«Μάρτυρες του Ιεχωβά» τον Ιούλιο…

Ο λαός μας έλεγε ότι ο Ιούλης και ο Νοέμβρης είναι οι μήνες με τις περισσότερες γιορτές. Φυσικά, εννοούσαν γιορτές αγίων, των πιο γνωστών και αγαπητών στο λαό μας αγίων (πριν πάθουμε μαζική πολιτισμική αμνησία), γιορτές που γίνονταν γέφυρες και ένωναν ουρανό και γη και μετέφεραν μέσα στους αιώνες έναν πολιτισμό σχέσεων (με το Θεό, με το συνάνθρωπο, το περιβάλλον και τον εαυτό μας), αξιών, δικαιοσύνης, καλοσύνης, συγχωρητικότητας, θάρρους και ζωής.

Τέτοιες γιορτές του Ιούλη είναι των αγίων Αναργύρων, της αγίας Κυριακής, των αγίων Κηρύκου και Ιουλίτης, των αγίων Όλγας και Ευφημίας, της αγίας Μαρίνας, του προφήτη Ηλία, της αγίας Άννας (μητέρας της Θεοτόκου), των αγίων Μαρίας Μαγδαληνής, Μαρκέλλας της Χίου, Παρασκευής, Παντελεήμονος κ.λ.π., ενώ επίσης έχουμε την εορτή των σύγχρονων αγίων Παϊσίου και Ιωάννη Μαξίμοβιτς, των αγίων Παρθενίου και Ευμενίου των εν Κουδουμά Ηρακλείου, του αγίου ιερομάρτυρα Μεθοδίου, επισκόπου Λάμπης, τη μνήμη του σύγχρονου αγίου γέροντα Σωφρόνιου Σαχάρωφ κ.ά. ["Ν": αναζητήστε τους στο Διαδίκτυο].

Άγνωστα αυτά πλέον, άγνωστος και ο πολιτισμός που μεταφέρουν και που εξόπλισε με απίστευτη ψυχικές και ηθικές δυνάμεις, εδώ και αιώνες, όχι μόνο το λαό μας, αλλά πολλούς ορθόδοξους χριστιανικού λαούς, μέσα στις καταιγίδες των πολέμων και στις χιονιές της σκλαβιάς και της φτώχειας. Τα ηθικά και πνευματικά αυτά όπλα (όπλα πολιτισμού, που συγχρόνως είναι κάτι πολύ περισσότερο από πολιτισμός) ο σημερινός άνθρωπος τα αναζητά, αλλά δεν τα θυμάται πια, εκτός από λίγους συνανθρώπους μας, που οι περισσότεροι πλέον δεν τους καταλαβαίνουν.

Αυτόν το μήνα, τον Ιούλιο των εορτών και των αγίων, βλέπουμε στις άκρες των δρόμων μας τους «Μάρτυρες του Ιεχωβά» να παρουσιάζουν τα περιοδικά τους, φερμένα κατευθείαν από την Αμερική, που ήρθαν να μας διδάξουν, υποτίθεται, αυτό που θεωρούν «αλήθεια» για το Θεό, το Χριστό, τον άνθρωπο και τη μεταξύ τους σχέση… Και δυστυχώς, υπάρχουν συνάνθρωποί μας, που, αν και δεν έκαναν ποτέ το βήμα να μάθουν τι λέει η Ορθοδοξία (ίσως βέβαια νομίζουν ότι «ξέρουν»), προσπαθούν να βρουν το νερό της ζωής στις διδασκαλίες του «κυβερνώντος σώματος» της Οργάνωσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά, που διατυπώνονται στο Μπρούκλιν και εξαπολύονται σε όλο τον κόσμο.

Οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» δεν είναι εχθροί μας, αλλά θύματα, που έπεσαν στην παγίδα και πίστεψαν ότι βρήκαν τη σωτηρία – η Εκκλησία και κάθε χριστιανός δεν έχει κανέναν άλλο εχθρό, παρά μόνο το διάβολο, γι’ αυτό και οι άγιοι διδάσκαλοι της Ορθοδοξίας πολλές φορές τον αποκαλούν απλώς «ο Εχθρός».

Στον τόπο μας, ας το πούμε ως παρένθεση, ευδοκιμεί άλλο ένα αμερικάνικο θρησκευτικό φρούτο, οι «Πεντηκοστιανοί», δηλαδή οι λεγόμενες «Εκκλησίες της Πεντηκοστής». Με δυο λόγια, αμερικάνικες θρησκευτικές οργανώσεις με ηλικία λίγο μεγαλύτερη των 100 ετών, ήρθαν να διδάξουν τον ελληνικό λαό, που άκουσε το μήνυμα του Ιησού Χριστού από τους ίδιους τους αποστόλους και, από την εποχή των αποστόλων μέχρι κυριολεκτικά τις μέρες μας, δεν έχουν πάψει μέσα σ’ αυτόν το λαό να γεννιούνται άγιοι, μάρτυρες και προφήτες…

Κάποτε μια «Μάρτυρας του Ιεχωβά» μου είπε ότι, όταν ήταν ορθόδοξη, δεν της είχε πει ποτέ κανείς να διαβάζει την Αγία Γραφή, αλλά έμαθε να το κάνει αυτό όταν προσχώρησε στην «Οργάνωση» (έτσι αυτοαποκαλείται η ομάδα τους). Κι όμως, ποιος δεν γνωρίζει ότι κάθε Κυριακή στην εκκλησία (και όχι μόνο τις Κυριακές) οι ορθόδοξοι χριστιανοί διαβάζουμε την Αγία Γραφή (το Ευαγγέλιο, τον Απόστολο, προφητείες κ.λ.π.); Αν δεν το γνωρίζουμε, δεν ευθύνεται φυσικά η Εκκλησία, αλλά δυστυχώς εμείς οι ίδιοι – διότι οι γονείς μας, αν και ολιγογράμματοι, το γνώριζαν, ενώ εμείς, αν και μαθαίνουμε «τα πάντα» και διδάσκουμε στα παιδιά μας «τα πάντα», μόνο το τι γίνεται στην εκκλησία αποφεύγουμε να μάθουμε.

Τι είναι οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά»

Πρόκειται για ένα από τα χιλιάδες παρακλάδια εκείνης της εκδοχής του χριστιανισμού, που ονομάζεται Προτεσταντισμός και ξεκίνησε από τη Γερμανία και την Ελβετία τον 16ο αιώνα, με το Λούθηρο και τον Καλβίνο, ως αντίδραση στη φρίκη που είχε επιβάλει στη δυτική Ευρώπη κατά το Μεσαίωνα ο Παπισμός (Ρωμαιοκαθολικισμός, η λεγόμενη «Καθολική Εκκλησία» με αρχηγό τον Πάπα της Ρώμης).

Ο Προτεσταντισμός από τότε μέχρι σήμερα διασπάστηκε σε δεκάδες χιλιάδες μικρές και μεγάλες ομάδες (αιρέσεις), πολλές από τις οποίες έχουν απομακρυνθεί εντελώς από τον χριστιανισμό, όπως τον ξέρουμε.

Η Οργάνωση των «Μαρτύρων του Ιεχωβά» ιδρύθηκε από τον Κάρολο Ρώσσελ στις ΗΠΑ λίγο πριν το 1900. Μερικά από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της είναι:

Α) Η ιδέα ότι το πραγματικό όνομα του Θεού είναι «Ιεχωβά» και ότι μόνο αν Τον ονομάζουμε έτσι έχουμε ελπίδες να σωθούμε. Αυτή η άποψη είναι παρεξήγηση από το όνομα «Γιαχβέ», με το οποίο ο Θεός αποκαλύπτεται στον Μωυσή, στην Παλαιά Διαθήκη, όνομα που σημαίνει «Αυτός που Υπάρχει» και που η ελληνική μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης το μεταφράζει «ο Ων» (ο Υπάρχων) ή «ο Κύριος». Το όνομα αυτό απευθυνόταν στους Εβραίους της Παλαιάς Διαθήκης, ενώ ο Χριστός μας δίδαξε να αποκαλούμε το Θεό «Πατέρα». Τα Ευαγγέλια και γενικά η Αγία Γραφή των χριστιανών δεν χρησιμοποιεί το όνομα «Γιαχβέ» (εκτός από τη λέξη αλληλούια, που το περιέχει), γι’ αυτό και οι χριστιανοί δεν το χρησιμοποιούμε, επειδή δεν το διδαχτήκαμε από τον Ιησού Χριστό και τους αποστόλους.

Αντίθετα οι ηγέτες των «Μαρτύρων του Ιεχωβά» έχουν κατασκευάσει μια «μετάφραση» της Αγίας Γραφής, όπου ακόμη και στα Ευαγγέλια έχουν προσθέσει οι ίδιοι σε πάρα πολλά σημεία το όνομα «Ιεχωβά», και αυτή την «Αγία Γραφή» διδάσκουν στους οπαδούς τους (την «Μετάφραση Νέου Κόσμου»)!

Β) Ότι στο «τέλος του κόσμου», ο Θεός θα σκοτώσει όλους τους ανθρώπους σε έναν μεγάλο πόλεμο (τον Αρμαγεδδώνα), εκτός από τους «αληθινούς πιστούς Του», που εννοούν κυρίως τους ίδιους τους «Μάρτυρες του Ιεχωβά». Ο Χριστός θα έρθει και θα κυβερνήσει τον κόσμο χίλια χρόνια και μετά θα αναστηθούν μόνο οι δίκαιοι και οι «αληθινοί πιστοί», οι οποίοι θα ζήσουν για πάντα στη γη. Μαζί με το Χριστό θα βασιλέψει ένα ουράνιο σώμα λίγων εκλεκτών (οι «144.000 άγιοι»), ενώ όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι θα είναι υπήκοοί τους.

Αυτά αποτελούν παρερμηνεία διαφόρων σημείων της Αποκάλυψης. Μάλιστα θεωρούν ότι η Δευτέρα Παρουσία… έγινε μυστικά τις αρχές του 20ού αιώνα.

Γ) Δύο πρακτικές τους, που μπορούν να θεωρηθούν ακραίες και οι οποίες ξεφεύγουν από τη θρησκευτική πλευρά της ζωής, είναι ότι αρνούνται να κάνουν μετάγγιση αίματος, προτιμώντας να πεθάνουν ακόμη και τα παιδιά τους παρά να βάλουν ξένο αίμα, και ότι εφαρμόζουν την τακτική της «αποκοπής», δηλ. αν ένας «Μάρτυρας του Ιεχωβά» φύγει από την Οργάνωση (αλλάξει θρήσκευμα), παύουν να έχουν οποιανδήποτε σχέση μαζί του ακόμη και αν είναι συγγενής τους, ώστε να μη μεταδώσει τις ιδέες του και στους άλλους και σπείρει μέσα τους αμφιβολία για όσα τους διδάσκουν τα περιοδικά τους, τα «Σκοπιά» και «Ξύπνα», και τα βιβλία της Οργάνωσης.

Να κλείσουμε αναφέροντας, ως επίλογο, ότι οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» εκπαιδεύονται σε ειδικές εβδομαδιαίες συγκεντρώσεις για το πώς πρέπει να μιλήσουν στους ανθρώπους για να τους μεταδώσουν τις ιδέες τους, ακριβώς όπως μια εταιρία πωλήσεων εκπαιδεύει τους πωλητές της.

Όλα αυτά είναι στοιχεία που προέρχονται – με παραλλαγές – από τις προτεσταντικές ρίζες των «Μαρτύρων του Ιεχωβά» και βρίσκουν έδαφος σε τόπους σαν τον δικό μας για ένα και μόνο λόγο: επειδή εμείς έχουμε εγκαταλείψει τη δική μας πνευματική παράδοση και αναζητούμε νερό σε θολό τοπίο. Ακόμα και τον Ιούλιο, τον κατεξοχήν μήνα των εορτών και των αγίων μας.

νεκρος για τον κοσμο

Νίκη Κεραμέως για Θρησκευτικά: "Πρόθεσή μας είναι να συμμορφωθούμε απόλυτα με τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης"

δημοσιογράφος Άρης Πορτοσάλτε μετέφερε το ερώτημα ακροατή για τα Θρησκευτικά: «Το ΣτΕ έκρινε το νέο Πρόγραμμα του μαθήματος των Θρησκευτικών αντισυνταγματικό αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ το συνέχισε. Τι θα κάνετε εσείς;».

Η Υπουργός Νίκη Κεραμέως απάντησε: «Καταρχήν υπάρχουν πράγματι δύο αποφάσεις του ΣτΕ του 2018 –και οι δύο του 2018- οι οποίες πράγματι έχουν κρίνει το Πρόγραμμα Σπουδών αντισυνταγματικό. Εμείς καταρχήν, μέλημά μας είναι να εφαρμόζουμε τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Συνεπώς μελετάμε το πλαίσιο πως διαμορφώθηκε. Πρόθεσή μας είναι να συμμορφωθούμε απόλυτα με τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης.

Πρέπει εδώ να σας πω βέβαια ότι έχουμε κι έναν παράλληλο στόχο. Κι ο παράλληλος στόχος είναι να κάνουμε επί της διαδικασίας το μάθημα πιο ελκυστικό για τους μαθητές. Και το λέω αυτό γιατί έχουμε πάρα πολλά ακούσματα και από εκπαιδευτικούς και από μαθητές οι οποίοι μας λένε ότι το μάθημα –και δεν είναι το μόνο μάθημα στο οποίο συμβαίνει αυτό- χρήζει μίας βελτίωσης ως προς τον τρόπο διδασκαλίας»

Η πιο συγκινητική ιστορία: «Αγαπητή μητέρα, είμαι ο γιος σου»

Η ιστορία που αναδημοσιεύουμε δεν μπορεί να διασταυρωθεί απόλυτα, καθώς στηρίζεται σε προσωπικές μαρτυρίες. Διατηρεί όμως αυθεντικά στοιχεία από τον διωγμό των Ποντίων και ανταποκρίνεται στις ιστορικές αφηγήσεις για τα οικογενειακά δράματα που συνόδευσαν τους χιλιάδες ξεριζωμένους. Αυτές οι ιστορίες αποτελούν ένα «ανοιχτό βιβλίο», που συνεχώς γράφεται από τους πρωταγωνιστές και τους απογόνους τους.

Η καταγραφή της μαρτυρίας έγινε από τη φοιτήτρια του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Όλγας Ντέλλα, τον Μάρτιο του 1992.

Μια γυναίκα από τη Ριζούντα του Πόντου, που οι Τούρκοι σκότωσαν τον άνδρα της, εγκαταστάθηκε σε προσφυγικό καταυλισμό της Δράμας. Είχε τρία παιδιά – δύο αγόρια κι ένα κορίτσι. Το κορίτσι ήταν μαζί της στη Δράμα, τα αγόρια όμως δεν ήξερε τι είχαν απογίνει….

Πέρασαν αρκετά χρόνια και στη Δράμα, όπου είχε εγκατασταθεί, δεν είχε τα απαραίτητα για να ζήσει και γι’ αυτό αποφάσισε να επιστρέψει στον τόπο της, μήπως κατορθώσει και πάρει μαζί της ένα δοχείο χρυσές λίρες κι άλλα κοσμήματα που έχει κρύψει ο άντρας της, στο φούρνο του σπιτιού τους.

Πραγματικά μια μέρα έφτασε στη Ριζούντα. Στάθηκε στη γνώριμη βρύση. Απέναντι ήταν το σπίτι της! Ρώτησε μια Τουρκάλα ποιος ήταν ο καινούριος σπιτονοικοκύρης. Ήταν ένας συνταγματάρχης του τουρκικού στρατού. Η γυναίκα είδε ότι ο φούρνος δεν είχε γκρεμιστεί, όμως δίσταζε να πλησιάσει το παλιό της σπίτι, επειδή ο ένοικος ήταν τόσο ισχυρός.

Όταν η Τουρκάλα έμαθε ότι το σπίτι ήταν δικό της, δεν την άφησε να φύγει αλλά την προέτρεψε έντονα να πάει εκεί. Πραγματικά η γυναίκα χτύπησε την πόρτα και της άνοιξε η σύζυγος του συνταγματάρχη. Της είπε τότε ότι το σπίτι ήταν το πατρικό της. Η γυναίκα την παρακάλεσε να παραμείνει μέχρι να επιστρέψει ο άντρας της. Έτσι έγινε και το μεσημέρι, όταν φάνηκε ο συνταγματάρχης, του διηγήθηκε η Ελληνίδα την ιστορία της.

Ο Τούρκος συνταγματάρχης την προσκάλεσε να παραμείνει μαζί τους όσο καιρό επιθυμούσε, εφόσον το σπίτι ήταν δικό της!  Η φτωχή γυναίκα κάθισε στο σπιτικό της μια βδομάδα. Σ’ αυτό το διάστημα διαπίστωσε ότι ο συνταγματάρχης ήταν καλός άνθρωπος. Έτσι σκέφτηκε να του ζητήσει να ερευνήσει για τα δύο αγνοούμενα παιδιά της

Ο συνταγματάρχης, χάρη στη θέση του, κατόρθωσε να ανακαλύψει ότι το ένα της παιδί είχε σκοτωθεί, ενώ το άλλο συνέχιζε να αγνοείται. Τότε η γυναίκα, αναλογιζόμενη τη φτώχεια της, αποφάσισε να του πει για τις κρυμμένες χρυσές λίρες, αφού έτσι και αλλιώς ήταν χαμένες. Του εξήγησε μάλιστα ότι είχε μια κόρη να παντρέψει και του υποσχέθηκε ότι τα μισά θα ήταν δικά του. Ψάξανε λοιπόν και οι δυο στο φούρνο και βρήκανε όλα τα πολύτιμα αντικείμενα που ήταν κρυμμένα. Έγινε η μοιρασιά, και το μόνο πρόβλημα ήταν ο τρόπος με τον οποίον η γυναίκα θα έβγαινε από τα σύνορα.

Ο συνταγματάρχης την καθησύχασε, υποσχόμενος ότι θα τη συνόδευε εκείνος. Την ημέρα που θα έφευγε, είδε ένα φορτηγό γεμάτο με 10 μπαούλα. Η γυναίκα απόρησε, ο Τούρκος όμως της απάντησε: «Αυτά είναι δώρο για την κόρη σου. Αυτό το σπίτι ήταν δικό σου και εγώ τώρα με αυτά το ξεχρέωσα».Έφτασε η γυναίκα στη Δράμα, αφηγήθηκε τι της συνέβη, μα η γειτονιά δεν πίστευε αυτά που άκουγε! Γέμισε το σπίτι με κόσμο, που μαζεύτηκε να δει την προίκα της κόρης. Άνοιγαν τα μπαούλα και ξαφνικά, σε ένα από αυτά, βρήκαν τη φωτογραφία του συνταγματάρχη και της γυναίκας του! Την ρώτησαν αν αυτός ήταν ο Τούρκος που είχε γνωρίσει. Πραγματικά ήταν ο ίδιος! Γύρισαν τη φωτογραφία, η οποία έγραφε από πίσω: «Αγαπητή μου μητέρα, εγώ είμαι ο γιος σου, ο οποίος σώθηκα αλλά δεν μπορούσα να σου το πω! Ό,τι θέλεις εσύ και η αδελφή μου, είμαι στη διάθεσή σου. Είμαι κοντά σας!».

Η καταγραφή της παραπάνω μαρτυρίας έγινε από τη φοιτήτρια του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Όλγας Ντέλλα, τον Μάρτιο του 1992.

www.dogma.gr

Ἡ δοκιμασίες στή ζωή μποροῦν νά γίνουν σκαλοπάτια προς τον οὐρανό

Το πρόβλημά σου, η δοκιμασία που σήμερα έχεις στην ζωή σου ας γίνει σκαλοπάτι προς τον ουρανό.

Πώς θα γίνει αυτό; Όταν μέσα σ’ αυτήν την δυσκολία σου παραδοθείς στον Θεό. Όταν η δυσκολία αυτή αντιμετωπιστεί ως ευκαιρία ανακάλυψης του εαυτού σου και καλλιέργειας των αρετών.

Τα προβλήματα και οι δοκιμασίες δεν είναι ευχάριστες καταστάσεις, όμως είναι αναγκαίες. Εάν όλα μας πήγαιναν όπως τα σχεδιάζαμε, όπως θα θέλαμε, αργά ή γρήγορα θα πέφταμε στην αλαζονεία, στην αχαριστία, στην οίηση, στην ακηδία.

Επειδή δυστυχώς έχουμε την τάση να ξεχνούμε τις ευεργεσίες του Θεού στην ζωή μας, επειδή εύκολα πέφτουμε στην πλάνη της αυτοθέωσης, επειδή εύκολα απομακρυνόμαστε από κοντά Του· ο Θεός μας παιδαγωγεί μέσω των δοκιμασιών. Μας θυμίζει ότι δεν είμαστε πανίσχυροι, δεν είμαστε παντογνώστες, δεν είμαστε αυτάρκεις, δεν είμαστε άφθαρτοι, δεν είμαστε άτρωτοι. Οι δοκιμασίες μας ξυπνούν από τον πνευματικό λήθαργο στον οποίο πέφτουμε. Όταν μία δυσκολία έρχεται απρόσμενα στην ζωή μας ξαναπιάνουμε το κομποσχοίνι, αρχίζουμε και πάλι την προσευχή, ξαναθυμόμαστε τον Πατέρα Θεό μας.

Όλα σ’ αυτήν την ζωή είναι καλά και ευλογημένα. Όλα. Ακόμα και αυτά που θεωρούμε κατάρα και κακό. Όλα είναι καλά και ευλογημένα, αρκεί όλα να προσεγγίζονται με την προοπτική της αιώνιας ζωής. Εάν όλα τα βλέπουμε κοντόφθαλμα και κοσμικά είναι φυσικό επόμενο να δυστυχούμε ακόμα και σε μικρές δυσκολίες της καθημερινότητας.

Βλέπουμε ανθρώπους με μεγάλα προβλήματα να παραμένουν ειρηνικοί και χαρούμενοι και από την άλλη βλέπουμε ανθρώπους που τα έχουνε όλα (κατα κόσμον) κι όμως να δυστυχούν και να αγχώνονται και να μιζεριάζουν με την παραμικρή δυσκολία. Αυτό συμβαίνει όπως είπαμε διότι οι πρώτοι έχουν στραμμένο το νου τους στον ουρανό, ενώ οι δεύτεροι είναι κολλημένοι στην λάσπη της γης.

Η ζωή αυτήν είναι ένα Θείο δώρο προς τον καθένα μας. Δεν είναι Θείο δώρο μόνο όταν όλα μας πάνε καλά. Παραμένει Θείο δώρο ακόμα κι όταν μας πάνε στραβά κι ανάποδα. Και παραμένει Θείο δώρο διότι αυτό το δώρο δεν μας το δίνει ο Θεός για να νιώσουμε ευτυχισμένοι και πετυχημένοι αλλά για να πετύχουμε έναν συγκεκριμένο στόχο (την Σωτηρία μας), για να ξεκλειδώσουμε (είναι ένα κλειδί) την αιώνια ευτυχία που μας προσφέρεται. Η ζωή αυτή από μόνη της είναι ένα τίποτα, εάν δεν βιώνεται ως ένας προθάλαμος της αιωνιότητας. Παίρνει όμως νόημα βαθύ και σημαντικότατο όταν ο άνθρωπος αντιμετωπίζει την ζωή αυτήν ως την ευκαιρία που του δίνεται από τον Θεό για να ζήσει αιώνια μαζί Του.

Έτσι λοιπόν οι δοκιμασίες προσεγγίζονται διαφορετικά, το άγχος μετριάζει κι όλα ελαφρώνουν. Όλα γίνονται απαλά και ήρεμα. Όλα νοηματοδοτούνται από τον Σταυρό του Κυρίου και καταλήγουν στον ίδιο τον Σωτήρα Χριστό. Ο άνθρωπος πλέον ζει όχι για να ευτυχήσει αλλά για να σωθεί, να ολοκληρωθεί εν Χριστώ.

Μόνο τότε η ζωή αυτή έχει νόημα και σημασία (κι ας μας ακούγεται κάπως σκληρό και ακραίο): μόνο όταν ο άνθρωπος ζει με τον Χριστό, για τον Χριστό, δια του Χριστού.

Το να κάνεις οικογένεια, το να πετύχεις στην δουλειά σου, το να ανακαινίσεις το μοναστήρι σου, το να αποκτήσεις πολλά παιδιά, το να καταξιωθείς κοινωνικά κτλ. δεν έχουν νόημα, ούτε σημασία εάν δεν υπάρχει ο Χριστός στην ζωή σου.

Τίποτα δεν έχει νόημα και αξία χωρίς τον Χριστό. Όλα είναι μάταια χωρίς τον Χριστό, χωρίς την προοπτική της αιώνιας ζωής. Ο Χριστός δίνει νόημα ζωής στην ζωή μας, δίνει νόημα στον θάνατό μας, δίνει νόημα στα πάντα μας.

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (FB)

To κήρυγμα καὶ τὸ παιδὶ ποὺ ἔκανε φασαρία

Μιλοῦσα κάποτε στὸν ἄμβωνα καὶ μπροστὰ ὑπῆρχε μία μάνα ποὺ εἶχε ἕνα μωρό, ποὺ ἄρχισε νὰ κλαίει καὶ νὰ φωνάζει, δημιουργώντας μία κατάσταση. Οἱ γύρω της, τὴν παρακινοῦσαν νὰ βγεῖ ἔξω.

- Ἐγὼ θὰ κατέβω ἀπὸ τὸν ἄμβωνα, τοὺς εἶπα, ἂν βγεῖ τὸ μωρὸ ἔξω καὶ πάνω σας θὰ εἶναι ἡ ἁμαρτία. Ξέρετε, ὅτι ὁ σατανᾶς τσιμπάει τὸ παιδὶ γιὰ νὰ κλάψει καὶ νὰ βγάλει ἡ μάνα ἔξω τὸ μωρό της; Τὸ ξέρετε ἢ δὲν τὸ ξέρετε; Καὶ ἀπευθυνόμενος στὸ παιδί, λέω:

- Ἐν ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ σατανᾶς νὰ ἀφήσει τὸ παιδί.

Τὸ παιδὶ τότε σταμάτησε ἀμέσως νὰ κλαίει! Δὲν εἶχα ἄλλο κήρυγμα νὰ κάνω, καλύτερο ἀπὸ αὐτό.

Ἐμεῖς λόγω ἄγνοιας, δὲν γνωρίζουμε ὅτι ὁ διάβολος πειράζει κάθε πιστὸ μέσα στὴν Ἐκκλησία, μὲ διάφορους τρόπους. Διότι ὅλοι οἱ διάβολοι, εἶναι συγκεντρωμένοι μόνο στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πουθενὰ ἀλλοῦ. Οὔτε στοὺς παπικούς, οὔτε στοὺς προτεστάντες δὲν θὰ δεῖς στὶς ''ἐκκλησίες'' τους νὰ κοιμοῦνται καὶ νὰ χασμουριοῦνται ἄνθρωποι. Αὐτὸ συμβαίνει μόνο στὴν...

Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, διότι ὁ δαίμονας γνωρίζει ποὺ βρίσκεται ἡ ἀλήθεια καὶ βάλλει μόνο τὸν Ὀρθόδοξο πιστό.

Ξέρεις τί θὰ πεῖ, νὰ ἀφήνεις τὸ Χριστὸς καὶ νὰ φεύγεις ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, πρὶν τελειώσει ἡ Θεία Λειτουργία; Ποῦ θὰ πᾶς; Ὁ ἄλλος (ὁ διάβολος) σὲ περιμένει ἂπ΄ἔξω ὡς λέων ὀρυόμενος νὰ σὲ καταπιεῖ... Ποῦ πᾶς;;; Ὑπάρχει ἀνώτερο πράγμα ἀπὸ τὸ νὰ εἶσαι μαζὶ μὲ τὸ Χριστό; Ὅσο μπορεῖς, περισσότερη ὥρα νὰ καθίσεις μαζί Του.

Ἀλλὰ ναί... ἅμα ἦταν ὁ κ. ὑπουργὸς σὲ μία ἐκδήλωση, ἢ κάποιο ἄλλο ἐπίσημο πρόσωπο, θὰ τὸν ἄφηνες καὶ θὰ ἔφευγες ἢ θὰ κόλλαγες κοντά του; Καὶ ἂν σὲ χτυποῦσε καὶ λίγο στὴν πλάτη σου καὶ τὸ ἔβλεπαν οἱ ἄλλοι, ὅτι ἔχεις σχέση μὲ τὸ πρόσωπο αὐτό, ποὺ νὰ ξεκολλήσεις μετὰ ἂπ΄αὐτόν... Καὶ ξεκολλᾶς ἀπὸ τὸ Χριστό, τὴν Παναγία καὶ τοῦ Ἁγίους καὶ φεύγεις; Σὲ ξεγελάει τὸ πονηρὸ πνεῦμα καὶ σὲ ξεσηκώνει νὰ φύγεις ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία...

Νὰ μὴν φεύγουμε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ στὸ δὶ΄εὐχῶν, διότι διαφορετικά, ὄχι ἁπλὰ ὁμοιάζουμε, ἀλλὰ εἴμαστε Ἰοῦδες. Γιατί ὅπως ὁ Ἰούδας ἔφυγε πρὶν ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος ὁλοκληρωθεῖ, ἔτσι καὶ ἐμεῖς φεύγουμε πρὶν ὁλοκληρωθεῖ ἡ Θεία Λειτουργία.

Ὁ 9ος κανόνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἀναφέρει τὸ ἑξῆς: ''ὅσοι λαϊκοὶ προσέρχονται στὴν Ἐκκλησία καὶ φεύγουν ἀπὸ τὴν Θεία Λειτουργία, πρὶν ὁ παπὰς πεῖ τὸ ''δὶ' εὐχῶν'', αὐτὸ λογαριάζεται ὡς ''ἀταξία'' καὶ πρέπει νὰ ἀφορίζονται!''...

Ἀπὸ Πνευματικὸ Ἀνθολόγιο Ὀρθοδοξίας

Το μεγάλο σχίσμα νευροβιολογίας – ψυχανάλυσης στην ιστορία της ψυχιατρικής

Ο κεντρικός πυλώνας της ιατρικής του 21ου αιώνα συνίσταται στην αναζήτηση της παθογένειας κάθε διαταραχής, δηλαδή της βιολογικής αιτίας της. Ενώ στο επίπεδο των καθαρά σωματικών νόσων αυτό επιτυγχάνεται σε μεγάλο βαθμό (π.χ., AIDS, στομαχικά έλκη κ.λπ.), δε φαίνεται να συμβαίνει το ίδιο με τις ψυχικές διαταραχές.

Στο νέο σημαντικό βιβλίο με τίτλο Mind Fixers (Οι επισκευαστές του Νου) και υπότιτλο «Η προβληματική αναζήτηση της Ψυχιατρικής για τη βιολογία της ψυχικής νόσου» (εκδόσεις W.W. Norton, 2019), η Αν Χάρινγκτον, καθηγήτρια Ιστορίας της Επιστήμης του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και κορυφαία ιστορικός της νευροεπιστήμης παγκοσμίως, επισημαίνει ότι, παρότι έχουν δαπανηθεί υπέρογκα ποσά για τη διερεύνηση των αιτιών των ψυχικών διαταραχών, η επιστήμη δεν έχει προχωρήσει καθόλου τα τελευταία χρόνια.

Ακόμα και στην ψυχοφαρμακολογία οι εξελίξεις δεν είναι τόσο καίριες, ενώ οι προτεινόμενες για τις ψυχικές νόσους θεραπείες διαφέρουν σε αποτελεσματικότητα μεταξύ των ασθενών.

Το βιβλίο κάνει μια ανασκόπηση τής μέχρι τώρα ιστορίας της ψυχιατρικής και εντοπίζει την εξέλιξη των πολυποίκιλων παραδειγμάτων (μοντέλων) που υιοθέτησαν κατά καιρούς οι νευρολόγοι, οι ψυχίατροι, οι ψυχολόγοι, όσοι βιώνουν ψυχικές νόσους και οι υπερασπιστές τους.

Η αφήγηση ξεκινά από το τέλος του 19ου αιώνα, όταν ορισμένοι επιστήμονες, διερευνώντας την ανατομία του εγκεφάλου, επιχείρησαν να προσδιορίσουν την αιτιοπαθογένεια των ψυχικών νόσων. Οι προσπάθειές τους ωστόσο αποδείχτηκαν άκαρπες.

Έκτοτε ένα μέρος των ψυχιάτρων, συμπεριλαμβανομένων των ψυχαναλυτών, στράφηκαν σε μη βιολογικές εξηγήσεις. Ένα άλλο τμήμα, με πρωτεργάτη το γερμανό ψυχίατρο Έμιλ Κρέπελιν, πρότεινε νέες βιολογικές αιτίες, που ωστόσο φαίνονται πια σε μεγάλο βαθμό μη εμπεριστατωμένες, σύμφωνα με τη συγγραφέα. Το σχίσμα στην Ψυχιατρική είναι εμφανές μέχρι σήμερα.

Ολόκληρος ο 20ός αιώνας χαρακτηριζόταν από μια διαδικασία παραγωγής θεωριών και αντιθεωριών, καθώς και από θεραπείες που κατευθύνονταν από τα οικονομικά συμφέροντα της φαρμακοβιομηχανίας. Η επιρροή των πολιτισμικών και ιστορικών εξελίξεων είναι αξιοσημείωτη για τις θεωρίες της εκάστοτε εποχής, το ζήτημα όμως της παθογένειας των ψυχικών νόσων παραμένει τελικά αναπάντητο ακόμα και σήμερα.

Ορισμένες ανακαλύψεις, όπως τα ευρήματα το 1897 και 1913 που επιβεβαίωναν ότι η σύφιλη προκαλεί ψύχωση με καθυστερημένη έναρξη, ενίσχυσε τις απόψεις ότι η αιτιολογία των ψυχικών διαταραχών εδράζεται στον εγκέφαλο. Έτσι, σταδιακά αναπτύχθηκαν διάφορες απάνθρωπες θεραπείες, όπως τα ηλεκτροσόκ στον εγκέφαλο των «ασθενών».

Η κατάσταση έγινε χειρότερη στις δεκαετίες 1920-1930, όταν στις ΗΠΑ 28.000 άνθρωποι που θεωρήθηκαν διανοητικά ανεπαρκείς στειρώθηκαν. Το ναζιστικό καθεστώς στη Γερμανία βρήκε πάτημα για να εφαρμόσει το δικό του πρόγραμμα ευγονικής για τα άτομα που θεωρούνταν «με ειδικές ανάγκες», το οποίο ξεκινούσε με στείρωση και τελείωνε με δολοφονία.

Ο Φρόιντ και οι επικριτές του

Ο φροϊδισμός προέκυψε ως ρητή κριτική στις βιολογικές θεωρίες του νου του 19ου αιώνα, στην ευγονική των αρχών του 20ού αιώνα, στις ηθικά προβληματικές θεραπείες στη νευρολογία και στη βεβαιότητα ότι το κοινωνικό περιβάλλον έχει μεγάλη σημασία για την πυροδότηση της ψυχικής ασθένειας

Ο Ζίγκμουντ Φρόιντ ξεκίνησε με μια διαταραχή που δεν άφηνε κανένα σημάδι στον εγκέφαλο, ωστόσο επηρέαζε το νου και το σώμα: την υστερία. Τα συμπτώματά της περιελάμβαναν έντονες αλλαγές διάθεσης, κατατονία, τρόμο και σπασμούς.

Ο Φρόιντ υποστήριξε πως τραυματικές μνήμες έχουν αποκλειστεί στο ασυνείδητο και μέσω ενός είδους συνέντευξης και της ερμηνείας των ονείρων των ασθενών μπορούσε να τις επαναφέρει στη συνείδηση. Σύμφωνα με τον ίδιον, όλες οι νευρικές διαταραχές ανάγονταν σε καταπιεσμένες σεξουαλικές ενορμήσεις και φαντασιώσεις, που αφορούσαν κατά κύριο λόγο την πρώιμη παιδική ηλικία.

Ο Φρόιντ αναγνώριζε πως η θεώρησή του βασιζόταν στην παρατήρηση περιπτώσεων και δεν είχε επιστημονικό υπόβαθρο, ωστόσο τη στήριξε, καταγγέλλοντας την αναποτελεσματικότητα των μέχρι τότε μεθόδων. Οι περιορισμοί ωστόσο της θεωρίας του δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Για παράδειγμα, τα σχετικά με την υστερία συμπτώματα που εμφάνισαν οι στρατιώτες μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν αδύνατο να οφείλονται σε καταπιεσμένες σεξουαλικές επιθυμίες.

Ο άγγλος γιατρός Τσαρλς Μάγιερς επιχείρησε να δώσει μια εξήγηση στο φαινόμενο αυτό που ονόμασε «σοκ από οβίδες», λέγοντας ότι λόγω των βομβαρδισμών προκαλούνταν βλάβες στο νευρικό σύστημα. Αυτό όμως και πάλι δεν εξηγούσε τις ανάλογες διαταραχές όσων δεν είχαν βρεθεί στα χαρακώματα και δεν είχαν ζήσει βομβιστικές επιθέσεις. Πρόκειται γι’ αυτό που σήμερα ονομάζεται |»διαταραχή μετατραυματικού στρες».

Το 1910 ο ελβετός γιατρός Άντολφ Μέγιερ, πρώτος διευθυντής της ψυχιατρικής κλινικής του αμερικανικού Νοσοκομείου Τζονς Χόπκινς, υποστήριξε μια νέα προσέγγιση που ονόμασε «ψυχοβιολογία», ενώ παράλληλα στην Ευρώπη το 1911 ο Έουγκεν Μπλόϊλερ, στον οποίον αποδίδεται η εφεύρεση του όρου «σχιζοφρένεια», αποχώρησε από τη Διεθνή Ψυχαναλυτική Εταιρεία, καταγγέλλοντας ότι στον ψυχαναλυτικό χώρο υπάρχει μία μοναδική αλήθεια, σαν τη θρησκεία ή την πολιτική ιδεολογία, στην οποία δεν γίνεται να χωρέσουν διαφωνίες.

Σταδιακά το σχίσμα μεταξύ βιολογικής και ψυχαναλυτικής προσέγγισης διευρυνόταν όλο και περισσότερο. Από τη μία πλευρά, προτεινόταν π.χ. ότι μικρόβια σε διάφορες περιοχές του σώματος (στομάχι, στόμα, ιγμόρεια κ.α.) ήταν υπεύθυνα για την εξασθένηση των εγκεφαλικών λειτουργιών και έπρεπε να καταπολεμηθούν. Παράλληλα, ο αργότερα νομπελίστας Έγκας Μονίζ χρησιμοποιούσε την περιβόητη μέθοδο της λοβοτομής, την οποία διέδωσε ευρύτερα ο αμερικανός Ουόλτερ Φρίμαν.

Από την άλλη, μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι νεο-φροϊδικοί διεύρυναν τις διδαχές περί σεξουαλικότητας του Φρόιντ, δίνοντας έμφαση στη στάση της μητέρας κατά την πρώιμη παιδική ηλικία. Η μητέρα κατηγορήθηκε εκείνη την εποχή για οποιαδήποτε προβληματική συμπεριφορά στην ενήλικη ζωή.

Το φεμινιστικό κίνημα αντιτάχθηκε σε αυτήν τη λογική και άσκησε σφοδρή κριτική στην ψυχιατρική εκείνης της περιόδου. Παράλληλα, από το 1961 εμφανίστηκαν νέες κριτικές που άσκησαν επιρροή. Ο κοινωνιολόγος Έρβιν Γκόφμαν στο βιβλίο του «Άσυλα» παραλλήλισε τα ψυχιατρικά νοσοκομεία με φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ ο Μισέλ Φουκώ, στην ιστορία της ψυχιατρικής με τίτλο «Τρέλα και Πολιτισμός», ανέδειξε τους ψυχικά ασθενείς ως καταπιεσμένη ομάδα και τα ψυχιατρικά ιδρύματα ως τρόπο καταστολής της αντίστασής τους.

Ενώ ο Τόμας Σαζ στο βιβλίο του «Μύθος της ψυχικής νόσου» ισχυρίστηκε ότι οι ψυχιατρικές διαγνώσεις ήταν υπερβολικά ασαφείς για να ανταποκριθούν στα επιστημονικά ιατρικά πρότυπα και ότι ήταν λάθος να χαρακτηρίζουμε τους ανθρώπους ως ψυχικά αρρώστους, όταν επρόκειτο απλώς για ένα διαφορετικό τρόπο διαβίωσης, ένα μέρος της «κανονικής ζωής». Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 οι ιδέες αυτές είχαν πια διαδοθεί ευρύτερα και δημιουργήθηκε ένα κίνημα αποασυλοποίησης και απελευθέρωσης των ψυχικά ασθενών, επικρίνοντας την Ψυχιατρική ότι στερούσε την ελευθερία των ανθρώπων.

Εξάλλου, με αφορμή μια έρευνα του 1962, στην οποία δύο ψυχίατροι έδιναν στο 70% των περιπτώσεων διαφορετική διάγνωση, τέθηκε το ζήτημα τού τι συνιστά και τι όχι ψυχική ασθένεια και οι ψυχίατροι αναγκάστηκαν να πάρουν θέση σε «προκλητικά» ζητήματα, με πιο φλέγον αυτό της ομοφυλοφιλίας. Έως τότε η ομοφυλοφιλία θεωρούνταν ψυχική διαταραχή και περιλαμβανόταν στο Διαγνωστικό Εγχειρίδιο Ψυχιατρικών Διαταραχών (DSM). Τελικά, το 1973 η ομοφυλοφιλία αφαιρέθηκε ως πάθηση από το Εγχειρίδιο της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Ένωσης.

Η βιολογία αντεπιτίθεται

Σήμερα, μετά την ολική επαναφορά της νευροεπιστήμης και της βιολογικής ψυχιατρικής, μια τάση που ξεκίνησε στη δεκαετία του 1980 με παράλληλη κάμψη της ψυχανάλυσης, ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων παίρνουν ένα ή περισσότερα ψυχοφάρμακα, καθώς οι ψυχικές νόσοι αποδίδονται κυρίως σε χημικές ανισορροπίες ουσιών (νευροδιαβιβαστών) στον εγκέφαλο. Η εποχή του ψυχοφαρμάκου, που διαρκεί περισσότερα από 60 χρόνια, αποτελεί τη σημαντικότερη κληρονομιά της βιολογικής προσέγγισης στην ψυχιατρική.

Το πρώτο φάρμακο για ψυχιατρικές διαταραχές ήταν η αντιψυχωτική χλωροπρομαζίνη, που ενεκρίθη το 1954, ενώ ακολούθησαν τα ηρεμιστικά. Το 1955 εγκρίθηκε η μεπροβαμάτη (meprobamat), που χαιρετίστηκε ως «χάπι ειρήνης» και «ασπιρίνη για το συναίσθημα», και ακολούθησε το «Βάλιουμ» το 1963 (υπήρξε το δημοφιλέστερο ηρεμιστικό έως το 1982).

Ένα από τα πρώτα φάρμακα για την κατάθλιψη ήταν το Elavil, το 1961, ενώ το 1988 εμφανίστηκε το Prozac, ακολουθούμενο σύντομα από άλλους εκλεκτικούς αναστολείς επαναπρόσληψης της σεροτονίνης (SSRIs).

Όμως, οι κλινικές πολλών ψυχοφαρμάκων έχουν εγείρει πολλές αμφιβολίες και αμφισβητήσεις και αρκετοί γιατροί επισημαίνουν πως δεν έχει αποδειχθεί πειραματικά ότι όντως οι νευροχημικές ανισορροπίες του εγκεφάλου εξηγούν τις περισσότερες ψυχικές διαταραχές. Βέβαια, τα οικονομικά συμφέροντα της φαρμακοβιομηχανίας από την προώθηση αυτών των φαρμάκων ήταν και είναι προφανή.

Η μελέτη της βιολογικής βάσης της παθογένεσης των ψυχικών νόσων συνεχίζεται, με την αναζήτηση πλέον και «ένοχων» γονιδίων, αν και θα περάσουν αρκετά χρόνια έως ότου υπάρξουν γενετικές ψυχοθεραπείες. Παράλληλα, μελετάται ο ρόλος του μικροβιώματος, του ανοσοποιητικού συστήματος και της χρόνιας φλεγμονής πάνω στην κατάσταση του νου. Από την άλλη, μελέτες με ψευδοφάρμακα (πλασίμπο) έχουν δείξει τη σημαντική επίδραση της αυθυποβολής και της ελπίδα σε αρκετούς (αλλά όχι σε όλους) ψυχικά ασθενείς.

Τελικά, τόσο εκείνοι που ασχολούνται με την εύρεση βιολογικών παραγόντων όσο και αυτοί που εστιάζουν σε περιβαλλοντικές-κοινωνικές παρεμβάσεις οφείλουν να αντιμετωπίσουν με σεβασμό τα όρια της γνώσης στον τομέα της ψυχιατρικής και να συνεργαστούν, συμπληρώνοντας οι μεν τους δε, για να προσφέρουν τη μέγιστη δυνατή βοήθεια σε όσους το έχουν ανάγκη.

(Πηγή πληροφοριών: ΑΠΕ – ΜΠΕ)

Δελτίο της Ι. Συνόδου περί της νεοπροτεσταντικής οργάνωσης "Ελληνική Ιεραποστολική Ένωση"

Δελτίο της Ι. Συνόδου περί της νεοπροτεσταντικής οργάνωσης "Ελληνική Ιεραποστολική Ένωση"

24.6.2019    

Σε συνέχεια προηγούμενων προσηλυτιστικών δραστήριοτήτων της, για μία ακόμη χρονιά, η νεοπροτεσταντική οργάνωση «Ελληνική Ιεραποστολική Ένωση» προγραμματίζει μία ευρείας κλίμακας προσηλυτιστική δραστηριότητα, με την ονομασία «Joshua 2019 », κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ 2 και 11 Ιουλίου 2019, στους νομούς Αιτωλοακαρνανίας, Ευρυτανίας και Άρτας.

Η εν λόγω κίνηση, με πρόσχημα τη διανομή της Καινής Διαθήκης, διανέμει ποικίλο υλικό προτεσταντικού χαρακτήρα ασυμβίβαστο με την Ορθόδοξη πίστη.

Η «Ελληνική Ιεραποστολική Ένωση» που ιδρύθηκε το τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα, στο παρελθόν έχει κάνει εξαιρετικά απαξιωτικές αναφορές για την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Υπενθυμίζουμε ότι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ως μέλη του ενός και μοναδικού Σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, δεν έχουν ανάγκη τις διάφορες νεοφανείς αιρετικές κινήσεις, ούτε τους διάφορους αυτοχειροτονημένους «κήρυκές» τους από το εσωτερικό ή το εξωτερικό. Οι διδασκαλίες των νεοπροτεσταντικών αυτών κινήσεων έχουν εξωτερικώς «μόρφωσιν ευσεβείας» (Β΄ Τιμ. 3,5), όμως ουσιαστικά συνιστούν «έτερον ευαγγέλιον» (Γαλ.1,6).