ΔΙΑΚΟΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΦΙΡΦΙΡΗΣ-ΑΡΓΗ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ (ΜΑΔΥΤΙΝΟΥ) ΗΧΟΣ ΠΛ Δ'

 

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΓΗ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΣΕ ΗΧΟ ΠΛ Δ' ΧΡΩΜΑΤΙΚΟ ΣΕ ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΟΣΜΑ ΜΑΔΥΤΙΝΟΥ (+1901) Η ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΙΛΑΝΔΑΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΟ 1989 ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑΣ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΟΜΟ ΤΟΥ ΠΟΙΜΕΝΙΚΟΥ ΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΟΡΘΩΘΕΙΣΑ ΥΠΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΑΥΡΑΓΚΑΝΟΥ.

Η ψυχή ενός λαού

 

Ένας λαός που έχει μέσα του μια ψυχή, όταν φτάσει στον τελευταίο βυθό τη απόγνωσης, βρίσκει τη δύναμη να αντιδράσει εναντίον του εαυτού του. Αντιδρά ξαφνικά χωρίς καμιά προειδοποίηση και καμιά προετοιμασία του εδάφους. Μια ανόρθωση της ψυχής δεν είναι μια βαθμιαία εξέλιξη αλλά ένα απότομο ξύπνημα δυνάμεων που κοιμόντανε, μια βίαιη επιστροφή από το μαρασμό στη ζωή.

            Γιώργος Θεοτοκάς, «Ελεύθερο Πνεύμα»

Ὁ περίφημος ἐπίσκοπος Ἡ ἐνθρόνισίς του ..... Του ενορίτου μας κ. Νικολάου Βοϊνέσκου

 

τοῦ ἀρχιμ. Θεοδοσίου Μαρτζούκου

 

Το βράδυ τῆς ἐνθρονίσεώς του διοργανώνεται δεξίωση, γιά νά γιορτάσουν τήν ἐνθρόνιση τοῦ Ἰωάννου (νέου ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως). Αλλ' ὅταν βλέπει τούς ὑπηρέτες τοῦ Θεοῦ νὰ ρίχνονται πάνω στο κρέας καί τό κρασί, ὁ Ἰωάννης (ὁ Χρυσόστομος) νιώθει ναυτία. Χωρίς νὰ πεῖ λέξη, ἀποσύρεται στο δωμάτιό του. Ἀλλά καί ἐκεῖ, το σκαλιστό ξύλινο κρεβάτι καί τά μεταξωτά σεντόνια τόν ἀηδιάζουν. Βγάζοντας τά σανδάλιά του, ὁ νέος πατριάρχης γονατίζει μπροστά στο παράθυρο γιὰ νὰ δεῖ τὸν ἔναστρο οὐρανό, τή μόνη λαμπρότητα πού μπορεῖ νά τόν ἠρεμήσει. «Κύριε, συγχώρεσε τα πρόβατά μου, πού παρασύρονται ἀπό τούς πειρασμούς αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ἀφοῦ μέ ἔκανες ποιμέ-να τους, φώτισε με στήν πορεία μου, ὥστε να μπορέσω νά τά ἐπαναφέρω σε Σένα». Ἐπαναλαμβάνει τό αἴτημά του ξανά καί ξανά, μέχρι πού μερικά χτυπήματα στήν πόρτα τόν ἀποσποῦν ἀπό τήν προσευχή του. Οἱ πρῶτες ἀκτῖνες τοῦ ἥλιου δέν θά ἀργήσουν νά ἐμφανιστοῦν. Ἕνας ὑπηρέτης του φέρνει ἕνα ὑπέροχο χιτῶνα καί κοσμήματα, ἀλλ' ὁ Ἰωάννης ἀρνεῖται. «Κανένα ροῦχο δέν θά μποροῦσε νά κρύψη τίς ἁμαρτίες μου στά μάτια τοῦ Θεοῦ», δηλώνει. Καί ἄν ἡ ψυχή μου εἶναι ἄξια καί ἁγνή, οὔτε ὅλα τά πλούτη τοῦ αὐτοκράτορα δέν θά ἐξισωθοῦν μέ τή λαμπρότητά της. Πούλησέ τα καλύτερα καί δώσε τα χρήματα στούς φτωχούς». Ὁ ἀρχιεπίσκοπος δέν σταματᾶ μπροστά στο ἔκπληκτο βλέμμα τοῦ ὑπηρέτη καί βιάζεται να πάει στήν Ἐκκλησία. Μετά τή Λειτουργία, ἀποπέμπει τούς ἐπισκόπους πού περιμένουν ἀκρόαση καί καλεῖ τούς διαχειριστές καί τούς συμβούλους. Διατάζει νὰ ἀφαιρεθοῦν καί νά πωληθοῦν ὅλα τὰ ἀντικείμενα ἀξίας τοῦ παλατιοῦ, ἀπό τά χάλκινα ἀγγεῖα μέχρι το ξυλόγλυπτο κρεβάτι του. Τα χρήματα θα δοθοῦν στούς φτωχούς καί στα νοσοκομεία.

«Πῶς μπορῶ νά τρώω καί νά ζῶ σάν τέσσερις βασιλιάδες, ἐνῶ μερικά ἀπό τά πρόβατά μου κοιμοῦνται στο δρόμο, κατάχαμα, καί ἔχουν μόνο μουχλιασμένο ψωμί για να χορτάσουν;».

-Μά, κύριε, μερικοί ἀπό αὐτούς τούς θησαυρούς μᾶς ἔχουν δοθεῖ ἀπό τόν ἴδιο τόν αὐτοκράτορα... διαμαρτύρονται.

-Τά ἀγαθά τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχουν γιά νά ὑπηρετοῦν τούς φτωχότερους καί ὄχι τό ἀντίστροφο. Τό σύνολο αὐτῶν τῶν ἀγαθῶν δέν ἀξίζει οὔτε μία ψυχή. Ὅπως ὁ αὐτοκράτορας ἔχει καθῆκον νά φροντίζει τον λαό του, ἔτσι καί ἐγώ ἔχω καθῆκον νά φροντίζω τίς ψυχές πού μοῦ ἔχουν ἀνατεθεῖ, ἀπαντᾶ ὁ ἅγιος ποιμένας.

Δέν θά ὑπάρχει πλέον συσσώρρευση θησαυρῶν. Δέν θά ὑπάρχουν πλέον γεύματα. Οἱ περιπλανώμενοι μοναχοί, πού ἤλπιζαν σε εὔνοια τριγυρίζοντας γύρω ἀπό τό ἐπισκοπικό παλάτι, θά γυρίσουν στά μοναστήρια τους.

Βλέποντας τά ἀγανακτισμένα βλέμματα τῶν γύρω του, ὁ Ἰωάννης γνωρίζει καλά ὅτι αὐτή ἡ ἐπίθεση κατά τῆς διαφθορᾶς, δέν θά ἀρέσει σε ὅλους καί ὅτι ὁ ἀγώνας θά εἶναι σκληρός. Ἀλλά αὐτή εἶναι ἡ ἀποστολή πού τοῦ ἔχει ἀναθέσει ὁ Θεός. Δέν θά φοβηθεῖ, ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι στο πλευρό του.

Ἐξοργισμένη ἀπό τίς μεταρρυθμίσεις τοῦ Χρυσοστόμου ἡ πολιτική ἐξουσία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐξορίζει τόν ἅγιο Πατριάρχη, πού ὑπέκυψε στίς κακουχίες στο δρόμο γιά τήν ἐξορία τό 407 μ.Χ.

Ἄς εὐχηθοῦμε καί οἱ σημερινοί κληρικοί να πορευθοῦμε τήν ὁδό τῆς τήρησης τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν.

Από το περιοδικό "ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ" Δεκέμβριος 2025.

Γέροντος Ἐφραίμ: Περὶ τῆς καύσεως τῶν κεκοιμημένων

 

Κατά τήν Ἱερά Παράδοση, ὅταν σκοτώθηκε ὁ Ἄβελ ἀπό τόν Κάϊν, ἔστειλε ὁ Θεός στόν Ἀδάμ τόν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ, γιά νά τόν ὑποδείξει, ὅτι πρέπει τόν γιό του νά τόν θάψει.
Εἶναι ἀποκάλυψη δηλ. ἀπό τόν Θεό, ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος πεθάνει, πρέπει στή γῆ νά ἐπιστρέψει.
Διότι ὅταν ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε, πῆρε χῶμα ἀπό τό ἔδαφος, στό ὁποῖο δημιουργήθηκε μιά λακκούβα, πού πρέπει νά συμπληρωθεῖ διά τῆς ταφῆς μας.
Λέγει ὁ Κύριος: «Ἀπό χῶμα σέ ἔκανα καί εἶσαι ὑποχρεωμένος νά μπεῖς στό χῶμα».
Τό θέλημα λοιπόν τοῦ Θεοῦ εἶναι νά θαπτόμεθα καί ὄχι νά καιγόμαστε. Δέν εἶναι στήν ἐξουσία τή δική μας, στή κρίση τή δική μας.
Δέν μᾶς εἶπε ὁ Θεός: «ἐάν θέλετε μπορεῖτε νά θάπτεσθε, ἐάν θέλετε μπορεῖτε καί κάτι ἄλλο λ.χ. νά καίγεστε». Εἶναι ρητή ἐντολή... τοῦ Θεοῦ ὅλοι νά θαπτόμεθα, μηδενός ἐξαιρουμένου καί ὅποιος δέν ὑπακούσει στήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, θά ἔχει κυρώσεις.
Ποιές εἶναι αὐτές;
Τόλμησαν καί εἶπαν οἱ Πατέρες, ὅτι αὐτοί πού καίγονται καί δέν θάπτονται, πᾶνε ἀπό τήν μία φωτιά στήν ἄλλη..
Νά ξέρετε, ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν ταφεῖ, ἡ ψυχή του βασανίζεται στήν κόλαση παραπάνω.
Θαπτόμενοι, κάνουμε τήν τελευταία μας ὑπακοή καί ξέρετε, εἶναι τιμητική ὑπακοή μέ πολύ γερό μισθό. Πές ὅτι παίρνουμε ἕνα ἐφάπαξ ὅταν θαπτόμεθα. Αὐτό νά τυπωθεῖ στό νοῦ ὅλων τῶν ἀνθρώπων.
Ἀντίθετα, ἡ ρητή ἐντολή τοῦ Διαβόλου εἶναι νά καίγονται οἱ ἄνθρωποι καί νά μήν βγαίνουν Ἁγία λείψανα.

Μεθέορτα

 

«Το αυθεντικό χριστιανικό μήνυμα είναι: Να πιστεύει κανείς εκεί όπου όλα φαίνονται χωρίς ελπίδα. Διότι  στηρίζεται στη βεβαιότητα ότι τελικά κάποιος Άλλος ρυθμίζει την εξέλιξη του σύμπαντος, «ο ων και ο ην και ο ερχόμενος, ο παντοκράτωρ» (Αποκ. 1,8).

            Να ζει με τη βεβαιότητα ότι η παγκόσμια κοινωνία αγάπης ελευθέρων προσώπων είναι ιδανικό για το οποίο αξίζει να αγωνίζεται. Να δρα δημιουργικά στο τοπικό με προοπτική το παγκόσμιο, να ανταποκρίνεται υπεύθυνα στο συγκεκριμένο χρέος, με προσανατολισμό  και σκοπό της ζωής το Άπειρο - τον Θεό της Αγάπης».

            Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κυρού ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

«Υγιή» γηρατειά - χρέος και πρόκληση

 

Οι ηλικιωμένοι, μητέρες και πατέρες, είναι οι ρίζες της ζωής μας, είναι αυτοί που μας έφεραν στη ζωή, μας μεγάλωσαν μέσα στην οικογένεια, μας προστάτευσαν από αρρώστιες και ατυχήματα. Οι ηλικιωμένοι είναι αυτοί που μας γαλούχησαν με το «άδολο» γάλα της χριστιανικής πίστεως και της πατρίδος μας και μας κληροδότησαν ελεύθερη την πατρίδα. Είναι αυτοί που στηρίζουν και μας συνοδεύουν με το κτυποκάρδι της στοργή τους και με τις ευχές τους, μας παραδειγματίζουν με την υπομονή τους,  μας μεταδίδουν  τη γνώση και την πείρα τους, μας μεταλαμπαδεύουν την παράδοση και τον πολιτισμό και μας μιλούν για όσα πράγματα έχουν αξία στη ζωή και για εκείνα που δεν έχουν….

            Οπωσδήποτε, η ηλικία δεν είναι μόνο υπόθεση χρόνου. Δεν υπολογίζεται με τις ρυτίδες. Το άνοιγμα του πνεύματος, το προεκτείνει τη ζωή του στην αιωνιότητα, πλάτεμα της αγάπης, η νεότης της καρδιάς, όλα αυτά μετράνε περισσότερο στον καθορισμό της ηλικίας. Γίνεται κανείς νέος, κάθε φορά που  προεκτείνει τη ζωή του στην αιωνιότητα, που ανακαινίζει την καρδιά του, την πνευματική του ζωή, που δεν κολλάει πεισματικά στις ιδέες του. Κάθε φορά που προσφέρει και δέχεται αγάπη, που συγκινείται από τα δώρα του Θεού και θαυμάζει τις ομορφιές της δημιουργίας. Αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας  νεότητας….

            Όλοι μπορούμε να συντελέσουμε στην υποστήριξη της υγείας κα της ποιότητας της ζωής τη ηλικιωμένων, όταν πιστεύουμε ότι  τα γηρατειά έχουν μοναδικό νόημα για τον άνθρωπο, όταν ατενίζουμε την τρίτη ηλικία ως διάβαση απ΄ τη δραστηριότητα στην  ήρεμη  ζωή στη αιωνιότητα, ως το Μέγα Σάββατο, την παραμονή της Λαμπρής, την προσμονή μιας ένδοξης ανάστασης…

            Τελικά:

            Α) Ο ηλικιωμένος  είναι μια μοναδική και ανεπανάληπτη βιοψυχοκοινωνική και πνευματική ύπαρξη, και χρειάζεται ολική προσέγγιση.

            Β) Η φροντίδα του ηλικιωμένου είναι καθήκον, τιμή και προνόμιο, που μπορεί να προσφέρει ανακούφιση, χαρά και ελπίδα, καθώς και να αναζωπυρώνει το νήμα της ανθρώπινης ζωής ακόμα και στο τελικό στάδιο, οπότε μπορεί να ισχύει το:

                        «Μπροστά σε τέτοιο ηλιόγερμα

                        ντροπή το φως της ημέρας.

            Και να τονώνεται η βεβαιότητα ότι:

                        «Ο θάνατος δεν αφαιρεί το φως,

                        απλώς σβήνει τη λάμπα,

                        γιατί ζυγώνει το χάραμα»

                                                (Στ. Δημούλη)

                        Γ) Χρέος και πρόκληση να ανακουφίζουμε τον ηλικιωμένο, ώστε, καθώς διαβαίνει την τελευταία περίοδο της επίγειας ζωής του, να ξαναδιαβάζει και να διορθώνει το βιβλίο της ζωής  του, να βιώνει τη μεταμόρφωση της ζωής του σε ύμνο αγάπης και ταπεινής προσευχής, να επιτυγχάνει το καθ’ ομοίωσιν με τον Θεό και με την πίστη να προσμένει

            «στο φως μια νέας ζωής,

                        αθάνατης

            ν’ ανοίξει ο νους τα βλέφαρά του»

                                                            (Γ. Βερίτης)

            Οπότε:

            «Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά…. παρά του Κυρίου αιτησώμεθα»

            «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ», τ. 613

Οι Άγιοι του μηνός Ιανουαρίου και το ασκητικό ήθος της Ορθοδοξίας

 Ο μήνας Ιανουάριος είναι πλήρης από μνήμες αγίων και ασκητών τους οποίους χαρακτηρίζει ο ασκητικός τρόπος ζωής. Στον κατάλογο αυτό των ασκητών αναφέρονται: Ο Μ. Βασίλειος, ο Τίμιος Πρόδρομος, ο Μέγας Αντώνιος, ο Θεοδόσιος  Κοινοβιάτης, Παύλος ο Θηβαίος, ο Ιωάννης ο Καλυβίτης, Ο Μακάριος ο Μέγας ο Αιγύπτιος, ο Μ. Ευθύμιος, Μάξιμος ο Ομολογητής κ.α.

Όλοι αυτοί οι άγιοι της Εκκλησίας μας με το ασκητικό τους ήθος προβάλλουν την κατά Χριστό άσκηση ως την κ’ εξοχήν μέθοδο κατά του διαβόλου και τη συμφιλίωση του ανθρώπου με τον Θεό. Η χριστιανική άσκηση οδηγεί  στην καταπολέμηση των παθών, στη μετάνοια και στην αποφυγή της αμαρτίας.

Πρέπει  να γνωρίζουμε, ότι η χριστιανική άσκηση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο.  Δεν αποβλέπει στο θάνατο του σώματος, αλλά στην καταπολέμηση των παθών. Είναι παθοκτόνος και όχι σωματοκτόνος  διδάσκουν οι ασκητικοί πατέρες και οι εκκλ. συγγραφείς. Η ζωή των παθών είναι μια παρά φύση κατάσταση, γι΄ αυτό απαιτείται η σωματική άσκηση, για να ελευθερωθεί ο αγωνιστής πιστός από την τυραννία των παθών και να φτάσει στην απάθεια.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν νοείται άσκηση αποκομμένη από την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Η άσκηση είναι απαραίτητη για να μπορεί ο αγωνιστής χριστιανός ν’ ανταποκριθεί στη υπόθεση τη σωτηρίας. Ο ασκητικός τρόπος επικοινωνίας με τον Χριστό μας επαναφέρει σιγά- σιγά στην προπτωτική κατάσταση και το αρχαίο κάλλος. Αλλά για να φθάσει κανείς  εκεί χρειάζεσαι κόστος , κόπος, γιατί η ανθρώπινη φύση έχει διαβρωθεί από την αμαρτία. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας προσφέρει αυτή την σωστική άσκηση και μυστηριακή θεραπεία.

Πολλοί ισχυρίζονται, ότι η άσκηση είναι αποκλειστική υπόθεση ενός μοναχού και όχι για τα λαϊκά μέλη τη Εκκλησίας. Αυτό είναι λάθος. Η τήρηση των εντολών είναι κοινή υπόθεση αγάμων και εγγάμων. Οι Πατέρες λένε, ότι οι έγγαμοι δεν αντιγράφουν ολοκληρωτικά τους μοναχούς, αλλά εμπνέονται απ’ αυτούς στη ζωή τους. Με τον γάμο πολεμούν την σαρκολατρεία, με τη λογική χρήση των υλικών αγαθών την πλεονεξία και με την υπακοή στον πνευματικό και την Εκκλησία αποφύγουν τον εγωισμό. Ο αγώνας αυτός ενισχύεται από τη χάρη του Θεού με την εξομολόγηση και την προσευχή.

Τρία βασικά πάθη πολιορκούν τον άνθρωπο: το πάθος της φιληδονίας, της φιλαργυρίας  και φιλοδοξίας.  Ο άνθρωπος υποδουλώνεται σ’ αυτά κυριαρχούμενος από άγχος και ανασφάλεια. Γι’ αυτό και ο ασκητικός τρόπος ζωής είναι απαραίτητος προκειμένου ο άνθρωπος ν’ απαλλαγεί από τα βασανιστικά προβλήματά του.

Οι μοναχικές υποσχέσεις είναι ευαγγελικές αρετές και πρέπει να βιώνονται με μετριότεροι μορφή ανάλογα με τον τρόπο της ζωής. Ο Χριστός  με την αντιμετώπιση των πειρασμών στην έρημο έγινε υπόδειγμα για κάθε χριστιανό

Ο ασκητικός τρόπος ζωής ενεργεί θεραπευτικά στη ζωή των πιστών, γιατί εκριζώνει τη ρίζα των παθών και προσελκύει τη χάρη του Θεού. Οι Πατέρες της Εκκλησίας με τον ασκητικό τους ήθος πρέπει να γίνουν τα πρότυπα των πιστών στον  καθημερινό  πνευματικό τους  αγώνα.

Εισέρχεται κανείς στη Βασιλεία του Θεού εκείνος που εφαρμόζει τις θείες εντολές. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης σημειώνει: «ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς εκείνος εστίν και ο αγαπών με, ο δε αγαπών με αγαπηθήσεται υπό του πατρός μου, καγώ αγαπήσω αυτόν και εμφανισω αυτόν εμαυτόν» (Ιωαν. 14, 21).

γ