Οι θλίψεις στην ζωή μας

Άγ.Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

Είναι αμαρτία να βαρυγγωμούμε εναντίον των αδελφών μας, όταν αυτοί γίνονται όργανα των δοκιμασιών μας. Πολύ μεγαλύτερη αμαρτία είναι να βαρυγγωμούμε εναντίον του Θεού, όταν το ποτήρι των θλίψεων κατεβαίνει σ' εμάς κατευθείαν από τον ουρανό.

 Όποιος πίνει το ποτήρι με ευγνωμοσύνη προς τον Θεό και με ευχές προς τους αδελφούς που του το προσφέρουν, αυτός έφτασε στην αγία ανάπαυση, στη χάρη της ειρήνης του Χριστού, και από τώρα κιόλας απολαμβάνει τον πνευματικό παράδεισο του Θεού.

 Τα πρόσκαιρα βάσανα αυτά καθεαυτά είναι ασήμαντα. Εμείς τα θεωρούμε σημαντικά, επειδή είμαστε κολλημένοι στη γη και στα φθαρτά, επειδή είμαστε ψυχροί απέναντι στον Χριστό και την αιωνιότητα.

 Όσες θλίψεις κι αν δοκιμάζουμε στην παρούσα ζωή, αυτές δεν μπορούν να συγκριθούν με τα αγαθά που μας περιμένουν στην αιωνιότητα, αλλά ούτε και με την παρηγοριά που από εδώ κιόλας μας χαρίζει το Άγιο Πνεύμα.

 «Αυτά που τώρα υποφέρουμε», λέει ο απόστολος, «δεν ισοσταθμίζουν τη δόξα που μας επιφυλάσσει ο Θεός στο μέλλον» (Ρωμ. 8:18).

Την εκκλησίαν αγαπώ, Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ

Την εκκλησίαν αγαπώ — τα εξαπτέρυγά της,
τ’ ασήμια των σκευών, τα κηροπήγιά της,
τα φώτα, τες εικόνες της, τον άμβωνά της.

Εκεί σαν μπω, μες σ’ εκκλησία των Γραικών·
με των θυμιαμάτων της τες ευωδίες,
μες τες λειτουργικές φωνές και συμφωνίες,
τες μεγαλοπρεπείς των ιερέων παρουσίες
και κάθε των κινήσεως τον σοβαρό ρυθμό —
λαμπρότατοι μες στων αμφίων τον στολισμό —
ο νους μου πηαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας,
στον ένδοξό μας Βυζαντινισμό.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Χωρίς ζημίες το Βατοπέδι

Δεν υπάρχει ζημία του ελληνικού δημόσιου στην υπόθεση του Βατοπεδίου, όπως αποκάλυψε η τηλεόραση του ΣΚΑΪ.Αυτό προκύπτει από τα έγγραφα που υπάρχουν στην δικαιοσύνη, αλλά και στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, καθώς οι αρχικές εκτιμήσεις δεν έχουν ανατραπεί μέχρι σημερα.

Τα στοιχεία αυτά, δηλαδή ότι δεν υπάρχει ζημιά για το ελληνικό δημόσιο, προκύπτουν από εκθέσεις που έχει κάνει το σώμα ορκωτών εκτιμητών, άλλες κρατικές υπηρεσίες, αλλά και ανεξάρτητος οίκος.

Τα νέα δεδομένα αποτελούν μία σημαντική ανατροπή στα όσα γνωρίζαμε για την υπόθεση της μονής Βατοπεδίου.Τονίζεται ότι η συγκεκριμένη υπόθεση απασχολεί, αλλά και διαμορφώνει την επικαιρότητα εδώ και τρία χρόνια.Νεότερα στοιχεία αναμένονται μετά τη νέα πραγματογνωμοσύνη που διέταξε πρόσφατα η προανακριτική.

Υπενθυμίζεται, ότι μέσα στην επόμενη εβδομάδα ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, θα απαντήσει με επιστολή του στην κλήση του ως μάρτυρας, από την προανακριτική επιτροπή που ερευνά το θέμα.

ΣΚΑΙ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΕΒ ΠΑΤΡΩΝ κ.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΤΟΝ π. ΧΡΥΣΑΝΘΟ

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΣΗΣ(ΟΡΑΜΑ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΛΕΑΣ)

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ

Μητρ. Πέργης ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

Η ζωή είναι πορεία, έξοδος, πληρότητα. Σημαίνουν τα τρία αυτά: αγώνας, θυσία, ικανοποίηση. Και παραπάνω λύτρωση. Δεν υπάρχει πνευματική ζωή ούτε ελευθερία έξω απ’ αυτές τις δυνάμεις, κι’ αν ακόμα υπάρχει και πτώση και αφανισμός.

          Είναι ορθή σκέψη η ακόλουθη: ο αληθινά ελεύθερος άνθρωπος δεν είναι παρά μόνον αυτός που γεννιέται κάθε στιγμή, που πεθαίνει κι ανασταίνεται κάθε στιγμή. Πρέπει συνεχώς να πορεύεσαι, ώσπου να φθάσεις. Που; Δεν υπάρχει τέρμα στη ζωή. Υπάρχει συνάντηση με τον Θεό και το θέλημα Του.

          Την ευθύνη μας πρέπει να την τρέφει, να την καθοδηγεί η ιστορία μας η προσωπική, το έργο μας, η αποστολή μας. Εξαρτάται από μας να πλαισιώσουμε την ευθύνη μας με επιτυχία, να της αφαιρέσουμε ένα κομμάτι από το βάθος της, να την ευκολύνουμε. Όλη αυτή μας η ενέργεια αποτελεί την προσωπική ιστορία μας, την ιστορία του καθενός μας, πολύ τετιμημένη, ένδοξη και  γεμάτη.

          Μόνο τότε η έξοδος γίνεται θρίαμβος, η πορεία μας τερματίζεται με γαλήνια ψυχή και η πληρότητα μας επανέρχεται ολοκληρωμένη, όταν το πνεύμα χειροκροτεί την συνείδηση και αντιστρόφως.

π.Γ.Στ.     

Άνευ του Θεανθρώπου ο άνθρωπος είναι άνευ κεφαλής

Άγ.Ιουστίνος Πόποβιτς

Άνευ του Θεανθρώπου ο άνθρωπος είναι πράγματι άνευ κεφαλής και επί πλέον άνευ του εαυτού του, άνευ του αιωνίου εαυτού του, άνευ του αθανάτου, του θεοειδούς εαυτού του. Εκτός του Θεανθρώπου δεν υπάρχει άνθρωπος, αλλά πάντοτε υπάνθρωπος ή ημιάνθρωπος ή μη άνθρωπος. Εδώ πρέπει να προστεθή και η εξής αλήθεια: άνευ του Θεανθρώπου ο άνθρωπος είναι πάντοτε δούλος του θανάτου, δούλος της αμαρτίας, δούλος του διαβόλου. Μόνον δια του Θεανθρώπου φθάνει ο άνθρωπος εις τον υπό του Θεού τεθέντα προορισμόν του: γίνεται «Θεός κατά χάριν» και ούτω φθάνει εις την τελείαν πληρότητα της υπάρξεώς του και της προσωπικότητός του. Φθάνει εις την θείαν του αιωνιότητα δια της Θεανθρωπότητος. Ζων εν τω θεανθρωπίνω σώματι της Εκκλησίας «συν πάσι τοις αγίοις» ο άνθρωπος θεανθρωποποιείται βαθμηδόν δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών. Και τον γεμίζει η χαρά εκείνου του αγίου μηνύματος και της ουρανίου εντολής του αγίου Βασιλείου του Μεγάλου: «Θεού τε κτίσμα τυγχάνων και Θεός είναι κεκελευσμένος».