ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Περίοδος μετανοίας

          Η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής μας προσκαλεί σε μια ριζική μεταβολή και αναθεώρηση των σχέσεών μας με τον Θεό, τους συνανθρώπους μας και τον εαυτό μας. Η Εκκλησία μας αυτή τη μεγάλη αλλαγή την ονομάζει μετάνοια.

          Αλλά τι είναι μετάνοια;

          Η μετάνοια δεν είναι κάτι το επιφανειακό, το στιγμιαίο, κάποια κρίση συνειδήσεως η ενοχής. Πρόκειται για κάτι μόνιμο και διαρκές. Γι’ αυτό ο Χριστός είπε: “μετανοείτε, ήγγικε η βασιλεία των ουρανών” και όχι “μετανοήστε”, τώρα δηλαδή, αλλά διαρκώς χρειάζεται η μετάνοια. Αυτή τη μετάνοια μας καλεί να ζήσουμε  Εκκλησία μας τώρα την Μ. Σαρακοστή. Να την βιώσουμε την ευθύνη μας ενώπιον του Κυρίου.

          Αυτό μας βοηθεί να ζήσουμε τον υπέροχο λειτουργικό πλούτο της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Το χρονικό διάστημα από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι το Σάββατο του αγίου Λαζάρου αποτελεί ένα ιδιαίτερο λατρευτικό κύκλο βαθειά κατανυκτικό. Και σ’ αυτό το πνευματικό διάστημα εκφράζεται κατά ένα απαράμιλλο τρόπο το πνεύμα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Ένα πνεύμα αληθινής μετάνοιας που μπορεί  να μεταμορφώσει ολόκληρη της ζωή μας.

          “Ιδού καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού καιρός μετανοίας. Αποθώμεθα τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα  τα όπλα του φωτός....”.

ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΣΑΙ ΑΠΟ ΟΛΑ

Οι πιο πολλοί συνηθίζουμε να διδάσκουμε τους άλλους, ευκαίρως ακαίρως, αντί να διδασκόμαστε από τους άλλους και γενικώς από όλα τα πράγματα και τα γεγονότα, που μας δίνουν τόσες αφορμές. Κι όμως οι άλλοι πολλά μπορούν να μας διδάξουν, ακόμα και οι πιο αμαρτωλοί, που συνήθως τους κρίνουμε και τους κατακρίνουμε. Ας προσέξουμε πως μας το εξηγούν αυτό δυο Άγιοι, ο Αββάς Παμβώ και ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος:

- “Κάποτε ο μακάριος Αθανάσιος ο Μέγας, Πατριάρχης Αλεξανδρείας, παρακάλεσε τον Αββά Παμβώ να κατεβεί από την έρημο στην μεγάλη πόλη Αλεξάνδρεια και ο Αββάς έκαμε υπακοή στον λόγο του Πατριάρχη. Και ενώ βάδιζε στον δρόμο είδε μια άσεμνη γυναίκα ντυμένη προκλητικά. Τόσον πολύ συγκινήθηκε ο Γέροντας, ώστε άρχισε να κλαίει

          -Γιατί κλαις, Πάτερ; τον ρώτησαν οι συνοδοί του.

          -Κλαίω για δυο λόγους, παιδιά μου, είπε. Πρώτον για την ψυχική απώλεια της γυναίκας αυτής, και δεύτερον, γιατί δεν έχω εγώ τέτοιο άγρυπνο  ενδιαφέρον να αρέσω στον Θεόν, όσο φροντίζει αυτή να αρέσει στους άντρες για να την πλησιάσουν.

          Επίσης ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος μας διδάσκει:

          - “Αγαπητέ μου, εάν η ψυχή σου είναι καθαρή και ευθεία απέναντι του Κυρίου, απο όλα τα πράγματα του βίου αυτού θα μπορέσεις να ωφεληθείς. Εάν δεις κάποιον πραγματευτή θα πεις μέσα σου: ψυχή μου, αυτός ο άνθρωπος από επιθυμία να κερδίσει πρόσκαιρα υλικά αγαθά κοπιάζει παρά πολύ και πολλά υπομένει, για να συγκεντρώσει πράγματα, που δεν παραμένουν στην εξουσία του ως το τέλος. Εσύ όμως, γιατί δεν φροντίζεις γι’ αυτά, που είναι αιώνια και άφθαρτα; Εάν πάλι δεις αυτούς, που αντιδικούν για υλικές αφορμές, να πεις: ψυχή μου, αυτοί χωρίς καμία ανάγκη επιδεικνύουν τόσο ζήλο και διαπληκτίζονται τόσο κραυγαλέα μεταξύ τους. Εσύ, που χρωστάς, στον Θεό μύρια τάλαντα, γιατί δεν ικετεύεις, προσπίπτοντας όπως πρέπει στον Θεό, για να επιτύχεις την διαγραφή του χρέους.

          Εάν δεις χτίστες να οικοδομούν σπίτια, πάλι να πεις: ψυχή  μου αυτοί εδώ, αν και χτίζουν σπίτια από λάσπη, εν τούτοις δείχνουν μεγάλο ζήλο, για να τελειώσουν το έργο, που σχεδίασαν. Εσύ, γιατί αδιαφορείς για τις αιώνιες μονές και δεν αγωνίζεσαι να ανεγείρεις στην ψυχή σου το κατοικητήριο του Θεού, συνθέτοντας και συναρμολογώντας με τη θέληση τις αρετές; Και για να μη μακρηγορώ, αναφέροντας  μια-μια τις διάφορες περιπτώσεις, πρέπει να φροντίσουμε τους κοσμικούς λογισμούς και τις σκέψεις, που γεννιούνται απο  την υλική θέα των πραγμάτων της παρούσας ζωής, να τους μεταβάλλουμε σε πνευματικούς. Με τον τρόπο αυτόν θα ωφεληθούμε, οπωσδήποτε, από όλα, με τη βοήθεια και τη συμπαράσταση τος θείας Χάριτος”.

          “ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΩΛΏΝ”, Π. Μ. Σωτήρχος

Για την καλή ανατροφή των παιδιών

Όπως ακριβώς το ζευγάρι των γονέων σώζεται με την τεκνογονία, αν φροντίζουν για τη ζωή των παιδιών  τους, έτσι θα δοκιμάσουν τα αντίθετα, αν αμελούν την προστασία τους. Γιατί θα ήταν γελοίο, για τα πουλάρια βέβαια να αξιώνουμε, αμέσως μόλις γεννηθούν, πολλή φροντίδα και για το βάδισμα και για το φαγητό και το νερό και για το κάθε τι αναγκαίο, αν και βέβαια η αξία τους είναι μικρή και αγοράζεται εύκολα, και η χρήση τους είναι ανάλογη και η ζωή τους σύντομη, ενώ τους ανθρώπους τους οποίους ο Θεός έπλασε και τίμησε με τη δική του εικόνα και πάλι τους αναδημιούργησε με τον ίδιο του τον εαυτό, να τους αφήνουμε γεμάτους αλαζονεία και να περιφέρονται έτσι στην τύχη και όπου θέλουν και προς όσα δεν καταλαβαίνει η νεότητα που τόσο εύκολα παρασύρεται. Εάν αυτά σου φαίνονται χρήσιμα, ασφαλίζει με κάθε τρόπο τα παιδιά με τη σεμνότητα.

          Αγίου Ισιδώρου Πηλουσιώτου, Ε Π Ε. τ. 1 Επιστ. 316

Κισάμου: Μεγάλη Σαρακοστή: οδός ελευθερίας και χαράς

 

Του Σεβ. Μητροπολίτη Κισάμου κ. Αμφιλοχίου

«Ἀληθής νηστεία ἡ τῶν κακῶν ἀλλοτρίωσις»

(Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος)

Στήν ἀπαρχή τῆς Ἄνοιξης, τῆς πιό ὄμορφης, χαρούμενης καί ἐλπιδοφόρας περιόδου τοῦ ἔτους, ὅπου ἡ ζωή καί πάλι ἀνασταίνεται στήν φύση καί ἡ δημιουργία ξυπνᾶ ἀπό τήν νάρκη τοῦ χειμῶνα, σέ αὐτή τήν ὄμορφη καί ξεχωριστή περίοδο τοῦ χρόνου, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μᾶς καλεῖ νά ἀφυπνιστοῦμε ἀπό ἑνός ἄλλου εἴδους νάρκη καί ρᾳθυμία.

Αὐτῆς τοῦ ἔσω ἀνθρώπου. Μᾶς καλεῖ σέ ἀφύπνιση πνευματική καί ἐγρήγορση ψυχική. Σέ ἕνα ταξίδι ἄνοιξης ἐσωτερικῆς, ἀνάτασης πνευματικῆς, ἀναζήτησης νοήματος ζωῆς. Ταξίδι ἀνεύρεσης τῆς «βαθείας καρδίας μας».

Βιώνουμε καί εἶναι ἀλήθεια, ὅλο αὐτό τό διάστημα, πρωτόγνωρες ἐμπειρίες. Ἡ βίαιη καί ἀπρόσμενη ἀνατροπή τῆς καθημερινότητάς μας, ὁ ὑποχρεωτικός «ἐγκλεισμός» ὄχι μόνο στά σπίτια μας, ἀλλά, κυρίως, στόν ἑαυτό μας, τά ἀπέλπιδα μηνύματα καί ἀκούσματα τῶν καιρῶν, ὡς καί ἄλλα πολλά, μοιάζει νά δημιουργοῦν γύρω μας καί ἀνάμεσα μας ἕνα εἶδος ἀόρατης φυλακῆς, πού μᾶς ἐγκλωβίζει καί μᾶς παγιδεύει.

Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά ἀπό τήν «αὐθεντική», ὅπως μᾶς λένε, πληροφορία, τήν «περίτεχνη» ἐνημέρωση καί τήν «πολύπλοκη» εἰδησιογραφία.

Ζοῦμε τήν ἐρημιά τοῦ ἑαυτοῦ μας καί τήν ἀποξένωση τοῦ ἄλλου. Ζωή ἀνέραστη καί ἀνελεύθερη, φυλάκιση στό «ἐγώ». Μᾶς παίρνει τό πᾶν· τήν ψυχή, τό νόημα. Μᾶς δίνει τό μηδέν· φευγαλέες ἱκανοποιήσεις.

Μᾶς μετατρέπει σέ δούλους, ἀφοῦ τίποτε δέν ὑποδουλώνει τόν ἄνθρωπο πιό πολύ ἀπό τό "πολλῶν δείσθαι". Πολλοί ἀπό ἐμᾶς ἔχουμε τήν αἴσθηση, νιώθουμε, «σάν ποντικοί μέσα στήν φάκα», κατά τήν ρήση τοῦ ὁσίου πατρός Ἰουστίνου Πόποβιτς.

Τώρα πιά μπορεῖ νά εἶναι σκοτάδι ἔξω. Βαθιά ἡ νύχτα καί ἴσως νά κρατήσει πολύ. Σπάσαμε τά δεσμά, ἀλλά χάσαμε τούς δεσμούς μας· ἀποδεσμευτήκαμε, ἀλλά καί ἀποξενωθήκαμε· γίναμε μοναδικοί καί συνάμα μοναχικοί, δίχως τελικά νά γευόμαστε ἀληθινή χαρά καί εἰρήνη. Μοιάζουμε σάν καράβι στή φουρτουνιασμένη θάλασσα χωρίς πυξίδα καί προσανατολισμό.

Μέσα σέ ὅλα αὐτά γεννᾶται εὔλογα τό ἐρώτημα: Πῶς θά ὁδηγηθοῦμε στήν γῆ τῆς ἐλευθερίας; Πῶς θά λυτρωθοῦμε ἀπό τήν φυλακή τοῦ ἑαυτοῦ μας;

Ἀπαντᾶ καί πάλι ὁ π. Ἰουστίνος Πόποβιτς: «Οἱ ἀρετές μᾶς βοηθοῦν γιά τήν ὀρθή γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας». Κατάδυση ἐσωτερική, λοιπόν, χρειάζεται· ἀληθινή αὐτογνωσία, «ἔνδον σκάπτε». Νά ἀνακαλύψουμε τόν ἔσω ἄνθρωπο, τόν ἀληθινό μας ἑαυτό.

Χρησιμοποιώντας ὡς ὄχημα ὄχι τόν φιλοσοφικό στοχασμό ἤ ἄλλες τεχνικές τῆς ψευδώνυμης γνώσης πού θά μᾶς ὁδηγήσουν σέ ἀκόμα μεγαλύτερη φυλάκιση καί βαθύτερο σκοτάδι, ἀλλά τήν ἀληθινή ἐκείνη γνώση πού χαρίζει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ πού φωτίζει τόν νοῦ καί καθαρίζει τήν καρδιά.

Μέ τήν ἑκούσια ἄσκηση, τήν αὐτοκριτική, τήν μετάνοιά μας καί τό ἀσκητικό μας φρόνημα.

Ταξίδι ἐσωτερικό στήν «βαθεία καρδία μας» πού ὁδηγεῖ στήν ἐσωτερική μεταμόρφωση, στήν «ἀλλοτρίωση τῶν κακῶν», ὅπως σημειώνει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.

Καί ποιά εἶναι αὐτά τά κακά; Συμπληρώνει ὁ ἴδιος: «ἐγκράτεια γλώσσης, θυμοῦ ἀποχῆς, ἐπιθυμιῶν χωρισμός, καταλαλιᾶς ψεύδους καί ἐπιορκίας. Ἡ τοῦτον ἔνδεια νηστεία ἐστί ἀληθής καί εὐπρόσδεκτος».

Αὐθύπαρκτη γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας δέν ὑπάρχει. Ἀπατᾶται ὅποιος ἐγκλωβίζεται στήν ψευδαίσθηση αὐτή. Ἀπαραίτητη προϋπόθεση ἀληθινῆς αὐτογνωσίας ἡ ἀλλοτρίωση τῶν κακῶν, ἡ ἀναζήτηση τῆς εἰρήνης τῆς καρδιᾶς.

«Βρές τήν εἰρήνη στήν καρδιά σου καί χιλιάδες κόσμος θά σωθεῖ», θά πεῖ ὁ ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ.

Ἰδού, λοιπόν, ὁ πλοῦτος καί ἡ ὀμορφιά τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς πού ἀνοίγεται καί πάλι ἐνώπιόν μας ὡς «καιρός», εὐκαιρία ἀληθινῆς, οὐσιαστικῆς γνώσης τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ἡ Μεγάλη

Σαρακοστή δέν εἶναι, ὅπως κάποιοι ἰσχυρίζονται, περίοδος ἀπαγορεύσεων καί στερήσεων. Ἀντιθέτως εἶναι «καιρός» ἐλευθερίας, εὐκαιρία ἐσωτερικῆς μεταμόρφωσης τοῦ ἀνθρώπου· πνευματικῆς ἀναγέννησης· συμφιλίωσης, ἐσωτερικῆς ἐργασίας καί μετανοίας· μέ τήν ἐμπειρία τῆς χαρᾶς, τοῦ ἐνθουσιασμοῦ καί τῆς προσδοκίας τῆς Θεϊκῆς παραμυθίας.

Ἀναζήτηση πνευματικῆς αἴσθησης· ἄρνηση τῆς ἀνέλπιδης ἐκκοσμίκευσης τῆς ὕπαρξής μας καί ἀποκατάσταση σχέσης μέ τόν Θεό καί τόν ἑαυτό μας. Καλλιέργεια βιώματος χάριτος καί μαρτυρία ἁγιότητος.

Ἄς ἐμπιστευτοῦμε, λοιπόν, αὐτή τήν Μεγάλη Σαρακοστή τήν «πολυκλινική τῆς Ἐκκλησίας μας», (π. Ἰ. Ρωμανίδης), ἀποβάλλοντας κάθε εἴδους ἄγχος, φόβο, ἀμφισβήτηση καί ἀπελπισία.

Ἀφήνοντας τίς λύσεις στόν Θεό καί ὄχι στόν ἑαυτό μας. Γιά νά ὁδηγηθοῦμε στήν ἐσωτερική χαρά, τήν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς, τήν ἀληθινή γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας, τήν ἀλλοτρίωση τῶν κακῶν, τήν ἐλευθερία τῆς ψυχῆς.

Ἄς γίνει ἡ ὄμορφη αὐτή περίοδος ταξίδι καί εὐκαιρία νά ὁδηγηθοῦμε ἀπό τήν αὐτογνωσία στήν Θεογνωσία.

Καλή Ἁγία Τεσσαρακοστή. Καρποφορούμενοι παρά Θεοῦ οἱ πνευματικοί μας ἀγῶνες.

«Τι έμαθα όταν ένα παιδάκι χτύπησε το δικό μου κι η μάνα του έκανε σα να μη συνέβη τίποτα»

 

Όταν τα μικρά παιδιά παίζουν μαζί, τα πράγματα δεν πάνε πάντα τόσο καλά όσο φαίνονται στην αρχή. Πολύ συχνά και για ψύλλου πήδημα, τα μικρά παιδιά μπορεί να μαλώσουν και να προβούν σε ενέργειες που δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνουν και τί συνέπειες φέρουν. Για παράδειγμα, ένα παιδάκι μπορεί να χτυπήσει ένα άλλο και να μην καταλάβει ότι έκανε κάτι κακό. Είναι, λοιπόν, δουλειά του γονιού να του το εξηγήσει πριν του γίνει συνήθεια.

Αυτή η μαμά αντιμετώπισε την άλλη όψη αυτού του νομίσματος, όταν μια μέρα ένα παιδάκι χτύπησε το δικό της, αλλά η μαμά του επέλεξε να… κάνει την πάπια.

«Το 4χρονό μου δεν είναι το πιο ήσυχο παιδί του κόσμου, αλλά έχω την τύχη να μην τσακώνεται εύκολα με άλλα παιδάκια και όταν κάτι δεν του αρέσει, να το λέει πρώτα σε μένα και να το προσπερνάμε μαζί.

Της το έμαθα αυτό όταν χτύπησε ένα παιδάκι στην παιδική χαρά επειδή της είχε πάρει το παιχνίδι της… Θυμάμαι την πήρα παραδίπλα κι αφού την ηρέμησα, πήγαμε στο άλλο παιδάκι και την μαμά του και ζητήσαμε συγνώμη. Του αφήσαμε μάλιστα το παιχνίδι να παίξει όσο ήθελε – μιλάμε για 5-10 λεπτά προφανώς – κι έτσι η μικρή πήρε ένα απλό μάθημα για το πως πρέπει να συμπεριφέρεται όταν βρίσκεται σε έναν χώρο με άλλα παιδάκια και τις μαμάδες τους.

Αυτό έκανα εγώ και είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν δεκάδες τρόποι να δώσεις στο παιδί σου το καλό παράδειγμα και να αποτρέψεις την επανάληψη κάποιων κακών συμπεριφορών που δεν είναι αποδεκτές σε καμία ηλικία. Υπάρχουν όμως κάποιες μανάδες που δεν θέλουν να κοπιάσουν γι’ αυτά τα πράγματα κι αφήνουν τα παιδιά τους να κάνουν ό,τι θέλουν ανεξέλεγκτα και ατιμώρητα.

Πέρσι τέτοιο καιρό, είμασταν στην πλατεία της γειτονιάς και είχα χάσει τη μικρούλα μου απ’ τα μάτια μου. Κάποια στιγμή, ακούω τη φωνούλα της να σπαράζει και τη βλέπω να έρχεται προς το μέρος μου κλαμένη και αναστατωμένη. Ωχ, σκέφτηκα, ποιος ξέρει τι βλακεία έκανε και χτύπησε.

Κι όμως, η μικρή δεν είχε χτυπήσει μόνη της. Την είχε χτυπήσει ένα άλλο παιδάκι γνωστό στη γειτονιά για τις επιθετικές του τάσεις. Αφού ηρέμησα την κόρη μου έψαξα να βρω τη μαμά του παιδιού, να της πως τι συνέβη μην τυχόν και το είχε χτυπήσει κι η δικιά μου και δεν μου το είχε πει. Όταν τη βρήκα, εκείνη έκανε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Το παιδί της έπαιζε παραδίπλα κι αυτή αδιαφόρησε εντελώς για όσα της είπα – και για το παιδί μου φυσικά. Μόνο μου πεταξε ένα “παιδιά είναι μωρέ, τι περιμένετε;” κι αυτό από υποχρέωση.

Έδωσα τόπο στην οργή, για να μη δώσω και λάθος μηνύματα στην κόρη μου, αλλά κατάλαβα τότε γιατί το παιδί της συμπεριφέρεται με τον τρόπο που συμπεριφέρεται από τόσο μικρή ηλικία.

Και κατάλαβα ότι εκεί έξω δεν λίγες οι μανάδες που:

Νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους: αφήνουν το παιδί τους να κάνει ότι γουστάρει χωρίς καμία επιτήρηση ή καθοδήγηση (ή επίπληξη αν κάνει κάτι που δεν πρέπει). Έτσι εξασφαλίζουν ότι το παιδί δεν θα τους ενοχλήσει ποτέ κι εκείνες θα πίνουν αραχτές το καφεδάκι τους, μόνες ή με άλλες ομοϊδεάτισες.

Δεν μαθαίνουν στα παιδιά τους τι ειναι σωστό και τι λάθος: δεν κάνουν τον κόπο να αρπάξουν την ευκαιρία να μετατρέψουν ένα δυσάρεστο περιστατικό σε μάθημα για το παιδί. Έτσι, το παιδί τους δεν αποκτά καθαρό κανένα κριτήριο και δεν αναπτύσσει κανέναν αυτοέλεγχο, ώστε να μην πέδφτει διαρκώς στις ίδιες λάθος συμπεριφορές που, αργά ή γρήγορα, θα του κοστίσουν.

Δεν νοιάζονται για τα άλλα παιδιά: υπάρχει μόνο το παιδί τους στον κόσμο και κανένα άλλο δεν τους ενδιαφέρει αν έκλαψε, αν πόνεσε, αν χτύπησε κ.ο.κ. Εντάξει, καταλαβαίνω μια μάνα που πάνω απ’ όλα νοιάζεται για το μικρό της, αλλά λίγη ανθρωπιά βρε αδερφέ! Τα παιδιά έχουν ανάγκη την αγάπη όλων μας, να κάνουμε όλον τον κόσμο μια μεγάλη αγκαλιά για ‘κείνα και όχι να κλεινόμαστε ο καθένας στο καβούκι του.

Είναι απλώς γαϊδούρες: ό,τι και να τους πεις, όχι μόνο δεν κοκκινίζουν από ντροπή, αλλά σε γράφουν κανονικά και συνεχίζουν τα γελάκια με τις κολλητές τους. Με λίγα λόγια, δεν έχει καν νόημα να τους απευθύνεις τον λόγο.

Δυστυχώς, απ’ τα παιδιά τους θα το βρουν, αλλά τότε θα είναι πολύ αργά για να τους μάθουν ποιο είναι το σωστό. Πόσο μάλλον που δεν το γνωρίζουν ούτε εκείνες.»

ενοριον

ΜΕΓΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

 

Η ευχή του αγίου Εφραίμ του Σύρου

          Πρόκειται για μια σύντομη και περιεκτική προσευχή που λέγεται κάθε μέρα στις ιερές Ακολουθίες της Μεγάλης Σαρακοστής. Διατυπώνει με καθαρό τρόπο τα ουσιώδη χαρακτηριστικά της αληθινής μετάνοιας, όπως τον πόθο του εξαγιασμού του πιστού κια την πνευματική του άνοδο καθώς και την διάθεση καλλιέργειας των σχέσεων αγάπης με τους αδελφούς μας.

          Χωρίζεται σε τρία μέρη:

          Στο πρώτο μέρος της ευχής ικετεύουμε τον Θεό να μας απαλλάξει από τέσσερες σοβαρές αδυναμίες οι οποίες καταστρέφουν την πνευματική μας ζωή.

          “Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργείας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δως”.

          Στο δεύτερο παρακαλούμε τον Θεό να μας χαρίσει τέσσερις αρετές:

          “Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισαί μοι τω σω δούλω”.

          Στο τρίτο μέρος ζητάμε τη χάρη να μπορούμε να βλέπουμε τα δικά μας ελαττώματα και να μην κατακρίνουμε τους άλλους.

          “Ναι, Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν  μου, ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας . Αμήν”.

          Θα ήταν πολύ ωφέλιμο θα  ήταν για την ψυχική μας ευεξία αν μπορούσαμε να έχουμε στα χείλη και στην καρδιά μας την όμορφη αυτή ευχή που είναι χαρακτηριστική της Μεγάλης Σαρακοστής, αλλά και τόσο εκφραστική!

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

 

Το παν για μας τους χριστιανούς είναι το να έχουμε μέσα μας ως βίωμα-κάθε  μέρα αυτό το βίωμα να γίνεται πιο ζωηρό, πιο αληθινό- ότι υπάρχει ο αληθινός Θεός, ότι μας φανερώθηκε, τον βρήκαμε, πιστεύουμε σ’ Αυτόν. Και επίσης, όπως κι αν έρθουν τα πράγματα, μα όπως κι αν έρθουν, εφόσον όλα είναι στα χέρια Του, όσον αφορά τη σωτηρία μας θα μας πει και το ένα και το άλλο, θα μας φροντίσει έτσι, θα μας φροντίσει αλλιώς, θα μας ωθήσει αλλιώς.. Τελικά σε καμία περίπτωση δεν θα αφήσει κάποια εκκρεμότητα, κάποια αμφιβολία.

          Και αν, άνθρωπέ μου-θα πει ο Θεός στον καθένα μας-τα δικά σου, τα κατά σε, σου δημιουργούν κατάσταση τέτοια, που βρίσκεσαι σε αδιέξοδο και μπροστά σου είναι τα αδύνατο, ε, μάθε ότι τα “αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά τω Θεώ έστιν”.

          Τι έχεις να πεις από κει και πέρα;

          Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ