Ἰατρική Ἐπιστήμη καί Ὀρθόδοξη Πίστη

 

Ἡ πρόληψη εἶναι πάντα ἡ καλύτερη θεραπεία, καί μάλιστα τώρα ἐν καιρῷ κρίσεως πού τά πάντα γύρω μας καταρ­ρέουν, ἐπειδή «μαζί τά φάγαμε», ὅπως κυνικῶς οἱ ὑποτιθέμενοι ἄρχοντές μας μᾶς λένε.

Ἐπιτρέψτε μου νά θυμίσω τό ὑπέροχο θεόπνευστο κείμενο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης «…καί εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ’ ὁμοίωσιν, καί ἀρχέτωσαν τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καί τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καί τῶν κτηνῶν καί πάσης  τῆς γῆς καί πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπί τῆς γῆς.  καί ἐποίησεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς.  καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς καὶ ἄρχετε τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ πάντων τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἰδοὺ δέδωκα ὑμῖν πάντα χόρτον σπόριμον σπεῖρον σπέρμα, ὅ ἐστιν ἐπάνω πάσης τῆς γῆς, καὶ πᾶν ξύλον, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ καρπὸν σπέρματος σπορίμου, ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν· καὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τῆς γῆς καὶ πᾶσι τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ παντὶ ἑρπετῷ ἕρποντι ἐπὶ τῆς γῆς, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ ψυχὴν ζωῆς, καὶ πάντα χόρτον χλωρὸν εἰς βρῶσιν. καὶ ἐγένετο οὕτως. καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα ἕκτη.» (Γέν. Α΄ 26-31).  Ὁ ἐν Τριάδι Θεός, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα ἀσχολεῖται προσωπικά μέ τήν ἐκ τοῦ χοός δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ἐμφυσώντας πάνω του τή Θεϊκή Του πνοή.  Ὁ Μέγας Βασίλειος ἑρμηνεύοντας καί σχολιάζοντας τό θεό­πνευστο κείμενο τῆς Γενέσεως ὑποστηρίζει, ὅτι καθημερινῶς ὁ Θεός ἐπισκεπτόταν τό ζεῦγος τῶν πρωτοπλάστων, τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα, διαλεγόμενος μετ’ αὐτῶν ὡσάν φίλος πρός φίλον.  Ἤθελε ὁ Θεός ὄχι μόνο νά μένουν στό κατ’ εἰκόνα, ἀλλά καί νά ἀναπτύσ­σουν τά χαρίσματα, μέ τά ὁποῖα τούς προίκισε καί νά φθάσουν στό καθ’ ὁμοίωσιν, σταθεροποιημένοι καί ἀκλόνητοι αἰωνίως κοντά Του. 

28 Οκτωβρίου 1940 Ο Χ Ι !

 

Σπάνια μια μόνη λέξη έκλεισε μέσα της τόσα πολλά και τόσα μεγάλα νοήματα και γεγονότα. Το δισύλλαβο Ό Χ Ι του 1940 ήταν η έκφραση όλου του βάθους της ελληνικής Ιστορίας και της ελληνικής ψυχής.

            Το είπαμε με όλη τη συναίσθηση του τι λέγαμε την ώρα εκείνη. Αναμετρηθήκαμε με την υπεροχή της βίας και της διαστροφής. Νικήσαμε και τις δύο. Με τη λογική δε θα ‘πρεπε να πούμε το ό χ ι του ’40. Μα τα ό χ ι  της καρδιάς δεν μετριώνται με τα  ν α ί του μυαλού. ‘Όποιος δε θυσιάζεται, χλευάζεται.

            Τα εθνικά μας, όμως, ό χ ι  δεν είναι ανεξάρτητα με τα άλλα όχι της προσωπικής μας ιστορίας. Είναι το ίδιο βαθειά και συγκλονιστικά. Ξεκινάνε από την ίδια αφετηρία. Είναι τα ό χ ι  εναντίον των παθών μας. Αυτά τα ό χ ι δίνουν νόημα και στα εθνικά  μας ό χ ι .

            Η καινούργια γενιά, χωρίς να φταίει και πολύ γι΄ αυτό, δεν έχει συνειδητοποιήσει την ενιαιότητα αυτών των ό χ ι. Τα γεγονότα του σαράντα έχουν γίνει θρύλος. Τα θεωρεί άπιαστα. Έτσι τα ζη σα παραμύθι. Οι τάφοι των πατέρων μας όμως είναι ακόμη νωποί. Οι ανάπηροι μέχρι πρότινος  γύριζαν στους δρόμους. Είναι έγκλημα να μην αναβαπτιστεί η νεολαία μας στο ό χ ι του σαράντα.

            Η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ μόνο γεωγραφικός χώρος. Υπήρξε πρώτα συνείδηση οικουμενική. Υπήρξε φως, αλήθεια, αποκάλυψη. Ο ελληνισμός είναι τρόπος ζωής. Είναι στάση απέναντι Θεού και ανθρώπων, ιδεών και πολιτισμών. Γι’ αυτό και τα ό χ ι της ξεπερνούν τα σύνορά της. Γίνονται φως του κόσμου. Η Ελλάδα και ο Χριστός συμπορεύτηκαν. Μπορούν να συμπορευτούν και σήμερα. Έτσι, οι ξένοι, όταν επισκέπτονται την Ελλάδα, δεν θα θαυμάζουν μόνο τους αρχαίους, αλλά και τους νεοέλληνες. Θα τους θαυμάζουν γιατί ξέρουν γιατί ζουν, ξέρουν τι σημαίνει αλήθεια και φως.

            Η Ελλάδα έχει αποστολή να είναι φωτεινή. Και χρέος μας είναι να μην τη σταματήσουμε εμείς.

            γ

Η Λαχτάρα και οι Ανύπαρκτοι. Συζήτηση για τον γέροντα Βασίλειο Γοντικάκη

 

Ο ενθουσιασμός του Θεού

 

Η φυσική καταστροφή του εν επιγνώσει ανθρώπου είναι ο ενθουσιασμός. Η ετυμολογία της λέξης καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο συνδέεται το συναίσθημα με τη βαθιά ψυχή (ενθουσιασμός- εν θεός – Θεός= από το ρήμα Θέω= τρέχω, σπεύδω προς βοήθεια). Θεός =εκείνος που σπεύδει να βοηθήσει.

          Ο γνήσια χαρούμενος άνθρωπος δεν μπορεί  παρά να είναι έν-θεος. Η βαθιά, συνειδητή κι ακατάλυτη χαρά είναι το αναπόφευκτο επιστέγασμα της επίγνωσης μας πως δεν είσαι μόνος κι αβοήθητος γιατί βιωματικά ξέρεις πως ο Θεός είναι μαζί σου.

          Η ζωή σου ήταν ελλιπώς νοηματοδοτημένη πριν από την ένθερμη αναζήτησή Του. Κανείς και τίποτα δεν είναι σε θέση να δώσει πληρέστερο νόημα  στην ψυχική ζωή του ανθρώπου, περισσότερο απ’ ότι η επίγνωση πως ο Θεός απόλυτα και απροϋπόθετα αγαπά. Ο ενθουσιασμός είναι το ξεχείλισμα, το φυσικό εκπήγασμα της παραπάνω επίγνωσης, είναι το επιστέγασμα μιας  ζωής  που κυοφορεί και διέπεται από τα βιώματα της αβίαστης ευγνωμοσύνης και της ευχαριστιακής διάθεσης και προσφοράς. Μιας ζωής στην οποία η αίσθηση της ασφάλειας και της δύναμης έρχεται ως απόρροια της εκούσιας αποδοχής  κι αυτοπαράδοσης της προσωπικής   ανασφάλειας  κι αδυναμίας.

          Ο ενθουσιασμός είναι το σταθερό χαρακτηριστικό του ανθρώπου που βλέπει καθαρά κι εμπνέεται από την αλήθεια, γιατί προηγουμένως αποδέχτηκε το γεγονός της ατομικής του τυφλότητας  και των περιορισμών. Ο πεπαιδευμένος άνθρωπος  δεν αντιστέκεται στο εγγενές νόημα των παραδόξων της ζωής αλλά, διατηρώντας  ενεργοποιημένες κι ακμαίες τις παιδικές ψυχικές του ποιότητες, τείνει να συνθέτει μέσα του τα φαινομενικά αντίθετα (θυμό, επιείκεια, θλίψη, χαρά, φόβο-θάρρος, άρνηση-επιτρεπτικότητα), υπερβαίνοντας εσωτερικά το σχίσμα της πολικότητας και της σύγκρουσης των αντιθέσεων.

          Κι όταν κανείς επιλύει εσωτερικά το φαινόμενο της σχάσης της παράδοξης αντιφατικότητας των ψυχικών καταστάσεων και των αξιών  του κόσμου, τότε το παράδοξο θα είναι να μην ζει αυτός ο άνθρωπος σε κατάσταση μακαριότητας, χαρούμενος, εν ειρήνη και ησυχία. 

          Γρηγόρης Βασιλειάδης

          Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής

ΙΡΕΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ Το συσσίτιο των απόρων

 

Δεν μπορεί κανείς να νοιώθει ευτυχισμένος και ικανοποιημένος στη ζωή, εφ’ όσον υπάρχει έστω κι  ένας αδελφός που να πεινάει. Εμείς προσπαθούμε να ικανοποιήσαμε αυτή την ανάγκη στα όρια της Ενορίας μας. Σε προσκαλούμε κι εσένα σ’ αυτή την προσπάθεια.

          Όταν αγαπάει κανείς βρίσκει πολλούς τρόπους  για να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια και να μεταγγίσει τα βάλσαμο της αγάπης σ’ αυτούς που την στερούνται.

 

«Προς βίον παλινδρομήσας…»

 

Το εξαποστειλάριο του Όρθρου του Σαββάτου του Αγίου Λαζάρου είναι το εξής:

            «Λόγω σου Λόγε του Θεού, Λάζαρος νυν εξάλλεται, προς βίον παλινδρομήσας, και μετά κλάδων οι λαοί σε, Κραταιέ γεραίρουσιν, ότι εις τέλος ολέσεις τον Άδην θανάτω σου».

            Το ρήμα εξάλλομαι (εξ+ άλλομαι, σημαίνει «πηδώ προς τα έξω- η προς τα εμπρός)». Το ρήμα παλινδρομώ σημαίνει κατά λέξη, με βάση το συνθετικό-που –«τρέχω πάλι προς το πίσω» και κατ΄ επέκταση «επανέρχομαι», «επιστρέφω». Με τη λέξη λαοί νοούνται εδώ μεγάλα πλήθη ανθρώπων. Το ρήμα γεραίρω σημαίνει «δοξάζω», «δοξολογώ». Το ολέσεις είναι μέλλοντας του ρήματος όλλυμι, που σημαίνει «καταστρέφω», εξολοθρεύω, εξοντώνω, σκοτώνω».

            Πρέπει να υπογραμμίσουμε την εκτεταμένη παρήχηση του –λ-  ολέσεις), του –ρ-  (Λάζαρος προς παλινδρομήσας  Κραταιέ γεραίρουσιν) και του –σ- (σου, Λάζαρος , προς, παλινδρομήσας σε γεραίρουσιν εις τέλος , ολέσεις σου). Και το τρίτο –λ- . –ρ-, και –σ-) υπάρχουν στο όνομα  Λάζαρος [στη λέξη παλινδρομήσας θα τα βρούμε και τα τρία].

            Η απόδοση του εξαποστειλαρίου θα μπορούσε να είναι η εξής:

            «Με τον λόγο σου, Λόγε του Θεού, ο Λάζαρος τώρα πηδά έξω από τον τάφο του και επανέρχεται/επιστρέφει στη ζωή και με κλαδιά σε δοξολογούν, Παντοδύναμε, αμέτρητα πλήθη κόσμου, διότι στο τέλος θα θανατώσεις με τον θάνατό σου τον Άδη».

            Ανδρέας Μοράτος, «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ», φ. 1188

Από τη σοφία του λαού!

 

«Συγκράτα τα γινάτια σου να μην σου βγουν τα μάτια σου»

            Βγαλμένη η σοφία αυτή από την καθημερινή τριβή, από την καθημερινή ζωή, υπογραμμίζει πως ναι: «το γινάτι βγάζει μάτι».

            Το γινάτι ποτέ δεν κάνει καλό.

            Το γινάτι ποτέ δεν έχει νικητή.

            Το γινάτι ποτέ δεν έχει θριαμβευτή.

            Το γινάτι μόνο θύματα δημιουργεί. Μόνο πίκρα αφήνει. Μόνο ερείπια επιφέρει.

            Το γινάτι είναι ανωριμότητα.

            Ο ώριμος άνθρωπος ξέρει να συνδιαλέγεται, ξέρει να υπακούει, ξέρει να κάνει βήματα προς τα πίσω, ξέρει να αναθεωρεί σκέψεις, κρίσεις, θέσεις. Ξέρει να λέγει δυνατά «ναι», ίσως έχω εγώ άδικο, ίσως εγώ δεν σκέπτομαι σωστά, ίσως εγώ δεν ενεργώ εποικοδομητικά. Ίσως και ο άλλος «να έχει δίκιο».

            Ο ώριμος άνθρωπος διαθέτει ευθυκρισία. Δεν  τροφοδοτεί τον εγωισμό του, δεν κτυπά τα πόδια επιμένοντας στις δικές του απόψεις με το «ου με πείσεις καν με πείσεις».

            Ο ώριμος άνθρωπος απλώνει πρώτος αυτός το χέρι της συνδιαλλαγής, της κατανοήσεως, της αγάπης.

            Το πείσμα φέρνει δυσφορία, αφαιρεί το οξυγόνο του ζην και του ευ ζην.

            Το γινάτι δεν συντελεί στη δημιουργία, στην πνευματική μας καλλιέργεια. Το πείσμα φέρνει μόνο καταστροφές. Γκρεμίζει σπίτια και φιλίες φυγαδεύει την ειρήνη.

            Ο λόγος του Θεού είναι κατηγορηματικός: «η πεισμονή ουκ εκ του καλούντος ημάς».

            Το πείσμα δεν είναι το θέλημα του Θεού. δεν εκφράζει τα παιδιά Του, τα οποία αγωνίζονται καθημερινά , μ’ όποιο τίμημα, να εγκολπωθούν την ταπεινοφροσύνη, να χαρίζουν την ειρήνη, να βιώνουν την καλοσύνη

Ναι! «Η πλησμονή ουκ εκ του καλούντος ημάς»

            «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ», τ. 638