Ο τραγικός θάνατος από εγκεφαλικό 57 χρονης καθηγήτριας στη
Θεσσαλονίκη που κατήγγειλε ότι υφίστατο Μπούλιγκ, καθώς και η πιο πρόσφατη
αυτοκτονία 54 χρονης διευθύντριας σχολείου
που διαμαρτυρόταν για την αφόρητη πίεση που
υφίστατο στο σχολείο, θα ήταν ευχής έργο να μας κάνουν να ανοίξουμε τα μάτια μας
και να δούμε όλα αυτά που επί μακρόν κάναμε ότι δεν βλέπαμε.
Η ραγδαία
αύξηση της εγκληματικότητας των ανηλίκων τα τελευταία χρόνια αντικατοπτρίζεται στο σημερινό σχολείο.
Παιδιά δεινοπαθούν από «νταήδες» συμμαθητές τους, τραυματιζόμενα ψυχικά και
σωματικά. Βιντεάκια με διασυρμό καθηγητών
στην τάξη αναβαίνουν «πανηγυρικά» στα κοινωνικά δίκτυα, εν είδει
δημόσιας διαπόμπευσης. Στην πλειοψηφία τους, τα περιστατικά βίας αποσιωπούνται.
Φταίει ότι έχει καταρρεύσει η οικογένεια.
Ακόμα
χειρότερα, φταίει ότι κινδυνεύει να καταρρεύσει η κοινωνία. Και κινδυνεύει να
καταρρεύσει, διότι έχουν απαξιωθεί και κατακρημνισθεί ο πυλώνας πάνω στους
οποίους στηριζόταν οι αρχές και οι αξίες. Διότι, στο βάθος το πρόβλημα υνιά
πρόβλημα αξιών.
Υπάρχουν
ασφαλώς και σήμερα «καλά» παιδιά. Η διαφορά είναι ότι παλαιότερα τα «κακά»
παιδιά ντρέπονταν να δείξουν ότι είναι κακά, ενώ σήμερα τα «καλά» παιδιά
ντρέπονται να δείξουν ότι είναι καλά. Η εκπαίδευση δεν θα πάει μπροστά, αν
γεμίσουμε τα σχολεία με «Smartboards» και τεχνικό εξοπλισμό, αλλά αν τα
εφοδιάσουμε με αρχές και αξίες.
«ΖΩΗ», τ, 4412

