Γάμος και ομοφυλόφιλοι Μητροπολίτης κ.Χατζηνικολάου

Μέσα σε 5 λεπτά εξηγείται γιατί η Ορθοδοξία δεν συμφωνεί και δεν συμβαδίζει με την ομοφυλοφιλία ως αγαπητική σχέση μεταξύ 2 ανθρώπων του ιδίου φύλου που θα μπορούσε να οδηγήσει και στο γάμο. Μία πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση για να λυθούν οι απορίες μας και επιστημονικά.

Να μη θεωρεί κανείς τον εαυτό του σπουδαίο

Η απλότητα και το να μη θεωρεί κανείς τον εαυτό του σπουδαίο, αγιάζουν την καρδιά (και την καθιστούν α­πρόσβλητη) από τον πονηρό. Απεναντίας, όποιος βρίσκεται μαζί με τον αδελφό του έχοντας μέσα του πονηρία, δεν θ’ α­παλλαγεί από την καρδιακή λύπη. Μάταια είναι όλα τα έρ­γα εκείνου που, με πονηρή διάθεση, άλλα λέει και άλλα έ­χει μέσα στην καρδιά του.

Μη συνδεθείς με κανένα τέτοιον άνθρωπο, για να μη μολυνθείς από το δηλητήριό του. Κάνε συντροφιά με τους άκακους, για να πάρεις κάτι από τη δόξα τους και την αγνό­τητά τους. Μην αντιμετωπίσεις με πονηρία κανέναν άνθρω­πο, για να μην αχρηστέψεις τους (πνευματικούς) κόπους σου. Με όλους τους ανθρώπους να κρατάς την καρδιά σου καθαρή, και θα δεις την ειρήνη του Θεού (να βασιλεύει) μέ­σα σου. Γιατί όπως ακριβώς, όταν ο σκορπιός χτυπήσει κά­ποιον, το δηλητήριό του διατρέχει ολόκληρο το σώμα και προσβάλλει την καρδιά του ανθρώπου, έτσι προσβάλλει την καρδιά και η κακία εναντίον του πλησίον. Γιατί το δηλητή­ριό της μολύνει την ψυχή, που κινδυνεύει έτσι (να χαθεί) α­πό την πονηρία. Όποιος λοιπόν λυπάται τους κόπους του και δεν θέλει να χαθούν, πετάει γρήγορα από πάνω του αυ­τόν το σκορπιό, δηλαδή την πονηρία και την κακία. Του Αββά Ησαΐα.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ

το βρηκα:Δόγμα

Λόγοι περί προσευχῆς - Πατερικές διδαχές

Ὁ γέροντας Πορφύριος μιλώντας γιὰ τὴν προσευχὴ ἔλεγε: «Ὁ ἄνθρωπος ζητάει στὸν οὐρανὸ τὴ χαρὰ καὶ τὴν εὐτυχία. Ζητάει τὸ αἰώνιο μακριὰ ἀπὸ ὅλους κι ἀπὸ ὅλα, ζητάει νὰ βρεῖ τὴ χαρὰ στὸν Θεό.

Ὁ Θεὸς εἶναι μυστήριο.

Εἶναι σιωπή, εἶναι ἄπειρο, εἶναι τὸ πᾶν. Τὴν τάση τῆς ψυχῆς γιὰ τὸν οὐρανὸ τὴν ἔχει ὅλος ὁ κόσμος, ὅλοι ζητᾶνε κάτι τὸ οὐράνιο.

Σὲ Αὐτὸν στρέφονται ὅλα τὰ ὄντα, ἔστω καὶ ἀσυνειδήτως.

Σὲ Αὐτὸν νὰ στρέφετε διαρκῶς τὸ νοῦ σας. Τὸ πᾶν εἶναι ἡ ἀγάπη, ὁ ἔρωτας μὲ τὸν Κύριο, τὸν Νυμφίο Χριστό. Γίνετε ἄξιοι τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.

Γιὰ νὰ μὴ ζεῖτε τὸ σκοτάδι, γυρίστε τὸ διακόπτη τῆς προσευχῆς, ὥστε νὰ ἔλθει τὸ θεῖο φῶς στὴν ψυχή σας. Στὸ βάθος τοῦ εἶναι σας θὰ φανεῖ ὁ Χριστός. Ἐκεῖ, στὸ βάθος, εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, “ Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ἡμῶν ἐστίν”».

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης ἔγραφε γιὰ τὴν προσευχὴ: «Ὅταν προσεύχεσαι μὴ παραλείπεις νὰ περνᾶς ἀπὸ τὸ νοῦ σου τὴ σημασία κάθε λέξεως, νὰ τὴν τοποθετῆς στὴν καρδιά σου. Μὴ λὲς λοιπὸν μηχανικὰ καὶ ψυχρὰ τὴν προσευχή σου. Ὑπόταξε τὴν καρδιά σου στὴν προσευχὴ καὶ προσέφερε στὸν Θεὸ αὐτὴ τὴν ὑποταγμένη καρδιὰ σὰν θυσία εὐπρόσδεκτο. “Δὸς μοι, υἱέ, σὴν καρδίαν».

Τότε ἡ προσευχὴ θὰ σὲ ἑνώση μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Βασιλεία του καὶ θὰ ἀπολαύσης τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅλα τὰ ἅγια αἰσθήματα: δικαιοσύνη, εἰρήνη, χαρά, ἀγάπη, πραότητα, καρτερία, κατάνυξι.

Θέλεις ἡ προσευχή σου νὰ ἔχη ἀναπαυτικὰ ἀποτελέσματα καὶ στὸ ταλαιπωρημένο σῶμα σου; Προσευχήσου θερμὰ καὶ θὰ ἔχης κατόπιν ὕπνο εἰρηνικό, ἀσκανδάλιστο, ποὺ θὰ ἀνανεώση τὶς δυνάμεις τοῦ σώματος.

Νὰ ἀποφεύγης τὸν ἀπεριόριστο ὕπνο. Νὰ προσεύχεσαι μὲ ζέσι κάθε πρωί. Ἔτσι θὰ ἐπιτύχης ἠρεμία, ἐνεργητικότητα καὶ καλὴ ἀνταπόκρισι στὶς ἀνάγκες τῆς ἐργασίας σου καθ᾽ ὅλη τὴν ἡμέρα».

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Μπιαντσανίνωφ σημείωνε γιὰ τὴν προσευχὴ: «Γνώρισμα τοῦ φτωχοῦ ζητιάνου εἶναι νὰ ζητιανεύει καὶ γνώρισμα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἔγινε φτωχὸς μὲ τὴν πτώση, εἶναι νὰ προσεύχεται. Προσευχὴ εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ πεσμένου καὶ μετανοημένου ἀνθρώπου στὸν Θεό. Προσευχὴ εἶναι ὁ θρῆνος τοῦ πεσμένου καὶ μετανοημένου ἀνθρώπου μπροστὰ στὸν Θεό.

Προσευχὴ εἶναι τὸ ξεχείλισμα τῶν ἐγκάρδιων ἐπιθυμιῶν, τῶν ἱκεσιῶν καὶ τῶν ἀναστεναγμῶν τοῦ πεσμένου καὶ θανατωμένου ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἀνθρώπου μπροστὰ στὸν Θεό.

Ἡ πρώτη ἐκδήλωση, ἡ πρώτη κίνηση μετανοίας εἶναι ὁ θρῆνος τῆς καρδιᾶς. Αὐτὴ ἡ προσευχητικὴ φωνὴ τῆς καρδιᾶς προηγεῖται τῆς προσευχῆς τοῦ νοῦ. Ἀλλὰ πολὺ σύντομα καὶ ὁ νοῦς, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὴν προσευχὴ τῆς καρδιᾶς, ἀρχίζει νὰ γεννᾶ προσευχητικοὺς λογισμούς.

Ὁ Θεὸς εἶναι ἡ μοναδικὴ πηγὴ ὅλων τῶν ἀληθινῶν ἀγαθῶν. Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ μητέρα καὶ ἡ κεφαλὴ ὅλων τῶν ἀρετῶν ὡς μέσο καὶ κατάσταση ἐπικοινωνίας τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό».

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τὸ “ Ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως” μᾶς λέει: «Φωτιὰ εἶναι ἡ προσευχὴ καὶ ἰδιαιτέρως ὅταν ἀναπέμπεται ἀπὸ νηφάλια καὶ φλογισμένη ψυχή. Ἀλλὰ ἡ φωτιὰ αὐτή, γιὰ νὰ ἀγγίξη τὶς οὐράνιες ἁψίδες, χρειάζεται λάδι καὶ λάδι τῆς φωτιᾶς αὐτῆς δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ ἐλεημοσύνη.

Χύνε λοιπὸν τὸ λάδι ἄφθονο, γιὰ νὰ αἰσθάνεσαι χαρὰ γιὰ τὸ κατόρθωμά σου καὶ νὰ κάνης τὶς προσευχές σου μὲ περισσότερο θάρρος καὶ μεγαλύτερη προθυμία. Διότι, ὅπως δὲν μποροῦν νὰ προσευχηθοῦν μὲ θάρρος ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἔκαναν κανένα καλό, ἔτσι αὐτοὶ ποὺ κατόρθωσαν κάτι καὶ ἔρχονται ὕστερα ἀπὸ τὴν δίκαιη αὐτὴ πρᾶξι νὰ προσευχηθοῦν, κάνουν τὴν προσευχή τους μὲ μεγαλύτερη προθυμία, γεμᾶτοι χαρὰ ἀπὸ τὴν ἀνάμνησι τοῦ κατορθώματος.

Γιὰ νὰ γίνη λοιπὸν καὶ σὲ αὐτὸ πιὸ δυνατὴ ἡ προσευχή μας, ἐπαγρυπνῶντας ὁ νοῦς μας στὶς προσευχὲς ἀπὸ τὴν ἀνάμνησι τῶν κατορθωμάτων, ἂς θυμώμαστε συνέχεια ἐκείνη τὴν εἰκόνα, ὅτι δηλαδὴ οἱ φτωχοὶ στέκονται μπροστὰ στὶς πόρτες τῶν ναῶν ἀναπληρώνοντας ἐκείνη τὴν ἀνάγκη τῆς ψυχῆς, τὴν ὁποία ἀναπληρώνει ἡ βρύσι στὸ σῶμα».

Συγκλονιστική ιστορία: Τζιχαντιστής έγινε Xριστιανός

Όταν 22 χριστιανοί πρόσφυγες συγκεντρώθηκαν στο υπόγειο ενός διαμερίσματος στην Κωνσταντινούπολη από νωρίς ένα πρόσφατο απόγευμα της Κυριακής, ήταν γρήγορα σαφές ότι δεν επρόκειτο για μια καθιερωμένη συνάντηση προσευχής χριστιανών. Αρκετοί από αυτούς είχαν ισλαμικά ονόματα. Υπήρχε ένας Abdelrahman και ακόμη και δύο Mohammad. Το πιο παράξενο ήταν ότι, χαριτολογώντας κατά την υποδοχή τους – τον έναν από τους δύο Mohammad τον ανέφεραν ως ‘irhabi’. Τρομοκράτης. 

Το ότι τον Bashir Mohammad δεν τον πείραξε αυτό, ήταν επειδή υπήρχε κάποια αλήθεια σε αυτό. Σήμερα, ο 25χρονος Μοχάμεντ, έχει κρεμάσει ένα σταυρό στον τοίχο του και καλεί και άλλους που πρόσφατα ασπάστηκαν τον χριστιανισμό σε εβδομαδιαίες αναγνώσεις της Βίβλου στο σαλόνι του με τους μωβ τοίχους. Πριν από τέσσερα χρόνια, όμως, όπως λέει, πολεμούσε στην πρώτη γραμμή του πολέμου στη Συρία στις δυνάμεις της Al Nusra Front, που είναι ένα παρακλάδι της Αλ Κάιντα. Είναι, λέει, ένας τζιχαντιστής που στράφηκε προς τον Ιησού Χριστό. 

Πρόκειται για μια αλλαγή που έχει εκπλήξει τους πάντες, αν μη τι άλλο πρώτα απ’ όλα τον ίδιο. Πριν από τέσσερα χρόνια, ο Mohammad λέει, «Ειλικρινά θα έσφαζα όποιον πρότεινε κάτι τέτοιο». Όχι μόνο οι πεποιθήσεις του άλλαξαν, αλλά και η ιδιοσυγκρασία του επίσης. Σήμερα, η σύζυγός του, Hevin Rashid, επιβεβαιώνει, με έναν υπαινιγμό συγκράτησης, ότι είναι «πολύ καλύτερα που είναι εδώ κοντά».

Η μετατροπή των μουσουλμάνων προσφύγων στον Χριστιανισμό δεν είναι ένα νέο φαινόμενο, ιδιαίτερα στις περισσότερες χριστιανικές χώρες. Οι νέοι πιστοί μερικές φορές κατηγορούνται ότι το κάνουν αυτό ως προσπάθεια να ενισχύσουν τις πιθανότητές τους για παροχή ασύλου για να μην απελαθούν πίσω στις χώρες τους που έχουν ένα ιστορικό ισλαμικών διώξεων κατά χριστιανών. 

Η εμπειρία του Mohammad, ωστόσο, δεν ταιριάζει εύκολα σε αυτή την αφήγηση. Ζει σε μια χώρα κατά πλειοψηφία μουσουλμανική (Τουρκία), ελάχιστα ενδιαφέρεται να ζητήσει άσυλο στη Δύση και περπάτησε μια απίθανη διαδρομή που ακολούθησαν λίγοι πρώην τζιχαντιστές. 

Η ιστορία του ξεκίνησε σε ένα κουρδικό τμήμα της βόρειας Συρίας, το Afrin, όπου και μεγάλωσε σε μια μουσουλμανική οικογένεια. Ο Mohammad φλέρταρε με τον εξτρεμισμό από την εφηβεία του. Ο ξάδελφός του τον πήρε για να ακούσει ένα τζιχαντιστή ιεροκήρυκα όταν ήταν 15 χρονών και άρχισε να τηρεί μερικές από τις πιο ακραίες ερμηνείες του Ισλάμ, «ακόμα και αυτά που δεν έχετε ακούσει», όπως λέει. Αλλά όταν ξέσπασε ο πόλεμος στη Συρία, το 2011, ο Mohammad ενώθηκε αρχικά με τις κοσμικές κουρδικές δυνάμεις στον αγώνα τους για αυτονομία. 

Από τους θανάτους που είδε στην πρώτη γραμμή, ενεργοποιήθηκε εκ νέου το ενδιαφέρον του για το εξτρεμιστικό Ισλάμ που είχε μάθει ως έφηβος. 

«Όταν είδα όλα αυτά τα πτώματα», είπε, «άρχισα να πιστεύω όλα αυτά τα πράγματα που άκουσα στις διαλέξεις. Με έκανε να επιδιώξω το μεγαλείο της θρησκείας μου».  

Όταν ένας φίλος τον κάλεσε να ενσωματωθούν το καλοκαίρι του 2012 στην Al Nusra Front, μια ομάδα που προσπαθεί να δημιουργήσει ένα εξτρεμιστικό κράτος, ο Mohammad συμφώνησε αμέσως. Ως μαχητής της Nusra, άρχισε να γίνεται μάρτυρας ακραίας βιαιότητας. Οι συνάδελφοί του εκτέλεσαν αρκετούς αιχμαλώτους συντρίβοντάς τους με μια μπουλντόζα. Ένας άλλος κρατούμενος αναγκάστηκε να πιει αρκετά λίτρα νερό ενώ του είχαν δέσει τα γεννητικά του όργανα με σπάγκο. 

Αυτή τη φορά, όμως, η προπαγάνδα της Nusra έκανε την βία να φαίνεται ανεκτή. «Μας έλεγαν ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν εχθροί του Θεού», λέει ο Mohammad «και γι’ αυτό έβλεπα με θετικό μάτι την εκτέλεσή τους». Όταν συνάντησα για πρώτη φορά τον Mohammad, στο υπόγειό του, δεν μου πήγε το μυαλό σε τίποτα από όλα αυτά. Στην πραγματικότητα, ήμουν εκεί για να παρατηρήσω έναν από τους καλεσμένους του, έναν Yazidi που είχε γίνει χριστιανός δύο μήνες νωρίτερα. Ο Mohammad φαινόταν ότι ήταν η «κόλλα» της ομάδας και συμπεριφερόταν σαν να είχε γεννηθεί και μεγαλώσει ως Χριστιανός. Ήταν ο Mohammad που οδήγησε τις πρώτες προσευχές και ψαλμούς. («Για τους ανθρώπους που έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους», άρχισε την προσευχή, «Θεέ φέρ’τους με ασφάλεια»). Και ήταν αυτός που μοίρασε τον καφέ αργότερα. Η ήρεμη στάση του διαταράσσονταν μόνο όταν οι επισκέπτες του αστειευόμενοι τον ανέφεραν ως “irhabi”, ένα παρατσούκλι που τον έκανε να έχει ένα ελαφρύ μειδίαμα στο πρόσωπό του. Στην παλιά ζωή του, όμως, ο Μοχάμαντ ήταν ένας οργισμένος άνθρωπος που τρόμαζε τους συγγενείς του. Όταν επέστρεψε για λίγο στο σπίτι για την γιορτή του κουρδικού νέου έτους το Μάρτιο του 2013, ο Mohammad εξαγριώθηκε από αυτό που είδε ως «βλάσφημες γιορτές», των οποίων η προέλευση βρισκόταν έξω από την ισλαμική παράδοση. Απομονώθηκε στην άδειά του με την Rashid, η οποία ήταν τότε η αρραβωνιαστικιά του. Τόσο η ίδια όσο και οι γονείς του προσπάθησαν να τον πείσουν να μην επιστρέψει στην πρώτη γραμμή, αλλά εκείνος τους αγνόησε. Αλλά όταν επέστρεψε στο μέτωπο, ο Mohammad άρχισε να αναρωτιέται για τα κίνητρα της Nusra. Βλέποντας μέσα από τα κιάλια του τις κυβερνητικές γραμμές, είδε λέει στρατιώτες να εκτελούν κρατούμενους με μπουλντόζα και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε μεγάλη διαφορά μεταξύ της συμπεριφοράς αυτών και των συναδέλφων του. 

Απογοητευμένος, διακινδυνεύοντας να εκτελεστεί ο ίδιος, εγκατέλειψε τη Nusra, και επέστρεψε στο σπίτι του στην Afrin. «Πήγα στην Nusra αναζητώντας το Θεό μου», είπε. «Αλλά αφότου είδα μουσουλμάνους να σκοτώνουν μουσουλμάνους, κατάλαβα ότι κάτι ήταν λάθος». Την επόμενη χρονιά, ο ίδιος και η σύζυγός του έφυγαν από τον πόλεμο εντελώς, πηγαίνοντας στην Κωνσταντινούπολη όπου υπήρχαν περίπου 2,5 εκατομμύρια Σύριοι που είχαν εγκαταλείψει την χώρα. Ήταν ακόμα ένας ζηλωτής μουσουλμάνος, και προσευχόταν τόσο δυνατά που οι γείτονές του παραπονέθηκαν. Απαιτούσε η Rashid να καλύπτει τα μαλλιά και το λαιμό της, και προγραμμάτιζε να την κάνει να φοράει ένα νικάμπ που καλύπτει όλο το πρόσωπο. 

***********

Ήταν, ωστόσο, η Rashid που άθελά της, προκάλεσε την απόρριψη του Ισλάμ από τον σύζυγό της. Στις αρχές του 2015, αρρώστησε σοβαρά. Καθώς επιδεινώθηκε η κατάσταση της υγείας της, ο Mohammad πήρε τηλέφωνο τον ξάδελφό του Ahmad – τον ίδιο ξάδελφο που τον είχε πάει στις τζιχαντιστικές διαλέξεις ως έφηβο – και περιέγραψε την κατάστασή της σε ένα τηλεφώνημα. Ο Ahmad ζούσε τώρα στον Καναδά και, προς μεγάλη έκπληξη του Mohammad, είχε ασπαστεί τον Χριστιανισμό. Καθώς ήταν ενθουσιώδης χριστιανός πλέον, ο Ahmad ζήτησε από τον Mohammad να τοποθετήσει το τηλέφωνό του κοντά στην Rashid, έτσι ώστε μια χριστιανική ομάδα προσευχής να προσευχόταν για την υγεία της. Νιώθοντας φρίκη, ο Mohammad αρχικά αρνήθηκε, αφού έβρισκε τον Χριστιανισμό απωθητικό. Ήταν όμως και απελπισμένος, και τελικά δέχτηκε. 

Όταν η υγεία της Ρασίντ άρχισε να βελτιώνεται μέσα σε λίγες μέρες, ο Mohammad το απέδωσε στην παρέμβαση του ξαδέλφου του. αυτό του κέντρισε το ενδιαφέρον και άρχισε να έχει μια «ιερόσυλη» σκέψη. Ζήτησε από τον ξάδελφό του να του συστήσει κάποιον χριστιανό ιεροκήρυκα στην Κωνσταντινούπολη, που θα μπορούσε να του μιλήσει για τον χριστιανισμό. Ήρθε τότε σε επαφή με τον Eimad Brim, έναν ευαγγελικό ιεραπόστολο από μια ομάδα που έχει έδρα την Ιορδανία και ονομάζεται “Good Shepherd” (Καλός Ποιμένας), ο οποίος και συμφώνησε να συναντηθεί μαζί του. Ο Brim είπε ότι ο Mohammad γρήγορα πείστηκε από τα οφέλη της πίστης στον Χριστό, παρά το θανατηφόρο κίνδυνο τον οποίο θα αντιμετώπιζε. «Δεν ήταν δύσκολο να αλλάξει», δήλωσε ο Brim. Διαβάζοντας τη Βίβλο, ο Mohammad ισχυρίστηκε, ότι έγινε πιο ήρεμος από ό, τι όταν διάβαζε το Κοράνι. Οι εκκλησίες που πήγε, είπε ο Μοχάμεντ, τον έκαναν να αισθάνεται πιο ευπρόσδεκτος από ό,τι τα τζαμιά της γειτονιάς του. Κατά την προσωπική του άποψη, οι χριστιανικές προσευχές ήταν πιο γενναιόδωρες από τις μουσουλμανικές. Καθώς ο Mohammad και η Rashid άρχισαν να σκέφτονται να φύγουν από το Ισλάμ, η Rashid είπε ότι είδε στον ύπνο της μια βιβλική φιγούρα που χρησιμοποιούσε ουράνιες δυνάμεις για να χωρίζει τα νερά της θάλασσας, κάτι το οποίο ο Mohammad ερμήνευσε ως σημάδι ενθάρρυνσης από τον Ιησού Χριστό. Στη συνέχεια και ο Mohammad είδε όνειρο τον Ιησού να του δίνει κάποια ρεβίθια. Το ζευγάρι αισθάνθηκε την αγάπη. «Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο θεό που προσκυνούσα τόσα χρόνια και Αυτού που λατρεύω τώρα», είπε ο Mohammad. «Συνηθίζαμε να προσκυνάμε από φόβο. Τώρα όλα έχουν αλλάξει». 

Όλα αυτά όμως έχουν υψηλό κόστος. Η απόρριψη του Ισλάμ τον κάνει στόχο για τους πρώην συμμάχους του και ο ίδιος φοβάται ότι κάποια μέρα θα τον βρουν. Αν το βρουν, ωστόσο, ο ίδιος θεωρεί ότι έχει τώρα τη μεγαλύτερη προστασία όλων. 

«Εμπιστεύομαι», λέει, «το Θεό». 

Έφηβος πήγε τη μητέρα του στο δικαστήριο γιατί του πήρε το κινητό Ποια ήταν η άποψη του δικαστή για την υπόθεση

Ένα 15χρονο αγόρι από την Ισπανία αποφάσισε να καταγγείλει τη μητέρα του και να την οδηγήσει ενώπιον της δικαιοσύνης για κακομεταχείριση, όταν εκείνη του πήρε το κινητό σε μια προσπάθεια να τον κάνει να διαβάσει.

Πάντως ο δικαστής που ανέλαβε την υπόθεση έκρινε πως η μητέρα ενήργησε στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της και έπραξε σωστά ως γονιός. Δεν θα ήταν υπεύθυνη μητέρα αν επέτρεπε στον γιο της να αποσπάται από το κινητό του και αποτύγχανε στα μαθήματά του, έκρινε ο δικαστής Λουίς Κολούμνα

Ο ίδιος ανέφερε μάλιστα ότι η απομάκρυνση του κινητού από τον έφηβο ήταν κάτι που σχεδόν απαιτείται από τον ίδιο τον νόμο.

«Μεταξύ των αρμοδιοτήτων που έχουν οι γονείς είναι αυτό της ευθύνης για την εκπαίδευση του παιδιού, κάτι που η κατηγορούμενη έκανε σε αυτή την περίπτωση, χωρίς να πάρει ακραία μέτρα», ανέφερε ο δικαστής.

Η Κατάθλιψη μας είναι η Αξόδευτη Αγάπη μας

Είναι κάτι καρδιές που έχουνε τόση αξόδευτη αγάπη και δεν ξέρουνε πώς να την ξοδέψουν και γι’αυτό βασανίζονται. Βασανίζονται όχι γιατί αγαπούν, αλλά γιατί αγαπούν πολύ κι όμως φοβούνται να το εκφράσουν, να το δείξουν.

Μην φοβάσαι μη παρεξηγηθείς, μην φοβάσαι εάν φέρεις τους άλλους σε «δύσκολη θέση». Συνήθως η αγάπη κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα, γιατί μάθανε να μένουνε στους τύπους και στον καθωσπρεπισμό· μια γνήσια αγκαλιά και ένα φιλί συνήθως ξαφνιάζει τους ανθρώπους που συνθηκολόγησαν με τις τυπικές χειραψίες και τα αδιάφορα νεύματα «ενδιαφέροντος».

Ξόδεψε λοιπόν την αγάπη σου δείχνοντάς την. Ξόδεξέ την γιατί αλλιώς μπορεί να γίνει ιδιοτροπία, απομόνωση, σκληρότητα ακόμα και κατάθλιψη.

Όπως πολύ σωστά είπε ένας πάτερ: «Η κατάθλιψη μας είναι η αξόδευτη αγάπη μας»

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Η Μία Εκκλησία και η.... “αόρατη” !

          Οι μεταρρυθμιστές μετά την απόσχισή τους από τον Πάπα θέλησαν να προσδιορίσουν τί ακριβώς είναι η ενότητα της Εκκλησίας, και πώς μπορούν να χαρακτηρισθούν όλες αυτές οι κατά τόπους  χριστιανικές ομάδες σε σχέση με την Μία, Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

          Όπως γίνεται αντιληπτό υπήρχε τότε έντονο εκκλησιολογικό πρόβλημα περί του αυτοχαρακτηρισμού των αποσχισμένων Χριστιανικών ομάδων. Έτσι, δημιούργησαν την θεωρία περί της αοράτου και ορατής Εκκλησίας.

          Μέσα σε αυτήν την προοπτική η ενότητα της αόρατης Εκκλησίας είναι δεδομένη, υπάρχουν παντού τα μέλη της, τα γνωρίζει μόνον ο Θεός, όπως τα φώτα μιας μεγαλουπόλεως που υπάρχουν, αλλά φανερώνονται μόλις ανάψουν το βράδυ και φωτίσουν το σκοτάδι, ενώ όλες οι ορατές ιστορικές Εκκλησίες είναι διεσπασμένες.

          Σαφώς, λοιπόν, η διαίρεση μεταξύ της οντολογικής ενότητος της Εκκλησίας και της ιστορικής της ονομασίας και ύπαρξης ετεροδόξων Εκκλησιών παραπέμπει σε αυτήν την προτεσταντική θεωρία που είναι απαράδεκτη από ορθοδόξου προοπτικής. Γιατί στην ορθόδοξη εκκλησιολογία η Εκκλησία είναι συγχρόνως και ορατή και αόρατη, και δεν υφίσταται διάσπαση μεταξύ αυτών των δύο μορφών της Εκκλησίας. Η Εκκλησία είναι “Σύνοδος” ουρανού και γης. Ο ι. Χρυσόστομος  παρατηρεί:

          “ Ώ των του Χριστού δωρημάτων! Άνω στρατιαί δοξολογούσιν αγγέλων, κάτω εν Εκκλησίαις χοροστατούντες άνθρωποι την αυτήν εκείνος εκμιμούνται δοξολογίαν. Άνω τα Σεραφείμ τον τρισάγιον ύμνον αναβοά, κάτω τον αυτόν η των ανθρώπων αναπέμπει πληθύς κοινή των επουράνιων και των επιγείων συγκροτείται πανήγυρις . Μία ευχαριστία, εν αγαλλίαμα, μία ευφρόσυνος χοροστασία....”.

         

        Ναυπάκτου ΙΕΡΌΘΕΟΥ: Κείμενο στην ιεραρχία της Εκκλησίας (Νοέμ. 2016)