«Κάλλιο λάχανα με γλύκα, παρά ζάχαρη με πίκρα

 

Πόσο σοφά ο λαός μου, με την αλάνθαστη μεγαλοσύνη του, βάζει τα πράγμα τα στην θέση τους! Και το απαύγασμα τη σοφίας του γίνεται συνετή στάση ζωής.

            Η ζωή είναι ωραία. Και η ομορφιά της δεν βρίσκεται στις ανέσεις, στα πλούτη, στην αφθονία. Η ζωή είναι ωραία, όχι μέσα στα κομφόρ, την πολυτέλεια, την απληστία. Η ζωή είναι ωραία , όχι μέσα στις ματαιοπονίες. Την ομορφιά της ζωής συνθέτουν η γλυκύτητα , η σύμπνοια, η καλοσύνη, και είναι αυτά που νοστιμίζουν τα «λάχανα», την φτώχεια.

            Την ομορφιά της ζωής την απαρτίζουν η γαλήνη, ο αλληλοσεβασμός, η ευγένεια, και είναι αυτά που δίνουν λάμψη στο φτωχοκάλυβο. Η ζωή είναι ωραία με την διακριτικότητα, την συγχωρητικότητα, την μεγαλοσύνη και είναι αυτά που αναπληρώνουν τα ελλείποντα .

             Η ζωή είναι ωραία με την αγάπη. Μόνο μ’ αυτήν. Γιατί είναι αυτή που τα νοστιμίζει όλα, δίνει στα χρώματα λάμψη και όλα τα γύρω μας τα κάνει μαγευτικά. Αυτή τα κάνει όλα φιλικά και φωτεινά. Η αγάπη!

            Χωρίς αυτήν όλα είναι πικρά, σκοτεινά βαριά, ασήκωτα, εχθρικά, όλα μουντά, θλιβερά, κουραστικά και ανιαρά.

            Τα πλούτη είναι κάτι, δεν είναι το παν, γι’ αυτό και δεν μπορούν να προσφέρουν πληρότητα και ευεξία. Δεν μπορούν να προσφέρουν χαμόγελα και γαλήνη. Δεν προσφέρουν ηρεμία. Δεν φέρνουν ευτυχία, Δεν γεμίσουν την ζωή, απλώς εξυπηρετούν βιολογικές μας ανάγκες.

            ‘Όμως, χωρίς την αγάπη ακόμη και η ζάχαρη έχει πίκρα. Με την αγάπη ακόμη κα τα λάχανα έχουν γλύκα.

            Για όλα αυτά, ίσως οι επιδιώξεις μας πρέπει  ν’ αλλάξουν στόχους και ο δυναμισμός μας ν’ αλλάξει κατευθύνσεις.

            Στην καρδιά βρίσκεται το μυστικό που απλώνει γύρω γλυκύτητα και όχι στο πορτοφόλι. Στην αγάπη βρίσκεται η ομορφιά της ζωής και όχι στα ακίνητα και τις καταθέσεις. Στον έσω άνθρωπο βρίσκεται η πληρότητα και όχι στον έξω από  αυτόν. Στο «είναι» του, όχι στο «έχει» του. Γι’ αυτό και ο θυμόσοφος λαός μας υπογραμμίζει. «Κάλλιο λάχανα με γλύκα, παρά ζάχαρη με πίκρα».

            «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ», τ. 633

ΧΑΛΙΝΟΥΣ ΑΠΟΠΤΥΣΑΣ ΗΧΟΣ ΠΛ Δ' - ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΑΖΑΣ - ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ - π ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΒΑΛΛΗΝΔΡΑΣ

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Ο Πατρών Χρυσόστομος στην Αγία Βαρβάρα Πατρών!

 

Ο Θεός είναι εδώ!

 

Κάποτε νόμιζα πως ο Θεός ήταν κάπου μακριά. Ψηλά, ατάραχος, αυστηρός. Σαν να κοιτούσε από απόσταση τη ζωή  μου και να περίμενε μην και κάνω λάθος.

          Όμως, δεν ήταν έτσι, Μου πήρε καιρό να το καταλάβω…

          Δεν είναι θεός  θλίψης, είναι Θεός χαράς. Όχι κοσμικής , επιφανειακής χαράς, αλλά εκείνης  της ήσυχης, εσωτερικής χαράς, που γεμίζει την ψυχή και σε κάνει να χαμογελάς ακόμα και όταν γύρω σου όλα δείχνουν δύσκολα. Είναι η γαλήνη που νιώθω όταν του μιλάω. Είναι η ελπίδα που κρατιέται μέσα μου, ακόμα κι όταν όλα φαίνονται να χάνονται.

          Τον ένιωσα σαν φως σε σκοτεινή στιγμή. Όχι γιατί εξαφανίστηκαν τα προβλήματα, αλλά γιατί μέσα τους υπήρχε πια Κάποιος. Κάποιος που με αγαπάει, που δεν με απορρίπτει, που δεν κουράζεται από τα σφάλματά  μου. Κάθε φορά που του ανοίγω την καρδιά μου, νιώθω ότι περιμένει να με ακούσει σαν στοργικός Πατέρας.

          Αυτός ο Πατέρας μου θυμίζει ποιος είμαι. Παιδί Του. Όχι μόνο όταν τα καταφέρνω, αλλά και όταν πέφτω. Είναι Εκείνος που δεν μου έχει κρατούμενα, που δεν με μετρά με μέτρα ανθρώπινα.

          Όταν Τον αφήνω να μπει μέσα μου, όλα φωτίζονται αλλιώς. Οι σχέσεις  μου, οι σκέψεις μου, ακόμα και οι πληγές  μου.

          Και ξέρεις τι συνειδητοποίησα; Ότι κοντά Του η ζωή έχει νόημα. Όχι για  μια στιγμή, όχι για ένα θαύμα, αλλά για όλη τη διαδρομή, κάθε μέρα που Τον κουβαλώ στην καρδιά μου νιώθω ασφάλεια και σιγουριά.

          Γιατί τελικά… ο Θεός είναι εδώ!

          Στη ζωή  μου.  Στην καρδιά  μου,

          « Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ», τ. 636

09 Μαρ Οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες οι εν Σεβαστεία

 

Οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, οι οποίοι κατάγονταν από διάφορους τόπους και μαρτύρησαν στην λίμνη της Σεβαστείας, το έτος 320 μ.Χ., είναι οι : Αγγίας, Αγλάιος, Αειθαλάς, Αέτιος, Αθανάσιος, Ακάκιος, Αλέξανδρος, Βιβιανός, Γάιος, Γοργόνιος, Γοργόνιος, Δομετιανός η Δομέτιος, Δόμνος, Εκδίκιος, Ευνοικός, Ευτύχιος, Ηλιάδης η Ηλίας, Ηράκλειος, Ησύχιος, Θεόδουλος, Θεόφιλος, Ιωάννης η Κάνδιδος, Κλαύδιος, Κύριλλος, Κυρίων, Λεόντιος, Λυσίμαχος, Μελίτων, Νικόλαος, Ξανθίας, Ουαλέριος, Ουάλης, Πρίσκος, Σακερδών η Σακεδών, Σεβηριανός, Σισίνιος, Σμάραγδος, Φιλοκτήμων, Φλάβιος και Χουδίων.

Οι Άγιοι ήταν στρατιώτες επί αυτοκράτορα Λικινίου (308 – 323 μ.Χ.) και ηγεμόνος Αγρικολάου. Επειδή αρνήθηκαν να θυσιάσουν στα είδωλα, συνελήφθησαν και ομολόγησαν ότι ήταν Χριστιανοί. Και επειδή δεν πείσθηκαν να αρνηθούν την πίστη τους, τους συνέτριψαν με πέτρες τα σώματά τους και σε καιρό χειμώνος τους καταδίκασαν να στέκονται όλη την νύχτα μέσα στην λίμνη που είχε παγώσει από το κρύο και είχε κρυσταλλώσει.

Εκεί, όταν ένας λιποψύχησε και έτρεξε προς το κοντινότερο λουτρό για να ζεσταθεί, ο καπικλάριος που τους φύλαγε, όταν είδε από τον ουρανό να κατεβαίνουν οι στέφανοι για τους τριάντα εννέα Μάρτυρες και ένα στεφάνι να περισσεύει, το οποίο ανήκε σε εκείνον που λιποψύχησε, αφού απέβαλε την στολή του, έτρεξε προς τους Αγίους και πίστεψε στον Χριστό. Το πρωί, όσους δεν είχαν πεθάνει ακόμη, αφού οι φύλακες τους οδήγησαν στην ακτή και τους έσπασαν τα πόδια, τους έκαψαν και έριξαν τα ιερά σκηνώματά τους στην λίμνη. Τα μαρτυρικά λείψανα ευρέθησαν από τους Χριστιανούς σε κάποιο γκρεμό, όπου είχαν συναχθεί κατά θεία οικονομία και ενταφιάσθηκαν με ευλάβεια.

Στον Ευεργετινό αναφέρεται ότι ενώ οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες βρίσκονταν στο στάδιο της αθλήσεως έχοντας παραμείνει όλη τη νύχτα μέσα στην παγωμένη λίμνη και καθώς τους έσερναν στον αιγιαλό για να τους συντρίψουν τα σκέλη, η μητέρα ενός Μάρτυρος παρέμενε εκεί πάσχουσα με αυτούς, βλέποντας το παιδί της που ήταν νεότερο στην ηλικία από όλους, μήπως και λόγω του νεαρού της ηλικίας και της αγάπης προς την ζωή, δειλιάσει και βρεθεί ανάξιο της τιμής και της τάξεως των στρατιωτών του Χριστού. Στεκόταν λοιπόν, εκεί και άπλωνε τα χέρια της προς το παιδί της λέγοντας: «Παιδί μου γλυκύτατο, υπόμεινε για λίγο και θα καταστείς τέκνο του Ουράνιου Πατέρα. Μην φοβηθείς τις βασάνους. Ιδού, παρίσταται ως βοηθός σου ο Χριστός. Τίποτε δεν θα είναι από εδώ και πέρα πικρό, τίποτα το επίπονο δεν θα απαντήσεις. Όλα εκείνα παρήλθαν, διότι όλα αυτά τα νίκησες με τη γενναιότητά σου. Χαρά μετά από αυτά, άνεση, ευφροσύνη. Όλα αυτά θα τα γεύεσαι, διότι θα είσαι κοντά στον Χριστό και θα πρεσβεύεις εις Αυτόν και για μένα που σε γέννησα».

Τα λείψανα των Αγίων βρήκε με θεία οπτασία, το έτος 438 μ.Χ., η αυτοκράτειρα Πουλχερία κρυμμένα στο ναό του Αγίου Θύρσου, πίσω από τον άμβωνα, στον τάφο της διακόνισσας Ευσέβειας σε δύο αργυρές θήκες, οι οποίες κατά την διαθήκη της Ευσέβειας, είχαν εναποτεθεί στον τάφο της στο μέρος της κεφαλής της. Στην συνέχεια η Πουλχερία οικοδόμησε ναό έξω από τα τείχη των Τρωαδησίων.

Σπουδαία από ιστορικής απόψεως θεωρείται από νεότερους ερευνητές η Διαθήκη των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, η οποία αποσκοπεί στο να παρεμποδίσει τον διασκορπισμό των ιερών λειψάνων τους μεταξύ των Χριστιανών, πράγμα συνηθισμένο στην Ανατολή κατά τους χρόνους εκείνους.

Απολυτίκιο. Ήχος γ’. θείας πίστεως.

Θείω Πνεύματι, συγκροτηθέντες, δήμος ώφθητε, τροπαιοφόρος, Αθλοφόροι Χριστού Τεσσαράκοντα· διά πυρός γαρ και ύδατος ένδοξοι, δοκιμασθέντες λαμπρώς εδοξάσθητε. Αλλ’ αιτήσασθε, Τριάδα την Υπερούσιον, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Έτερον Απολυτίκιον. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.

Τους γενναίους οπλίτας του των όλων δεσπόζοντος, τους συγκροτηθέντας εν πίστει, ομοφώνος τιμήσωμεν· Χριστώ γαρ στρατευθέντες ευσεβώς, δι’ ύδατος διήλθον και πυρός, και προς θείαν εισέλθοντες αναψυχήν, προίστανται των βοώντων· δόξα τω ενισχύσαντι υμάς, δόξα τω στεφανώσαντι, δόξα τω θαυμαστώσαντι υμάς, Τεσσαράκοντα Μάρτυρες.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. β’. Την υπέρ ημών.

Πάσαν στρατιάν, του κόσμου καταλιπόντες, τω εν ουρανοίς Δεσπότη προσεκολλήθητε, Αθλοφόροι Κυρίου Τεσσαράκοντα· διά πυρός γαρ και ύδατος, διελθόντες μακάριοι, επαξίως εκομίσασθε, δόξαν εκ των ουρανών, και στεφάνων πληθύν.

Έτερον Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Τη υπερμάχω.

Συντεταγμένοι ευσεβεία και στερρότητι
Μαρτυρικώς τον δυσμενή εθριαμβεύσατε,
Τεσσαράκοντα γενναίοι Χριστού οπλίται·
Αλλ’ ως σύμμορφοι εν άθλοις και εν χάριτι,
Εν αγάπη και ειρήνη συντηρήσατε
Τους κραυγάζοντας, χαίροις άγιον σύνταγμα.

Μεγαλυνάριον.

Το τετραδεκάριθμον και λαμπρόν, σύνταγμα του Λόγου, ευφημήσωμεν εν ωδαίς· κρύει και πυρί γαρ, στερρώς δοκιμασθέντες, εστέφθησαν αξίως, οι Τεσσαράκοντα.

Πηγή: synaxarion.gr

 

9 Μαρτίου 2026: Εορτάζει ο Ι. Ν. των Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων στην κατασκήνωση της ΑΓΚΥΡΑΣ

Τη ΔΕΥΤΕΡΑ 9 Μαρτίου 2026

εορτάζει ο Ιερός Ναός

των ΑΓΙΩΝ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΩΝ

στην κατασκήνωση της Γ.Ε.Χ.Α. (Παναγοπούλα)

- - - - - - - - - - - - - - - -

8.3.26 ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ (από 7.00 π.μ.)

μετά θείου κηρύγματος και αρτοκλασίας.

9.3.26 ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ (από 4.00 μ.μ

Γιατί τόσοι γάμοι καταλήγουν σε διαζύγιο στις μέρες μας

 

Οι άνθρωποι δεν χωρίζουν επειδή δεν αγαπιούνται πια. Χωρίζουν γιατί χάνουν τον τρόπο να συναντιούνται. Γιατί μέσα στο βάρος της καθημερινότητας, οι φωνές σκεπάζουν τη σιωπή, τα «πρέπει» σκεπάζουν τα «θέλω», και το βλέμμα παύει να αναγνωρίζει τον άνθρωπο που κάποτε αγαπήθηκε.

Ο γάμος, όσο κι αν μοιάζει με υπόσχεση σταθερότητας, είναι στην ουσία ένας ζωντανός οργανισμός. Αν δεν τον φροντίζεις, μαραίνεται. Αν δεν του δίνεις οξυγόνο, πνίγεται μέσα στην ασφυξία των ρόλων, των συνηθειών, της βιασύνης.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η ατομικότητα έχει αναχθεί σε ύψιστη αξία. Μάθαμε να αναζητούμε την «αυτοπραγμάτωση», την ελευθερία, τον χώρο μας, συχνά όμως, χωρίς να μάθουμε πώς να μοιραζόμαστε. Έτσι, όταν η σχέση αρχίζει να απαιτεί συμβιβασμό, να ζητά ευθύνη και ωριμότητα, πολλοί τρομάζουν. Αντί να συναντήσουν τον άλλον, αποσύρονται μέσα στον εαυτό τους, με τη δικαιολογία ότι «χάθηκε η αγάπη». Όμως, η αγάπη δεν χάνεται, εγκαταλείπεται.

 

Η συναισθηματική αποξένωση συνήθως ξεκινά αθόρυβα: μια κουβέντα που δεν ειπώθηκε, ένα βλέμμα που δεν ανταλλάχθηκε, ένα άγγιγμα που παραλείφθηκε. Σιγά σιγά, το ζευγάρι παύει να είναι «εμείς» και γίνεται «εγώ κι εσύ». Και τότε, μέσα στην ψευδαίσθηση ότι «δεν ταιριάζουμε πια», κρύβεται η αλήθεια ότι απλώς πάψαμε να βλέπουμε, να ακούμε, να προσπαθούμε.

Η εποχή μας μάς έμαθε να αντικαθιστούμε, όχι να επιδιορθώνουμε. Έτσι και στις σχέσεις, όταν κάτι ραγίσει, προτιμούμε να φύγουμε, αντί να καθίσουμε απέναντι, να κοιτάξουμε στα μάτια τον άλλον και να πούμε: «Πονάω. Φοβάμαι. Θέλω να ξαναπροσπαθήσουμε.»

 

Κι όμως, εκείνη ακριβώς η στιγμή είναι η πιο ουσιαστική πράξη αγάπης· όχι το πάθος των πρώτων ημερών, αλλά η επιλογή να μείνεις όταν όλα δυσκολεύουν.

Οι γάμοι σήμερα δεν τελειώνουν επειδή η αγάπη πέθανε· τελειώνουν γιατί η σιωπή την πνίγει. Γιατί λείπει ο διάλογος, η ενσυναίσθηση, η αλήθεια. Γιατί φοβόμαστε να εκτεθούμε, να ζητήσουμε, να παραδεχτούμε.

Αν θέλουμε λοιπόν να αλλάξει αυτό, δεν χρειάζεται να «σώσουμε τον γάμο»· χρειάζεται να ξαναβρούμε την ικανότητα να αγαπάμε ώριμα, με παρουσία, ευθύνη και σεβασμό στη μοναδικότητα του άλλου.

Ίσως τότε, ο γάμος να ξαναγίνει αυτό που προοριζόταν να είναι: όχι ένα συμβόλαιο, αλλά μια συνεχής συνάντηση δύο ψυχών που επιλέγουν κάθε μέρα — όχι από ανάγκη, αλλά από αλήθεια

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: Γιατί τόσοι γάμοι καταλήγουν σε διαζύγιο στις μέρες μας