Συγχώρεσε με Θεέ μου και συ λαέ μου

Γράφει ο Σεβ. Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιος

Όχι δεν είναι μοντάζ, ούτε στημένη φωτογραφία, πολλώ δε μάλλον δεν είναι.. «fake», για να χρησιμοποιήσω ορολογία που μπήκε στην ζωή μας, μαζί με τον… κορωνοϊό.

Είναι ο Γιαννάκης, ένα χαριτωμένο και πανέξυπνο παιδί της Ε΄ Δημοτικού που μεγαλώνει μέσα σε μια ευλογημένη οικογένεια.

Ο Γιαννάκης λοιπόν ήρθε το απόγευμα της Κυριακής των Βαΐων, πριν την έναρξη της Ακολουθίας του Νυμφίου και πριν.. κλειδώσουμε τις θύρες του Μητροπολιτικού μας Ναού, ήρθε στο ιερό, όπου ετοιμαζόμεθα για την έναρξη της Ακολουθίας.

Χώρος γνώριμος, οικείος και αγαπημένος για εκείνον. «Γιαννάκη αυτές τις μέρες δεν θα μας βοηθήσεις στο ιερό, χρειάζεται να μείνεις σπίτι σου για να είσαι καλά με την οικογένεια σου», του είπα.

«Εμένα ο Χριστός με αγαπά και άμα είμαι εδώ θα είμαι καλά, εδώ θέλω να είμαι», μου απάντησε κοιτώντας με στα μάτια και περιμένοντας να συμφωνήσω μαζί του και «να μείνει εδώ».

«Σε αγαπά, του ανταπάντησα, γι΄ αυτό και θέλει να μείνεις στο σπίτι σου».

Ακολούθησε σιγή. Δάκρυσε και σε λίγο έφυγε, κοιτώντας με γεμάτος παράπονο και απορία.

Σιώπησα… Κλειδώσαμε τις θύρες και άρχισε η Ακολουθία. Ο Γιαννάκης το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης και ενώ καθόταν μπροστά από την τηλεόραση του σπιτιού του μαζί με τους γονείς του, μόλις άρχισαν να διαβάζονται τα 12 Ευαγγέλια, αυθόρμητα και χωρίς να πει τίποτα στους γονείς του, σηκώθηκε πήγε στην γωνία του σαλονιού τους όπου έχουν δημιουργήσει ένα προσευχητάριο, πήρε ένα κερί και σε κάθε Ευαγγέλιο το άναβε και έστεκε δίπλα από τον Ιερέα που διάβαζε το Ευαγγέλιο!

Μεγάλη Παρασκευή. Μετά την Ακολουθία της Αποκαθηλώσεως, και πάλι «των θυρών κεκλεισμένων», πήγα στο κοιμητήριο του χωριού μου για να «χαιρετίσω» αγαπημένα πρόσωπα.

Ευτυχώς που είναι περιφερειακό και δεν κλειδώθηκε όπως αυτά των αστικών κέντρων.

Τί πόνος, αλήθεια, να στερηθούν οι συγγενείς την ιερότερη μέρα του χρόνου να ανάψουν τα καντήλια των αγαπημένων τους και να τους ψάλλουν το «αιωνία η μνήμη».

Επιστρέφοντας επισκέφθηκα, στο κρεβάτι του πόνου, πρόσωπο που περνά μεγάλο Γολγοθά. Καθ΄ οδόν πέρασα μπροστά από πολυκατάστημα μεγάλης αλυσίδας τροφίμων.

Στην τεράστια αυλή του θα πρέπει να περίμεναν τουλάχιστον 80-100 άνθρωποι με καρότσια περιμένοντας να μπουν μέσα.

Έφταναν μέχρι τον δρόμο! Στο τέλος του ίδιου δρόμου ένα γωνιακό ζαχαροπλαστείο. Και οι δύο είσοδοι του μπλοκαρισμένες από κόσμο, ασφυκτικά γεμάτο.

«Η λαϊκή σήμερα Μεγάλη Παρασκευή είχε τόσο κόσμο που πήγα και έφυγα, δεν μπορούσα να περιμένω», μου λέει τηλεφωνικά γνωστός μου.

Βράδυ Μεγάλης Παρασκευής και πάλι «των θυρών κεκλεισμένων» και των μεγαφώνων κλειστών.

Επιστρέφοντας στο Επισκοπείο βλέπω μηνύματα στο κινητό.

Βίντεο και φωτογραφίες από πρόσωπα που πέρασαν έξω από τον Ναό, στάθηκαν για λίγο (καθώς απαγορευμένο και αυτό) και τράβηξαν την στιγμή.

«Γιατί»; ρωτά ένα από τα πολλά πρόσωπα. Πάλι σιωπή…

Μεγάλο Σάββατο πρωί. Η πρώτη Ανάσταση! Θεία Λειτουργία «των θυρών κεκλεισμένων».

«Μια νεαρή μητέρα με τα 2 παιδιά της είναι έξω από τον Ναό και παρακαλεί να κοινωνήσουν τα παιδιά της. Ας μην κοινωνήσει αυτή, τα παιδιά της παρακαλεί να κοινωνήσουν», μεταφέρει ο Επίτροπος.

«Κλαίει», συνεχίζει. Σιωπή και πάλι….. Μέγα Σάββατο βράδυ. Ακολουθία της Πανυχίδας και πριν κλειδώσουν οι πόρτες εισέρχονται στον Ναό πρόσωπα γνώριμα.

«Σας παρακαλούμε θα κρατήσουμε τις αποστάσεις και θα είμαστε σαν να μην υπάρχουμε, μόνο αφήστε μας να ζήσουμε την Λειτουργία της Αναστάσεως. Δεν αντέχουμε να μην κοινωνήσουμε», παρακαλούν με δάκρυα.

Και πάλι… σιωπή….

Όλες αυτές τις μεγάλες μέρες του Θείου Πάθους αρκετοί από τους Ναούς της Περιφέρειας μας φυλάσσονται υπό… «κουστωδίας».

Μάλιστα σε κάποια Περιφέρεια μας η.. «κουστωδία» τηλεφωνούσε στους Ιερείς ζητώντας τους να δηλώσουν τις ώρες των Ι. Ακολουθιών ως και σε ποιο Ναό θα τις τελέσουν!

Ως δε μας ενημέρωσαν Κληρικοί μας η.. «κουστωδία» πήγαινε κατά την διάρκεια των Ι. Ακολουθιών και από τα παράθυρα των Εκκλησιών κοιτούσε εάν τηρούνται τα μέτρα!

Μετρούσε πόσοι είναι μέσα στον Ναό! Δεν πρόσεξα να είχε «κουστωδία» στα καταστήματα με το πλήθος του κόσμου να συνωστίζεται στις αγορές του.

Θεέ μου! τι Μεγάλη Εβδομάδα ήταν αυτή; Τι Πάσχα; Αρχιερείς και Ιερείς, σεβάσμιοι στις τοπικές κοινωνίες με έργο και προσφορά αξιοζήλευτη, σύρθηκαν στα.. «πραιτώρια», διαπομπεύθηκαν, λοιδορήθηκαν, στοχοποιήθηκαν, ταπεινώθηκαν, υβρίστηκαν, τιμωρήθηκαν με πρόστιμα.

«Απορία» και «οργή» οι ανοιχτοί Ναοί, «έγκλημα» η προσκύνηση του Επιταφίου, τα ρεπορτάζ των ημερών!

«Αυτονόητες οι εισαγγελικές παρεμβάσεις», «τραγικές εικόνες πιστών να μεταλαμβάνουν εν μέσω πανδημίας», δηλώσεις κόμματος εξουσίας!, χαρακτηρίζοντας «τραγωδία» την Θεία Κοινωνία!

Και πάλι… σιωπή….

Μη αντέχοντας όλη αυτή την εσωτερική συντριβή επικοινώνησα, το απόγευμα του Πάσχα, με πρόσωπο που εμπιστεύομαι την κρίση του και δεν ανήκει στον εκκλησιαστικό χώρο, εξομολογούμενος τα μύχια της καρδιάς.

«Μήπως Σεβασμιώτατε οι ευθύνες βαραίνουν περισσότερο την Εκκλησία;

Μήπως δεν έπεισε την Πολιτεία ότι θα μπορούσε να διαχειριστεί τα του «οίκου» Της, όπως π.χ. οι αλυσίδες τροφίμων, κ.α. που έμειναν ανοιχτά, υπό όρους και προϋποθέσεις;

Μήπως δεν διαπραγματεύτηκε σωστά και τίμια; Μήπως… «νίψατε» τας χείρας σας ψιθυρίζοντας: «αθώος ειμί», κλειδωθήκατε στους Ναούς σας και θεωρήσατε ότι έτσι εκπληρώνετε το χρέος σας;

Μήπως κάνατε τον Χριστό “live”, “facebook”, “instagrame”, “YouTube”, μεταφέροντας το Μυστήριο στην άψυχη οθόνη μιάς τηλεόρασης και πιστέψατε ότι έτσι θα αναπαύσετε την συνείδηση σας;

Προτείνατε εναλλακτικές λύσεις στην Πολιτεία ή συγκατατεθήκατε χωρίς αντίλογο;

Τι θα πράξετε εάν αύριο, σε μια άλλη περίπτωση, π.χ. θεομηνία, σας ζητήσει και πάλι η Πολιτεία να κλείσετε τους Ναούς;

Ποιος έχει την ευθύνη των ψυχών που εμπιστεύονται την Εκκλησία; Η Πολιτεία ή η Εκκλησία;

Έχετε συνειδητοποιήσει ότι οι πιστοί όλες αυτές τις ημέρες ένιωθαν απόκληροι και ανεπιθύμητοι από την Εκκλησία που θεωρούν μάνα τους»; Η απάντηση του συνομιλητή μου. Και πάλι… σιωπή….

Συγχώρεσε με Θεέ μου και συ λαέ μου για την ευθύνη της σιωπής μου….

romfea.gr

Πειραιώς Σεραφείμ: ''Πραγματικά ζούμε σαν να μην ήρθε ποτέ Εκείνος'

Tου Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ

Όταν κάποιος ξεκινάει για ένα ταξίδι θα πρέπει να ξέρει πού πηγαίνει. Αυτὸ συμβαίνει και με τη Μεγάλη Σαρακοστή.

Πάνω απ᾿ όλα η Μεγάλη Σαρακοστὴ είναι ένα πνευματικὸ ταξίδι ποὺ προορισμός του είναι το Πάσχα, η Εορτὴ Εορτών. Εἶναι ἡ προετοιμασία γιὰ τὴν «πλήρωση τοῦ Πάσχα, ποὺ εἶναι ἡ πραγματικὴ Ἀποκάλυψη».

Καθὼς το αρχίζουμε, καθὼς κάνουμε το πρώτο βήμα στη «χαρμολύπη» της Μεγάλης Σαρακοστής βλέπουμε μακριά τὸν προορισμό. Είναι η χαρὰ της Λαμπρής, είναι η είσοδος στη δόξα της Βασιλείας.

Είναι αυτὸ το όραμα, η πρόγευση του Πάσχα, που κάνει τη λύπη της Μεγάλης Σαρακοστής χαρά, φως, και τη δική μας προσπάθεια μιὰ πνευματικὴ άνοιξη. Η νύχτα μπορεί να είναι σκοτεινὴ και μεγάλη, αλλὰ σε όλο το μήκος του δρόμου μια μυστικὴ και ακτινοβόλα αυγὴ φαίνεται να λάμπει στον ορίζοντα.

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή σκοπό έχει την προετοιμασία του ανθρώπου να συναντήσει και να μοιραστεί με τον μοναδικό στην ανθρώπινη ιστορία νικητή του θανάτου, Αναστημένο Ιησού Χριστό, τον εναθρωπίσαντα Θεό μας, τα δωρήματα και τις ευεργεσίες που απορρέουν από την εκ νεκρών Του Ἀνάσταση, το συγκλονιστικότερο αυτό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας.

Ένα γεγονός που κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται σε χρόνο ενεστώτα αφού ο χαρακτήρας του είναι ρεαλιστικός, υπερχρονικός και προσωπικός, δηλαδή κάθε χρόνο ο Χριστός καλείται να πάθει και αναστηθεί για τον κάθε έναν προσωπικά, με σκοπό ελεύθερα να οικειοποιηθεί ο πιστός κάθε εποχής τις οντολογικές ευεργεσίες της νίκης κατά του θανάτου, που αφορούν την ανθρώπινη φύση, δηλαδή τον καθένα προσωπικά.

H πίστη μας είναι οτι με το δικό Του θάνατο ο Χριστὸς άλλαξε τη φύση ακριβώς του θανάτου. Τον έκανε πέρασμα -διάβαση, «Πάσχα»- στη Βασιλεία του Θεού μεταμορφώνοντας τη δραματικότερη τραγωδία σε αιώνιο θρίαμβο, σε νίκη.

Με το βάπτισμά μας, μας έκανε μέτοχους της Ανάστασής Του «Ἀνέστη Χριστός, καὶ ζωὴ πολιτεύεται. Ἀνέστη Χριστός, καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐν τῷ μνήματι».

Όμως για να φθάσει κάποιος σε αυτήν την οντολογική μετοχή, των εκ του κενού Τάφου δωρημάτων, χρειάζεται την σχετική προετοιμασία, όπως ο προπονούμενος αθλητής, που αγωνίζεται για την νίκη.

Ακολουθούμε την πορεία του Κυρίου μας, αφού της Αναστάσεώς του προηγήθηκε η προδοσία, το πάθος και ο Σταυρός.

Εφέτος στον προσωπικό σταυρό του καθενός μας προστέθηκε και ο κορωνοϊός με όλο το θεωρητικό (φοβίες, μοναξιά, εγκλεισμός κλπ) και πραγματικό (αρρώστια, θάνατος) του φορτίο.

Είμαστε τόσο απασχολημένοι, τόσο βυθισμένοι στις καθημερινὲς έγνοιες μας και ακριβώς επειδὴ ξεχνάμε, αποτυχαίνουμε.

Μέσα σ αυτὴ τη λησμοσύνη, την αποτυχία και την αμαρτία η ζωή μας γίνεται ξανὰ παλαιὰ, ευτελής, σκοτεινὴ και τελικὰ χωρὶς σημασία, γίνεται ένα χωρὶς νόημα ταξίδι για ένα χωρὶς νόημα τέρμα.

Καταφέρνουμε να ξεχνᾶμε ακόμα και το θάνατο και τελικά, εντελώς αιφνιδιαστικά, μέσα στις απολαύσεις της ζωής μας έρχεται τρομακτικός, αναπόφευκτος, παράλογος.

Μπορεί κατὰ καιροὺς να παραδεχόμαστε τις ποικίλες αμαρτίες μας και να τις εξομολογούμαστε, όμως εξακολουθούμε να μην αναφέρουμε τη ζωή μας σ᾿ εκείνη τη νέα ζωὴ που ο Χριστὸς αποκάλυψε και μας έδωσε.

Πραγματικὰ ζούμε σαν να μην ήρθε ποτὲ Εκείνος. Θα συσταυρωθούμε εφέτος με τον Χριστό, φέροντας εκτός των προσωπικών μας παθών τον εφιάλτη της ανθρωπότητας, που εκτός τις συλλογικές του συνέπειες εξατομικεύεται διαφορετικά στον καθένα διατηρώντας κοινό μόνο τον λοιμογόνο χαρακτήρα του.

Το πνεύμα της εποχής μας αυτονομημένο από τον Θεό ανέλαβε να επιλύσει όλα τα προβλήματα του ανθρώπου και να υποκαταστήσει το Θεό. Προσπάθησε να εξομαλύνει τις δυσκολίες της καθημερινότητας και τις μετέτρεψε σε πολύπλοκες.

Στην πραγματικότητα κατασκευάστηκε ένας άλλος πύργος της Βαβέλ, ως «δώρον ἀδωρον», όπου αποθαυμάζεται το μέγεθος και η φαινομενική δύναμη του, αλλά οι συνέπειες είναι τρομακτικές, διότι το τίμημα είναι η διάλυση της κοινωνίας.

Ο κορωνοϊός αποτελεί στάδιο, όπου καλούμεθα να επιδείξουμε τον αλτρουϊσμό και την αγάπη μας στην πράξη. Αφορά τους πάντες. Ο αυτοπεριορισμός ακόμη και του ανήμπορου γίνεται ευεργεσία για την κοινωνία.

Γράφει σε κοντάκιό του ο άγ. Ρωμανός ο μελωδός «Πάσχων πάθος έλυσεν». Το πνεύμα της θυσίας για τους άλλους, που πηγάζει από τον Σταυρό του Χριστού, και το ταλαιπωρημένο άχραντο πρόσωπό Του, μεταλαμπαδεύεται στις ακούραστες προσπάθειες του νοσηλευτικού προσωπικού, των ανθρώπων στα καταστήματα τροφίμων, τα φαρμακεία, στά ΜΜΜ και σε ότι άλλο λειτουργεί για το κοινό όφελος.

Όλα αυτά με την ελπίδα της θεραπείας του κορωνοϊού, του περιορισμού της θνητότητας, μιάς ανάστασης πού γεννά ελπίδες, ακόμη αβέβαιες.

Σημειώνει ποιητικά ο Ν. Γκάτσος «Πάντα στον κόσμο θα ‘ρχεται Παρασκευή Μεγάλη και κάποιος θα σταυρώνεται για να σωθούν οι άλλοι».

Παράλληλα εγγίζει το Πάσχα, πού προσφυώς από πολλούς αναφέρεται ως Πάσχα των Ελλήνων, αφού ο εορτασμός του Πάσχα στη παράδοσή μας λαμβάνει μέρος των κανονικών του διαστάσεων.

Η διάβαση από τον θάνατο στην Ζωή, από την απελπισία στην βεβαιοπιστία, ἀπό την θνητότητα στην αιωνιότητα, από την χοϊκότητα στον αφθαρτισμό, από την ασχήμια στο κάλλος, από την ανυπαρξία στην ύπαρξη εἰναι μερικά μόνο από τα δωρήματά του.

Όσο κι αν είμαστε νεκρωμένοι κι όποια κι αν είναι η κατάντια μας Εκείνος που ήρθε για τους καθημένους «εν χώρα και σκιά θανάτου» θα σπάσει με την δύναμη της αγάπης του την σκληρότητά μας και θα ξεπεταχθεί από τον τάφο Του φωτεινός, γλυκύς, ταπεινός, προσηνής, χαρίζοντάς μας την λυτρωτική Του παρουσία.

Επίπλαστη «εκκλησιαστική οικονομία» κυβερνητικής απαίτησης και απόφασης

Κατ’ αρχάς εύχομαι στον Αρχιεπίσκοπο σταθερή και αδιάπτωτη υγεία μετά την πρόσφατη ιατρική επέμβαση, την οποία ανακοίνωσε η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών.

1 – Η δήλωση του Αρχιεπισκόπου στη συνέντευξή στον Antenna και παρεμπίπτοντα γεγονότα

Ο Αρχιεπίσκοπος, στη συνέντευξή που μεταδόθηκε από τον Antenna στις 5-4-2020, δήλωσε τα εξής:

«Όπως ξέρουμε, όμως, η εκκλησία βαδίζει πάνω στην ακρίβεια και  στην οικονομία. Η ακρίβεια είναι κάτι που το θέλουμε στην ζωή μας, αλλά δεν έρχονται όλα όπως τα θέλουμε. Σε αυτό το σημείο έρχεται η Εκκλησία με την Οικονομία.

Να οικονομήσει τα πράγματα, να βρει λύση. Δεν είναι το όνειρό μας να κάνουμε οικονομία σε όλες τις θέσεις της Εκκλησίας, αλλά είναι η ανάγκη. Και η Εκκλησία διαμέσου όλων των αιώνων έχει αποδείξει ότι έχει την δυνατότητα να προσαρμόζεται και να οικονομεί και ως προς το σύνολο των ανθρώπων και ως προς καθένα ξεχωριστά. Για παράδειγμα, στην προσωπική μας ζωή βλέπουμε πόσες αταξίες έχουμε κάνει και ζητάμε μία οικονομία, ένα έλεος του Θεού. Έτσι και η κοινωνία έχει παραστρατήσει πολλές φορές και χρειάζεται μία οικονομία. (…)

Εκεί που χρειάζεται η οικονομία είναι η συνάθροιση και εκεί ακριβώς συνεννοούμαστε με την Πολιτεία, η οποία δεν έχει λόγο για την θεία Κοινωνία, έχει όμως λόγο για την συνάθροιση, για την προστασία των ανθρώπων. Τουτέστιν αυτό που λέμε και εμείς. Διαφορετικά είναι εγωιστικό να λέμε: ‘εγώ θα κοινωνήσω, εις βάρος του αδελφού μου που από την συνάθροιση υπάρχει πιθανότητα να προσβληθεί». Ερχόμαστε λοιπόν στην οικονομία. Η Εκκλησία βρίσκει πάντα τον τρόπο να θεραπεύσει, δηλαδή να βοηθήσει τον άνθρωπο. Αυτό γίνεται και τώρα σε συνεργασία με την Πολιτεία. Έχουμε την υποχρέωση να ακούσουμε, να συμμορφωθούμε, να πειθαρχήσουμε».

Αυτή η δήλωση είναι προσωπική του Αρχιεπισκόπου, δεν περιλαμβάνεται στην από 1-4-2020 απόφαση της Διαρκούς Συνόδου. Δεν ευσταθεί, συνεπώς, ο δημόσιος ισχυρισμός του Αρχιεπισκόπου ότι συνιστά περίπτωση «εκκλησιαστικής οικονομίας» η προσωπική του υποστήριξη, ως προέδρου της, και η υποστήριξη της Διαρκούς Συνόδου με την από 1-4-2020 απόφασή της, στην απαγόρευση της ελευθερίας της λατρείας και από τη δεύτερη κοινή υπουργική απόφαση των -Υπουργών Παιδείας – Θρησκευμάτων και Υγείας.

Σημειωτέον ότι η ελευθερία της λατρείας δεν επιτρέπεται από το Σύνταγμα και το διεθνές δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων (αρθ. 4 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα) να απαγορευθεί ακόμη και υπό το de facto καθεστώς της δημόσιας έκτακτης ανάγκης (public emergency) προστασίας της δημόσιας υγείας από τον κορωναϊό, όπως απέδειξα σε ένα από τα προηγηθέντα άρθρα μου με τίτλο «Γιατί η Κυβέρνηση επιμένει να παραβιάζει την ελευθερία της λατρείας και γιατί ο Αρχιεπίσκοπος την υποστηρίζει;».

Παρεμπιπτόντως, προκαλεί αλγεινή για ποιμένες εντύπωση, αξιολογούμενη βεβαίως από τους πιστούς, το φαινόμενο ιερείς και Μητροπολίτες, ισχυριζόμενοι ότι εφαρμόζουν την δεύτερη σχετική κοινή υπουργική απόφαση για την απαγόρευση της ελευθερίας της λατρείας, να στρέφονται κατά πιστών που λαχταρούν τη Θεία Λειτουργία, επιθυμούν να ασκήσουν το συνταγματικό και διεθνές δικαίωμά τους στην ελευθερία της λατρείας, και συγκεντρώνονται έξω από Ναούς στους Χαιρετισμούς ή τις Κυριακές. Και στρέφονται εναντίον των πιστών επειδή ειδοποιούν την αστυνομία, η οποία επιβάλλει πρόστιμα και προβαίνει σε συλλήψεις για αυτόφωρα, με βάση την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου και την εν λόγω δεύτερη σχετική κοινή υπουργική απόφαση, που παραβιάζουν ευθέως το Σύνταγμα και το άρθρο 4 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα.

Επίσης, άλλοι Μητροπολίτες την υπεράσπιση της ελευθερίας της λατρείας από τους πιστούς την θεωρούν, με δηλώσεις τους, ως «εκδήλωση υπερβάλλοντος ζήλου», ενώ οι ίδιοι ασκούν κανονικά τη δική τους, απαγορευμένη και γι’ αυτούς, ελευθερία της λατρείας, μαζί με κάποιους κληρικούς τους, και μάλιστα μεταδίδοντάς τες μόνο διαδικτυακά. Η δεύτερη, όμως, κοινή υπουργική απόφαση απαγορεύει όχι μόνο την τέλεση των ακολουθιών και Λειτουργιών σε όλους τους Ναούς και σε όλες τις Μονές, αλλά και την διαδικτυακή μετάδοσή τους, αν και αυτή δεν γίνεται από τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό σταθμό.

Ακόμη, άλλοι Μητροπολίτες που υπαγορεύουν στους πιστούς να συμμορφώνονται με το κυβερνητικό σύνθημα «Μένουμε στο σπίτι», φροντίζουν να ασκούν, μαζί με μερικούς κληρικούς τους, τη δική τους ελευθερία της λατρείας, σε ναούς ή μονές, όπου γίνεται τηλεοπτική ή ραδιοφωνική μετάδοση, για να θεωρούνται ότι κινούνται στα πλαίσια της νομιμότητας και ισχυριζόμενοι ότι έτσι στηρίζουν τους πιστούς τους κλεισμένους στα σπίτια τους, οι οποίοι στερούνται της θείας κοινωνίας.

2 – Η έννοια της οικονομίας

Οικονομία είναι:

α) η, από συγκατάβαση και επιείκεια,

β) αναστολή, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις,

γ) της υποχρεωτικής εφαρμογής των κανονικών και εκκλησιαστικών διατάξεων

δ) σε ό,τι αφορά την εκκλησιαστική διοίκηση και την κανονική τάξη,

ε) χωρίς οποιαδήποτε μετακίνηση δογματικών ορίων (στα οποία εκ φύσεως περιλαμβάνονται τα όρια της λατρείας και της πνευματικής ζωής, επειδή είναι δογματικά θέματα), και

στ) με αποκλειστικό σκοπό τη σωτηρία των μελών της Εκκλησίας, με την οντολογική έννοια της Ορθόδοξης δογματικής    (Αμιλκ. Αλιβιζάτος, Η Οικονομία, Αθήναι 1949, σελ. 21).

3 - Περιπτώσεις που απαγορεύεται ή επιτρέπεται η άσκηση της οικονομίας

Περιπτώσεις που δεν επιτρέπεται η οικονομία είναι οι ακόλουθες:

α) η ακρίβεια στη δογματική διδασκαλία (δηλαδή το ανόθευτο των αληθειών της πίστης της Εκκλησίας),

β) η τέλεση της θείας λατρείας (κατά την τυπική διάταξη της Εκκλησίας) κατά κανόνα σε καθιερωμένους χώρους λατρείας, και

γ) οι σκοποί και η μεθοδολογία της πνευματικής ζωής (η καταπολέμηση των παθών και η πρόσκτηση των αρετών, και τα σχετικά μέσα, κατά τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας).

Περιπτώσεις που επιτρέπεται η οικονομία είναι οι κατωτέρω αναφερόμενες:

α) θέματα της εκκλησιαστικής διοίκησης, εφόσον δεν παραβιάζουν βασικούς θεσμούς διοικήσεως καθιερωμένους πάγια και μακροχρόνια στην Ορθόδοξη Εκκλησία (π.χ. διοίκηση των Μητροπόλεων από τους Μητροπολίτες, διοίκηση της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας από τη Σύνοδο της Ιεραρχίας της) και δεν παραβιάζουν τον κρατικό Καταστατικό της Χάρτη και τις συνοδικές κανονιστικές πράξεις που εκδίδονται κατ’ εξουσιοδότηση σχετικών διατάξεων αυτού, για να αποφεύγονται ζητήματα παραβίασης της νομιμότητας, και

β) θέματα τελέσεως των ιερών μυστηρίων και ειδικότερα:

β.1.) στο μυστήριο του βαπτίσματος, η τέλεσή του σε σπίτι ύστερα από άδεια του επισκόπου, ή κατά την εισδοχή στην Ορθόδοξη Εκκλησία ετεροδόξων σύμφωνα με τις οικονομίες που προβλέπονται από τους ιερούς κανόνες και στις περιπτώσεις που προβλέπονται, ή τις ανάλογες,

β.2.) στο μυστήριο της θείας ευχαριστίας, η προσέλευση στη Θεία Κοινωνία βαριά ασθενών έστω και αν δεν έχουν νηστεύσει,

β.3.) στο μυστήριο της ιεροσύνης, η μείωση ή η αύξηση του ορίου ηλικίας για τη χειροτονία κληρικών, η μετάθεση επισκόπων και πρεσβυτέρων,

β.4.) στο μυστήριο της ιερής εξομολόγησης, η ποιμαντική μεταχείριση των εξομολογούμενων από τους εξομολόγους,

β.5.) στο μυστήριο του γάμου, η τέλεση μεικτών γάμων με ετεροδόξους κατ’ εφαρμογήν κανονιστικών διατάξεων,

β.6.) στο μυστήριο του ιερού ευχελαίου, η τέλεσή του και από λιγότερους από επτά ιερείς

(βλ. Ιερωνύμου Κοτσώνη, Προβλήματα της «Εκκλησιαστικής Οικονομίας», εκδ. «η Δαμασκός», εν Αθήναις 1957, σελ. 207επ., Ευαγγέλου Μαντζουνέα, Εκκλησιαστικόν Δίκαιον, Αθήναι 1984, σελ. 74-79).

4 – Επιτρέπεται, λόγω οικονομίας, η απαγόρευση της θείας λατρείας εξαιτίας επιδημίας;

Η τέλεση της Θείας Λατρείας, κατά το τυπικό της Εκκλησίας, κατά κανόνα σε καθιερωμένους χώρους λατρείας (Ναούς ανεξάρτητα από το επιμέρους καθεστώς τους) και μάλιστα η τέλεση του υποχρεωτικού μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, τουλάχιστον τις Κυριακές, και τις Δεσποτικές και Θεομητορικές Εορτές, με την παρουσία των πιστών, συνιστά νόμιμη κανονική υποχρέωση των εκκλησιαστικών λειτουργών της Ορθόδοξης Εκκλησίας (επισκόπων και πρεσβυτέρων). Συνεπώς, δεν επιτρέπεται οικονομία στην τέλεση της ανωτέρω Θείας Λειτουργίας για κανέναν απολύτως λόγο. Διότι:

1 - Το δόγμα και η λατρεία ανήκουν στο αυτό επίπεδο απαγορεύσεως της αλλοιώσεώς τους και ειδικότερα για τη λατρεία τόσο ως προς το περιεχόμενό της όσο και ως προς την τέλεσή της κατά το τυπικό της Εκκλησίας.

2 – Η τέλεση της Θείας Ευχαριστίας αποτελεί εντολή του Χριστού έως τη Δευτέρα Παρουσία Του. Συγκεκριμένα, ο Χριστός όρισε τα εξής: α) «Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν» (Λουκ. 22, 19), και β) «Και ιδού εγώ μεθ’ ημών ειμί (μέσω των ιερών μυστηρίων και των αγίων  αρετών, κατά τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς) πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος (δηλαδή μέχρι το τέλος της ιστορίας που επέρχεται με τη Δευτέρα Παρουσία Του)» (Ματθ. 28, 20).

3 - Η υποστήριξη της Κυβέρνησης από τη Διαρκή Σύνοδο στην απαγόρευση της ελευθερίας της λατρείας και με τη δεύτερη σχετική κοινή υπουργική απόφαση, δεν συνιστά αγάπη προς τον πλησίον, δήθεν για την αποτροπή της διασποράς του κορωναϊού, όπως ισχυρίζεται. Διότι:

1) ο Θεός Λόγος προσδιόρισε την έννοια της αγάπης - σε αντιδιαστολή προς την εκκοσμικευμένη έννοια της, χωρίς ουσία, αγαπολογίας του ανθρωπισμού - ως εξής: α) «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της ισχύος σου και εξ όλης της διανοίας σου, και τον πλησίον σου ως εαυτόν» (1η Εντολή Μωσαϊκού Νόμου και Λουκάν 10, 27-28), και β) «εάν αγαπάτε με τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε» (Ιωάννην, 14, 15), και

2) Η ιατρική επιστήμη δεν αντικαθιστά τον Άγιο Τριαδικό Θεό ούτε στην πρόληψη ούτε στη θεραπεία οποιαδήποτε ασθένειας, περιλαμβανομένης και οποιασδήποτε επιδημίας. Διότι:

1) «Λήψεται πανοπλίαν τον ζήλον αυτού, και οπλοποιήσει την κτίσιν είς άμυναν εχθρών» (σε περίπτωση επιμονής στην αποστασία και την αμαρτία, ο Κύριος θα χρησιμοποιήσει ή θα επιτρέψει τη χρησιμοποίηση ως όπλου επικίνδυνων μικροργανισμών για παιδαγωγική τιμωρία των ανθρώπων και επιστροφή στον Θεό με μετάνοια) (Σοφίας Σολομώντος, 5, 17), και

2) Για την τιμή προς τους γιατρούς και τους φαρμακοποιούς γίνεται λόγος στο 38ο κεφάλαιο της Σοφίας Σειράχ, ως εξής:

Τίμα ιατρόν προς  τας χρείας αυτού τιμαίς αυτού, και γαρ αυτόν έκτισε Κύριος (Τίμα τον γιατρό με τις τιμές που του ανήκουν σύμφωνα με τις ανάγκες, στις οποίες μας εξυπηρετεί, διότι πράγματι ο Θεός τον δημιούργησε),

παρά γαρ Υψίστου εστίν ίασις (Βεβαίως από τον Ύψιστο παρέχεται η θεραπεία διαμέσου του ιατρού) (…)

Κύριος έκτισεν εκ γης φάρμακα, και ανήρ φρόνιμος ου προσοχθιεί αυτοίς (Ο Ύψιστος παρήγαγε από τη γη φάρμακα, και κάθε φρόνιμος άνθρωπος δεν θα απορρίψει και δεν αποστραφεί αυτά) (…)

και αυτός έδωκεν ανθρώποις επιστήμην ενδοξάζεσθαι εν τοις θαυμασίοις αυτού (και αυτός ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους επιστήμη για να δοξάζονται αυτοί με τα θαυμαστά έργα του)

εν αυτοίς εθεράπευσε και ήρε τον πόνον αυτού (με τα έργα αυτά τα οποία δημιούργησε ο Θεός, ο ιατρός θεράπευσε και σήκωσε τον πόνο του ασθενούς)

μυρεψός εν τούτοις ποιήσει μείγμα, και ου μη συντελέση έργα αυτού, και ειρήνη παρ’ αυτού έστιν επί προσώπου της γης (από αυτά τα έργα του Θεού ο φαρμακοποιός θα κάνει σύνθεση φαρμάκου και δεν θα δώσει τέλος ο Θεός στα έργα του, αλλά η θεραπεία και ειρήνη από τον Θεό θα παρέχεται στους ασθενείς όλης της γης)

Τέκνον, εν αρρωστήματί σου μη παράβλεπε, αλλ’ εύξαι Κυρίω, και αυτός ιάσεταί σε (Παιδί μου, κατά την ασθένειά σου μη παραμελείς, αλλά προσευχήσου στον Κύριο, και Αυτός θα σε ιατρεύσει)

απόστησον πλημμέλειαν και εύθυνον χείρας, και από πάσης αμαρτίας καθάρισον καρδίαν (διώξε μακριά κάθε σφάλμα και ίσιωσε τα χέρια σου, ώστε να μην παρεκκλίνουν αυτά στο κακό, και καθάρισε την καρδιά σου από τις αμαρτίες) (…)

(…) ως μη υπάρχων (σαν να πρόκειται να μην υπάρχεις πλέον στη ζωή)

και ιατρώ δος τόπον,  και γαρ αυτόν έκτισε Κύριος, και μη αποστήτω σου, και γαρ αυτού χρεία (και στον ιατρό δώσε είσοδο ελεύθερη, διότι ο Κύριος τον δημιούργησε, και ας μην απομακρυνθεί από εσένα, διότι έχεις ανάγκη από αυτόν)

έστι καιρός ότε και εν χερσίν αυτών ευωδία (υπάρχει περίπτωση κατά τον οποία και στα χέρια των ιατρών υπάρχει επιτυχία της θεραπευτικής προσπάθειας)

και γαρ αυτοί Κυρίου δεηθήσονται, ίνα ευοδώση αυτοίς ανάπαυσιν και ίασιν χάριν εμβιώσεως (διότι και αυτοί θα παρακαλέσουν τον Κύριο για να κατευθύνει με επιτυχία τις προσπάθειές τους για ανάπαυση και θεραπεία από τη νόσο για επιβίωση του ασθενούς)

ο αμαρτάνων έναντι του ποιήσαντος αυτόν εμπέσοι εις χείρας ιατρού (εκείνος που αμαρτάνει έναντι του Θεού που τον δημιούργησε, θα πέσει στα χέρια του ιατρού)

(Σοφία Σειράχ, 38, 1-15. Απόδοση στη Νεοελληνική από τον Π. Τρεμπέλα, με εξομάλυνσή της στη δημοτική, Η Παλαιά Διαθήκη μετά συντόμου ερμηνείας, τομ. 13, σελ. 487-488).

Αν υπάρχει κίνδυνος μολυσματικής ασθενείας, όπως εν προκειμένω η επιδημία του κορωναϊού, τότε είτε τελείται η Θεία Λειτουργία από τον ιερέα και τον ψάλτη μέσα στο Ναό, κεκλεισμένων των θυρών, με την παρουσία των πιστών έξω από το Ναό, τηρουμένων των υγειονομικών μέτρων, εφόσον οι καιρικές συνθήκες το επιβάλλουν. Αν οι καιρικές συνθήκες το επιτρέπουν, η τέλεση της Θείας Λειτουργίας γίνεται στον προαύλιο χώρο του Ναού ή σε άλλον υπαίθριο χώρο, με την παρουσία των πιστών, τηρουμένων και πάλι των υγειονομικών μέτρων (όπως πιστός ανά προβλεπόμενα τετραγωνικά μέτρα, απόσταση πιστού από πιστό, ενδεχόμενη χρήση υγειονομικών μασκών). Στο «Μετά φόβου» κοινωνούν οι πιστοί που το επιθυμούν και έχουν τις κανονικές προϋποθέσεις για να το πράξουν. Επιβάλλονται από την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας και οι δημόσιες λιτανείες, τηρουμένων βεβαίως των υγειονομικών μέτρων, μέχρι την εξάλειψη της επιδημίας.

5 – Αρμόδιο όργανο για την άσκηση της οικονομίας σε επίπεδο Εκκλησίας της Ελλάδος

Αρμόδιο όργανο για την άσκηση της εκκλησιαστικής οικονομίας στο επίπεδο της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν είναι ούτε ο Αρχιεπίσκοπος ούτε η Διαρκής Σύνοδος, αλλά μόνη η Σύνοδος της Ιεραρχίας. Συγκεκριμένα, το άρθρο 4 εδάφιο δ) του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος (Νόμος 590/1977, όπως ισχύει) ορίζει ότι η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας αποφασίζει περί της ασκήσεως της εκκλησιαστικής οικονομίας, συγκαταβάσεως και επιεικείας της Εκκλησίας. Τέτοια απόφαση της Συνόδου της Ιεραρχίας για δήθεν άσκηση οικονομίας στην αποδοχή της απαίτησης και της απόφασης της Κυβέρνησης για απαγόρευση της Θείας Λατρείας ούτε υφίσταται ούτε θα μπορούσε να ληφθεί. Διότι, σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα εκπλήρωνε τους όρους της κανονικής οικονομίας, αλλά θα συνιστούσε περίπτωση πλασματικής «οικονομίας».

6 - Η έννοια της επίπλαστης «εκκλησιαστικής οικονομίας» και η υποστήριξη από την Διαρκή Σύνοδο της κυβερνητικής απαγόρευσης της λατρείας

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρός Ιερώνυμος Α΄ αναφέρει την επίπλαστη (δηλαδή την προσποιητή) «εκκλησιαστική οικονομία», σε αντιπαραβολή προς την αληθινή οικονομία. Μια περίπτωση επίπλαστης «οικονομίας» είναι τα μέτρα που δεν προάγουν τους σκοπούς της «εκκκλησιαστικής οικονομίας», επειδή αποβλέπουν σε σκοπούς εξωεκκλησιαστικούς, δηλαδή μη σχετιζόμενους με την προαγωγή του πνευματικού κυρίως συμφέροντος της Εκκλησίας και των μελών της. Οι εξωεκκλησιαστικοί σκοποί, στην εκκλησιαστική ιστορία, αφορούσαν υποχωρήσεις κληρικών επί εκκλησιαστικών θεμάτων οι οποίες επιχείρησαν να εξυπηρετήσουν εξωεκκλησιαστικούς σκοπούς της κρατικής εξουσίας (Προβλήματα της «εκκλησιαστικής οικονομίας», ο.π., σελ. 96-97).

Μια τέτοια επίπλαστη «εκκλησιαστική οικονομία» συνιστά η φερόμενη «οικονομία» την οποία επικαλείται στην παραπάνω συνέντευξή του ο Αρχιεπίσκοπος. Διότι, ενώ φαίνεται να εξυπηρετεί την αποτροπή της διασποράς του κορωναϊκού μέσα στη θεία λατρεία, εν τούτοις δέχεται να υποστηρίξει ρητά και την δεύτερη κοινή υπουργική απόφαση των Υπουργών Παιδείας – Θρησκευμάτων και Υγείας η οποία απαγορεύει την ελευθερία της λατρείας, παρά το γεγονός ότι:

Α) Η Κυβέρνηση, παραβιάζοντας, εκτός από τη συνταγματική και διεθνή ελευθερία της λατρείας, και το συνταγματικά κατοχυρωμένο αυτοδιοίκητο της Εκκλησίας της Ελλάδος, ακύρωσε – με την πρώτη σχετική κοινή υπουργική απόφαση για την απαγόρευση της λατρείας, την οποία ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός με tweet – την απόφαση της διευρυμένης (με τους Μητροπολίτες του Λεκανοπεδίου) Διαρκούς Συνόδου για τέλεση της Θείας Λειτουργίας σε όλους τους Ναούς κάθε Κυριακή από τις 7 – 8 π.μ., την επομένη κιόλας ημέρα.

Β) Η κυβερνητική απαγόρευση της ελευθερίας της λατρείας έχει ως εμφανή στόχο, που είχε ήδη ανακοινωθεί από τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, την απαγόρευση της Θείας Μεταλήψεως για να μην μολυνθούν οι πιστοί από τη Θεία Κοινωνία και για να μην μεταδώσουν τη μόλυνση σε όσα μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν πιστεύουν, ή σε όσους δεν ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατά συνέπεια, αυτό που ισχυρίζεται ο Αρχιεπίσκοπος ότι η Κυβέρνηση δεν έχει λόγο στη Θεία Κοινωνία, δεν ισχύει.

Γ) Η πλήρης απαγόρευση της Ορθόδοξης λατρείας εξαιτίας επιδημίας, δεν συναντάται καθόλου στην εκκλησιαστική παράδοση και την εκκλησιαστική ιστορία, αλλά συνιστά έναν εκκοσμικευμένο νεωτερισμό, όπως απέδειξα στο προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο «Προβλήματα της από 1-4-20 απόφασης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου».

Δ) Η εκκλησιαστική παράδοση σε περίπτωση επιδημίας προβλέπει την εντατικοποίηση της δημόσιας θείας λατρείας, με Θείες Λειτουργίες και Λιτανείες, μέχρι την εξαφάνιση της επιδημίας, με την παρουσία των πιστών – τηρουμένων βεβαίως των υγειονομικών μέτρων - για την εκδήλωση της δημόσιας μετάνοιας προς τον Τριαδικό Θεό για τις ενδεχόμενες αποστασίες και αμαρτίες των αρχόντων (εκκλησιαστικών και πολιτικών) και των αρχομένων, οι οποίες αποτέλεσαν την αιτία του ξεσπάσματος της συμφοράς της επιδημίας.

Ε) Η Διαρκής Σύνοδος, από πολιτικής απόψεως, αποδέχθηκε πλήρως και άκριτα την πολιτική της Κυβέρνησης για την απαγόρευση της ελευθερίας της λατρείας, παρά το γεγονός ότι:

α) Τα διαρκώς εντεινόμενα μέτρα απαγορεύσεως της ελευθερίας της κινήσεως και των λοιπών ανθρωπίνων δικαιωμάτων  δεν ανταποκρίνονται στη Χώρα μας σε ανάλογη αύξηση και κρουσμάτων και θανάτων από τον κορωναϊό, και

β) Τα ίδια αυστηρά μέτρα στην Ιταλία και τη Γαλλία, τις οποίες μιμήθηκε η Κυβέρνηση, δεν απέδωσαν καθόλου τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, εξαιτίας τόσο του υψηλού αριθμού των κρουσμάτων όσο και του υψηλού αριθμού των θανάτων. Άρα σε άλλη διερευνητέα αιτία (ευνοϊκές κλιματικές συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας λόγω γεωγραφικής θέσης τους, ή διασπορά κορωναϊού ως αποτέλεσμα βιολογικού πολέμου) οφείλονται τα πολλά κρούσματα και οι πολλοί θάνατοι στην Ιταλία και τη Γαλλία, σε σύγκριση με την Ελλάδα όπου παρατηρούνται λίγα κρούσματα και λίγοι θάνατοι από τον κορωναϊό.  Και πάντως αυτά τα λίγα δεν φαίνεται να οφείλονται, για τους παραπάνω λόγους, στα προβαλλόμενα μετ’ επαίνων από την τηλεόραση διαρκώς εντεινόμενα απαγορευτικά μέτρα.

7 – Σε μια Θεία Λειτουργία η συνάθροιση των πιστών μπορεί να διακριθεί από τους ιερείς και τους ψάλτες που διαδραματίζουν εμφανώς πιο ενεργό ρόλο σε αυτήν;

Ούτε από εκκλησιολογικής (δογματικής) ούτε από νομικής πλευράς μπορεί να υποστηριχθεί αυτός ο τεχνητός διαχωρισμός, τον οποίο ισχυρίστηκε ο Αρχιεπίσκοπος στην ανωτέρω συνέντευξή του, της συνάθροισης των πιστών από τους ιερείς και τους ψάλτες που διαδραματίζουν εμφανώς πιο ενεργό ρόλο σε αυτήν. Διότι:

Α) Από εκκλησιολογικής (δογματικής) απόψεως, η συμμετοχή των ιερέων και των ψαλτών, οι οποίοι είναι μόνον εκπρόσωποι των λαϊκών, δεν είναι σημαντικότερη από τη συμμετοχή των λοιπών πιστών. Διότι μια Θεία Λειτουργία τελείται με τη συμμετοχή και των κληρικών και των λαϊκών ή μοναχών. Οι Ορθόδοξοι ιερείς μόνοι τους δεν μπορούν να την τελέσουν, όπως την τελούν οι Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς.

Β) Από νομικής απόψεως, η ελευθερία της συνάθροισης προστατεύεται από άλλη συνταγματική (άρθρο 11 Συντάγματος) ή διεθνή διάταξη (άρθρο 11 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, άρθρο 21 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα).

Αντιθέτως, η ελευθερία της θρησκευτικής συνάθροισης προστατεύεται από την συνταγματική (άρθρο 13 Συντάγματος) ή διεθνή ελευθερία εκδήλωσης θρησκείας (άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και άρθρο 18 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα). Και τούτο διότι η ελευθερία της λατρείας, η οποία αποτελεί ειδική μορφή της ελευθερίας της συνάθροισης, εντελώς διαφοροποιείται ποιοτικά από την απλή ελευθερία της συνάθροισης, δεδομένου ότι αποτελεί συνάθροιση με επίκεντρο τη λατρεία του θείου, θεμελιώδες στοιχείο το οποίο δεν συναντάται στην ελευθερία της συνάθροισης.

Κατά συνέπεια, αν ληφθούν τα αναγκαία υγειονομικά μέτρα που λαμβάνονται στα super markets ή στα δημόσια μεταφορικά μέσα ή, ενδεχομένως, και επιπρόσθετα, τότε δεν πρόκειται να μολυνθεί κανένας από κορωναϊό κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και κατά τη Θεία Μετάληψη.

Είναι γεγονός ότι η αντισυνταγματική και αντίθετη προς το διεθνές δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων απαγόρευση της ελευθερίας της λατρείας, ακόμη και υπό το de facto καθεστώς της δημόσιας έκτακτης ανάγκης (public emergency),  θυμίζει το λαϊκό γνωμικό «Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι», αντί να πάρει παρακεταμόλη, για να εξαφανιστεί, το ταχύτερο δυνατόν, ο πονοκέφαλος. 

 Σημείωση: Ο κ. Κυριάκος Κυριαζόπουλος είναι Καθηγητής (επ.) του Εκκλησιαστικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ., δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω και Θεολόγος*

romfea.gr

Ένας άνθρωπος μιλάει στον Θεό

Θεέ μου,γίνε ο συζητητής που αναζητώ.

          Θεέ  μου, η συνομιλία μαζί σου είναι κάτι απλό. Μα ταυτόχρονα και κάτι

 δύσκολο. Ο διάβολος με σένα, το νιώθω, αποτελεί την πιο ψηλή τέχνη, την πιο βαθιά επιστήμη και την πιο αυθεντική ζωή.

          Ω, πως με πιέζει σήμερα η έλλειψη, κάθε αγωγής, κάθε εκπαίδευσης και προσπάθειας προς την κατεύθυνση αυτή! Νιώθω σαν ανάπηρος. Θεέ μου, γιατί κανείς δεν μου έμαθε ως τώρα την τέχνη της συνομιλίας μαι σου.

          Διέθεσα χρόνια για τη μόρφωσή  μου. Μπορώ να συνεννοούμαι μια χαρά  με ανθρώπους που γεννήθηκαν σε άλλους τόπους, εκεί που δεν λιώνουν ποτέ τα χιόνια ή αλλού που ο ήλιος πυρακτώνει τη γη.

          Μιλώ άνετα μαζί τους. Μούδωσες τη δυνατότητα να κάνω μακρές  κι ενδιαφέρουσες συζητήσεις μ’ αυτούς ή με άλλους.

          Όταν όμως έρχεται η ώρα να μιλήσω μαζί σου, με σένα που είσαι Πατέρας και Πλάστης μου, τότε με πιάνει μια φρικτή αδυναμία. Μια παράξενη αμηχανία καταβροχθίζει τις φράσεις μου. Ο διάλογος μαζί σου σβήνει, πεθαίνει προτού γεννηθεί.

          Διαβάζεις, Πάνσοφε, τον πόθο μου για το διάλογο αυτό. Με τυραννεί η επιθυμία της συζήτησης με Σένα. Ποθώ να μπορώ να Σου μιλώ και συ να μου αποκρίνεσαι. Να ψιθυρίζεις μέσα μου κι εγώ ν’ ακούω εκστατικός κι ευτυχισμένος.

          Κύριε, πονώ, όταν συλλογίζομαι, ότι με τους φίλους μου και τους ξένους μπορώ να συζητώ ώρες για σοβαρά ή ανόητα θέματα και με Σένα δεν καταφέρνω να μιλήσω ούτε πέντε λεπτά, ούτε ένα λεπτό μερικές φορές.

          Αρχίζω τη μέρα μου ή την τελειώνω χωρίς τον υπερκόσμιο διάλογο μαζί σου.

          Μην μ’ αφήσεις, Σωτήρα μου, περισσότερο στην κατάσταση αυτή. Κάνε με μέτοχο του ζωντανού λόγου σου. Χτίσε ανάμεσα στο φτωχό πνεύμα μου και στο δικό σου, το άπειρο κι αγαθό, τη γέφυρα ενός διαλόγου, που ζητάει η ύπαρξή μου.

          Γίνε ο συζητητής, ο Άλλος, που χρόνια  τώρα γυρεύω.

          Δημητρίου, Αρχιεπισκόπου πρώην Αμερικής

Η κατάρρευση της «χριστιανικής» Ευρώπης;

Γράφει ο Ιερομόναχος Γεώργιος Αλευράς στην Romfea.gr

Πριν έναν χρόνο περίπου, στις 17 Απριλίου του 2019 η   Χριστιανική Ευρώπη και όλος ο κόσμος συγκλονίζεται με τα αποτελέσματα της καταστροφικής πυρκαγιάς στον εμβληματικό ναό της Παναγίας των Παρισίων.

Ένα σημείο προειδοποίησης ότι ο Θεός άρει τη χάρη Του και αυτό είναι προφανώς δυσάρεστο.

Όμως υπάρχει στο συγκεκριμένο συμβάν και το ευχάριστο μήνυμα ότι δεν είμαι, όπως πολλοί θέλουν να πιστεύουν, ο Μεγάλος Απών.

Είμαι πανταχού παρών και στέλνω ένα μήνυμα γιατί σας αγαπώ. Δεν αδιαφορώ μπροστά στο λάθος και αδιέξοδο δρομολόγιο της ζωής σας. Και το μήνυμα είναι αυτό που και ο Άγιος Πορφύριος μας άφησε παρακαταθήκη. 

«Μπορεί όμως το Σχέδιο του Θεού να έρθει, ώστε οι άνθρωποι να αποκτήσουν μια επίγνωση, να ιδούνε το χάος ολόφωτο, ολοζώντανο μπροστά τους, και να πούνε: Έεε! πέφτουμε στο χάος, χανόμαστε. Όλοι πίσω, όλοι πίσω, γυρίστε πίσω, πλανηθήκαμε. Και να έλθουν πάλι στο δρόμο του Θεού, Και να λάμψει η Ορθόδοξος πίστις».

Ένα χρόνο ακριβώς από τότε, το Πάσχα του 2020, οι ναοί σε όλη την Χριστιανική  Ευρώπη, το Άγιον Όρος, την Ρωσία, την Σερβία κτλ, θα λειτουργούν κεκλεισμένων των θυρών.

Ας ανατρέξουμε στο τι μας λέγει ο Χριστός για τα σημεία των καιρών: «... ὑποκριταί, τὸ μὲν πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ γινώσκετε διακρίνειν, τὰ δὲ σημεῖα τῶν καιρῶν οὐ δύνασθε γνῶναι;» (Ματθ. 16,3)

Άραγε αυτό που συνέβη στον εμβληματικό ναό της Παναγίας στο Παρίσι, στον Ναό σύμβολο της Δύσης, δεν ήταν ένα "σημείο των καιρών", τουλάχιστον για αυτούς που ακόμη παραμένουν καλοπροαίρετοι;         

Η Ελλάδα είναι το μοναδικό κράτος σε όλο τον κόσμο, στου οποίου το Σύνταγμα (προοίμιο), από το πρώτο επαναστατικό Σύνταγμα της Επιδαύρου (1823), γίνεται ρητή επίκληση στο όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος και παράλληλα αφού στην Ελλάδα επικρατούσα θρησκεία είναι η Ορθοδοξία, ουσιαστικά επικεφαλής αυτού του κράτους είναι η κεφαλή της Εκκλησίας ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.

Τόσο απλά και ξεκάθαρα το Ελληνικό σύνταγμα, το οποίο γράφτηκε με αίμα στη διάρκεια των αγώνων για τη λευτεριά, μας υποδηλώνει αλλά και μας υπενθυμίζει διαχρονικά, ότι ο Χριστός είναι ο επικεφαλής αυτού του μικρού Έθνους και είναι σαν να επαναλαμβάνει σχεδόν τα ίδια λόγια του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ότι ο Θεός υπέγραψε τη λευτεριά της Ελλάδος και δεν παίρνει πίσω την υπογραφή του.

Ο Χριστιανισμός στην υπόλοιπη Ευρώπη είχε διαδρομή αντίθετη με την Ορθοδοξία. Εκεί σχεδόν πάντα υπήρχε σαφής διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας.

Στις Ευρωπαϊκές συνθήκες δεν υπάρχουν δεσμοί με καμία θρησκεία και δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά στον Χριστιανισμό.

Κι ενώ η Ορθοδοξία γνώρισε τους περισσότερους διωγμούς και πολέμους εις βάρος της, αντιθέτως ο «χριστιανισμός» της Ευρώπης γνώρισε δόξεςκαι πραγματοποίησε πολέμους σε βάρος όχι μόνο λαών, αλλά και μεμονωμένα κατά ανθρώπων που είχαν το θάρρος να πουν κάτι διαφορετικό από τις δοξασίες που ανέπτυσσε η «χριστιανική» Ευρώπη του μεσαίωνα. Όλα ιστορικά καταγεγραμμένα γεγονότα.

Το τέλος της Δύσης από τον Μέγα Κωνσταντίνο, η μεταφορά της πρωτεύουσας από τη Ρώμη στη Νέα Ρώμη την Κωνσταντινούπολη και η τρομερή άνθηση που γνώρισε το Βυζάντιο με επίκεντρο τον Ελληνισμό, ήταν φανερό ότι προκαλούσαν τον φθόνο, γι΄ αυτό από την πρώτη στιγμή ξεπήδησαν οι αιρέσεις, που αργότερα έφεραν τα σχίσματα, τις Σταυροφορίες και πολλά δεινά.

Η στέψη του Καρλομάγνου επιβεβαιώνει αυτόν ακριβώς το φθόνο, αμφισβητώντας την οικουμενική ιδιότητα του Βυζαντινού Αυτοκράτορα και του Οικουμενικού Πατριάρχη.

Ο Πάπας της Ρώμης είχε πλέον βρει τον δικό του προστάτη και ο δρόμος για το σχίσμα είχε ανοίξει. Ο Καθολικισμός γρήγορα έδειξε το πρόσωπό του. Ιερά εξέταση, σταυροφορίες κ.α.

Μόνο από την ιερά εξέταση τα θύματα από ιστορικούς προσμετρούνται σε δεκάδες χιλιάδες, ίσως και εκατοντάδες.

Και ο καθολικισμός, που πίστευε στο αλάθητο του Πάπα και των συνόδων του, βρήκε στο πρόσωπο ενός δικού του παιδιού, τον Λούθηρο, τον  αμφισβητία του, που αντί να πλησιάσει στην Ορθοδοξία, έστω αυτός, απομακρύνθηκε ακόμη περισσότερο.

Αντιθέτως η Ορθοδοξία όχι μόνο δεν έκανε σταυροφορίες και διώξεις, αλλά κουβάλησε στις πλάτες τις ένα βαρύ Σταυρό δοκιμασιών. Κατηγορήθηκε συλλήβδην και αυτή, όταν η «χριστιανική» δύση «εκχριστιάνισε» με το σπαθί και τη βία τους λαούς, ενώ το βυζάντιο μέσα από τους Κύριλλο και Μεθόδιο, κήρυξε Χριστό στους Σλάβους, μέσα από τις Γραφές, τον πολιτισμό και την Ελληνική παιδεία και με την εξής σημαντική διαφορά.

Δεν τους επιβλήθηκε, ακόμη και με τρόπο ειρηνικό, το ελληνικό αλφάβητο, αλλά δημιούργησε το Κυριλλικό, συμβατό στη γλώσσα των Σλάβων, μέσα στο πνεύμα της ελευθερίας. «ὁ δὲ Κύριος τὸ Πνεῦμά ἐστιν· οὗ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία» (Κορ. 3,17).

Έτσι κι εκείνοι οι Σλάβοι, όπως και οι Έλληνες, ως γνήσια τέκνα του Χριστού παιδεύτηκαν πολύ μέσα στην ιστορία.

«ὃν γὰρ ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει, μαστιγοῖ δὲ πάντα υἱὸν ὃν παραδέχεται». (Εβρ. 12,6)

Ποιός μπορεί να ξεχάσει τα εκατομμύρια μαρτύρων και εθνομαρτύρων, τους διωγμούς, τις διώξεις και τους θανάτους, ειδικά στα τελευταία 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας;

Πατριάρχες να γίνονται μάρτυρες, ιερείς και μοναχοί να σφάζονται μέσα στα μοναστήρια και να μαρτυρούν; Και όλοι αυτοί να είναι οι πρώτοι που στήριξαν τον ξεσηκωμό των Ελλήνων. 

Αν δεν υπήρχε ο Καποδίστριας στο συνέδριο του Λάϊμπαχ (Λουμπλιάνα της Σλοβενίας), να πει ότι οι Έλληνες διεκδικούν το αυτονόητο, δηλαδή την ελευθερία τους, οι «Χριστιανικές» δυνάμεις της Δύσης, με τον εκπρόσωπό τους Μέττερνιχ, (διαχρονικές οι ιδέες του), θα είχαν καταπνίξει στο αίμα τους Έλληνες επαναστατημένους του 1821.

Κι όταν τελικά κατάφεραν οι «φίλοι» μας   να βγάλουν από τη μέση τον Ι.Καποδίστρια, οι Βαυαροί ανέλαβαν τα ηνία της πατρίδας μας, έκλεισαν (!) την πλειοψηφία των μοναστηριών και έκτοτε πλειάδα ιερέων και αρχιερέων μέχρι και τις ημέρες μας, κατέφευγαν για σπουδές (θεολογικές) στη Γερμανία.

Στα 1967 (ένας ακόμη σπουδαγμένος στη Γερμανία), ο Ιερώνυμος ο Α΄ Κοτσώνης, τοποθετείται   παράνομα από τη Χούντα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος.

Κατά την περίοδο της αρχιερατείας του απομακρύνθηκαν, αντικανονικά, πολλοί επίσκοποι και μητροπολίτες και πολλοί εξωθήθηκαν σε παραιτήσεις.

Για όσους ιερείς και αρχιερείς συνέπραξαν μετά του Ιερωνύμου Α΄ ο Άγιος Πορφύριος ήταν ξεκάθαρος: «Έπρεπε να καθαιρεθούν» μας έλεγε.

Για αυτό το λόγο, όταν αργότερα αποκαταστάθηκε η τάξη με την εκλογή του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ Τίκα, άρχισαν κάποιοι να τον αποκαλούν υποτιμητικά ο «Τίκας», ενώ τον Άγιο Πορφύριο, οι πλείστοι εξ αυτών, ουδέποτε μέσα στην ψυχη τους, τον αποδέχτηκαν ως Άγιο του Θεού μέχρι και σήμερα.

Αλλά δεν υπέφερε μόνο η Ορθόδοξη Ελλάδα. Ποιός μπορεί να ξεχάσει τις απίστευτες διώξεις των Μπολσεβίκων στη Ρωσία κατά των Χριστιανών; Κι εκεί, όλα καταγεγραμμένα στην ιστορία.

Η Ορθόδοξη Ρωσία ήταν ένα πρόβλημα για την υπόλοιπη Ευρώπη. Η δίωξη του Τσάρου Νικολάου, η άνοδος των Μπολσεβίκων και ο Α’ Παγκόσμιος έβαλε τέλος στη Ρωσική Αυτοκρατορία.

Στη διαδικτυακή βιβλιοθήκη βρίσκουμε  ότι μόνο το διάστημα 1917-1935 στη Ρωσία, φυλακίστηκαν 130.000 ιερείς και εκτελέστηκαν 95.000.

Τα νούμερα δε, για όλα τα χρόνια του κομμουνιστικού καθεστώτος, είναι απλά τρομακτικά.

Οι ίδιοι οι Τούρκοι σήμερα επαίρονται ότι με χιλιάδες τόνους οπλισμού και χρημάτων που πήραν από τους Μπολσεβίκους, κατάφεραν επί Κεμάλ να ρίξουν τους Έλληνες στη θάλασσα της Σμύρνης το 1922.

Φυσικά οι γείτονες αποφεύγουν να αναφερθούν και στους "συμμάχους" των Ελλήνων που επίσης τους βοήθησαν. Ξεχνούν να αναφερθούν στις "χριστιανικές" κυβερνήσεις της Γαλλίας, Γερμανίας και Ιταλίας, που φρόντισαν για τον εξολοθρεμό του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας. 

Ήταν παραμονές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η "χριστιανική" Γερμανία είχε ήδη εισχωρήσει στον "μεγάλο ασθενή" την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Οι Έλληνες το μοναδικό τους εμπόδιο. Φυλλάδια προπαγάνδας από την Γερμανική Τράπεζα   Παλαιστίνης, προέτρεπαν τους Τούρκους να διακόψουν κάθε συναλλαγή με τους Έλληνες, ενώ Γερμανοί στρατιωτικοί υπέδειξαν τον εκτοπισμό των Ελληνικών πληθυσμών της Ανατολικής Θράκης και της Μικράς Ασίας, με σκοπό τη συστηματική μεθόδευση της μαζικής μεταφοράς χιλιάδων Ελλήνων προς τα ενδότερα, θεωρητικά για «στρατιωτικούς λόγους», που στην εφαρμογή του, αποσκοπούσε στη φυσική τους εξόντωση.

Σε όλους τους εκτοπισμούς που υπέστη ο Ελληνισμός χρησιμοποιήθηκαν μέθοδοι εμπνευσμένες από Γερμανούς συμβούλους. Και οι Έλληνες νεκροί, ανάπηροι και   πρόσφυγες…  Κι έπειτα ξανά πολιορκημένοι από τα «Χριστιανικά» Ιταλικά στρατεύματα του 1940, που χάριν του ηρωισμού των Ελλήνων και της προστασίας της Κυρίας Θεοτόκου, γνώρισαν πανωλεθρία στα αλβανικά βουνά, κι έπειτα ξανά η «Χριστιανική» Γερμανική μπότα, να ολοκληρώσει όσα οι Ιταλοί δεν κατάφεραν.

Δίστομο, Καλάβρυτα, Κρήτη, κατοχή, πείνα, εκτελέσεις, θάνατος. Αυτά από μία χώρα που είχε επί ναζισμού θρησκευτικές οργανώσεις Γερμανών Χριστιανών και την Προτεσταντική Εκκλησία του Ράιχ και παράλληλα τον Χίλτερ σε λόγο του στο Ράιχσταγκ το 1933 να αναφέρει ότι «τα χριστιανικά ιδεώδη είναι η βασική ασπίδα προάσπισης της ψυχής του γερμανικού λαού». Η πλήρης σύγχυση και παράνοια.

Αλλά δεν έλειψε κι από εμάς η παράνοια. Πώς θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί αλλιώς το γεγονός όταν λαός και κλήρος παίρνουν τα όπλα κατά των Γερμανών και Ιταλών, γράφουν ένδοξες σελίδες στην ιστορία, κι έπειτα γράφουν ματωμένες σελίδες εμφυλίου πολέμου που ισοπέδωσε τη χώρα; Κι ενώ η «Χριστιανική» Ευρώπη αναστηλώνει τα ερείπιά της, εμείς σκοτώνουμε αδελφός τον αδελφό.

Η «Χριστιανική» Ευρώπη για ακόμη μία φορά «έδειξε» την αλληλεγγύη της στο Έθνος που προσέφερε τόσα πολλά στον κόσμο όσο κανένα άλλο.

Σε μία σκηνή της ταινίας ο νονός, περιγράφεται σε ένα μικρό διάλογο όλη η Χριστιανική Ευρώπη.

Ο Καρδινάλιος Λαμπέρτο παίρνει μια βρεγμένη πέτρα από το συντριβάνι και την δείχνει στον Κορλεόνε λέγοντάς του:  «Κοιτάξτε αυτή την πέτρα. Βρισκόταν εδώ και πολύ καιρό στο νερό,  (έπειτα την σπάει ) αλλά το νερό δεν έχει διεισδύσει στο εσωτερικό.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους άνδρες στην Ευρώπη. Εδώ και αιώνες περιβάλλεται (η Ευρώπη) από τον Χριστιανισμό αλλά ο Χριστός δεν έχει διεισδύσει, ο Χριστός δεν ζει μέσα τους».

Και είναι αλήθεια. Στην Ευρώπη, όταν πριν πολλά χρόνια αποφάσισαν τα κράτη μέλη να ενωθούν κάτω από μία κοινή οικονομική ομπρέλα, έπρεπε να βασιστούν σε ένα πρότυπο.

Κι όταν λέμε για Χριστιανική Ευρώπη, το πρότυπο αυτό θα έπρεπε να αναζητηθεί μέσα στα 2000 χρόνια Χριστιανικής ιστορίας.

Η πρώτη επιτυχημένη οικονομική ένωση ήταν ουσιαστικά και η πρώτη εκκλησία των Αποστόλων, τότε που όλοι είχαν άπαντα κοινά. Κανείς δεν ήταν φτωχός.

Αντιθέτως η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα βήμα πριν την κατάρρευση, δεν αντιλαμβάνεται ότι συνιστά ακαταστασία και αταξία, με το να υπάρχουν πλούσια κράτη που ρυθμίζουν τις τύχες των φτωχότερων κρατών, και όλα αυτά όχι με πόλεμο, αλλά μέσα σε μία κοινή οικονομική ένωση, όπου απουσιάζει επιδεικτικά το Χριστιανικό πνεύμα.

Απουσιάζει στις καρδιές αλλά στις βιτρίνες θριαμβεύει. Μια βιτρίνα Χριστού δεν είναι και το κόμμα που κυβερνά τη Γερμανία στα χρόνια των Ελληνικών μνημονίων; Και το όνομα αυτού; "Χριστιανοδημοκρατική Ένωση". Πόση υποκρισία…

Αυτή η υποκρισία ήταν και ο καημός του Αγίου Πορφυρίου και γι΄αυτόν ακριβώς τον λόγο ήθελε να κάνει ένα έργο ισάξιο των Πράξεων των Αποστόλων ώστε να επέλθει και τώρα Αναγέννηση του κόσμου πάνω στις Πράξεις των Αποστόλων. Επανευαγγελισμός των ανθρώπων και κτίσιμο της κοινωνίας πάνω στο πρότυπο της πρώτης εκκλησίας.

Μα μπορούν να ξεκινήσουν όλα από αυτή τη μικρή γωνιά του κόσμου, την Ελλάδα; Κι όμως ο ρόλος της Ελλάδας είναι βαρυσήμαντος.

Θεωρώ ότι οποιοδήποτε Έθνος βίωνε μόνο λίγα από όσα έχουν υποστεί οι Έλληνες στην ιστορία, θα είχε απλά ξεγραφεί από τα βιβλία, θα είχε σβήσει.

Υπάρχει λόγος που η Ελλάδα υπάρχει ακόμη, αντιστέκεται. Δέκα χρόνια κρίσης και τώρα αυτή η πρωτόγνωρη κρίση της επιδημίας, που θα φέρει όπως φαίνεται και χειρότερες καταστάσεις σύντομα, αλλά ο Έλληνας κρατά γιατί έχει για Κυβερνήτη τον ίδιο τον Χριστό. «Ὅπως ὑπὸ τοῦ κράτους σου πάντοτε φυλαττόμενοι» λέγει ο ιερέας. Έτσι είναι.

Κι όμως αντί να γονατίσουμε και να παρακαλέσουμε τον Θεό να μας ελεήσει, λέμε   με μία κοσμική αντίληψη ότι η υγεία είναι πολύτιμο αγαθό, όταν ο Απόστολος Παύλος  μας λέγει: «καὶ εἴρηκέ μοι· ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται». (Β Κορ. 12,9) και «διὸ εὐδοκῶ ἐν ἀσθενείαις, ἐν ὕβρεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν διωγμοῖς, ἐν στενοχωρίαις, ὑπὲρ Χριστοῦ· ὅταν γὰρ ἀσθενῶ, τότε δυνατός εἰμι». (Β Κορ. 12,10) και «εἰ καυχᾶσθαι δεῖ, τὰ τῆς ἀσθενείας μου καυχήσομαι». (Β Κορ. 11,30).

Μα αν ο Χριστός κοιτούσε την υγεία Του, κανείς άνθρωπος δεν θα είχε σωθεί. Το προφητεύει ο Προφήτης Ησαΐας: «αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ᾿ αὐτόν. τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν». (Ησ. 53,5)

Ο Χριστός δεν ήλθε για να σώσει τον κόσμο απ' τις ασθένειες του σώματος. Ήλθε για τις ασθένειες της ψυχής. Δεν ήλθε για να μας χαρίσει υγεία σωματική. Ήλθε για να μας χαρίσει ελευθερία πνευματική.

Αλλά δυστυχώς κυριαρχεί ο φόβος. Και διασπείρεται ο φόβος και κάποιοι ποντάρουν σ' αυτόν. Και οι χριστιανοί αγνοούν πως αποβάλλεται, απ' τις ψυχές, ο φόβος. Η Αγάπη (ο Χριστός) έξω βάλλει   τον φόβον.  (Α Ιω. 4,18).

Ακόμη και οι Απόστολοι μπροστά στο φόβο λύγισαν, πρόδωσαν τον Χριστό, τον αρνήθηκαν και κλείστηκαν στα σπίτια τους φοβισμένοι. Είναι θέμα πίστης.

Έχασαν την πίστη τους γι’ αυτό και ο Χριστός είπε προς τον Πέτρο ότι προσευχήθηκε προς τον Πατέρα για να ενισχυθεί η πίστη τους.

«Εἶπε δὲ ὁ Κύριος· Σίμων Σίμων, ἰδοὺ ὁ σατανᾶς ἐξῃτήσατο ὑμᾶς τοῦ σινιάσαι ὡς τὸν σῖτον· ἐγὼ δὲ ἐδεήθην περὶ σοῦ ἵνα μὴ ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου· καὶ σύ ποτε ἐπιστρέψας στήριξον τοὺς ἀδελφούς σου».   (Λουκ. 22,31-32)

Ο Άγιος Πορφύριος έλεγε:   «Δεν θέλει τον φόβο ο Χριστός. Μέχρι το τέλος οι καημένοι οι Απόστολοι φοβήθηκαν, κλείστηκαν, τι πάθανε! Το Πνεύμα που πήγε, αυτό τους ετελείωσε, η Χάρις τους ετελείωσε. 

Φόβος σημαίνει ότι έχουμε απουσία Χριστού. Εκείνος είναι εδώ κρούων την θύρα κι εμείς κοιτάμε τη διασπορά του φόβου μέσα από κάθε μέσο που πλέον χρησιμοποιείται προς αυτό τον σκοπό και συναινούμε.

Και δεχόμαστε να μείνουμε με κλειστές Εκκλησίες, χωρίς Πάσχα και Μυστήρια γιατί έτσι μας είπαν ποιοί; Η «Χριστιανική» δύση και οι εντός των τειχών φίλοι τους;

Εκείνοι που έκτισαν μία Ευρώπη σταυροφόρων, πολέμων, μνημονίων, υποδούλωσης, οικονομικών μέτρων, εξαθλίωσης, ψέματος;   

Πάσχα του 2020 και συντελείται εις βάρος των Ελλήνων Ορθοδόξων μία προδοσία άνευ προηγουμένου.

Η κυβέρνηση με σύμμαχο την αντιπολίτευση, ανακοινώνει ότι η Μ.Εβδομάδα θα γίνει κεκλεισμένων των θυρών για τους πιστούς, ούτε καν σε ανοιχτούς χώρους συναθροίσεις.

Η πολιτεία δεν έπραξε σωστά κλείνοντας τους ναούς σε όλη την χώρα. Τα νοσοκομεία σε όλη τη χώρα είναι ανοιχτά για την περίθαλψη των ασθενών.

Μα οι  Εκκλησίες δεν είναι θεραπευτήριο των ψυχών και των σωμάτων; «ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε». (Ματθ. 10,8)

Στην Εκκλησία τελούνται όλα τα Μυστήρια με κορυφαίο την Θεία Ευχαριστία και η Εκκλησία προσφέρει δωρεάν την ίαση σε όλους τους ανθρώπους  οι οποίοι όμως θα προσέλθουν με βαθειά πίστη «… ἡ πίστις σου σέσωκέ σε·..» (Λουκ. 7,50).

Δωρεάν όπως οι Άγιοι Ανάργυροι και όχι όπως τα σύγχρονα θεραπευτήρια που έγιναν για τους λίγους που έχουν την οικονομική δυνατότητα.

Σε εποχές έσχατης πενίας και καταστροφής οι άνθρωποι καταφεύγουν εκεί που είναι το πραγματικό θεραπευτήριο, στην Εκκλησία.

Δεν είναι τυχαίο ότι και ο Άγιος Πορφύριος ήθελε το ησυχαστήριό του στο Μήλεσι να λειτουργεί σαν ένα εφημερεύον νοσοκομείο (θεραπευτήριο) για όλο τον κόσμο.

Όσο ζούσε ακόμη και όταν ήταν στην πολυκλινική Αθηνών, όλοι οι γιατροί υποκλίνονταν στη Χάρη και στη γνώση του Αγίου. Και όχι μόνο.

Μέχρι το τέλος της ζωής του άνθρωποι όλων των επιστημών υποκλίνονταν στη Χάρη του. Σπανίως παραδεχόταν τους γιατρούς.

Όταν υπηρετούσα τη θητεία μου στο Στρατό, τον επισκέφθηκα για να πάρω την ευλογία του. Πρόσφατα είχα κάνει εξετάσεις στο ΓΝΑ για τον θυρεοειδή.

Χωρίς να του πώ τίποτα για τις εξετάσεις διότι δεν το θεωρούσα σοβαρό, εκείνος το είδε και μου αποκάλυψε την επίσκεψή μου στο νοσοκομείο.

Ήμουν ανυποψίαστος για την επικινδυνότητα του προβλήματος. Τότε μου λέει: «Βρε ξέρεις τι είναι ο θυρεοειδής για τον άνθρωπο. Είναι το κουρδιστήρι του ανθρώπου. Αν σου έδιναν φάρμακα και θεραπείες θα σε ξεκουρδίζανε, θα ήσουν άχρηστος. Αυτά θεραπεύονται με την αγάπη στο Χριστό. Οι μαύροι γιατροί δεν γνωρίζουν ότι είναι ψυχική αρρώστια. Μετά πάει και το Άγιον Όρος, πάν και τα Καυσοκαλύβια, ούτε για γάμο δεν θα έκανες, θα ήσουν άχρηστος».

Μία φορά εξομολογήθηκε εμπιστευτικά κάπου ο Άγιος ότι: «Ακόμη και δικοί μου άνθρωποι γιατροί, μου έκαναν κακό..».

Κάποιους καλούς γιατρούς όμως ο Άγιος Πορφύριος τους έδειχνε. Κάποτε μου φανέρωσε ότι πέρασα μια μεγάλη αρρώστια. Μου είπε λεπτομέρειες που έμεινα ενεός.

«Εσύ πέρασες μία μεγάλη αρρώστια, αλλά σε έκανε καλά ο Χριστός. Ο γιατρός αυτός είναι καλός που σε ανέλαβε, σε βοήθησε πολύ».

Ο γιατρός που είχα επισκεφθεί όντως είχε κάνει αμέσως σωστή διάγνωση στο πρόβλημα που μου είχε παρουσιαστεί. Αρκετές φορές διαπίστωσα τη θαυματουργική δύναμη του Αγίου Πορφυρίου και στο σώμα μου και στην ψυχή. Και  όχι μόνο εγώ αλλά και χιλιάδες άλλων ανθρώπων.

Παλαιότερα που οι άνθρωποι δεν είχαν τα μέσα, τα χρήματα και τις ανέσεις και υπήρχε φτώχια, κατέφευγαν στο Θεό με πίστη. Και ενεργούσε η πίστις και βοηθούσε πολύ.

Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια η  καλοπέραση  και οι ανέσεις,  έκαναν μαλθακούς και νωθρούς  τους ανθρώπους. Απομακρυνθήκαμε από τον Θεό και καταντήσαμε χλιαροί. Ατόνησε η πίστη μας και  γι΄αυτό φτάσαμε ως εδώ.

Όμως τα πάντα παραχωρούνται από τον Θεό για κάποιο λόγο. Αυτή η κατάσταση έχει παραχωρηθεί από Εκείνον ένεκα των αμαρτιών μας, διότι πολύ επικράναμε και αδικήσαμε τον Θεό. «ἐπισκέψομαι ἐν ῥάβδῳ τὰς ἀνομίας αὐτῶν καὶ ἐν μάστιξι τὰς ἀδικίας αὐτῶν·» (Ψαλ. 88,33)       

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ζει την Αγία Τεσσαρακοστή ως περίοδο μετανοίας, γι΄ αυτό κι εορτάζει λίγο πριν το Πάσχα, την 1η Απριλίου, (Για την Εκκλησία Ε' Κυριακή των Νηστειών) την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, αυτό το πρότυπο της μετανοίας.

Σε εκείνη δεν επετράπη η είσοδός της στον Ναό στα Ιεροσόλυμα, για να συναισθανθεί τη μεγάλη αμαρτωλότητά της και να έχει βαθειά και αληθινή μετάνοια.

Έζησε 47 ολόκληρα χρόνια στην έρημο και αξιώθηκε να μεταλάβει των Αχράντων Μυστηρίων λίγο πριν την οσιακή κοίμησή της.

Ας γίνει και σε μας η Οσία Μαρία η Αιγυπτία, μέσα σε αυτές τις δυσκολίες που βιώνουμε ως λαός, Το πρότυπο μετανοίας, για να μπορέσουμε να εορτάσουμε ένα αληθινό Πάσχα και να Αναστηθούμε πραγματικά.

Σε όλους τους Έλληνες Ορθοδόξους και σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο, ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ! 

1η Απρίλιου 2020 - Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας

ρομφέα.gr