Οι επίσημες θέσεις της Ρωσικής Εκκλησίας στην Σύναξη των Προκαθημένων

Τα κύρια σημεία της ομιλίας του κατά την έναρξη των εργασιών της Συνάξεως των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, έδωσε στη δημοσιότητα ο Πατριάρχης Ρωσίας κ. Κύριλλος.

Η κοινοποίηση έγινε μέσω του ελληνόφωνου κόμβου του τμήματος εξωτερικών σχέσεων του Πατριαρχείου Ρωσίας.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι επίσημο κείμενο της Εκκλησίας της Ρωσίας:

Στην αρχή της αγορεύσεώς του o Αγιώτατος Πατριάρχης σημείωσε ότι κάθε συνάντηση των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών είναι ένα γεγονός με ιδιαίτερη σημασία. «Εἶναι μία εὐκαιρία ἀνταλλαγῆς ἀπόψεων, συζητήσεως προβλημάτων, τὰ ὁποῖα μᾶς ἀπασχολοῦν, καθὼς καὶ λήψεως πεσυμφωνημένων ἀποφάσεων ἐπὶ τῶν θεμάτων κοινοῦ πανορθοδόξου ἐνδιαφέροντος. Ὅμως εἶναι μία κατ’ἐξοχὴν εὐκαιρία ἀνανεώσεως τῆς ἑνότητός ἡμῶν καὶ ἰδίως τὴν ὥραν κατὰ τὴν ὁποίαν κοινωνοῦμεν ἐκ τοῦ ἰδίου Ποτηρίου ἐν συνειδήσει ὅτι εἴμεθα ἓν σῶμα ἐν Χριστῷ», τόνισε ο κ. Κύριλλος και αμέσως μετά εξέφρασε τις ευχαριστίες του προς τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο για την ανάληψη πρωτοβουλίας και την οργάνωση της παρούσης Συνάξεως.

Ἐν συνεχείᾳ ο Αγιώτατος Πατριάρχης έθιξε διάφορες πτυχές της προπαρασκευής της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.

«Συνερχόμενοι ἐπὶ τὸ αὐτό, ἔχομεν σαφῆ συνείδησιν ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι Μία καὶ Καθολικὴ καὶ ὅτι ἀποτελεῖ πρωταρχικὸν μέλημα ἡ διαφύλαξις καὶ ἡ ἐνίσχυσις τῆς ἑνότητος αὐτῆς, εὐρισκομένης εἰς τὴν βάσιν τῆς καθόλου διακονίας μᾶς, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν κοινῶν μᾶς προσπαθειῶν διά τὴν προώθησιν τῆς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ συνοδικῆς ἀρχῆς. Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος καλεῖται νά καταστεῖ μία ὁρατὴ, εὔγλωττη καὶ πειστικὴ μαρτυρία τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καὶ πάντες συνειδητοποιοῦμεν ὅτι ἡ Σύνοδος θέλει γίνει τοιαύτη μόνον εἰς περίπτωσιν καθ’ἥν θά ἀντανακλᾷ τὴν οὐσιαστικὴν ὁμοφροσύνην τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ ἐπί τῷ σκοπῷ τῆς διασφαλίσεως τῆς ὁμοφροσύνης τοιαύτης πρόκειται πάντες ἡμεῖς νά συνεργασθῶμεν καὶ νά καταβάλωμεν προσυνοδικῶς κοπιώδεις προσπαθείας», – υπογράμμισε ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας.

Υπό το φως αυτό ο Αγιώτατος Πατριάρχης Κύριλλος με ικανοποίηση σημείωσε «τὴν ἀνταποκρισιν εἰς τὸν ὑπὸ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας καὶ ἑτέρων Ἐκκλησιῶν ἐπανειλημμένως ἐκφρασθέντα προβληματισμόν ὡς πρὸς τὴν ἔλλειψιν τῆς πανορθοδόξου ἀναγνωρίσεως τοῦ Μακαριωτάτου κ. Ραστισλάβ ὡς Προκαθημένου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Τσεχίας καὶ Σλοβακίας. Σήμερον ἡ Αὐτοῦ Μακαριότης εὐρίσκεται ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν με τὴν δέουσαν ἀναγνώρισιν ὑπὸ ἁπασῶν πλέον τῶν κατά τόπους Ἐκκλησιῶν».

Αναφερόμενος στα προβλήματα τα οποία δυσχεραίνουν την επίτευξη της πλήρους ομοφροσύνης των κατά τόπους Ορθοδόξων κατά τόπους Εκκλησιών ο Πατριάρχης Κύριλλος εξέφρασε τη λύπη του για την διακοπή κοινωνίας μεταξύ των Πατριαρχείων Αντιοχείας και Ιεροσολύμων. Όπως πιστεύει η Αυτού Αγιότητα η αποτελεί επιτακτικήν ανάγκην η αποκατάσταση αυτής στις ημέρες μας, κατά τις οποίες ο κόσμος ολόκληρος με αγωνία παρακολουθεί τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, άλλωστε «αἱ θρησκευτικαὶ κοινότηται τῆς ἐν λόγῳ περιοχῆς εἶναι κατ’ἐξοχὴν ἐκεῖναι ἐκ τῶν ὁποίων ἀναμένουν οἱ ἄνθρωποι νά παραδειγματισθοῦν ἀπὸ τὴν συσπείρωσί των καὶ τὴν προθυμίαν ἐπιλύσεως διαφωνιῶν».

Κατά τη διάρκεια της αγορεύσεως αυτού ο Αγιώτατος Πατριάρχης Κύριλλος προέβη σε λεπτομερή ανάλυση της εκκλησιαστικής καταστάσεως στην Ουκρανία. «Μέχρι σήμερον μέ βίαιον τρόπον ἡρπάγησαν 30 καὶ πλέον Ἱεροὶ Ναοὶ ἐνῶ οἱ σχισματικοὶ καὶ οἱ έθνικισταὶ ἀπειλοῦν τοὺς ἄλλους 10 τουλάχιστον, οἱ ὁποῖοι9 μὲ τὴν ὑποστήριξιν τῶν ἐθνικιστῶν ἐμφανίζουν ταῦτα ὡς «οἰκειοθελῆ προσχώρησιν» εἰς τὸ οὕτως λεγόμενον «Πατριαρχεῖον Κιέβου». Εἰς τὴν οὐσίαν πρόκειται περὶ σκέτων ἁρπαγμῶν ὑπὸ τῶν ληστῶν με διοργανώσεις τῶν συνελεύσεων προσώπων ἀσχέτων πρὸς τὴν κοινότητα, μὲ ἐν συνεχείᾳ κατόπιν συνεργίας τῶν τοπικῶν ἀρχῶν παραποιήσεις καταστατικῶν ἐγγράφων καὶ μὲ ὑπὸ τῶν τοπικῶν ἐθνικιστῶν μαχητῶν ἁρπαγμοὺς Ναῶν καὶ βιαίαν ἀπομάκρυνσιν κοινοτήτων μετὰ Ἱερέων αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι μένουν εἰς τὸν δρόμον!»

Ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας εξέφρασε τον έντονο προβληματισμό σχετικά με τις ενέργειες ορισμένων Ιεραρχών του Οικουμενικού Πατριαρχείου, οι οποίοι επισκεπτόμενοι την Ουκρανία στηρίζουν τους σχισματικούς δήθεν εξ ονόματος του Αγιωτάτου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως και με αυτόν τον τρόπον δημιουργούν σκάνδαλο στους πιστούς και τον ιερό κλήρο της Ουκρανίας.

Είναι αδύνατον, συνέχισε ο Πατριάρχης Κύριλλος, να φαντασθούμε στην Ελβετία, την Ελλάδα ή μια άλλη Ευρωπαϊκή χώρα να προσέλθουν στον Ορθόδοξο Ιερό Ναό και να «αποφανθούν» περί χρήσεως αυτού υπέρ αυτών των ιδίων. «Ὅμως αὕτη εἶναι σήμερον ἡ πραγματικότης ἐν τῇ Οὐκρανίᾳ. Αἱ ἐκδιωχθείσαι ἐκ τῶν Ναὼν κοινότηταὶ τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας κερδίζουν κάθε δίκην: τὰ δικαστήρια ἐπιβεβαιώνουν τὰ κυριαρχικὰ δικαιώματα αὐτῶν ἐπὶ τῆς ἁρπαγείσης περιουσίας τῶν Ναῶν. Ἀλλὰ οἱ σχισματικοὶ καὶ αἱ ἡμιληστρικαὶ ἔνοπλοι συμμορίαι αὐτῶν περιφρονοῦν τὰς δικαστικὰς ἀποφάσεις», με πόνο τόνισε ο Αγιώτατος Πατριάρχης.

Ως κραυγαλέο παράδειγμα του μίσους των εθνικιστών έναντι των πιστών της κανονικής Εκκλησίας της Ουκρανίας ο Πατριάρχης Κύριλλος παρέθεσε την κατάσταση στο χωριό Ptichya του νομού Ρόβνο, και υπογράμμισε ότι οι οπαδοί του σχίσματος «σπείρουν τὸ κακὸν, ἐν γνώσει αὐτῶν προκαλοῦν διομολογιακὴν σύγκρουσιν καὶ διχάζουν τὴν κοινωνίαν».

«Προσφάτως εἷς ἐκ τῶν ὀπαδῶν αὐτῶν προέβη εἰς δημοσίαν δήλωσιν λέγων ὅτι μόνον εἰς τὴν ἔλλειψιν τοῦ σχετικοῦ ἐργαλείου βασανισμοῦ, δηλονότι τοῦ σίδερου ἤ τοῦ συγκολλητῆρος ὀφείλεται τὸ γεγονὸς ὁ Μακαριώτατος Μητροπολίτης Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας κ.κ. Ὀνούφριος ἀνήκει μέχρι τοῦδε εἰς τὴν κανονικὴν Ἐκκλησίαν. Ἀνατριχιάζει τις μὲ τὴν σκέψιν οἱ ληστοσυμμορίται οὗτοι νά ἐνομιμοποιοῦντο κανονικῶς καὶ νά ἀποτελοῦσαν μέρος τοῦ περιβάλλοντός μας!», δήλωσε ο Αγιώτατος Πατριάρχης Κύριλλος.

Ο Αγιώτατος Πατριάρχης Κύριλλος εξέφρασε την ευχαριστία προς τις αδελφές κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες και ειδικότερα της Αλεξανδρείας, της Αντιοχείας, των Ιεροσολύμων, της Σερβίας, της Βουλγαρίας και της Πολωνίας για τις προσευχές και την στήριξη της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. «Ὁ Ἁγιώτατος Πατριάρχης Σερβίας Εἰρηναῖος ἀπολύτως ὀρθῶς ἔγραψεν περὶ Οὐκρανῶν σχισματικῶν εἰς τὴν πρὸς ἐμὲ ἐπιστολὴν αὐτοῦ: οὗτοι οἱ ἄνθρωποι κατ’ὄνομα μόνον εἶναι Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ καὶ «ἡ ὑπὸ τούτων περιφρόνησις τῶν κανόνων τῆς χριστιανικῆς ἠθικῆς, ἡ προθυμία των νά μισοῦν, νά ψεύδονται καὶ νά χύνουν αἴμα ἀποτελεῖ μίαν ἱσχυρὰν μαρτυρίαν τούτου». Ἡ μόνη ὁδὸς πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν διὰ τοὺς ἀνθρωπους τούτους εἶναι διά μετανοίας. Μας ἐρωτοῦν τὸν λόγον διατί δέν θέλομεν νά ἑνωθῶμεν μέ τούτους καὶ ζητοῦν νά προβῶμεν εἰς διάλογον καὶ μάλιστα σχεδόν ἐπὶ ἴσοις ὅροις. Ἀλλά τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ;»

«Ο Ορθόδοξος λαός της Ουκρανίας όπως και παλαιότερα στηρίζει την κανονική Εκκλησία, σημείωσε ο Αγιώτατος Πατριάρχης Κύριλλος και αναφέρθηκε στους δεκάδες χιλιάδες πιστούς οι οποίοι συμμετείχαν στη λιτανεία την ημέρα μνήμης του Αγίου Ισαποστόλου Πρίγκιπα Βλαδιμήρου. «Πιστεύω εἰς τὸ μέλλον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας: οἱ πιστοὶ αὐτῆς μιᾷ φωνῇ καταδικάζουν τὸ σχίσμα, καὶ διά τῆς βίας καὶ τοῦ κακοῦ μόνον σφυρηλατοῦνται εἰς τὸν ἀγῶνα των τῆς ἀγάπης καὶ τῆς πίστεως».

Ακολούθως ο Πατριάρχης Κύριλλος τόνισε την επίσπευση τελευταίως της διαδικασίας προπαρασκευής της Πανορθοδόξου Συνόδου και επικενθρώθηκε στις αιτίες της μη εφαρμογής των εντολών της προηγούμενης Συνάξεως των Προκαθημένων από την Ειδική Διορθόδοξη Επιτροπή και την Πέμπτη Προσυνοδική Πανορθόδοξη Διάσκεψη. Ειδικότερα δε τόνισε τη σημασία να ληφθούν υπόψη θέσεις όλων των κατά τόπους Εκκλησιών, οι οποίες εκτελούν την αποστολή τους σε διάφορες συνθήκες. Εν συνεχείᾳ έκανε μνεία στις προτάσεις επί των ζητημάτων της ημερησίας διατάξεως της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου τις οποίες τα δύο τελευταία χρόνια υπέβαλαν ορισμένες κατά τοπους Εκκλησίες, μεταξύ των οποίων είναι οι Εκκλησίες της Αντιοχείας, της Ρωσίας, της Γεωργίας, της Σερβίας και της Βουλγαρίας.

Ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας είναι βέβαιος ότι αναθεωρήσεως χρήζει το σχέδιο κειμένου «Το ζήτημα του ημερολογίου» και τόνισε ότι το θέμα του «ακριβούς προσδιορισμού της ημερομηνίας του Πάσχα» για την Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι επίκαιρο και μόνο σύγχυση μπορεί να προκαλέσει στους πολλούς πιστούς.

Τον ίδιο προβληματισμό διατύπωσε ο Αγιώτατος Πατριάρχης Κύριλλος σχετικά και με το σχέδιο κειμένου «Κωλύματα γάμου», το οποίο μόνο σκέτο κατάλογο των κωλυμάτων εξ απόψεως κανονικού δικαίου περιλαμβάνει και καθόλου δεν αντανακλά τη θέση της Εκκλησίας σχετικά με το θέσμο της οικογένειας στο σύγχρονο κόσμο.

Ως μια από σημαντικές κατευθύνσεις του έργου ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας ανέφερε το θέμα «Το Αυτοκέφαλο και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού» και υπέβαλε πρόταση να εγκριθεί από τη Σύνοδο την επιτευχθείσα ήδη στις συνεδρίες της Διορθοδόξου Προπαρασκευαστικής Επιτροπής συμφωνία αρχής η οποία θέλει την ανακήρυξη των νέων αυτοκεφάλων Εκκλησιών να είναι πανορθόδοξη υπόθεση και απαιτεί την περί τουτου ομοφωνία επί κάθε συγκεκριμένης περιπτώσεως όλων των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Επίσης ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας τόνισε την ανάγκη επεξεργασίας του σχεδίου κειμένου με θέμα την «Ορθόδοξη Διασπορά».

Εκτενή και μακρά συζήτηση προκάλεσε το θιγόμενο από τον Πατριάρχη Κύριλλο θέμα σχετικά με τον τόπο συγκλήσεως της Συνόδου, στο οποίο αναφέρθηκε προηγουμένως δι΄επιστολής του προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο ο Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος.

«Ὅπως διαπιστοῦμεν πολλά εἶναι ἀκόμα τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα πρόκειται νά λύσωμεν διά νά καταστήσωμεν ἐφικτὴν τὴν σύγκλησιν τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Εἴμαι βέβαιος ὅτι ἡ πραγματική αἰτία τῆς μέχρι τοῦδε μη συμφωνίας ἐπὶ πολλῶν ἐκ τῶν κειμένων ὀφείλεται οὐχὶ εἰς τὰς ἀποκλινούσας ἀπόψεις διαφόρων Ἐκκλησιῶν, ἀλλά εἰς τὴν ἐλλιπῆ μεθοδολογίαν προπαρασκεῦης τῆς Συνόδου», τόνισε ο Πατριάρχης Κύριλλος και αναφέρθηκε στο έργου της Διασυνοδικής Επιτροπής της Ρωσικής Εκκλησίας , το οποίο επιτελείται σε μορφή της ανοικτής συζητήσεως, η οποία επιτρέπει σε οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο μέλος της Εκκλησίας να τοποθετηθεί επί των υπό συζήτηση θεμάτων.

«Φρονῶ ὅτι οὕτως κατά τρόπον ἀνοικτὸν ἀπὸ τοῦδε καὶ ἐφεξῆς πρέπει νά διεξάγεται ἡ προετοιμασία τῆς Συνόδου, ἐάν ἐνδιαφερώμεθα ὅντως διὰ τὴν ἐπιτυχῆ σύγκλησιν αὐτῆς», είπε ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας και τόνισε τη σημασία της δημοσιεύσεως των σχεδίων συνοδικών κειμένων και της αντιμετωπίσεως της ελλείψεως αξιοπίστων πληροφοριών, στην οποία οφείλεται η καχυποψία πολλών πιστών.

«Εἴμαι βέβαιος ὅτι ἔχει ὡριμάσῃ προ πολλοῦ ἡ δημοσίευσις τῶν σχεδίων συνοδικῶν κειμένων καὶ ἡ μία ἐπί τούτων ἐλεύθερος συζήτησις, ἥτις οὐχὶ μόνον δέν θά κωλύσῃ τὴν σύγκλησιν τῆς Συνόδου, ἀλλά καὶ διατρανώσῃ εἰς ἡμᾶς τοὺς ἰδίους καὶ εἰς τὸν κόσμον ὁλόκληρον τὸν ὅντως καθολικὸν χαρακτῆρα τῆς καθ’ἡμᾶς Ἐκκλησίας πρὸς προώθησιν τῆς πανορθοδόξου ἑνότητος», τόνισε περαίνων ο Αγιώτατος Πατριάρχης Κύριλλος και κάλεσε την ομήγυρη από κοινού να προσεύχεται στον Κύριο για να βοηθήσει στη συνεργασία ἐπ’ἀγαθῷ της Εκκλησίας «ἐπὶ τῷ τέλει τῆς ἄρσεως πάντων τῶν δυσκολιῶν, τῶν ἐγειρομένων κατὰ τὴν πορείαν πρὸς τὴν Ἁγίαν καὶ Μεγάλην Αὐτῆς Σύνοδον».

Αφιέρωμα στην πλούσια και πολύμορφη μουσική και χορευτική παράδοση των Ελλήνων της Πόλης.

Στο πρώτο μέρος, ο Λάμπρος Λιάβας υποδέχεται στο Μουσείο Λαϊκών Οργάνων δύο κορυφαίους δεξιοτέχνες: τον Σωκράτη Σινόπουλο και τον Χρίστο Τσιαμούλη. Μιλά μαζί τους για τους Ρωμιούς συνθέτες και τους ονομαστούς δεξιοτέχνες της Πόλης, για την προσωπική τους σχέση με αυτή την παράδοση, καθώς και για τα δύο μουσικά όργανα που συνθέτουν τη «ρωμέικη ζυγιά», την πολίτικη λύρα και το πολίτικο λαγούτο. Μαζί τους και η Κατερίνα Παπαδοπούλου που τραγουδά γνωστά κι αγαπημένα αλλά και άγνωστα τραγούδια από την Πόλη και την Προποντίδα. Στο μουσικό σχήμα συμμετέχουν επίσης ο Στρατής Ψαραδέλλης με πολίτικη λύρα και πολίτικο λαγούτο και ο Βαγγέλης Καρίπης στα κρουστά.

Στο δεύτερο μέρος της εκπομπής, η παρέα μεγαλώνει γύρω από τα τραπέζια σ' ένα δυναμικό πολίτικο γλέντι, όπου έρχονται να προστεθούν και οι χοροί: πολίτικα συρτά, χασάπικα και χασαποσέρβικα (που συνεχίζουν την παράδοση της βυζαντινής συντεχνίας των «μακελάρηδων»), μπάλοι, ζεϊμπέκικα και αντικριστοί-καρσιλαμάδες. Μαζί και βυζαντινά αφηγηματικά τραγούδια δίπλα σε αμανέδες και δυτικότροπες καντάδες και λαϊκά βαλσάκια, αποτυπώνοντας τον πολυεθνικό-πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της Κωνσταντινούπολης. Συμμετέχουν μέλη από την Ομάδα Ελληνικού Λαϊκού Χορού του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Καλλιθέας, με την επιμέλεια του Βασίλη Καρφή.

Εισήγηση του Οικουμενικού Πατριάρχη στη Σύναξη των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών

ΕΙΣΗΓΗΣΙΣ

ΤΗΣ  Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ

κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΥΝΑΞΙΝ ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ

ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

(Γενεύη, 22 Ιανουαρίου 2016)

Μακαριώτατοι και πεφιλημένοι εν Κυρίω Αδελφοί, Προκαθήμενοι των κατά τόπους Αγιωτάτων Ορθοδόξων Εκκλησιών και σεβάσμιοι εκπρόσωποι των κωλυθέντων μετασχείν εις την παρούσαν Σύναξιν αδελφών Προκαθημένων, μετά των τιμίων συνοδειών Υμών.

Ως εύ παρέστητε εν τω ιερώ τούτω χώρω της καθ’ ημάς Αγιωτάτης Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, τω Κέντρω τούτω τω αφιερωμένω εις την διακονίαν της πανορθοδόξου ενότητος, το οποίον εφιλοξένησε και φιλοξενεί ήδη επί δεκαετίας πληθύν διορθοδόξων και πανορθοδόξων συναντήσεων, δι’ ων σφυρηλατείται και προάγεται η ενότης της Αγιωτάτης Ορθοδόξου Εκκλησίας. Από καρδίας ευχόμεθα όπως η διαμονή Υμών ενταύθα είναι δι’ έκαστον εξ Υμών κατά πάντα ικανοποιητική και ευχάριστος, το δε έργον ημών καθοδηγούμενον από την πνοήν του Παρακλήτου αποφέρη καρπούς πλουσίους εις αγάπην και οικοδομήν του σώματος της Εκκλησίας εις δόξαν Θεού.

Ως γνωστόν, η παρούσα Σύναξις ημών επρόκειτο να πραγματοποιηθή εν τη έδρα ημών, αλλ’ έκτακτοι αντικειμενικαί περιστάσεις, εμποδίζουσαί τινας εκ των αδελφών όπως μεταβώσιν εκεί, επέβαλον την μετάθεσιν του τόπου της συναντήσεως ημών ενταύθα. Ευχαριστούμεν πάντας Υμάς διά την κατανόησιν της ανάγκης της αλλαγής ταύτης, και διά την πρόθυμον έλευσιν Υμών ενταύθα προς πραγμάτωσιν του ιερού σκοπού της παρούσης Συνάξεως.

Όντως, πάσα Σύναξις επί το αυτό ημών των εμπεπιστευμένων υπό της χάριτος και του ελέους του Θεού την ηγεσίαν της Αγιωτάτης Εκκλησίας Αυτού είναι ιερά. Η παρούσα όμως Σύναξις κέκτηται όλως ιδιαζόντως τον χαρακτήρα τούτον, διότι συνδέεται προς την θεμελιώδη εκκλησιολογικήν αρχήν της συνοδικότητος της Εκκλησίας, έχουσα ως κύριον αντικείμενον αυτής την προετοιμασίαν της μελλούσης ίνα συνέλθη, συν Θεώ, Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Αγιωτάτης Ορθοδόξου Εκκλησίας ημών. Συνήχθημεν, όθεν, εδώ, διά να επιτελέσωμεν καθήκον όντως ιερόν, και διά τούτο έχομεν όλως ιδιαιτέρως ανάγκην της ενισχύσεως και του φωτισμού του Παρακλήτου, αλλά και της εκ μέρους ενός εκάστου εξ ημών αγαθής προαιρέσεως, μακράν οιωνδήποτε άλλων σκοπιμοτήτων, όπως συντελέσωμεν διά των αποφάσεων ημών εις την πραγμάτωσιν της ήδη εξαγγελθείσης υφ’ ημών Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Διότι εις ημάς ανέθηκεν η Θεία Πρόνοια το μέγα χρέος και προνόμιον όπως δώσωμεν σάρκα και οστά εις το όραμα των μακαριστών προκατόχων ημών, οι οποίοι προ πεντήκοντα και πλέον ετών συνέλαβον την ιδέαν της συγκλήσεως της Συνόδου ταύτης. Εις ημάς ανήκει πλέον η μεγάλη ευθύνη όπως συντάμωμεν τον χρόνον, τον ήδη κατά πολύ συνεσταλμένον, και άνευ περαιτέρω χρονοτριβής μετατρέψωμεν το όραμα εις πραγματικότητα. Τούτο ήδη, εκτός των αοιδίμων προκατόχων ημών, αναμένει και ο πιστός λαός του Θεού, αλλά και αυτοί ούτοι οι έξω των κανονικών τειχών της ημετέρας Εκκλησίας χριστιανοί, διό και πάσα περαιτέρω τυχόν αναβολή της πραγματώσεως της Συνόδου μόνον τους εχθρούς της Εκκλησίας ημών και τον χαιρέκακον Αντικείμενον θέλει ικανοποιήσει.

Η Σύναξις ημών αύτη κέκτηται όλως ιδιαιτέραν σπουδαιότητα διά τον λόγον ότι καλείται να διευθετήση ζητήματα και πτυχάς της τε υπολειπομένης προετοιμασίας και της όλης λειτουργίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Προς τούτο επιθυμούμεν να υπομνήσωμεν εις την Υμετέραν αγάπην ωρισμένας εκ των βασικών αρχών, τας οποίας ημείς αυτοί δι’ επισήμων αποφάσεων ημών απεδέχθημεν και εθεσπίσαμεν, και τας οποίας, ως είναι φυσικόν, υποχρεούμεθα να σεβασθώμεν και τηρήσωμεν μέχρι τέλους.

Επί της θεματολογίας

Ως γνωστόν, η θεματολογία της Συνόδου καθωρίσθη διά πανορθοδόξου αποφάσεως της Α’ Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως (1976), περιλαμβάνει δε τα εξής δέκα θέματα κατά την εις τα Πρακτικά της Διασκέψεως σειράν:

α) Ορθόδοξος Διασπορά.

β)   Το Αυτοκέφαλον και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού.

γ) Το Αυτόνομον και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού.

δ) Τα Δίπτυχα.

ε)   Το ζήτημα κοινού ημερολογίου.

ς)   Κωλύματα γάμου.

ζ)   Αναπροσαρμογή των περί νηστείας εκκλησιαστικών διατάξεων.

η) Σχέσεις Ορθοδόξων Εκκλησιών προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον.

θ) Ορθοδοξία και Οικουμενική Κίνησις.

ι)    Συμβολή των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών εις την επικράτησιν των χριστιανικών ιδεωδών της ειρήνης, της ελευθερίας, της αδελφοσύνης και της αγάπης μεταξύ των λαών και άρσιν των φυλετικών και λοιπών διακρίσεων.

Κατά τον ισχύοντα Κανονισμόν, έκαστον των ως άνω θεμάτων, θα έδει να διέλθη το στάδιον της προπαρασκευής διά της εξετάσεως αυτού υπό Διορθοδόξου Προπαρασκευαστικής Επιτροπής, ήτις θα συνέλθη κατ’ επανάληψιν έως ότου επιτύχει την ομόφωνον διατύπωσιν του σχετικού κειμένου, το οποίον εν συνεχεία θα έδει να τύχη της εγκρίσεως Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως διά να παραπεμφθή τελικώς άνευ ετέρουεις την Αγίαν και Μεγάλην Σύνοδον. Εκ των ως άνω θεμάτων τα οκτώ διήλθον ήδη το στάδιον της προπαρασκευής και εγκρίσεως αυτών υπό Προσυνοδικών Πανορθοδόξων Διασκέψεων, ενώ τα δύο εξ αυτών, τα αφορώντα εις το Αυτοκέφαλον και τα Δίπτυχα δεν έτυχον ομοφώνου αποδοχής κατά τας επανειλημμένας συναντήσεις της Προπαρασκευαστικής Επιτροπής ώστε να τύχουν τελικώς εγκρίσεως υπό τινος Προσυνοδικής Διασκέψεως και αποτελέσουν ούτω θέματα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.

Εν όψει της ουτωσί διαμορφωθείσης καταστάσεως ευρέθημεν προ του διλήμματος η να αναβάλωμεν την πραγματοποίησιν της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου έως ού επέλθη συμφωνία και επί των δύο τούτων θεμάτων η να χωρήσωμεν εις την σύγκλησιν αυτής αρκούμενοι εις τα οκτώ θέματα. Επί του ερωτήματος τούτου υπήρξε πανορθόδοξος απόφασις όπως χωρήσωμεν εις την σύγκλησιν της Συνόδου αρκούμενοι εις τα οκτώ θέματα άτινα έτυχον ομοφώνου εγκρίσεως υπό Προσυνοδικών Διασκέψεων. Κατόπιν τούτου, η Σύναξις ημών κατά Μάρτιον του έτους 2014 ομοφώνως απεφάσισεν όπως συγκληθή η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος εντός του έτους 2016 αφού προηγουμένως Ειδική Διορθόδοξος Επιτροπή προβή μέχρι του Πάσχα του έτους 2015 εις τας ακολούθους ενεργείας:

α)  αναθεωρήση (revise) τα υπό της Γ’ Προσυνοδικής Διασκέψεως συμφωνηθέντα Κείμενα περί των θεμάτων: Ορθοδοξία και Οικουμενική Κίνησις. Σχέσεις Ορθοδόξων Εκκλησιών προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον˙ και, Συμβολή των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών εις επικράτησιν της ειρήνης κ.λπ.

β)   επιμεληθή (edit) των κειμένων της Β’ Προσυνοδικής Διασκέψεως περί: Προσαρμογής των περί νηστείας εκκλησιαστικών Διατάξεων˙Κωλυμάτων γάμου˙ και Κοινού ημερολογίου.

γ)  Ει δυνατόν («τυγχάνει ευκταίον») συζητηθούν και τα θέματα του Αυτοκεφάλου και των Διπτύχων υπό της Προπαρασκευαστικής Επιτροπής προς επίτευξιν επ’ αυτών ομοφωνίας.

Η εν λόγω Ειδική Επιτροπή επετέλεσε το έργον αυτής εντός της δοθείσης εις αυτήν προθεσμίας ως προς τα σημεία (α) και (β), εργασθείσα μέχρι της προτεραίας της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος του 2015, μη δυνηθείσα λόγω ελλείψεως χρόνου να εκπληρώση την εκφρασθείσαν ευχήν της Συνάξεως περί του σημείου (γ).

Κατόπιν τούτου, παρέμειναν ως θέματα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου τα αρχικώς συμφωνηθέντα οκτώ τοιαύτα, τα οποία έτυχον της υπό του Κανονισμού προβλεπομένης εγκρίσεως υπό Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως.

Εν τω μεταξύ χρόνω και παρά τα ομοφώνως αποφασισθέντα Εκκλησίαι τινές εξέφρασαν την επιθυμίαν η και αξίωσιν όπως η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος αναβληθή μέχρις ότου συζητηθούν και τύχουν ομοφώνου αποδοχής τόσον τα θέματα του Αυτοκεφάλου και των Διπτύχων, όσον και τα μη τυχόντα ομοφώνου τροποποιήσεως υπό της ανωτέρω μνημονευθείσης Ειδικής Επιτροπής Κείμενα της Β’ Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως (1982) περί Κωλυμάτων γάμου και Κοινού ημερολογίου. Ως προς τα τελευταία δύο θέματα δεν δυνάμεθα ειμή να εκφράσωμεν την έκπληξιν ημών εκ της ως άνω αξιώσεως, δοθέντος ότι η απόφασις της Συνάξεως ημών του έτους 2014 ουδόλως προέβλεπε ριζικήν αναθεώρησιν (revision) των κειμένων τούτων, αλλ’ απλήν «επιμέλειαν» (editing) αυτών υπό της Ειδικής Επιτροπής, διό και ορθώς ο προεδρεύων αυτής δεν επέτρεψε ριζικήν τινα αναθεώρησιν αυτών, διότι τούτο θα απετέλει παράβασιν η υπέρβασιν της δοθείσης τη Επιτροπή υπό της Συνάξεως ημών εντολής. Η περί αναθεωρήσεως των εν λόγω κειμένων αξίωσις ωρισμένων Εκκλησιών θα απήτει σαφώς νέαν ομόφωνον απόφασιν της Συνάξεως των Προκαθημένων, διάφορον της ληφθείσης εν έτει 2014 τοιαύτης περί απλής επιμελείας των εν λόγω κειμένων, ήτις επιμέλεια, ως εκ της φύσεως αυτής, δεν θα ηδύνατο να θίξη τον πυρήνα του περιεχομένου των κειμένων τούτων.

Ευρισκόμεθα, λοιπόν, αδελφοί, προ του διλήμματος, το οποίον θέτουν ενώπιον ημών Εκκλησίαι τινές, η να εμμείνωμεν εις την ληφθείσαν εν έτει 2014 κοινήν απόφασιν ημών περί συγκλήσεως της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου μετά των οκτώ θεμάτων, τα οποία έτυχον ήδη ομοφώνου πανορθοδόξου εγκρίσεως, η να αναβάλωμεν την σύγκλησιν της Συνόδου μέχρις ότου επέλθη πανορθόδοξος συμφωνία και επί των θεμάτων τουΑυτοκεφάλου, των Διπτύχων και των περί Γάμου και Ημερολογίου κειμένων. Εάν επιλέξωμεν το τελευταίον, θα χρειασθώμεν σειράν όλην συναντήσεων της Προπαρασκευαστικής Επιτροπής, η οποία κατά τον ισχύοντα Κανονισμόν προετοιμασίας της Συνόδου δέον να καταλήξη εις την ομόφωνον έγκρισιν των σχετικών κειμένων, τα οποία θα υποβληθούν εις νέαν Προσυνοδικήν Διάσκεψιν προς τελικήν έγκρισιν. Τούτων δοθέντων θα παραμένη άγνωστον εάν και πότε θα συγκληθή η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος, μη αποκλειομένης εν τέλει της ματαιώσεως αυτής. Η ευθύνη ημών είναι όντως μεγίστη δι’ ο, τι ήθελε συμβή και οφείλομεν να την αναλογισθώμεν πριν η προτιμήσωμεν το καλλίτερον έναντι του καλού και το μείζον έναντι του αναγκαίου, υπαναχωρούντες εκ της αρχικής κοινής ημών αποφάσεως. Η καθ’ ημάς Αγιωτάτη Εκκλησία δηλοί ότι αδυνατεί να αναλάβη την ιστορικήν ευθύνην της αναβολής της συγκλήσεως της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου και τον ως εκ ταύτης κίνδυνον ματαιώσεως αυτής.

Επί των υπολοίπων θεμάτων

α) Το Σχέδιον του Κανονισμού λειτουργίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου

Ως γνωστόν, η συνελθούσα προσφάτως εν Αθήναις Ειδική Επιτροπή προς σύνταξιν σχεδίου Κανονισμού λειτουργίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου δεν κατώρθωσε να ολοκληρώση το έργον αυτής εγκρίνασα τελικώς μόλις τέσσαρα εκ των δεκαέξ προταθέντων άρθρων, όπερ σημαίνει ότι δέον να εξευρεθή τρόπος ολοκληρώσεως του έργου τούτου, ει δυνατόν κατά την διάρκειαν της παρούσης Συνάξεως, δι’ ειδικής επιτροπής, εκ των σπλάγχνων ημών, μετά της σαφούς εντολής προς αυτήν όπως ολοκληρώση το έργον της εντός των ημερών και υποβάλη αυτό εις την ολομέλειάν μας ενταύθα προς έγκρισιν, ώστε να μη χρειασθή νέα Σύναξις Προκαθημένων προς έγκρισιν του Κανονισμού.

β) Το θέμα της προσκλήσεως παρατηρητών εις την Αγίαν και Μεγάλην Σύνοδον

Το θέμα τούτο πρόκειται ημίν προς απόφασιν κατά την παρούσαν Σύναξιν ημών υπό την διττήν αυτού μορφήν, ήτοι της προσκλήσεως παρατηρητών τόσον εκ των εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας κληρικών, μοναχών και λαϊκών, όσον και εξ άλλων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών, ιδία εξ εκείνων εξ αυτών, μετά των οποίων ευρισκόμεθα εν θεολογικώ διαλόγω. Κατά την γνώμην ημών, αμφότεραι αι κατηγορίαι αύται δέον να κληθούν όπως παραστούν εις τας εργασίας της Συνόδου, βεβαίως άνευ δικαιώματος λόγου η ψήφου, δοθέντος ότι η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος ενδιαφέρει κατά τρόπον άμεσον και ζωτικόν τόσον τους Ορθοδόξους λαϊκούς, κληρικούς και μοναχούς, όσον και τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον. Σημειωτέον, ότι και κατά τας εργασίας της Β’ Συνόδου του Βατικανού η ημετέρα Εκκλησία εκλήθη να αποστείλη και απέστειλε παρατηρητάς.

Εφ’ όσον υπάρξει συμφωνία επί της αρχής της προσκλήσεως τοιούτων παρατηρητών, δέον όπως προβώμεν εις τον καθορισμόν του τρόπου εκπροσωπήσεως αυτών, του αριθμού και της τοποθετήσεως αυτών εν τω χώρω της Συνόδου, ως και επί παντός άλλου σχετικού προς το θέμα αυτό ζητήματος.

γ) Το θέμα της αυθεντίας της Συνόδου δέον επίσης να απασχολήση την παρούσαν Σύναξιν. Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος θέλει πραγματοποιηθή εις μίαν εποχήν, κατά την οποίαν οι θεσμοί γενικώς διέρχονται κρίσιν αυθεντίας, αμφισβητούμενοι υπό του συγχρόνου ανθρώπου, τούτο δε τείνει να επηρεάση, δυστυχώς, και τον χώρον της Εκκλησίας. Συνοδικαί αποφάσεις, αι οποίαι άλλοτε εγένοντο σεβασταί υπό του κλήρου και του λαού ως φωνή Θεού («έδοξε γαρ τω Αγίω Πνεύματι και ημίν» {Πραξ. ιε’, 28}), σήμερον αμφισβητούνται υπό μερίδος πιστών, ενίοτε πριν η ληφθούν και ανακοινωθούν. Είναι γνωστόν ότι και η αποφασισθείσα ίνα συνέλθη Αγία και Μεγάλη Σύνοδος αμφισβητείται υπό τινων «αγωνιστών της Ορθοδοξίας», αποκαλουμένη υπ’ αυτών «ληστρική» πριν η ακόμη συνέλθη. Ποίον κανονικόν κύρος θα έχουν αι αποφάσεις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου και ποίας κανονικάς συνεπείας θα έχη η τυχόν ανυπακοή προς αυτάς; Φρονούμεν ότι τούτο δέον να διευκρινηθή υφ’ ημών προς αποφυγήν συγχύσεως παρά τω λαώ του Θεού και άλλων δυσαρέστων συνεπειών εν τω σώματι της Εκκλησίας.

δ) Τέλος, καθίσταται αναγκαίον όπως διευκρινηθή εν ζήτημα, το οποίον προέκυψε, καθ’ ημάς απροσδοκήτως, ήτοι το ερώτημα περί του ακριβούς νοήματος του όρου ομοφωνία (consensus), την οποίαν απεδέχθημεν ως τρόπον λήψεως αποφάσεων τόσον κατά την προετοιμασίαν όσον και κατά τας εργασίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Επί του θέματος τούτου δέον να διευκρινηθώσι τα ακόλουθα ζητήματα:

Πρώτον, η έννοια της ομοφωνίας ως consensus, και όχι ως unanimity, έχει διεθνώς την έννοιαν ότι εάν μία η περισσότεραι αντιπροσωπίαι διαφωνήσουν προς μίαν συγκεκριμένην πρότασιν και διατυπώσουν ιδίαν τοιαύτην, δέον να καταβληθή προσπάθεια αποδοχής της υπό των αντιπροσωπιών τούτων γνώμης η προτάσεως, εις περίπτωσιν όμως κατά την οποίαν δεν επιτευχθή συναίνεσις (consensus) επί της αντιπροτάσεως, τότε η διαφωνία αύτη, εφ’ όσον οι διαφωνούντες επιμένουν, καταγράφεται αλλά δεν ακυρώνει την προς ην υπήρξεν η διαφωνία αρχικήν θέσιν, και οι διαφωνούντες υπογράφουν το αρχικόν κείμενον, καταγράφοντες, εάν θέλουν, την διαφωνίαν των. Εάν υπάρξη άρνησις υπογραφής του κειμένου, τούτο θα εσήμαινεν αρνησικυρίαν (veto), πράγμα το οποίον θα ωδήγει εις αδιέξοδον.

Δεύτερον ζήτημα, το οποίον δέον να διευκρινηθή, είναι εάν η ομοφωνία αναφέρεται εις τους παρόντας κατά τας εργασίας «ενός σώματος η απαιτή την φυσικήν παρουσίαν όλων των μελών του σώματος». Εάν αποδεχθώμεν το δεύτερον, τότε η τυχόν απουσία η ηθελημένη και σκόπιμος απουσία τινών εκ των μελών θα ωδήγει εις διάλυσιν τας εργασίας του σώματος επί επικλήσει της ελλείψεως ομοφωνίας. Το πρώτον εκ των ως άνω ζητημάτων προέκυψε κατά τας εργασίας της Ε’ Προσυνοδικής Διασκέψεως, καθ’ ην δύο αντιπροσωπίαι ηρνήθησαν να υπογράψουν κοινόν κείμενον, επί τω λόγω ότι αι θέσεις των Εκκλησιών των δεν έγιναν δεκταί υπό πάντων των μελών της Διασκέψεως, και ούτως ευρισκόμεθα προ αδιεξόδου ως προς την προετοιμασίαν της Συνόδου, εφ’ όσον εν εκ των βασικών κειμένων αυτής παραμένει ανυπόγραφον υπό τινων εκ των αντιπροσώπων.

Το δεύτερον ζήτημα ηγέρθη κατά την πρόσφατον συνάντησιν εν Αθήναις της Ειδικής Επιτροπής προς σύνταξιν σχεδίου Κανονισμού λειτουργίας της Συνόδου. Κατά την συνάντησιν ταύτην εζητήθη επιμόνως υπό τινων αντιπροσώπων όπως περιληφθή εις τον Κανονισμόν πρόβλεψις, καθ’ ην, εάν μία Εκκλησία δι’ οιονδήποτε λόγον αποχωρήση εκ των εργασιών της Συνόδου, τότε ο Πρόεδρος αυτής οφείλει να εξασφαλίση την παρουσίαν αυτής, διότι άλλως η Σύνοδος αδυνατεί να συνεχίση τας εργασίας αυτής (δηλαδή διαλύεται) λόγω μη υπάρξεως ομοφωνίας. Εκεί οδηγούμεθα όντως εάν θεωρήσωμεν την ομοφωνίαν ως εφαρμοζομένην όχι μόνον επί των παρόντων αλλά και επί των απόντων. Επιθυμούμεν να δηλώσωμεν ευθέως ότι η καθ’ ημάς Αγιωτάτη Εκκλησία και ημείς προσωπικώς αδυνατούμεν να εννοήσωμεν και αποδεχθώμεν την πραγματοποίησιν μιάς Συνόδου, η οποία θα τελή υπό την δαμόκλειον σπάθην της διαλύσεως αυτής, εάν μία η περισσότεραι Εκκλησίαι απεφάσιζον να αποχωρήσουν εξ αυτής. Μία τοιαύτη Σύνοδος, τελούσα υπό την απειλήν της διαλύσεως, είναι προτιμότερον να μη γίνη ποτέ.

Η παράδοσις της Εκκλησίας γνωρίζει εν τη εφαρμογή της συνοδικότητος πλείστα όσα παραδείγματα Συνόδων, και μάλιστα Οικουμενικών, κατά τας οποίας Εκκλησίαι τινές απουσίαζον, άλλοτε ακουσίως και άλλοτε ηθελημένως, εκ των εργασιών της Συνόδου, χωρίς τούτο να εμποδίση το παράπαν την λειτουργίαν αυτών. Πολλών Συνόδων αι αποφάσεις ανεγνωρίσθησαν εκ των υστέρων υπό των μη μετασχόντων εις αυτάς. Η εξάρτησις της ομοφωνίας εκ της φυσικής παρουσίας δεν έχει, καθ’ όσον γνωρίζομεν, ιστορικόν προηγούμενον.

Και επί του θέματος τούτου καλούμεθα αδελφικώς και εν αγάπη να διασκεφθώμεν.

Ταύτα τα θέματα εισηγούμεθα εις την αγάπην Σας, αδελφοί, ως αναμένοντα την διαβούλευσιν και απόφασιν ημών, ώστε να φθάσωμεν εις την Αγίαν και Μεγάλην Σύνοδον εν ομογνωμία. Εκτός τούτων υπάρχουν και τινα πρακτικής φύσεως ζητήματα, τα οποία καλούμεθα να διευθετήσωμεν εν όψει της Συνόδου. Αναφέρομεν ενδεικτικώς τινα εξ αυτών.

α) Η διάρκεια της Συνόδου. Δεν γνωρίζομεν τι φρονείτε περί αυτού, αλλά κατά την γνώμην ημών, ο αριθμός, η έκτασις και η σπουδαιότης των θεμάτων θα καταστήσουν αναγκαίαν την διάρκειαν της Συνόδου επί δύο, τουλάχιστον, εβδομάδας, λαμβανομένων υπ’ όψιν και των λατρευτικών και άλλων εκδηλώσεων, αι οποίαι θα προστεθούν εις τας εργασίας αυτής.

β) Η αποφασισθείσα κατά την προηγουμένην Σύναξιν ημών διάταξις και ταξιθέτησις του Προέδρου και των Προκαθημένων θέλει δημιουργήσει τοπικήν απόστασιν μεταξύ αυτών και των μελών των αντιπροσωπιών αυτών, όπερ θα δυσχεραίνη την επικοινωνίαν μεταξύ των Προκαθημένων και των υπ’ αυτούς αντιπροσωπιών. Το πρακτικόν τούτο πρόβλημα χρήζει διευθετήσεως.

γ) Είναι ανάγκη συντόμως να δημιουργηθή η κοινή διορθόδοξος Γραμματεία της Συνόδου, η οποία, πλαισιώνουσα την ήδη υπάρχουσαν Γραμματείαν επί της Προπαρασκευής της Συνόδου, θα αναλάβη το δυσχερές, αλλά σημαντικώτατον έργον της προβολής της Συνόδου προς τε το πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και προς τον εκτός αυτής κόσμον, δημοσιεύουσα και κυκλοφορούσα τα συμφωνηθέντα κείμενα, ώστε να ενωτισθή η Σύνοδος τας αντιδράσεις των πιστών και του κόσμου, και να λάβη αυτάς, κατά το δυνατόν, υπ’ όψιν εις το έργον αυτής. Tέλος,

δ) θα καταστή συντόμως αναγκαίον να αντιμετωπίσωμεν το πρακτικόν θέμα της οικονομικής δαπάνης της Συνόδου, η οποία ως εκ του μεγέθους αυτής θα υπερβή τας δυνατότητας του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ως γνωρίζετε ήδη, καθ’ όλην την επί δεκαετίας προετοιμασίαν της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου το Οικουμενικόν Πατριαρχείον επωμίζετο το βάρος της οικονομικής δαπάνης των πολλών και επανειλημμένων συνεδριών των Προπαρασκευαστικών Επιτροπών και των Προσυνοδικών Διασκέψεων, ως και των Συνάξεων των Προκαθημένων. Το έπραξε και πράττει τούτο εκ του υστερήματος αυτού λίαν ευχαρίστως. Ήδη όμως θα χρειασθή η κατά την δύναμιν εκάστης Εκκλησίας συνεισφορά εις κοινόν Ταμείον υπό διορθόδοξον έλεγχον προς αντιμετώπισιν των μεγάλων δαπανών, αι οποίαι θα απαιτηθούν δι’ εν τόσον μέγα εγχείρημα, ως η, συν Θεώ, συγκληθησομένη Αγία και Μεγάλη Σύνοδος. Είμεθα βέβαιοι ότι κατανοούν τούτο πάσαι αι αδελφαί Εκκλησίαι, και θα συντρέξουν άπασαι κατά την εκάστης δύναμιν.

Προσφιλέστατοι και τιμιώτατοι εν Χριστώ αδελφοί,

Διεγράψαμεν εν συντομία τα κατά την ημετέραν γνώμην εκκρεμή ζητήματα, τα οποία αναμένουν την λύσιν αυτών υφ’ ημών των Προκαθημένων των αδελφών Εκκλησιών. Υμείς θα κρίνητε, εάν και ποία εξ αυτών τυγχάνουν αμέσου προτεραιότητος η εάν υπάρχουν και άλλα θέματα, τα οποία θα έδει να απασχολήσουν την παρούσαν Σύναξιν ημών. Αναμένομεν προς τούτο τας Υμετέρας παρατηρήσεις.

Όπισθεν των προτάσεων ημών υπάρχει η βεβαιότης ότι άπαντες μετά του αυτού ζήλου επιποθούμεν την σύγκλησιν της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Αγιωτάτης Εκκλησίας ημών άνευ, επαναλαμβάνομεν, περαιτέρω χρονοτριβής, δοθέντος ότι «ο καιρός συνεσταλμένος εστί» (Α’ Κορ. ζ’, 29), καθότι πεντήκοντα και πλέον έτη καθυστερήσεως και αναβολής έχουν εκθέσει σοβαρώς την Εκκλησίαν ημών εις τα όμματα εχθρών και φίλων, ίνα μη είπωμεν και ενώπιον του Θεού και της Ιστορίας. Χωρήσωμεν, λοιπόν, ταχύ επί το προκείμενον ημίν έργον «αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν» (Εβρ. ιβ’, 2), Όστις, πρεσβείαις της Παναχράντου Αυτού Μητρός και πάντων των Αγίων, «ουκ αφήσει ημάς ορφανούς» (πρβλ. Ιωάν. ιδ’, 18), αλλά διά του Παρακλήτου θα ενώση ημάς επί το αυτό εν Συνόδω, ως ενώνει ήδη ημάς εν τω Σώματι και τω Αίματι Αυτού. «Τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστιν» (Λουκ. ιη’, 27).

«Χαίρετε, λοιπόν, αδελφοί, εν Κυρίω και ο Θεός της αγάπης και της ειρήνης έσται μεθ’ ημών» (πρβλ. Β’ Κορ. ιγ’, 11). Αμήν!

“Θεέ μου, συγχώρεσέ με για τις ανέσεις μου!”

Κοιτάζοντας γύρω μου στον πνευματικό τομέα θαυμάζω αυτούς που είναι πλούσιοι στην αρετή και προσπαθώ έστω και στο ελάχιστο να τους ομοιάσω. Έχοντας επίγνωση της μηδαμινότητάς μου και του χλιαρού αγώνος που καταβάλλω αντιλαμβάνομαι ότι μεταξύ αυτών και εμού «χάσμα μέγα εστήρικται» (Λουκ. ιστ΄ 26). Κοιτάζοντας, όμως, πάλι γύρω μου στον υλικό τομέα, στον αγώνα της επιβιώσεως, δεν βλέπω αυτούς που είναι πλουσιώτεροι από εμένα, αλλά αυτούς που είναι φτωχότεροι. Δεν με ενδιαφέρουν οι πλούσιοι, ούτε ο τρόπος που απέκτησαν τα πλούτη τους. Και αυτοί, όπως και εγώ, θα λογοδοτήσουμε μια μέρα στον Δίκαιο Κριτή. Βλέπω, όμως, τους φτωχότερους, κι έτσι νοιώθω την μεγάλη μάζα που κινείται γύρω μου, και δεν μπορώ να ησυχάσω. Μπροστά τους νοιώθω πλούσιος, γιατί επιτρέπει ο Θεός μας να μην στερούμαι των αναγκαίων, να έχω καλύτερη υγεία από πολλούς από αυτούς, να έχω στέγη και θέρμανση. Πρωτίστως, όμως, να έχω νοικιάσει το διαμέρισμα της καρδιάς μου στον φτωχό Ιησού, που έγινε φτωχός, για να κάμει εμάς πλούσιους. Η αγάπη του Του και η προνοιά Του με κάνει να νοιώθω πάμπλουτος.

Στα πρόσωπα των φτωχών συνανθρώπων μου που με περιβάλλουν, βλέπω το πρόσωπο του Χριστού μας που μας είπε: «Ει εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» (Ματθ. κε΄ 40), καθώς και τα λόγια των πατέρων: «Είδες τον αδελφόν σου, είδες Κύριον τον Θεόν σου». Ο Χριστός μας «πτωχείαν ηγάπησε», άρα και εγώ τους φτωχούς οφείλω να σκέπτομαι κάθε ώρα και στιγμή της ζωής μου, αν θέλω να λέγομαι πραγματικός χριστιανός και να μην ακούσω τον Χριστό μου να μου επαναλαμβάνει τα λόγια που είπε στον Ιούδα: «Ει πλούτον ηγάπας τι τω περί πτωχείας διδάσκοντι εφοίτας»;

Έτσι, κάθε φορά που πηγαίνω στην αγορά για ψώνια αισθάνομαι να με κυριεύει μια ανεξήγητη θλίψη. Βλέπω γύρω μου τους άλλους να αγοράζουν αυτά που νομίζουν απαραίτητα, κι ας είναι περιττά, και συλλογιέμαι. Αν αγαπούσαμε πραγματικά τους άλλους δεν θα φροντίζαμε τόσο πολύ μόνο τον εαυτό μας. Όταν αγοράζω όσα έχω καταγράψει που λείπουν από το νοικοκυριό μας σφίγγεται η καρδιά μου γνωρίζοντας ότι αυτά πολλοί θα τα επιθυμούσαν, αλλά δεν έχουν τη δυνατότητα να τα αποκτήσουν. Θλίβομαι τότε βαθύτατα και πολλές φορές, το ομολογώ, ότι ντρέπομαι να έχω στο καλάθι μου πράγματα που μπορεί να σκανδαλίζουν τους άλλους, κι ας είναι απέριττα και απολύτως αναγκαία. Νοιώθω φοβερά ευεργετημένος από τον Θεό μας που μου δίνει αυτήν την ευχέρεια! Πόσοι άλλοι θα ήθελαν και δεν μπορούν; Πόσοι ανήμποροι, άνεργοι, μεροκαματιάρηδες έχουν την δυνατότητα να ψωνίζουν έστω και τα λίγα που προσπαθώ κι εγώ να ψωνίσω; Καί αν πάμε και λίγο μακρύτερα πόσοι συνάνθρωποί μας πεθαίνουν από πείνα, από έλλειψη φαρμάκων, ιατρικής φροντίδας, στέγης; Με τις σκέψεις αυτές κάθε τι που βάζω στο καλάθι μου μου προκαλεί άλγος. Ποιός είμαι εγώ που έχω αυτή την δυνατότητα που πολλοί άλλοι την στερούνται; Πως μπορώ να λέγομαι χριστιανός και να μεριμνώ για αγορές αγαθών και αντικειμένων που πολλοί θα ζήλευαν; Πού είναι τα φιλάνθρωπα σπλάγχνα μου, η αλληλεγγύη μου, η συμπόνοια μου, η έμπρακτη και ενεργή αγάπη μου;

-Ω Θεέ μου, συγχώρεσέ με, έστω και αν αυτό που εγώ θεωρώ απληστία είναι ανάγκη απαραίτητη. Εσύ δεν μας είπες να αρκούμαστε στα ρούχα που φοράμε και στα σκεπάσματα που έχουμε λέγοντας «Έχοντες διατροφάς και σκεπάσματα, τούτοις αρκεσθησόμεθα» (Α΄ Τιμ. 6,8); Εσύ δεν μας είπες να αρκούμαστε στο μισθό μας «αρκείσθε τοις οψωνίοις υμών» (Λουκ. γ’ 14); Εσύ δεν μας είπες ότι η χαρά μας βρίσκεται στο δόσιμο και «μακάριόν εστι μάλλον διδόναι η λαμβάνειν» (Πραξ. κ΄ 35);

Να γιατί θλίβομαι κάθε φορά που βρίσκομαι στην αγορά. Νοιώθω μπροστά μου τον πτωχό μου Ιησού, Αυτόν που δεν είχε «που την κεφαλήν κλίνη» (Ματθ. η΄ 20) να τον περιπαίζω με την αγοραστική συμπεριφορά μου. Σκέφτομαι αυτό που λένε, ότι φτωχός δεν είναι αυτός που στερείται χρημάτων και υλικών αγαθών, αλλά αυτός που δεν αξιολογεί τις ανάγκες του, αυτός που έχει υπέρμετρες απαιτήσεις, αυτός που δεν αρκείται σ’ αυτά που έχει, αλλά επιζητεί κάθε ημέρα και περισσότερα, αυτός που δεν βλέπει πόσα αγαθά του έχει χαρίσει ο Θεός, αλλά πόσα του λείπουν, τις περισσότερες φορές όχι για ικανοποίηση άμεσων αναγκών, αλλά για να φαίνεται ανώτερος των άλλων. Φτωχός επίσης είναι αυτός που αφήνεται να παρασύρεται από τις διαφημίσεις που προβάλλουν άχρηστα τις περισσότερες φορές πράγματα με σκοπό να μας υφαρπάσσουν τις οικονομίες και ζητάει να αποκτήσει όσα αυτές του προβάλλουν για δήθεν ανετότερη ζωή!

Πώς μπορώ στη ζωή μου να μην νοιώθω θλίψη για τους νέους μας που τους στερούμε τη δυνατότητα εργασίας και τους κόβουμε τα φτερά, για να πετάξουν στον ουρανό της δημιουργίας και της προόδου; Αυτούς που τους δώσαμε την παιδεία και την γνώση με στερήσεις, έξοδα, κόπους και δικούς μας και δικούς τους, αλλά δεν του δίνουμε την ευκαιρία να την αξιοποιήσουν;

Πώς μπορώ να μην νοιώθω θλίψη όταν κάθομαι και απολαμβάνω την οποιαδήποτε ζέστη και θαλπωρή του σπιτιού μου, όταν οι άλλοι είναι άστεγοι και χειμάζονται από το κρύο και τον παγωμένο βοριά, αυτόν που και «τα αρνάκια παγώνει», όπως έλεγε και ο ποιητής μας Γιώργος Ζαλοκώστας;

Πώς μπορώ να απολαμβάνω το ζεστό μου τσάι όταν στα νοσοκομεία στοιβάζονται οι ασθενείς, στα γηροκομεία οι απόστρατοι της ζωής ζητούν ένα γέλιο, μια συντροφιά, στις φυλακές δεν έχουν κουβέρτα να τυλιχτούν η ένα βλέμμα κατανοήσεως και συγχωρήσεως από την άδικη γενικά κοινωνία μας;

Πώς μπορώ να προσεύχομαι με κατάνυξη όταν στην διπλανή μου πόρτα υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν, υπερήλικες που δεν έχουν κάποιον να τους κρατήσει συντροφιά, να τους προσφέρει λίγο χρόνο αγάπης, να τους φέρει λίγο φρέσκο ψωμί. Όταν υπάρχουν ασθενείς που δεν έχουν να αγοράσουν φάρμακα και αν έχουν κάποιες οικονομίες φυλαγμένες για αυτά δεν έχουν διάκονο αγάπης να πάει να τους τα αγοράσει;

Πως μπορώ να προετοιμάζομαι για τη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων και να περιμένω την επίσκεψη του Χριστού στο σπιτικό μου όταν δεν έχω προετοιμασθεί κατάλληλα; Όταν η καρδιά μου δεν έχει γίνει φάτνη, για να τον καλοδεχθεί. Και δεν εννοώ μόνο την καθαριότητά της από τις αμαρτίες, αλλά και την συμπάθεια προς τους συνανθρώπους μου. Η αγάπη μου έχει ψυγεί και δεν νοιώθω το Νεογέννητο Χριστό να μου κτυπάει την πόρτα με μορφή πτωχών, ασθενών, ορφανών ακόμη και νεόπτωχων, δηλαδή αξιοπρεπών συνανθρώπων μας που η οικονομική κρίση τους έφερε σε κατάσαση εξαθλιώσεως και εσχάτης πενίας.

Μόνον όταν αναλογίζομαι ότι αύριο εγώ μπορεί να είμαι στη θέση των συνανθρώπων μου που σήμερα υποφέρουν και όταν σκέφτομαι, ότι η ζωή μου τελειώνει σύντομα και δεν έχω αποταμιεύσει ικανή αγάπη στον ουρανό, τότε μόνο καταβάλλω προσπάθειες θεάρεστες και ηρεμώ και χαίρομαι την χαρά της προσφοράς και της συμπόνοιας που όμοιά της δεν βρίσκεις πουθενά, παρά μόνο δίπλα στον πτωχό της Βηθλεέμ τον παντοτινά πλούσιο. Ο προβληματισμός μου παύει μόνο με τις εκδηλώσεις αγάπης, που δεν περιορίζονται σε χρόνο και τόπο, αλλά είναι διαρκείς, όσο ο Θεός επιτρέπει και εγώ να ζω και να αναπνέω.

Χαράλαμπος Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

Μια αγία οικογένεια, πρότυπο χριστιναικής οικογενείας- ο Όσιος Ξενοφών και η συνοδεία του

Η Εκκλησία σήμερα εορτάζει και τιμά την ιερή μνήμη του οσίου Ξενοφώντος και της οικογένειάς του. Ο όσιος Ξενοφών, η σύζυγός του Μαρία και τα δύο του παι­διά Αρκάδιος και Ιωάννης είναι ένα παράδειγμα αγίας οικογένειας πολύ διδακτικό και μάλιστα στον καιρό μας. Γενική είναι η γνώμη και η ανησυχία ότι ο θεσμός της οικογένειας περνάει μεγάλη κρίση, κι όλοι όσοι σκέφτον­ται σωστά ζητούν στηρίγματα για να ενισχύσουν το κύττα­ρο του κοινωνικοί βίου, που είναι η οικογένεια. Παραδείγματα σαν των Αγίων, που εορτάζει σήμερα η Εκκλησία είναι πολύ διδακτικά για τους χριστιανούς. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε και προβάλλει η Εκκλησία το βίο και την πολιτεία των Αγίων.

Ο άγιος Ξενοφών και η σύζυγός του Μαρία ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέα Ιουστινιανού πλούσιοι και ευσεβείς χριστιανοί στην Κωνσταντινούπολη. Όχι πως πάντα η ευσέβεια συνοδεύει τον πλούτο, μα ο Ξενο­φών και η Μαρία ήσαν καλοί χριστιανοί και νοικοκυρε­μένοι άνθρωποι. Είχαν δύο παιδιά, τον Αρκάδιο και τον Ιωάννη και φρόντιζαν για την καλή τους αποκατάσταση, όπως αυτή είναι η φροντίδα και το όνειρο των καλών γο­νέων. Ο Ξενοφών λοιπόν και η Μαρία ανάθρεψαν πρώτα κι έβαλαν στο δρόμου του Θεού τα παιδιά τους και φρόντισαν ύστερα να τους δώσουν καλά εφόδια και για το βίο τους. Σήμερα ίσως αυτό το καταλαβαίνουμε περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, όπου τόσο απασχολεί τούς γονείς ή επαγγελματική αποκατάσταση των παιδιών.

Αφού λοιπόν ο Αρκάδιος και ο Ιωάννης έκαμαν τις πρώτες σπουδές των στην Κωνσταντινούπολη, οι γο­νείς των, μια και είχαν τα μέσα, αποφάσισαν να τα στείλουν στη Βηρυτό, για να σπουδάσουν τη νομική επι­στήμη· η Βηρυτός τότε ήταν κέντρο ανώτερων σπουδών. Πήραν λοιπόν τα παιδιά την ευχή των γονέων τους και ξεκίνησαν για την πόλη, όπου θα έβρισκαν ανώτερες Σχολές και δασκάλους, για να σπουδάσουν την επιστήμη, που είχε τότε μεγάλη πέραση, και που θα τους εξασφάλιζε μία καλή σταδιοδρομία στις δημόσιες υπηρε­σίες του μεγάλου Βυζαντινού Κράτους. Θα ταξίδευαν από θάλασσα, μα πρέπει να σκεφτούμε ποια ήσαν τα πλοία του καιρού εκείνου και να μη μας φανεί παράξε­νο ότι το πλοίο ναυάγησε κι ο Ξενοφών κι η Μαρία έχασαν τα ίχνη των παιδιών τους.

Όχι μόνο ένα πλοίο του καιρού εκείνου κινδύνευε εύκολα σε μια θαλασσοταραχή να ναυαγήσει, αλλά κι όλα τα άλλα μέσα που ξέρουμε τώρα δεν υπήρχαν, για να μάθει κανείς και να πληροφορηθεί τι απόγιναν οι ναυαγοί. Χάθηκαν λοιπόν πραγματικά τα ίχνη των δύο αδελφών κι οι γονείς των δεν είχαν τρόπο να τα αναζη­τήσουν και να τα βρουν. Ξεκίνησαν λοιπόν από την Κωνσταντινούπολη για τα μέρη της Συρίας και της Παλαιστίνης, μήπως βρουν τα παιδιά τους. Αυτή ήταν μια απόφαση πολύ τολμηρή και σαν από την αρχή καταδι­κασμένη σε αποτυχία. Μα οι δύο χριστιανοί σύζυγοι ξε­κίνησαν με την αγάπη στα παιδιά τους και με την ελπί­δα στο Θεό. Και δεν γελάστηκαν, γιατί όσα δεν μπο­ρούν οι άνθρωποι τα μπορεί ο Θεός, και «η ελπίς ον καταισχύνει».

Περιπλανώμενοι κι αναζητώντας τα παιδιά τους, ο Ξενοφών και η Μαρία έφτασαν στα Ιεροσόλυμα. Η αγία Πόλη τότε ήταν εκκλησιαστικό και πνευματικό κέντρο, με λαμπρές εκκλησίες που είχε κτίσει η αγία Ελένη και με πολλά μικρά και μεγάλα μοναστήρια, στα οποία ασκήτευαν σπουδαίοι μοναχοί και Πατέρες. Εκεί λοιπόν, οδηγούμενοι από το Θεό, οι δύο χριστιανοί σύ­ζυγοι Ξενοφών και Μαρία βρήκαν τα παιδιά τους, τον Αρκάδιο και τον Ιωάννη. Και πώς τα βρήκαν τάχα; Όχι δύο ναυαγημένους κι αποτυχημένους νέους, να γυ­ρίζουν εξαθλιωμένοι στο δρόμο, αλλά δύο νέους ντυμέ­νους το μοναχικό ένδυμα. Το ναυάγιο στη θάλασσα ήταν η επιτυχία των δύο αδελφών στη στεριά· αντί να σπουδάσουν στη Βηρυτό, έγιναν μοναχοί στα Ιεροσόλυ­μα. Ίσως την ώρα του κινδύνου να έταξαν και να αφιέ­ρωσαν τον εαυτό τους στο Θεό.

Αλλά είναι αντάξιος κι ο τρόπος, με τον οποίο οι γονείς χαιρέτισαν και πανηγύρισαν την ανακάλυψη των παιδιών τους. Τάχα λυπήθηκαν, που τους είδαν μονα­χούς; Τάχα θέλησαν να τους πάρουν από το μοναστήρι και να γυρίσουν στο σπίτι τους; Τέτοια κάνουν πολλοί, όταν δουν τα παιδιά τους μοναχούς. Αλλά ο Ξενοφών και η Μαρία, σαν ευσεβείς χριστιανοί έκαμαν κάτι άλ­λο. Γεμάτοι χαρά για την ανεύρεση των παιδιών τους και γεμάτοι ευγνωμοσύνη προς το Θεό, έγιναν κι εκεί­νοι μοναχοί. Έτσι ο Ξενοφών και η Μαρία, ο Αρκάδιος κι ο Ιωάννης έκαμαν τώρα μια νέα οικογένεια ή, για να το πούμε καλύτερα, έκαμαν μια πρότυπη μονα­στική αδελφότητα. Η σωφροσύνη και η αγιότητα είναι ο κανόνας και η παράδοση της Ορθοδοξίας. Αμήν.

(Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης Διονυσίου +, Εικόνες Έμψυχοι , εκδ. Αποστ. Διακονία, σ.182-184)

Ἀπολυτίκιον 

Ήχος δ'. Ό υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Ως γενεά ευλογητή τω Κυρίω, της ουρανίου ηξιώθησαν δόξης, ασκητικώς δοξάσαντες Χριστόν επί της γης. Ξενοφών ο Όσιος, και η τούτου συμβία, συν τοις αριστεύσασιν, ιεροίς αυτών τέκνοις, ους ευφημούντες είπωμεν φαιδρώς χαίροις Οσίων χορεία τετράριθμε.

Ο μητροπολίτης Χρυσόστομος στην κοπή βασιλόπιτας του Εκκλησιαστικού Λυκείου

Μέσα σέ κλῖμα χαρᾶς καί πνευματικῆς εὐφροσύνης, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, εὐλόγησε τήν Βασιλόπιτα στό Ἐκκλησιαστικό Λύκειο Πατρῶν. Τά παιδιά ἔψαλαν ὡραιότατα τούς ὕμνους ὑπό τήν διεύθυνση τοῦ Καθηγητοῦ τῆς Μουσικῆς κ. Παύλου Μάλλιαρη.

Ὁ Σεβασμιώτατος μίλησε μέ πατρική ἀγάπη στόν Διευθυντή καί τούς Καθηγητάς καί κυρίως στά παιδιά καί τούς ἐπήνεσε γιά τόν τρόπο λειτουργίας τοῦ Σχολείου καί γιά τήν παιδεία πού παρέχεται σέ αὐτό.

Ἀνεφέρθη, ἰδιαιτέρως στά βραβεῖα πού ἀπέσπασε πανελληνίως τό Σχολεῖο καί εὐχήθηκε τά δέοντα σέ ὅλους γιά τήν νέα χρονιά καί γιά κατά Θεόν πρόοδο καί εὐτυχία στή ζωή τους.

Τήν τελετή ἐτίμησαν μέ τήν παρουσία τους, ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, ἡ προϊσταμένη τῆς Ἐκπαιδεύσεως κ. Σοφία Χριστοπούλου, τό προσωπικό τοῦ Λυκείου καί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἑστίας καί γονεῖς τῶν μαθητῶν.

Στήν ὁμιλία του ὁ Διευθυντής τοῦ Σχολείου κ. Ἰωάννης Κόττορος, ἀνεφέρθη στήν ἀξία τῆς παιδείας καί στήν παροχή τῶν γνώσεων στό Ἐκκλησιαστικό Λύκειο, στό ἐπιτελεσθέν ἔργο κατά τό παρελθόν ἔτος καί στόν προγραμματισμό πού ἔχει γίνει γιά τήν τρέχουσα χρονιά.

Εὐχαρίστησε δέ τόν Σεβασμιώτατο γιά τήν ἀμέριστη συμπαράστασή του στό Σχολεῖο καί τό μεγάλο ἐνδιαφέρον του, ὡς καί τόν Θεοφιλέστατο καί τούς ἄλλους προσκεκλημένους.

Τέλος, ὁ Σεβασμιώτατος ἐπέδωσε τίς τιμητικές διακρίσεις ἀπό τούς διαγωνισμούς στούς ὁποίους διεκρίθει τό Σχολεῖο καί ἐν συνεχείᾳ τά παιδιά ἔλαβαν ὡς εὐλογία ἀπό μία Καινή Διαθήκη.

Μετά τό πέρας τῆς τελετῆς ὁ Σεβασμιώτατος εὐλόγησε τήν τράπεζα, στήν ὁποία παρεκάθησαν ὁ Θεοφιλέστατος, ὁ Διευθυντῆς, οἱ Καθηγητές, οἱ μαθητές καί οἱ ἃλλοι προσκεκλημένοι.

Πώς καταπολεμούνται οι Αιρέσεις

Ένα πολύ χαρακτηριστικό, εξαιρετικά αξιοσημείωτο και διδακτικό στοιχείο του βίου και της πολιτείας και του ήθους του Αγ.Γρηγορίου είναι και τούτο:

Κατεπολέμησε τις Αιρέσεις της εποχής του όχι «δικανικά» και «αντιρρητικά», αλλά «Θεολογικά».

Τί σημαίνει αυτό.

Ο αυθόρμητος τρόπος, που βγαίνει από μέσα μας, όταν αντιμετωπίζουμε κάποιον αιρετικό ή άθεο, είναι να επιστρατεύσουμε τη λογική μας και όλες τις γνώσεις μας, ώστε να παρατάξουμε επιχειρήματα ισχυρά και ακλόνητα, ώστε, μέσω της λογικής, να τον αποστομώσουμε, να τον καθυποτάξουμε, να τον κατανικήσουμε!

Αυτό, όπως καταλαβαίνουμε, είναι βασικά εγωϊστικό.

Τοποθετούμεθα σε μια αναμέτρηση προσωπική, φανατική προφανώς, επιθυμούμε να ανυψώσουμε τον εαυτό μας (ότι εκπροσωπούμε το σωστό) και να «σβύσουμε» τον άλλον.

Χρησιμοποιούμε δε την ισχύ της διαλεκτικής και της λογικής, με μαχητικό τρόπο, που αποτελεί την αυθεντική έκφραση του εγωϊσμού. Γι’αυτό και ονομάζεται η μέθοδος αυτή «δικανική». Μοιάζει απόλυτα με τις δικαστικές αναμετρήσεις. «Ποιος θα αποδείξει καλυτερα και δυνατότερα τις θέσεις, τις απόψεις του». 

Επίσης, συμβαίνει και κάτι άλλο, οδυνηρό από πνευματική άποψη:

Ακολουθούμε κατά πόδας την αιρετική διδασκαλία, προκειμένου να την αναιρέσουμε, αλλά, ..την ακολουθούμε! Δηλαδή, συρόμεθα πίσω της!..

Οι Άγιοι Πατέρες, και συγκεκριμένα ο τιμώμενος σήμερα Άγιος Γρηγόριος, έμπλεοι ιερών βιωμάτων και θείου φωτισμού, έπαιρναν απλώς αφορμή από την Αίρεση, για να αναπτύξουν ήπια και ουσιαστικά την γλυκύτατη Αλήθεια του Πανάγαθου Θεού και να εμβαθύνουν στα εξαίσια Μυστήρια της υπάρξεως, της σωτηρίας, του υψίστου προορισμού του ανθρώπου..

Γι’αυτό συνέβαινε το εξής εκπληκτικό. Ενώ εκείνος εκήρυττε στην Εκκλησία, ήρχοντο πλήθη από αιρετικούς, ειδωλολάτρες και ιουδαίους, για να φωτισθούν και να τραφούν ψυχικώς με τα θεοφώτιστα λόγια του!..

 Και μέσα από τόση αντάρα και δίνη αιρέσεων, άφησε πίσω του "Θεολογία". Ο δε Άγ.Ιωάννης ο Δαμασκηνός, από εκείνονν άντλησε πλείστες θεοφώτιστες θεολογικές εκφράσεις, ακόμη και φράσεις γεμάτες ποίηση και μεγαλείο, τις οποίες προσάρμοσε στους Ύμνους των μεγάλων Εορτών (Χριστός γεννάται δοξάσατε, Αναστάσεως ημέρα, Το Πνεύμα το Άγιον ήν μεν αεί..)

Σήμερα, πόσο αναλισκόμεθα (και βρωμίζουμε) για να αποδείξουμε την εκτροπή των ομοφυλοφίλων, ενώ θα ήταν ωφελιμότερο να πάρουμε απλή αφορμή από την επικαιρότητα, για να εμβαθύνουμε στην ιερότητα του ζεύγους και της οικογενείας.

Διαβάζουμε το Κοράνιο και αναλύουμε το παιδαριώδες (και βάρβαρο ενίοτε) περιεχόμενό του, για να «βγάλουμε ἀχρηστους» τους οπαδούς του, ενώ θα μπορούσαμε να αναλύσουμε τί θα πει «τέκνα Θεού» με την υιοθεσία, που λαμβάνουμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία..

Είμαστε ενίοτε πρόθυμοι, να «τσακωνόμαστε» επί ώρες με τους Χιλιαστές, για να τους αποδείξουμε πόσο πλανεμένοι είναι, καθώς αυτοί περιμένουν -και καθορίζουν κάθε τόσο- μια εγκόσμια Βασιλεία, ενώ το ουσιώδες είναι να εντρυφούμε συνεχώς και να προσκαλούμε όσους καλοπροαίρετους σε μια Βασιλεία Δόξης Ουρανίου, Μακαριότητος αλήκτου, Μεθέξεως Θεού μετά πάντων των Αγίων..