Η Επανάσταση του 1821 - Δημήτρης Σταθακόπουλος #Σταθακόπουλος #1821

 

10.379 προβολές Έκανε πρεμιέρα στις 25 Μαρ 2025

Η Επανάσταση του 1821 - Δημήτρης Σταθακόπουλος #Σταθακόπουλος #1821 ‪@geostratigiki‬ #1821 #σταθακοπουλοσ #επανασταση #200χρόνια Πηγή: Γίνετε μέλος σε αυτό το κανάλι για να αποκτήσετε πρόσβαση σε προνόμια:    / @geostratigiki   ➙ Ενισχύστε την προσπάθειά μας κάνοντας: ▶️ Like 👍 στο βίντεο. ✅ Εγγραφή 👆 στο κανάλι μας: ☑️ Κοινοποιήσε το βίντεο ➙ Πατήστε το καμπανάκι 🔔 για να ενημερώνεστε για τα νέα μας βίντεο. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Θα μας βρεις στα Social Media: ➡️ Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας, εδώ:    / @geostratigiki   ➡️Επισκέψου την ιστοσελίδα μας, εδώ: https://amynageostratigiki.com/ ➡️Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook, εδω:   / amynageostratigiki   ➡️Κάνε like στο profile μας στο Twitter, εδώ:   / geostratigiki   ➡️Θα μας βρεις στο Anchor.fm, εδώ: https://anchor.fm/amyna-geostratigiki ➡️Και στο Spotify, εδώ: https://anchor.fm/amyna-geostratigiki

ρεις Μύθοι για την Επανάσταση του 1821 | Μελέτης Μελετόπουλος

 

21.253 προβολές 11 Μαρ 2026 #Ιστορία #1821 #ΕλληνικήΕπανάσταση

Πότε ξεκίνησε πραγματικά η Ελληνική Επανάσταση του 1821; Ποιος ήταν ο ρόλος του Ιμπραήμ και ποια η σημασία της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου; ΟΙ μύθοι του 1821 από τον Μελέτη Μελετόπουλο, καλεσμένο του Δικτύου Μικρασιάτης. 00:00 Οι μύθοι της Επανάστασης του 1821 06:32 Πως ξεκίνησε η Επανάσταση 07:45 Η μοναδική μαρτυρία για την Αγία Λαύρα 10:51 Η Αλωση της Τριπολιτσάς 16:51 Οι σφαγές στη Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη 18:56 Η συντριβή του Δράμαλη στα Δερβενάκια 34:45 Ο ρόλος του Ιμπραήμ 36:27 Η ναυμαχία του Ναυαρίνου #1821 #ΕλληνικήΕπανάσταση #Ιστορία #25Μαρτίου ► Κάνε Εγγραφή στο @Mikrasiatisnet:    / @mikrasiatisnet  

Σταυρός που επιτρέπει ο Θεός Δημήτριος Παναγόπουλος

 

Υπάρχει μία τάξη ανθρώπων, η οποία φέρει σταυρό, τον οποίο δεν τον έφτιαξε η τάξη αυτή, αλλά τον επέτρεψε ο Θεός. Πόσοι τώρα είμαστε στην κατάσταση αυτή, δεν ξέρω.

Για να έχει τέτοιο σταυρό ο άνθρωπος, πρέπει να είναι τύπος Παύλου. Πρέπει να είναι τύπος Ιώβ. Ο Παύλος γράφοντας στους Εβραίους, λέει για τις θλίψεις αυτές· δεν είναι άξιος ο κόσμος για αυτές τις θλίψεις. Εμείς δεν είμαστε Παύλοι, τους φτιάχνουμε μόνοι μας τους πειρασμούς. Τους φτιάχνουμε μόνοι μας τους σταυρούς. Του Παύλου του επέτρεψε να υπάρχει άγγελος Σατάν, για να τον κολαφίζει, για να μην υπεραίρεται (υπερηφανεύεται) για τις πολλές αποκαλύψεις του. Είχε ανέβει πολύ ψηλά ο Παύλος. Και όταν ανεβεί πνευματικά ψηλά ο άνθρωπος, επιτρέπει ο Θεός κάποιο πειρασμό, ώστε να βρίσκεται σε μετριοφροσύνη. Να αναγκαστεί έπειτα να χαμηλώσει. Εμείς όμως δεν είμαστε στην περίπτωση αυτή, αλλά και δεν πρέπει πολλές φορές να λέμε ότι φταίει ο Θεός. Δεν ξέρουμε, αν ένας σταυρός σε ένα σπίτι είναι καλός ή όχι. Εκείνο το οποίο εμείς μπορούμε να εξετάσουμε, είναι ποιος τον έφτιαξε. Τον έφτιαξα εγώ ή τον επέτρεψε ο Θεός για κάποιο καλό. Θα σας πω ένα περιστατικό σχετικό με αυτό.

Στην Αθήνα ήταν μία μητέρα που είχε μία κόρη μόνο. Ο σύζυγος είχε πεθάνει. Η κόρη είχε τάλαντα από τον Θεό. Είχε και ομορφιά και ανάστημα και κυρίως καλή φωνή. Η μητέρα με την πεποίθηση ότι είχε ένα παιδί καναρίνι, μια αηδόνα, όπως θα λέγαμε, σκέφθηκε ότι πρέπει να τη δώσει στον κόσμο. Αυτή πρέπει να σπουδάσει στο εξωτερικό και μάλιστα στην Ιταλία. Την έβλεπε με τα σχέδιά της, πως μία ημέρα αυτή από την Σκάλα του Μιλάνου θα δρέπει εκατομμύρια χειροκροτήματα.

Ήταν μια κοπέλα γύρω στα είκοσι χρόνια και θα έφευγε μόνη της τώρα να πάει στην Ιταλία, για να γίνει καλλιτέχνης. Έχουμε 999 φορές φόβο και μία να επιτύχει. Ετοιμάσθηκαν τα πάντα, μέχρι και το ταξί είχε κανονισθεί που θα ερχόταν το πρωί να τους πάρει. Παρ’ ότι ήρθε το πρωί το ταξί να τους πάρει, δεν ήταν σε θέση να ταξιδεύσουν. Η κόρη δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι της. Παράλυτη η 20χρονη κόρη στο κρεβάτι. Θρήνοι και κοπετοί! Καταλαβαίνετε τώρα όχι τόσο γιατί είναι άρρωστη η κόρη και δεν ξέρουμε τι έχει, όσο γιατί χάνει την καριέρα της. Έχασε τη μοναδική ευκαιρία που μπορούσε να μεσουρανήσει.

Η μητέρα αισθάνεται άσχημα. Αρνείται τον Θεό και αρχίζει να Τον βλασφημεί. Η κόρη από τη Σκάλα του Μιλάνου βρέθηκε στη Βούλα των Αθηνών, στο νοσοκομείο που είναι γι’ αυτές τις περιπτώσεις. Έμεινε εκεί 4 μήνες. Κανένας γιατρός δεν βρήκε τι είχε. Ξαπλωμένη μια κόρη 1.80 χωρίς να μπορεί κανένας γιατρός να διαγνώσει ότι είχε αυτό.

Εκεί πήγαινε μια συντροφιά χριστιανών που μιλούσαν δύο λόγια παρηγοριάς γύρω από το Χριστό. Η κοπέλα αρχίζει να ακούει, ο δε Θεός, πολλές φορές βάζει το χέρι του μπροστά, για να γλυτώσει μια καταστροφή ολοκληρωμένη. Και σιγά σιγά άρχισε να μιλάει στην μητέρα της που συχνά την επισκεπτόταν: «Μαμά, μήπως μας το έκανε για καλό αυτό ο Θεός;» Αυτή με τον εγωισμό της δεν ήθελε να ακούει, επειδή θα ήταν η μητέρα αύριο της μεγάλης καλλιτέχνιδος, τραγουδίστριας κλπ. Δεν ήθελε να ακούει περί Θεού και μιλούσε πολύ σκληρά. Αυτή η συμπεριφορά έθλιβε το κορίτσι και μαζευόταν κάτω από το σεντόνι.

Το αποτέλεσμα, όσο περνούσαν οι ημέρες γιγάντωνε μέσα της η πεποίθηση ότι αυτό που συνέβη, έγινε για καλό. Αυτό της έγινε κτήμα και άρχισε να το πιστεύει. Πλησίαζαν τότε οι ημέρες του Πάσχα και λέει στη μητέρα της: «Μαμά, φέτος λες ότι θα κάνεις μόνη σου Πάσχα; Εγώ σου λέω ότι θα κάνουμε μαζί Πάσχα. Αν εσύ, μητέρα, δεχτείς αυτό που επέτρεψε ο Θεός, τα πράγματα θα αλλάξουν. Εγώ θα γίνω καλά χωρίς θεραπεία. Θα ακολουθήσω μια άλλη καριέρα εδώ πιο ασφαλή, πιο σίγουρη και όχι τόσο επικίνδυνη». Διότι πρέπει να ξέρετε ότι όσο οι άνθρωποι ανεβαίνουν ψηλά, ευκολότερα πέφτουν. Γι’ αυτό είναι προτιμότερο να βρίσκεται κανείς χαμηλότερα και να ανεβαίνει σιγά σιγά, παρά ψηλά και επικίνδυνα.

Μετά από μερικές προσπάθειες της κόρης, η μητέρα άρχισε να το κυκλοφορεί στο μυαλό της, ο εγωισμός της όμως δεν την άφηνε. Της υπέδειξε ότι χθες ήρθε πνευματικός εδώ και εμείς εξομολογηθήκαμε (ήταν το Σάββατο του Λαζάρου), εσύ, μητέρα, πήγαινε έξω και βρες και τακτοποιήσου.  Τελικά τη Μεγάλη Τετάρτη πήγε και εξομολογήθηκε η μητέρα. Τη Μεγάλη Παρασκευή, μετά τον επιτάφιο πήρε ένα κερί να το πάει στην κόρη της. Η κόρη της είχε κοινωνήσει τη Μεγάλη Πέμπτη. Τη Μεγάλη Παρασκευή το μεσημέρι που πήγε η μητέρα της στο νοσοκομείο, ήταν η κόρη της πίσω από την πόρτα όρθια και την περίμενε. Και αντί να της αφήσει το κερί για την Ανάσταση, την πήρε και πήρανε το εξιτήριο και κάνανε το Πάσχα μαζί στο σπίτι τους. Έβαλε ο Θεός το χέρι Του στην περίπτωση αυτή.

Άλλο περιστατικό. Πετούσε ένα αεροπλάνο από την Αλεξανδρούπολη προς Αθήνα. Μέσα στους επιβάτες που θα μετέφερε ήταν και ένας Ταγματάρχης με τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά του. Ο στρατιώτης οδηγός άργησε να πάει με το τζιπ να τους πάρει από το σπίτι για το αεροδρόμιο. Μόλις έφτασαν στο αεροδρόμιο, το αεροπλάνο πετούσε. Ο Ταγματάρχης βλαστήμησε την Παναγία και τον Χριστό του στρατιώτη λέγοντας: «Θα βγάλω το πιστόλι να σε σκοτώσω» και άλλα απρεπή. Ο φαντάρος μαζεύτηκε και δημιουργήθηκε κατάσταση. Ζήτησε το λόγο από τους υπευθύνους ισχυριζόμενος ότι έπρεπε να καθυστερούσαν το αεροπλάνο έστω δύο λεπτά, εφόσον ήξεραν ότι βρισκόταν σε υπηρεσία.

Δεν είχε τελειώσει αυτός ο αναβρασμός και έρχεται τηλεγράφημα ότι το αεροπλάνο έπεσε στη Μαλακάσα στην Αθήνα. Έγινε σαν λεμόνι ο Ταγματάρχης. Δεν επέτρεψε ο Θεός να πάει, ήθελε την επιστροφή του. Το αποτέλεσμα ήταν πως, όταν είδε ότι το θεωρούμενο κακό ήταν για καλό, άλλαξαν τα πράγματα.

Έχουμε λοιπόν και τέτοιες περιπτώσεις. Γι’ αυτό αν μας συμβεί κάποιος πειρασμός, κάποια ανέχεια, κάποια ασθένεια, εμείς έχουμε υποχρέωση να μην πούμε ότι ήμαστε άγιοι, ήμαστε Παύλοι, ήμαστε Ιώβ. Να πούμε ότι ήμαστε αμαρτωλοί και εξαιτίας των αμαρτιών μας παιδευόμαστε. Και να εξετάσουμε τον εαυτό μας και να δούμε, πού και τι στραβό έχουμε κάνει, πού σφάλλουμε και μας πιάνει. Και όπως ο πατέρας και η μητέρα δεν πιάνουνε χωρίς λόγο το μικρό από το αυτί, αλλ’  όταν φταίει, όταν θέλουν να το βάλουν στο σωστό δρόμο, να το βάλουν πάνω από το βιβλίο του, πάνω από τη δουλειά του, έτσι παιδαγωγός πολλές φορές είναι και ο Θεός στον άνθρωπο. Και χαρά στον άνθρωπο, όπως λέει ο Δαβίδ, τον οποίο εκπαιδεύει ο Κύριος σε αυτόν εδώ τον κόσμο και να πει, εγώ υποφέρω λόγω των αμαρτιών μου και φέρω αυτό το σταυρό που έχω.

Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 20, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 170 (απόσπασμα).

Κοινωνία Ορθοδοξίας Σταυρός που επιτρέπει ο Θεός

Ο Άγιος Γέροντας Παϊσιος για την Ψυχολογία και Ψυχιατρική που δεν παραδέχεται την ψυχή

 

Προς Βασίλειον

Τίμιος Σταυρός 23/7/1977

Αγαπητέ μου αδελφέ κύριε Βασίλειε,

«Χαίρε εν Κυρίω»

Διάβασα το βιβλίο σας [και], αν και εγώ δεν είμαι αρμόδιος, θα σας πω το λογισμό μου επάνω σ’ αυτά που μου γράφετε, μια που το ζητάτε.

Κατ’ αρχάς ο τίτλος του βιβλίου «Ψυχολογία» [1] δεν μου άρεσε.

Μέσα έχει πολλά καλά – και πολύ θα βοηθήσουν τους νέους- αλλά και πολλά από αυτά, εάν δεν τα γνώριζαν οι νέοι (τα λέγατε μόνο στους εκπαιδευτικούς), θα βοηθούσαν καλύτερα.

Επίσης, εάν περισσότερο τα παρουσιάζετε τα πράγματα πνευματικά –παρά επιστημονικά– θα βοηθιόντουσαν πιο θετικά (με το να συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής) να έλθη η Θεία Χάρις με τη θεία παρηγοριά, για να νοιώθουν χαρούμενα τα παιδιά και να μην καταφεύγουν σε χαμηλές και μάταιες χαρές, που δεν ξεδιψάνε την ψυχή, αλλά την καίνε περισσότερο.

Ο άνθρωπος, που δεν πιστεύει στο Θεό και στη μέλλουσα αιώνια ζωή, καταδικάζει αιώνια τη ψυχή του, και μένει απαρηγόρητος και σ’ αυτή τη ζωή. Νομίζω ότι όλη η προσπάθεια πρέπει να γίνη σ’ αυτή την κατεύθυνση∙ διότι βλέπουμε σχεδόν όλη την Ευρώπη που διέθεσε όλη την επιστήμη (την ανθρώπινη γνώση), για να διορθώση [δήθεν] την εικόνα του Θεού∙ αλλά για να μην είναι [ενν. επειδή δεν είναι] οι ίδιοι (σχεδόν όλοι) στραμμένοι προς τον Θεόν, και [για] να [μη] ζητάνε και την θεία Του επέμβαση, ταλαιπωρούνται συνέχεια, και ταλαιπωρούν συνέχεια μικρούς και μεγάλους∙ και από την φύση [Εννοεί, το φυσικό περιβάλλον], την οποία σιγά-σιγά παραμορφώνουν, άρχισαν να παραμορφώνουν και τους ανθρώπους, και να τους «περιποιούνται» στα ψυχιατρεία με ηλεκτροσόκ. Ο Θεός να μας ελεήση.

Συγχώρεσέ με, τα γράφω με πόνο, γιατί βλέπω την καημένη την νεολαία εγκαταλειμμένη από πνευματικούς, γιατί οι περισσότεροι [πνευματικοί] ασχολούνται με την πρόνοια (ενώ υπάρχει η κοινωνική πρόνοια και κάνει πιο καλύτερα τη δουλειά της στον τομέα αυτό), και το έργο του πνευματικού (δυστυχώς), το κάνουν ψυχίατροι [2], που οι περισσότεροι δεν παραδέχονται ψυχή, ή την παραδέχονται με τον δικό τους τρόπο, και να μην αναγνωρίζουν (ενν: δεν αναγνωρίζουν) την αξία της ψυχής, που μια ψυχή αξίζει περισσότερο από όλον τον κόσμο, καθώς μας λέει ο Χριστός.

Εάν δεν υπήρχαν και τα ψυχολογικά βιβλία και τα ψυχολογικά βιβλία, θα έχουμε λιγότερες αυτοκτονίες, γιατί πολλοί που τα διαβάζουν, καταδικάζουν τον εαυτό τους, ενώ η χάρις του Θεού διώχνει και τα κληρονομικά και σκορπάει και χαρά.

Εάν το επανεκδώσετε, δώστε «τα πρωτεία στα Αναστάσιμα».

 

Με πολλή αγάπη Χριστού

Ο αδελφός σας

Μον. Παϊσιος

 

[1] Ο Γέροντας, ενώ συνιστούσε στους ασθενείς να συμβουλεύωνται χριστιανούς ιατρούς -«διότι τους φωτίζει ο Θεός» κατά το λόγιό του- είχε εκφράσει επανειλημμένως την απαρέσκειά του προς τα «ψυχολογικά» βιβλία, αλλά και προς αυτή την ίδια την «ψυχολογία» και την «ψυχιατρική» η οποία ασκείται από επιστήμονες και ιατρούς, οι οποίοι δεν πιστεύουν στην ύπαρξη της ανθρώπινης ψυχής, όπως δέχεται αυτήν η θεολογία της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας. Όντας ο ίδιος βαθύς γνώστης, Χάριτι Θεού, του μυστηρίου της ενοικούσης στον ανθρωπολογικής και νοεράς ψυχής, των φυσιολογικών αλλά και των παθολογικών εκδηλώσεών της, στενοχωριόταν και υπέφερε πολύ, όταν έβλεπε τις βαριές αστοχίες και τα λάθη στην αντιμετώπιση των ασθενών αυτών, τα οποία είχαν σοβαρότατες συνέπειες για τον ασθενή και το περιβάλλον του.

Δεδομένου δε ότι οι πλείστοι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι της ψυχια­τρικής θεωρούν ότι τα «ψυχικά φαινόμενα» έχουν μόνον βιολο­γικό υπόβαθρο –θεώρηση, η οποία συνιστά άρνηση της ύπαρξης άυλης, νοερής και λογικής ψυχής στον άνθρωπο– ήταν πολύ επι­φυλακτικός ή αρνητικός για πολλές «θεραπείες» που εφάρμοζαν οι προαναφερθέντες ψυχίατροι.

Ο Γέροντας θεωρούσε ότι τα αίτια των περισσοτέρων ψυχικών ασθενειών είναι πνευματικά και ότι τα «ψυχοφάρμακα» δεν θε­ραπεύουν, αλλά έχουν μόνον κατασταλτικό χαρακτήρα, και ότι είναι δυνατόν να χρησιμοποιούνται με φειδώ σε περιπτώσεις πα­σχόντων «ψυχασθενών», έως ότου καταστή εφικτή η επικοινωνία με αυτούς.

 

[2] Ο Γέροντας θλίβεται και πονά, διότι διαπιστώνει ότι πολλοί πνευ­ματικοί (εξομολόγοι) έχουν εγκαταλείψει το κύριο έργο τους -που είναι η διαποίμανση των νέων- και ασχολούνται με έργα δευ­τερεύοντα. Ταυτόχρονα δηλώνει την σαφή αντίθεσή του προς την ανάθεση του έργου των πνευματικών σε ψυχιάτρους - και φυσι­κά και προς την περίπου ταυτόσημη μεταποίηση των πνευμα­τικών σε ψυχιάτρους, που επιχειρείται στις ημέρες μας. Το αποτέλεσμα είναι ν' αυξάνουν οι τρόφιμοι των ψυχιατρείων και οι αυτοκτονίες, ενώ αυτά θα περιορίζονταν δραστικά, εάν η Εκκλη­σία μας διέθετε πολλούς θεοφώτιστους πνευματικούς!

Αναζητώντας τον εαυτό μας

 

Κατά την ιερή περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής η Εκκλησία μέσα στο γενικότερο κλίμα της περιόδου που συνοδεύεται από αυστηρή νηστεία, εντονότερη προσευχή και κατανυκτικές ακολουθίες, μας καλεί κάνουμε και μια δραματική στροφή προς τον εαυτό μας, ώστε ανεπηρέαστοι από εξωτερικούς περισπασμούς να προετοιμαστούμε για τα μεγάλα γεγονότα που ακολουθούν. Δε υπάρχει παγκοσμίως  άλλο γεγονός που να συνοδεύεται από τόσο βαθιά και ουσιαστική προετοιμασία. 

            Η αντίθεση με το γενικότερο κλίμα της εποχής μας και την πρωτοφανή έκρηξη εξωστρέφειας, στην οποία έχει παρασύρει την κοινωνία, ακόμη και τους πλέον εσωστρεφείς, η σύγχρονη τεχνολογία. Ο επιχειρηματικός σχεδιασμός των ψηφιακών μέσων επενδύει στην εξωστρέφεια, παροτρύνοντας  σε συνεχή παραμονή στο διαδίκτυο, την ώρα που η Εκκλησία  μας καλεί να επενδύσουμε στην εσωστρέφεια, την καλώς εννοούμενη εσωστρέφεια. Ο πλούτος των πανίσχυρων παρόχων του διαδικτύου είναι τα δεδομένα που συλλέγονται από τη φλυαρία (εξωστρέφεια) των χρηστών, ο πλούτος της Εκκλησίας είναι τα πνευματικά αγαθά που αποκτώνται από τη σιωπή (εσωστρέφεια) των πιστών.

            Η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή μένει στους υψηλούς πνευματικούς στόχους της μας καλεί και σε εσωστρέφεια, όχι όμως όπως την αντιλαμβάνεται ο πολύς κόσμος, αλλά σε αυτή τη βαθιά επιστροφή στον εαυτό μας, ο οποίος σύμφωνα με τον Μέγα Βασίλειο είναι η ψυχή και ο νους, πλασμένα κατ΄ εικόνα Θεού. Μέσω του νου, του οφθαλμού τη ψυχής, ο άνθρωπος αφουγκράζεται τα λόγια του Θεού, και όταν ο νους στραφεί στην καρδιά, γίνεται άγρυπνος φρουρός της, διακρίνει τους λογισμούς και αποκρούει τον  κίνδυνο του ψυχικού θανάτου, ο οποίος εισβάλλει δια των αισθήσεων.

            Η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή μας καλεί να αναζητήσουμε και να φροντίσουμε ό, τι πολυτιμότερο έχουμε: τον εαυτό μας! Και συμβουλεύει ο σύγχρονος  όσιος γέροντας  Εφραίμ Κατουνακιώτης:

            «Πρέπει να μαζευτούμε. Να μαζέψουμε και τη διάνοια και την ψυχή. Όλα. Και να κλείσουμε τις θύρες. Ποιες είναι οι θύρες; Είναι οι αισθήσεις. Μαζέψου μέσα και κλείσε τις πόρτες. Μείνε λίγο με τον εαυτό σου, βρε παιδί μου. Θα πεθάνεις και δεν θα τον έχεις γνωρίσει.  Θα φύγεις και δεν θα τον έχεις αγαπήσει. Δεν θα τον έχεις σώσει. Άμα δεν τον έχεις πονέσει, πως θα τον αγαπήσεις τον άλλο; Δεν λέει ο Κύριος. «αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν;» Εκεί, μέσα σου αρχίζει η δουλειά. Αυτή  είναι η καλή εσωστρέφεια από την οποία πηγάζει και η σωστή εξωστρέφεια, που έχει σαν κίνητρο την αγάπη προς τον άλλο και όχι την κοινωνική προβολή μας.

            «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ», τ. 636

Άκουσα σε σένα να μιλάνε….

 

Σε σένα γράφω σήμερα, Άνθρωπε.

            Που τέτοιο πόνο, ξανά, δεν έχεις βιώσει άλλη φορά.

            Που τα σωθικά σου, τα μέσα σου, να σκίζονται τα νιώθεις και από την πίεση, δεν ξέρει τι είναι όνειρο πια, και τι είναι αληθινό… Τους άκουσα σε σένα να μιλάνε.

            «Να΄ σαι δυνατός, για τα παιδιά σου» είπανε. «πρέπει να σταθείς όρθιος. Μην κάνεις έτσι, δεν είναι σωστό. Ο κόσμος τι θα πει. Και πρέπει, πρέπει, πρέπει πολλά»..

            Σε βλέπω. Τα λόγια τους τα μουρμουρίζεις  μηχανικ.

            Επίτρεψέ μου, Άνθρωπε, αν θες με τη σειρά μου κάτι  να σου πω κι εγώ.  Μην τους ακούς. Και ας είναι όλοι ή, πολλοί, και λένε το ίδιο. Μην τους ακούς.

            Πέσε, κλάψε, χτυπήσου κάτω. Άνοιξε το στόμα και με όση δύναμη και αν έχεις, άφησε τη φωνή και τους λυγμούς να βγούνε.. Μην είσαι καθόλου δυνατός. Όχι τώρα στην πιο σκοτεινή στιγμή σου. Άσε τα παιδιά σου και ο σύντροφος και οι φίλοι και όλοι να σε δούνε. Γίνε ένα με το χώμα. Τώρα μην είσαι δυνατός. Μην τους παρεξηγήσεις. Δεν ξέρουν και δεν τα λένε από κακία. Προσπαθούν να σε βοηθήσουν άγαρμπα.

            Εσύ πέσε μόνο, τώρα, στην πιο σκοτεινή στιγμή σου. Και μη φοβάσαι. Όταν τίποτα άλλο δεν έχε μείνει  μέσα σου να βγει,  και όταν έχεις φθάσει στο απόλυτου μηδέν, τότε να ξέρεις θα σηκωθείς ξανά.

            Μετά τη στείρωση θα έρθει η Ανάσταση.

            ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ Γ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗΣ

                        Ψυχολόγος

Χρ. Γιανναράς: Πολιτισμός της ύπαρξης και πολιτισμός της συμπεριφοράς

 

9.160 προβολές 21 Ιουν 2018 #αντίφωνο

[...Ομως, ιστορικά θριάμβευσε (και σήμερα κυριαρχεί παγκόσμια) η αντιστροφή των όρων εκείνου του πολιτισμού: η προτεραιότητα της χρησιμότητας και όχι της αλήθειας, η θωράκιση του ατόμου, όχι η χαρά της κοινωνίας....] [...Δεν αποκλείεται, αφού η λογική του πάτου οδηγεί νομοτελειακά στον απόπατο, να δούμε, σε επόμενη συγκυβέρνηση των γαλαζοπράσινων «προοδευτικών δυνάμεων» νομοσχέδιο, που θα αναγνωρίζει στους άνδρες «δικαίωμα» στην περίοδο ή στον θηλασμό και στις γυναίκες «δικαίωμα» στη μυστακοφορία!...] Από την συζήτηση με τίτλο: "Προσωπικότητα, Σώμα και Βιοηθική" που διοργάνωσαν o Χριστιανικός Όμιλος Φοιτητών & Επιστημόνων (ΧΟΦΕ) και το Αντίφωνο τον Μάϊο του 2018.