισάγει στην εφαρμογή τα στοιχεία από την απόφαση πνευματικής λύσης του γάμου και ειδικότερα την ημερομηνία έκδοσης αυτής, την αρμόδια Μητρόπολη και τον σχετικό αριθμό πρωτοκόλλου της.

Σε περίπτωση θρησκευτικού γάμου, οι σύζυγοι ενημερώνονται ηλεκτρονικά προκειμένου να προβούν σε Πνευματική Λύση του γάμου.

Υπενθυμίζεται ότι και προ περίπου ενάμιση έτους υπήρξε απλοποίηση της διαδικασίας με αλλαγές στον ισχύοντα νόμο.

Οι αλλαγές έχουν ως εξής:

Σύμφωνα με το άρθρο 50 του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδας (ν. 590/1977, Α’ 146), ο Εισαγγελέας κοινοποιεί την αμετάκλητη δικαστική απόφαση λύσης ή ακύρωσης του γάμου στην αρμόδια Ιερά Μητρόπολη για την πνευματική λύση αυτού. Με τη μέχρι σήμερα ισχύουσα ρύθμιση, προβλεπόταν ο αυτός τρόπος πνευματικής λύσης και για τον γάμο που λύεται σύμφωνα με το άρθρο 1441ΑΚ (Συναινετικό Διαζύγιο με Συμβολαιογραφική Πράξη, π.δ. 456/1984, Α’ 164), όπως τροποποιήθηκε με την παρ. 2 του άρθρου 22 του ν. 4509/2017, ύστερα από έγγραφη συμφωνία των συζύγων η οποία βεβαιώνεται και επικυρώνεται με συμβολαιογραφική πράξη. Ωστόσο, από τη συγκεκριμένη διάταξη του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδας (άρθρο 50) προκύπτει ότι η παραγγελία του Εισαγγελέα προς την αρμόδια Ιερά Μητρόπολη για την πνευματική λύση του γάμου είναι απαραίτητη μόνο στην περίπτωση που αυτός λύθηκε με δικαστική απόφαση. Ο Εισαγγελέας, ως ανεξάρτητος δικαστικός λειτουργός, καλείται να ελέγξει τη συνδρομή του όρου του αμετακλήτου της εκδοθείσας δικαστικής απόφασης, που προκύπτει από το πιστοποιητικό περί μη άσκησης ένδικων μέσων και την τυχόν έκθεση του Γραμματέα του αρμόδιου δικαστηρίου περί παραίτησης των συζύγων από την άσκηση των προβλεπόμενων ένδικων μέσων. Τέτοια ενέργεια από πλευράς του Εισαγγελέα δεν είναι απαραίτητη στην περίπτωση που ο γάμος λύνεται συναινετικά με συμβολαιογραφική πράξη, καθόσον η τελευταία δεν εξομοιώνεται με δικαστική απόφαση. Κατόπιν των ανωτέρω κρίνεται σκόπιμη η τροποποίηση της συναφούς διάταξης προς την κατεύθυνση απλούστευσης μιας διαδικασίας, που ως είχε σήμερα στερούνταν σκοπιμότητας. Με την προτεινόμενη διάταξη, η πνευματική λύση του γάμου επέρχεται με μόνη την υποβολή σχετικής αίτησης από πλευράς του έχοντος έννομο συμφέρον στην Ιερά Μητρόπολη, συνοδευόμενης από τη συμβολαιογραφική πράξη, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη ενέργεια του Εισαγγελέα.

Η παρ. 4 του άρθρου 22 του ν. 4509/2017 (Α’ 201) αντικαθίσταται ως εξής:«4. Σε περίπτωση θρησκευτικού γάμου, ο έχων έννομο συμφέρον αιτείται την πνευματική λύση του από την Ιερά Μητρόπολη, στην οποία ανήκει ο Ιερός Ναός όπου τελέστηκε ο γάμος. Η σχετική αίτηση συνοδεύεται από αντίγραφο της συμβολαιογραφικής πράξης που βεβαιώνει τη λύση του γάμου, με επιμέλεια του αιτούντος. Η πνευματική λύση του γάμου είναι υποχρεωτική».

orthodoxianewsagency

Μηνύματα από τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης, τον αγνοημένο μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας (10 Ιανουαρίου)

 

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Θεόδωρου Ι. Ρηγινιώτη Επιστολή προς τον σκεπτόμενο άθεο.

...Αν λοιπόν η δύση είχε παραμείνει σε επαφή με τους βίους και τα συγγράμματα των Πατέρων του αρχαίου χριστιανισμού, η ευρωπαϊκή ιστορία σίγουρα θα είχε λάβει άλλη τροπή, και μαζί της η παγκόσμια ιστορία, που επηρεάζεται καταλυτικά από την ευρωπαϊκή. Ελάχιστα δείγματα νομίζω πως είναι αρκετά:

«Απόκτησα, λέει, δούλους και υπηρέτριες... Βλέπεις το μέγεθος της αλαζονείας; Ο λόγος αυτός αποτελεί ανταρσία κατά του Θεού... αφού νομίζει τον εαυτό του κύριο ανδρών και γυναικών, αν μη τι άλλο, ξεπερνά σε υπερηφάνεια την ανθρώπινη φύση [...] Καταδικάζεις σε δουλεία τον άνθρωπο, που η φύση του είναι ελεύθερη και αυτεξούσια και ορθώνεις δικό σου νόμο απέναντι στο νόμο του Θεού ανατρέποντας το νόμο του που διέπει τη ζωή των ανθρώπων. Αυτόν που πλάστηκε γι’ αυτό ακριβώς, για να είναι κύριος της γης, και που ορίστηκε από τον Πλάστη του να άρχει, αυτόν τον υποτάσσεις στο ζυγό της δουλείας που αντιβαίνει και αντιμάχεται τη θεία διαταγή. 

[...] Απόκτησα δούλους και υπηρέτριες... Με ποια τιμή, πες μας. Τι βρήκες αντάξιό τους στη φύση; [...] Κάποιοι γέννησαν εκείνους κι εσένα, κοινή η ζωή σας, ισχύουν εξίσου τα πάθη της ψυχής και του σώματος, οδύνη και ευθυμία, χαρά κι αδημονία, λύπη και ηδονή, θυμός και φόβος, νόσος και θάνατος. Διαφέρει καθόλου σ' αυτά ο κύριος από το δούλο; Δεν ανασαίνουν τον ίδιο αέρα; Δεν βλέπουν όμοια τον ήλιο;... Ίδια σκόνη δε θα γίνουν και οι δύο μετά το θάνατο;... Αφού σε όλα είσαι ίσος με τους άλλους, πες μου πού πλεονεκτείς ώστε, ενώ είσαι άνθρωπος, να θεωρείς τον εαυτό σου κύριο ανθρώπου;» (άγιος Γρηγόριος Νύσσης, Εξήγησις ακριβής εις τον Εκκλησιαστήν, Ομιλία Δ΄, P.G. 44, 664C. 664D. 665A. 665D-668A).

*****

 

... Έτσι, βλέπουμε τους μεγάλους αγίους και Πατέρες της Εκκλησίας (αλλά και επιστήμονες) Βασίλειο το Μέγα και Γρηγόριο Νύσσης να επισημαίνουν ήδη τον 4ο αι. μ.Χ. ότι οι ανθρωπομορφισμοί της Αγίας Γραφής δεν πρέπει να εκλαμβάνονται κυριολεκτικά. Ο μέγας Βασίλειος, στην Εξαήμερον, διευκρινίζει ότι ο Θεός μιλάει όχι σαν και μας, γιατί δεν έχει στόμα ούτε γλώσσα, αλλά νοερά· αρκεί η εν τω θελήματι ροπή, για να τεθεί σε κίνηση ο μηχανισμός που δημιουργεί το κάθε πράγμα: «Όταν δε φωνήν επί Θεού και ρήμα και πρόσταγμα λέγωμεν, ου διά φωνητικών οργάνων εκπεμπόμενον ψόφον, ουδέ αέρα διά γλώσσης τυπούμενον, τον θείον λόγον νοούμεν, αλλά την εν τω θελήματι ροπήν διά το τοις διδασκομένοις ευσύνοπτον ηγούμεθα εν είδει προστάγματος σχηματίζεσθαι» (Μεγάλου Βασιλείου, Εξαήμερος, ομιλία Β΄ 7). 

Κι ο αδελφός του, ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, στα σχόλιά του στο στίχο Ποιήσωμεν άνθρωπον… κ.τ.λ., διευκρινίζει διεξοδικά πως ο Θεός δεν έχει μάτια, αφτιά, κεφαλή, χέρια, πόδια και τέτοια – κι όταν η Βίβλος λέει πως ο Θεός κάθεται ή περπατάει κ.τ.λ., αλληγορίζει. Ο Θεός είναι ασχημάτιστος, απλούς, αμεγέθης, άποσος· μη φαντασθής μορφήν περί αυτόν…· σχήμα μη νοήσης· από δυνάμεως ο Θεός νοείται. Στα σχόλιά του στην Εξαήμερον του αδερφού του ο Γρηγόριος Νύσσης γράφει ότι ο Θεός έθεσε τας αφορμάς και τας αιτίας και τας δυνάμεις των όντων και ο καθοριστικός ρόλος που αποδίδεται από τη Γένεση στο λόγο Tου έχει σκοπό να καταδείξει ότι τα πάντα γίνονται βάσει λογικής και τίποτα δεν είναι παράλογο ή μυθικό: ότι πάντα λόγω γίνονται και άλογον ουδέν.

 

"Ν": Προσθέτουμε ότι ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, στην ομιλία του "Εἰς τὰ τῆς Γραφῆς ρήματα· Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ ὁμοίωσιν, Λόγοι Α΄ και Β΄" (P.G. 44, 257-297), προσφέρει μια εκπληκτική ερμηνεία της ευλογίας του Θεού στους πρωτοπλάστους κατά το Γένεσις 1, 28 "αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτής και άρχετε των ιχθύων της θαλάσσης και των πετεινών του ουρανού και πάντων των κτηνών και πάσης της γης και πάντων των ερπετών των ερπόντων επί της γης". 

Γράφει ότι ο Θεός δεν εννοεί πρωτίστως να κυριαρχήσει ο άνθρωπος πάνω στα άλλα πλάσματα της γης (παρότι, τονίζει, με τη δύναμη του νου του γίνεται το ισχυρότερο πλάσμα στη γη και κυριαρχεί όντως πάνω στα άλλα), αλλά εννοεί να κυριαρχήσουμε στα ζωώδη τμήματα του εαυτού μας, στα ζώα, τα ερπετά, τα πουλιά κ.τ.λ. που "έχουμε μέσα μας", ώστε να γίνουμε πραγματικά άνθρωποι.

Και φέρνει ως παράδειγμα αυτού που λέει διάφορες φράσεις, που χρησιμοποιούνταν και στην εποχή του (όπως έχουμε κι εμείς αντίστοιχες) και παρομοίαζαν τη συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων με συμπεριφορά ζώων - όπως εμείς λέμε π.χ. ότι κάποιος είναι πονηρός σαν αλεπού, ύπουλος σαν φίδι κ.τ.λ. Αυτά είναι τα ζώα, τα πουλιά κ.τ.λ., στα οποία πρέπει να κυριαρχήσουμε, τονίζει.

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: Μηνύματα από τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης, τον αγνοημένο μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας (10 Ιανουαρίου) (o-nekros.blogspot.com)

ΣΥΝΤΟΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

 

Μάθημα 6ο

          Η έννοια του χριστιανικού Θεού

          Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του χριστιανικού Θεού, το οποίο ξεχωρίζει από κάθε άλλη εξωχριστιανική  αντίληψη περί Θεού, είναι η ενότητα και η τριαδικότητα του. Δηλαδή ο Θεός είναι ένας κατά την ουσία ή τη φύση και τριαδικός στα πρόσωπα ή τις υποστάσεις. Η ενότητα της ουσίας προφυλάσσει τον χριστιανικό Θεό από τον κίνδυνο της πολυθεΐας- όπως στην αρχαία ειδωλολατρεία, όπου υπήρχε δήμος θεοτήτων-, ενώ η πολλότητα των υποστάσεων προφυλάσσει την θεότητα από μια ξερή και άκαμπτη παράσταση της φύσεως του Θεού, μια αντίληψη που είχε η έννοια περί Θεού στον Ιουδαϊσμό.

          Οι υποστάσεις στη θεότητα είναι τρεις: Ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Δεν είναι απλές ονομασίες χωρίς περιεχόμενο, ούτε προσωπεία τα οποία υποδύεται η μία φύση του Θεού για να επικοινωνεί εξωτερικά με τον κόσμο, όπως δίδασκε στην αρχαία Εκκλησία ο Σαβέλλιος, ούτε πάλι τρία αυθυπόστατα κέντρα  στα οποία να μερίζεται και να εκφράζεται αδιάκριτα όλη η ουσία του Θεού. Οι τρεις υποστάσεις, αν και είναι πραγματικές διακρίσεις στο Θεό, εν τούτοις δεν διασπάνε ούτε κατατέμνουν την μια φύση του Θεού σε τρεις επί μέρους Θεούς, επειδή η κάθε μια είναι πλήρης φορέας της θείας ουσίας, ενέργειας και βουλής, τα δε πρόσωπα εμπεριχωρούν άλληλα, δηλαδή το ένα βρίσκεται μέσα στα δύο άλλα, ενωμένα μεταξύ τους με αγάπη. Στην Τριάδα υπάρχουν διακρίσεις και ενώσεις. Διακρίσεις είναι η υποστάσεις και ενώσεις η μία ουσία και η μία βουλή και ενέργεια.

          Τι είναι οι ενέργειες;

          Οι θείες ενέργειες είναι συστατικό στοιχείο της έννοιας του Θεού. Πρόκειται για διακρίσεις στη Θεότητα. Από την αρχή ο Θεός νοείται με τις θείες ενέργειες, γιατί και αυτές είναι ένα μέγεθος άκτιστο, ο πλήρης και τέλειος Θεός στο ίδιο μέτρο που είναι οι υποστάσεις και η φύση του Θεού. Οι ενέργειες είναι ένας εγγενής πλούτος της θεότητας. Δεν είναι κάτι εξωτερικό ή πρόσθετο στην ουσία του Θεού, ούτε απλές ονομασίες χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, πράγμα που ισχύει και για τις θείες υποστάσεις. Οι θείες ενέργειες δεν συνθέτουν την απόλυτη απλότητα της θείας φύσεως. Είναι διακρίσεις πραγματικές μεν, όμως θεοπρεπείς, δηλαδή συμβαίνουν κατά τρόπο που αρμόζει στην άπειρη φύση, κάτι που ξεπερνά την ανθρώπινη αντίληψη.

          Οι θείες ενέργειες επιτελούν ένα σημαντικό έργο στη θεότητα. Ενώ η θεία ουσία είναι απόλυτα υπερβατική, αμέθεκτη και ακοινώνητη, οι θείες ενέργειες είναι μεθεκτές και κοινωνητές. Στην διάστασή τους τελείται ό, τι βρίσκεται έξω από τον Θεό, η δημιουργία του κόσμου, η εξωτερική φανέρωση του Θεού και η σωτηρία των ανθρώπων. Οι ενέργειες είναι πολλές ανάλογα με το είδος της εξωτερικής δραστηριότητας του Θεού. Άλλες ονομασίες της θείας ενέργειας είναι:  θεία χάρη, άκτιστο φως του Χριστού, δόξα της Αγίας Τριάδος.

          Ο ΚΑΤΗΧΗΤΗΣ

“Μαμά, γερνάω”

 

                             “Μαμά, πεινάω μαμά

                             Φοβάμαι μαμά, γερνάω μαμά

                             Και τρέμω να’ μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς

                             Ωραία, νέα κι ατυχής”.

          Λέει ένα τραγούδι ευαισθησίας.

          Η σκιά των γονέων μας πάντοτε μένει ανεξίτηλη επάνω μας. Ιδίως όταν έρχονται τα παιδιά, τότε το ζευγάρι, συνειδητά ή ασυνείδητα, θυμάται, αντιγράφει ή επηρεάζεται από τον τρόπο που ανατράφηκε στην δική του πατρική οικογένεια. Χαρακτηρολογικά στοιχεία, ταυτότητα αντιδράσεων σε κρίσεις που έχουν να κάνουν με την ανατροφή, αλλά και ένα αίσθημα ανασφάλειας καθώς ο χρόνος  περνά, δίνουν στην σχέση έναν χαρακτήρα τόσο αναζήτησης αυτογνωσίας, όσο και υπαρξιακού άγχους ότι καθώς περνά ο χρόνος, ο θάνατος πλησιάζει.

          Οι γονείς μας ουσιαστικά είναι οι πρώτοι άνθρωποι που μας νοιάστηκαν και μας δίδαξαν τι σημαίνει αγάπη, αλλά και τι σημαίνει “εγώ”. Θυμόμαστε τα θετικά στοιχεία, κάποτε ανατρέχουμε και στα αρνητικά, τα οποία, ιδίως κατά την περίοδο της εφηβείας, όταν και επέρχεται η αποδόμηση-  απομυθοποίηση του γονεϊκού προτύπου, υπερτονίζονται. Συχνά διαπιστώνουμε πως γι’ αυτά για τα οποία κατηγορούσαμε τους γονείς μας και που υποσχόμασταν ότι δεν θα τα πράξουμε, η πραγματικότητα μας διαψεύδει.

          Υπάρχει γενικά στην ψυχοσύνθεση του ανθρώπου που αναλαμβάνει ευθύνες ένας φόβος: ότι καθώς μεγαλώνει, δεν μπορεί να είναι το παιδί που θα περιμένει βοήθεια από τους μεγαλύτερους, αλλά καλείται να αποφασίζει συνεχώς, να αναλαμβάνει ρίσκα, να γίνεται κάποτε σκληρός έναντι των άλλων, ιδίως των παιδιών του ή και του/της συντρόφου του με αποτέλεσμα αυτό να γεννά υπαρξιακά άγχος.

          “Μαμά, πεινάω μαμά, φοβάμαι μαμά, γερνάω μαμά”. Το τρίπτυχο  “πεινάω, φοβάμαι, γερνάω” δεν είναι  μόνο κυριολεκτικό. Η πείνα είναι για αγάπη και για ενεπόθεση κάπου αλλού της ευθύνης. Ο φόβος κάποτε είναι και για την μοναξιά που θα επέλθει όταν τα παιδιά θα φύγουν απο το σπίτι, αλλά και όταν ο άλλος δεν είναι αυτό που θέλουμε. Η γήρανση έχει να κάνει με το αίσθημα ότι ο χρόνος τρέχει και αφήνει σημάδια επάνω μας, όπως στο σώμα, στην διάθεση, στην κούραση. Κυρίως όμως είναι ένα αίσθημα ότι πάντα υπάρχουν πράγματα που δεν ξέρουμε και ότι καλούμαστε είτε να αυτοσχεδιάζουμε είτε να αντλήσουμε στοιχεία από το χτες, ιδίως από τους δικούς  μας γονείς, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε ότι η ζωή είναι δύσκολη. Το γονεϊκό πρότυπο παρέχει κάποια ασφάλεια, καθώς μας στηρίζει με τις μνήμες, την πείρα, κάποτε και με την απουσία των γονέων από την ζωή μας, η οποία τους μυθοποιεί ξανά.

          Σ’ αυτά τα στοιχεία η πνευματική μας παράδοση αντιτάσσει την δύναμη της προσευχής, της εμπιστοσύνης στον Θεό, αλλά και της αγάπης του ζευγαριού, που χρειάζεται την αυτογνωσία, αλλά και την ανανέωση τη σχέσης καθώς περνά ο χρόνος! 

          Πρωτ. Θεμ. ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ

... ανώτερο και από το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»

 

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Εις τα Άγια Θεοφάνεια. Γιατί ο Χριστός εβαπτίσθη;

 

ΕΙΣ ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΒΑΠΤΙΣΘΗ;»

       [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 6-1-1991]  (Γ 126)

      «Ποιος είναι ο Θεός;», έλεγε ο αρχαίος κόσμος. «Τι είναι ο Θεός;», ξαναρωτούσε ο αρχαίος κόσμος. Και οι απαντήσεις πολλές. Γιατί δεν υπήρχε απάντησις. Όμως η αγάπη και η φιλανθρωπία του όντως αληθινού Θεού, που έμενε κρυμμένος από τον αμαρτωλό άνθρωπο ή καλύτερα, η αμαρτία ετύφλωσε τον άνθρωπο και δεν μπορούσε να δει, ήλθε και έγινε φανερός. Λέγει ο Απόστολος Παύλος στη σημερινή αποστολική του περικοπή που ακούσαμε, προς Τίτον: «Ἡ χρηστότης καὶ ἡ φιλανθρωπία ἐπεφάνη τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ». «Ἐπεφάνη». Έγινε φανερή. Αυτό θα πει «επιφάνεια». Θα πει «φανέρωσις». Η Θεοφάνεια. Θα πει: «Φάνηκε ο Θεός».