Προσευχή

«…Όσο έχεις ακόμη τα χέρια σου, 

άπλωσέ τα στον ουρανό σε προσευχή, 

πριν τα χέρια αυτά αποκοπούν 

από τους συνδέσμους τους 

που και να θέλεις να τα υψώσεις δεν θα μπορείς.

Όσο έχεις δάκτυλα, 

κάνε το σημείο του σταυρού, 

πριν έλθει ο θάνατος 

και διαλύσει τη σφριγηλή δύναμη 

των δεσμών τους.

Όσο έχεις μάτια, 

γέμιζέ τα με δάκρυα 

πριν έλθει η στιγμή 

που η σύνοδος θα καλύψει το σάβανό σου».

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

«Μακάριοι οι πλουτούντες απ’ την εκμετάλλευση των φτωχών και αδυνάτων» (Μακαρισμός της «χριστιανικής Δύσης»)

«Μακάριοι οι πτωχοί» του χριστιανικού Ευαγγελίου

     Σήμερα που τα οικονομικά θέματα κυριαρχούν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και οδεύουμε προς την παγκόσμια κυριαρχία του κεφαλαίου, ο λόγος του ευαγγελίου : «Mακάριοι οι πτωχοί» ακούγεται αν μη τι άλλο….. παράδοξος.

          Ο κόσμος τοποθετεί στην κορυφή τους έχοντες και κατέχοντες. Η Εκκλησία τιμά αυτούς που πτώχευσαν εκουσίως για την αγάπη του Χριστού και κοντά σ’ αυτούς κι εκείνους που με πίστη και υπομονή αντιμετωπίζουν την ακούσια φτώχεια, ενώ αποδοκιμάζει έντονα όσους εγωιστικά επιδίδονται στη συσσώρευση του πλούτου.

          «Μακάριοι οι πτωχοί»…

         Γιατί μας φαίνεται παράδοξος αυτός ο λόγος; Οι φτωχοί δεν είναι εκείνοι που ευεργέτησαν την οικουμένη; Αυτούς δεν μακαρίζουν όλες οι γενεές; Αυτοί δεν είναι που κέρδισαν «τη ταπεινώσει τα υψηλά, τη πτωχεία τα πλούσια; Πολύ χάρη ελκύει η φτώχεια, όταν συνδυάζεται με ταπείνωση.

          Όσο για τα υπόλοιπα βιοτικά ας τα αφήσουμε στην πρόνοια του Θεού. «Oυ μη σε ανώ, ουδ’ ου μη σε εγκαταλείπω». Ποιος πατέρας έχει πει στοργικότερα λόγια απ’ αυτά: «Mη μεριμνήσητε  λέγοντες, τι φάγωμεν, ή τι πίωμεν, ή τι περιβαλλόμεθα…οίδε γαρ ο πατήρ ημών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων…ζητείτε πρώτον την βασιλεία αυτού και την δικαιοσύνη  αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται ημίν».

          Ας ακούσουμε κάποιον που μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και πλούτισε πολλούς με τα λόγια του:

          «Μη φροντίσεις με αγωνία για τα δικά σου θέματα, αλλά άφησέ τα στο Θεό. Γιατί αν φροντίσεις εσύ, φροντίζεις σαν άνθρωπος. Αν όμως προνοήσει ο Θεός προνοεί σαν Θεός. Μην φροντίσεις για τα βιοτικά, αδιαφορώντας για τα σπουδαιότερα-πνευματικά, γιατί ο Θεός δεν θα δείξει μεγάλο ενδιαφέρον γι’ αυτά-τα βιοτικά».

Πηγή: Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ. Νοέμβριος 2012, Ι. Χρυσοστόμου ομιλία ΞΗ΄ Εις το κατά Ματθ.

Καλή Σαρακοστή!

          Είναι βιολογική ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής η παρόρμηση που νοιώθουμε κάθε τόσο να επιδιώκουμε την κάθαρση από κάθε ρύπο και βάρος, που είτε με τη θέληση μας  είτε χωρίς, συσσωρεύονται επάνω της.

Γι αυτό η Μ. Τεσσαρακοστή, η οποία αρχίζει από αύριο, Καθαρά Δευτέρα, ως περίοδος εντατικής πνευματικής περισυλλογής και ψυχικής κάθαρσης, αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία.

         Ο Θεός πάντοτε ιδιαίτερα όμως κατά την Μ. Τεσσαρακοστή, μας αναμένει με ανοιχτή την αγκαλιά για να μας δεχθεί κοντά του για να αναπαύσει την ψυχή μας από το βάρος των παραστρατημάτων μας, γιατί μας το υποσχέθηκε ο ίδιος, ότι θα μας συγχωρήσει.

        Γι’ αυτό όμως μας θέτει ένα και μόνο όρο: Να συγχωρήσουμε και εμείς όσους μας έχουν βλάψει. Τότε κι Εκείνος θα συγχωρήσει οπουδήποτε αμάρτημα έχουμε διαπράξει εναντίον Του. «Eάν γαρ αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και υμίν ο πατήρ υμών ο ουράνιος». 

π. γ. στ.

Δελτίο τύπου της Ιεράς Συνόδου περί της Σαηεντολογίας

          Κυκλοφορεί ευρύτατα έντυπο με τίτλο: «Ο Δρόμος προς  την Ευτυχία»- Ένας οδηγός κοινής λογικής για Καλύτερη Ζωή», στο εξώφυλλο του οποίου απεικονίζεται μάλιστα Ορθόδοξος αιγαιοπελαγίτικος ναός.

      Προς ενημέρωση του Ορθοδόξου Πληρώματος, καθιστούμε γνωστό ότι το έντυπο αυτό έχει εκδοθεί και κυκλοφορείται από την Σαηεντολογία και εντάσσεται  στις μεθοδεύσεις που χρησιμοποιεί η οργάνωση αυτή, για να  προωθεί τις πεποιθήσεις της σε ανύποπτους πολίτες, αλλά και στο ίδιο το Ελληνικό Κοινοβούλιο, όπως επεχείρησε να πράξει και το 2009.

        Αν και το ζήτημα αυτό απασχόλησε την Ιερά Σύνοδο και στο παρελθόν, εν τούτοις θεωρούμε ότι έχουμε χρέος έναντι του πληρώματος της Εκκλησίας της Ελλάδος να επαναλάβουμε ότι, όπως σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες έτσι και στην Ελλάδα η Ελληνική Δικαιοσύνη (αποφάσεις Πρωτοδ. Αθηνών 7380/86ν και Εφετ. Αθηνών 10493/97) έχει αποφανθεί ότι η «Σαηεντολογία» «επιδιώκει σκοπούς ξένους προς τη φύση και την έννοια του ανθρώπου ως ελεύθερου όντος». Επίσης ότι είναι «μία οργάνωση με ολοκληρωτικές δομές και τάσεις που στην ουσία περιφρονεί τον άνθρωπο, ενώ ενεργεί ελεύθερα και μόνον κατ’ επίφαση προκειμένου και αποκλειστικά να προσελκύσει μέλη τα οποία στην συνέχεια υφίστανται…πλύση εγκεφάλου, με απώτερο σκοπό την δημιουργία κατευθυνόμενου τρόπου σκέψης……και που από ετών ετράπηκε σε απαγορευμένη κερδοσκοπική δραστηριότητα.

   Κατά συνέπεια, οι σαηεντολογικές αντιλήψεις, με όποιο τρόπο και αν προωθούνται, δεν μπορούν να θεωρηθούν ούτε «οδηγός κοινής λογικής για καλύτερη ζωή», πολύ δε περισσότερο ως «εκπαιδευτικά εργαλεία για την εξομάλυνση των εντάσεων, όπως υποστηρίζει η εν λόγω οργάνωση».

       Η Ιερά Σύνοδος, με αίσθημα ευθύνης έναντι του Ποιμνίου της, διαβεβαιώνει ότι θα συνεχίσει να διαφυλάττει ανόθευτη την Ορθόδοξη Πίστη έναντι οιασδήποτε πλάνης, η οποία καλύπτεται ενδεχομένως κάτω από ποικίλα προσωπεία και να προστατεύει τους πιστούς της Εκκλησίας του Χριστού από κάθε επιβουλή.

ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Μαζί με τους Αγίους

  

Αγ. Αλεξίος, ο άνθρωπος του Θεού

Παρέδωσε το δακτυλίδι και εξαφανίστηκε

      Έτσι έκανε ο όσιος Αλέξιος, άνθρωπος του Θεού, του οποίου η Εκκλησία τίμησε την μνήμη στις 17 Μαρτίου. Κι ύστερα απ’ αυτό έζησε τον βίο του άγνωστος και φτωχός ανάμεσα σε ξένους και δικούς, «μόνω Θεώ επιγινωσκόμενος», απαλλαγμένος από κάθε εγκόσμιο δεσμό, λυτρωμένος από την έλξη προς τα πρόσωπα και τα πράγματα, ο Θεός μόνο κι αυτός- «ενώπιος ενωπίω», ώστε να του ταιριάζει και να του ανήκει η προσωνυμία του ανθρώπου του Θεού.

      Τέτοιες πράξεις εμείς δεν τις καταλαβαίνουμε. Κι όχι μόνο τούτο, μα τις ειρωνευόμαστε κιόλας και τις κατηγορούμε. Κι όμως υπάρχει σ’ αυτές απροσμέτρητο πνευματικό βάθος και ηρωισμός.

          π. γ. στ.

Νηστεία: Ίσον ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ;

για τους νέους που δυσκολεύονται να νηστέψουν

          Νηστεία, μία παράξενη λέξη!

          Θυμίζει στέρηση, παραίτηση από το δικαίωμά μας να φάμε ό, τι θέλουμε, να ζήσουμε όπως θέλουμε, θυμίζει απαγόρευση, παλαιότερες εποχές. Στους περισσότερους φαίνεται αστείο να βάζεις περιορισμούς στον εαυτό σου.

          «Γιατί», ρωτούν, σε μια εποχή που όλα επιτρέπονται. Ποιο είναι το νόημα;

          Κι όμως πίσω από την αλλαγή του φαγητού κρύβεται ένας άλλος τρόπος ζωής. Αφάνταστα νεανικός και επαναστατικός. Παραιτούμαστε από τα δικαιώματά μας, γιατί αγαπάμε Εκείνον περισσότερο απ’ όλα. Αλλάζουμε την τροφή μας γιατί κάνουμε υπακοή στα λόγια Του, στο παράδειγμα Του, ως μία μικρή ανταπόκριση στην θυσία Του.

          Κάνουμε αντίσταση στο ρεύμα των πολλών, όχι γιατί εμείς είμαστε οι καλοί, αλλά γιατί θέλουμε να τους σκεφτόμαστε και να ζούμε γι’ αυτούς.

          Γιατί μόνο όποιος μαθαίνει να παραιτείται από τα δικαιώματά του, μπορεί να αγαπήσει πραγματικά τον άλλο, γιατί μπορεί να του δώσει, να του προσφέρει χωρίς να νοιαστεί  να πάρει απ’ αυτόν.

          Γιατί όποιος ξέρει ότι μπορεί να ζήσει χωρίς κρέας, γάλα, τυρί, αυγό, ξέρει ότι μπορεί να ζήσει και χωρίς εγωισμό, χωρίς να τα θέλει όλα δικά του.

          Ξέρει ότι μπορεί ν’ αγαπήσει και να προσευχηθεί για τον άλλο, ότι μπορεί να τον ακούσει θυσιάζοντας τον χρόνο του, μπορεί να νοιώσει την καημό του, να αξίζει το δάκρυ του, να χαρεί με το χαμόγελό του.

          Και είναι δύσκολο να νηστέψεις, όχι μόνο από φαγητό, αλλά και απ’ ό, τι σε χωρίζει από τον Χριστό και τον άλλο, που είναι η αμαρτία και το ψέμα.

          Δεν είναι δύσκολο ν’ αφήσεις το μίσος και την κακία κατά μέρος, αρκεί να το ζητήσεις απ’ Αυτόν που σ’ αγαπά. Αρκεί να βάλεις αρχή προσπάθειας στην ζωή σου, σα να ξεκινάει τώρα. Αρκεί να μην πεις «δεν θα ξεχωρίσω», «δεν θέλω να με ειρωνευτούν», «δεν πειράζει, έχω χρόνο». Αρκεί να νοιώσεις ότι «είναι κάτι» να το παλέψεις. Κι έχει νόημα γιατί είναι η παράδοσή μας, είναι η ιστορία μας και νηστεύοντας κρατάς κάτι που ισχύει 2000 χρόνια τώρα. Γίνεσαι συνεχιστής μιας κίνησης ζωής προς Αυτόν που μας δίνει τη Ζωή.

          Ξέρω ότι δεν είμαι μόνος μου στον αγώνα μου αυτό, ξέρω ότι είσαι και συ μαζί μου, κι είμαστε κι άλλοι. Γιατί μέσα από την νηστεία και την γιορτή βρίσκουμε το  κλειδί της πίστης που ξεκλειδώνει την ψευτιά του σήμερα. Το κλειδί της αγάπης που δίνει αλλιώτικο νόημα στην ζωή μας. Και ξέρω ότι θέλεις αυτό το νόημα.

          Γιατί πιστεύεις, γιατί ο Θεός υπάρχει μέσα σου.

          Καλή Σαρακοστή!

χ. γ. στ. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ Ευαγγέλιο : Μτθ. 6, 14-16

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

                   Εν ολίγοις

         

          Η περίοδος της προετοιμασίας των πιστών για την είσοδο της Μ. Τεσσαρακοστής φθάνει στο τέλος της. Περάσαμε το κατώφλι της πιο ιεράς περιόδου του εκκλ. Έτους. Η σημερινή Κυριακή της Τυροφάγου είναι το μεταίχμιο μεταξύ της προετοιμασίας και της έναρξης της Τεσσαρακοστής. Από τον μεγάλο κατανυκτικό Εσπερινό της Κυριακής αυτής αρχίζουμε τον καιρό της νηστείας και η Εκκλησία έρχεται να μας υπενθυμίσει το εκκλησιολογικό πλαίσιο τους όρους και τις προϋποθέσεις του αγώνα που θα επακολουθήσει από την επόμενη μέρα.

          Η χριστιανική πίστη ως γνωστό δεν μπορεί να μετρηθεί με μέτρα κοινωνικής συμβατικότητας. Υπερβαίνει τα ανθρώπινα μέτρα και καλούμαστε να αξιολογήσουμε με νέο βλέμμα τη ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις.

1.     Μακροθυμία – συγχωρητικότητα

Η ζωή μας πολλές φορές γίνεται μια αβάστακτη κόλαση γιατί κυριαρχείται από εχθρότητα και ατελείωτες παρεξηγήσεις σε σημείο που τις περισσότερες φορές αδυνατούμε να τις ξεπεράσουμε. Σήμερα ο Χριστός μας καλεί να γίνουμε μακρόθυμοι και συγχωρητικοί, για να γευτούμε κι εμείς τη συμπάθεια του Θεού. «Eάν μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο πατήρ ημών αφήσει τα παραπτώματα υμών».   

          Η συμπεριφορά αυτή της συγχωρητικότας είναι παρεξηγημένη από πολλούς  και κατηγορούν  τον χριστιανισμό ως θρησκεία των αδύναμων και των φτωχών. Οι κατήγοροι αυτοί αδυνατούν να εννοήσουν την μεγαλοψυχία και την βαθειά κοινωνικότητα που αναπτύσσεται μεταξύ των ανθρώπων από μια τέτοια συμπεριφορά. Σκεφθείτε έστω για λίγο μια κοινωνία με εντάσεις και αγώνες συνεχών αντεκδικήσεων. Από μια τέτοια αλόγιστη και εγωιστική στάση αυτών που δεν έχουν έλεος, συγκατάβαση και μακροθυμία, που δεν μπορούν να συγχωρήσουν τους αντιπάλους τους, μόνο κόλαση μπορούν να δημιουργούν στον εαυτό τους και στους άλλους.

          Η ζωή των αγίων μας αναφέρει πολλά περιστατικά μεγαλοψυχίας και συγχωρητικότητας, σε σημείο που ένας γνωστός άγιος προστατεύει και συγχωρεί ακόμη και το φονιά του αδελφού του!

          Η νέα εν Χριστώ κοινωνία ζει σε άλλο κόσμο που φιλοδοξεί να μεταβάλει την εχθρότητα σε κοινωνία αδελφωμένων ανθρώπων. Πράγματι! Ποιος θα τολμούσε να ζητήσει  συγχώρηση από το Θεό για τον εαυτό του, όταν ο ίδιος αδυνατεί να συγχωρέσει τον αδελφό του; 

2.     Η νηστεία

Από αύριο η Εκκλησία προσκαλεί τους πιστούς σ’ ένα στάδιο πνευματικών αγώνων. Πολλές φορές, ιδιαίτερα σήμερα, που έχουμε καλομάθει στη ευμάρεια και την απόλαυση, έχουμε την τάση να παραθεωρούμε τον ασκητικό χαρακτήρα της ορθόδοξης πνευματικότητας, Η πνευματική ζωή πάντοτε συνοδεύεται από πνεύμα θυσίας και αυταπάρνησης, κάτι που δυσκολεύει τον σύγχρονο άνθρωπο.

          Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της νηστείας.

          Η νηστεία είναι ένα μέσο εγκράτειας και συγχρόνως μία δυνατότητα για κοινωνικό έργο, για έκφραση αγάπης προς τον συνάνθρωπο. Οι περισσότεροι σήμερα γελούν όταν γίνεται λόγος για νηστεία. Κι όμως η ορθόδοξη Εκκλησία έχει συνδέσει την προσευχή και την νηστεία με την ουσία της ορθόδοξης ευσέβειας. Οι άγιοι ήταν όλοι άνθρωποι προσευχής και νηστείας. Είναι ίσως δικαιολογημένος ο γέλως όταν πρόκειται για κάποια «καρικατούρα της νηστείας», όχι όμως όταν πρόκειται για την νηστεία καθ’ εαυτή. Το να στερούμε τον εαυτό μας από την ικανοποίηση ορισμένων επιθυμιών του, αυτό είναι μια άσκηση απαραίτητη για τον αγώνα του πιστού κατά του κακού.

          «Η νηστεία δεν είναι άρνηση της ζωής ή των ικανοποιήσεων της. Είναι μόνο προσωρινή στέρηση με σκοπό την άσκηση του εγώ και την ενδυνάμωσή του για ψηλότερες κατακτήσεις μέσα στη ζωή. Η νηστεία δεν είναι άρνηση, είναι θέση».

          Ακόμη η νηστεία δεν  είναι επιλογή κάποιου υγιεινού διαιτολογίου, αλλά αφορά βασικά την άσκηση του πνευματικού  ανθρώπου, διδάσκει την εγκράτεια και την αυτοκυριαρχία. Η άσκηση και η νηστεία βοηθάει τον αγωνιζόμενο για την κατάκτηση της σωφροσύνης.

3.     Ο επίγειος θησαυρισμός

Το τρίτο σημείο της σημερινής τριλογίας έχει σχέση με τον επίγειο θησαυρισμό, γιατί πολλές φορές ο άνθρωπος δένεται με κοσμικές χαρές και αισθάνεται μία ιδιαίτερη επιθυμία και μανία ν’ αυξάνει τα υλικά αγαθά του. Υποδουλώνεται στα πράγματα και τα χρήματα, τα θεοποιεί και λατρεύει τα κτίση παρά τον κτίσαντα. Καταντά ειδωλολάτρης.

          Ο Χριστός σήμερα με ρεαλιστικό τρόπο μας προτρέπει να μην κατεχόμαστε από τη μανία του πλουτισμού και της προσκόλλησης σε πρόσκαιρα πράγματα, γιατί αυτά δεν έχουν διάρκεια ούτε και σταθερότητα λόγων συχνών κοινωνικών- οικονομικών αλλαγών, γιατί αποπροσανατολίζουν τον άνθρωπο από τον κύριο σκοπό της ζωής του.

          Όλα ξεκινάνε από το ερώτημα: πού βρίσκεται ο θησαυρός του ανθρώπου; Γιατί η καρδιά μας βρίσκεται εκεί οπού και ο θησαυρός μας, όπως λέγει ο Κύριος. Και η απόκλιση εδώ γίνεται πιο εύκολα, γιατί συνδέεται άμεσα με την καθημερινή μας πράξη.

          Θησαυρός είναι αυτό που θεωρούμε πολύτιμο, αυτό που κυνηγάμε με το μόχθο και τον κόπο μας. Τις περισσότερες φορές υποτασσόμαστε σ’ αυτό τη θησαυρό και τα πρόσωπα που μας περιβάλλουν. Τα πρόσωπα  υπηρετούν τα πράγματα και όχι τα πράγματα τα πρόσωπα, όπως θα ήταν πιο σωστά, ακόμη και από καθαρά ανθρώπινη άποψη.

          Η Μ. Τεσσαρακοστή που αρχίζει αύριο είναι μία ευκαιρία πνευματικής ανασυγκρότησης και μετάνοιας. Η συγχωρητικότητα που μας διδάσκει ο Χριστός πρέπει να εμπνέει κάθε ανθρώπινη σχέση μας. Η νηστεία πρέπει να γίνει εργαλείο απελευθέρωσης από τα δεσμά της κοσμικής νοοτροπίας και η έναρξη της ουσιαστικής ελευθερίας του ανθρώπου από κάθε τι που τον κρατά δέσμιο. Και τέλος η καρδιά μας δεν πρέπει να απορροφάται από τους επίγειους θησαυρισμούς παντός είδους, αλλά να παραδίδουμε με εμπιστοσύνη τον εαυτό μας στην αγάπη και την πρόνοια του Θεού.  

          Καλή Σαρακοστή

          π. γ. στ.