Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Γιατί βλέπουμε τις αρετές μας και όχι τα πάθη μας; - π. Χριστοφόρου Χρόνη

 


Γιατί βλέπουμε τις αρετές μας και όχι τα πάθη μας;

 

Πρωτοπρεσβυτέρου Χριστοφόρου Χρόνη

Εφημερίου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου 

(Δρ. Θεολογίας-Μ.Α Φιλοσοφίας)

Επίκουρου Καθηγητή Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ / Τμήμα Θεολογίας

        Οι φυσικές μας αρετές, αυτές που πηγάζουν από την έμφυτη ιδιοσυγκρασία και την οικογενειακή ανατροφή, όπως τα ταλέντα, οι κλίσεις και οι ικανότητές μας, είναι πράγματι πολύτιμα δώρα του Θεού. Όμως το καθένα από αυτά εμπεριέχει και μια «σκοτεινή πλευρά». Είναι γνωστή η ρήση «οι αρετές είναι μεταμφιεσμένα πάθη», η οποία  αποδίδεται στον Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ, Γάλλο ηθικολόγο και συγγραφέα του 17ου αιώνα.[1]

        Αυτή η αντίφαση δεν είναι σπάνια ούτε καν στον εκκλησιαστικό χώρο, και μάλιστα σε πρόσωπα με αναγνωρισμένο κύρος και πνευματική εμπειρία. Ένας επίσκοπος, μοναχός ή ιερέας με ευχέρεια στον προφορικό ή γραπτό λόγο, με ενσυναίσθηση, ποιμαντική οξυδέρκεια και ικανότητα παρηγορητικής παρουσίας, ενδέχεται να εμφανίζει δυσκολία στο να ακούει τους άλλους με ειλικρίνεια ή στο να δέχεται ο ίδιος καθοδήγηση. Συχνά μπορεί να αγωνιά υπέρμετρα για την επιδοκιμασία του ποιμνίου, να αδυνατεί να θέτει όρια, να τραυματίζεται υπερβολικά από την παραμικρή καλοπροαίρετη αρνητική κριτική ή να εκφράζει δημόσια γνώμη για ζητήματα που αγνοεί. Άλλοτε, μπορεί να επιδιώκει να διατηρεί στενό έλεγχο στη ζωή των πνευματικών του τέκνων, περιορίζοντας την ελευθερία και την εν Χριστώ ωρίμανσή τους.

        Η παραπάνω αντίφαση ασφαλώς συναντάται και στα λαϊκά μέλη της εκκλησιαστικής κοινότητας. Ένας λαϊκός εθελοντής στην τοπική ενοριακή κοινότητα, με έντονη οργανωτική ικανότητα και πρακτικό πνεύμα, μπορεί να καταλήξει να ελέγχει αυταρχικά τις εκκλησιαστικές δραστηριότητες (π.χ. φιλανθρωπία, σύλλογοι, ενοριακές εκδηλώσεις), εμποδίζοντας τη συλλογικότητα και την εν Χριστώ ελευθερία. Ένας γενναιόδωρος άνθρωπος μπορεί ταυτόχρονα να είναι απείθαρχος ή ανεύθυνος στα οικονομικά του. Η γενναιοδωρία του μπορεί να μην είναι παρά μια όψη ενός παρορμητικού χαρακτήρα. Κάποιος άλλος που έχει βαθιά συναισθηματικότητα και φαίνεται «ευσεβής», μπορεί στην πραγματικότητα να κινείται από εσωτερική ανασφάλεια ή ανάγκη για αποδοχή, και όχι από αυθεντική ταπείνωση και αγάπη. Ένα πρόσωπο με ευχέρεια στον λόγο, μπορεί να επιδιώκει τη θεολογική συζήτηση ή την κατήχηση, περισσότερο ως επιβεβαίωση του εαυτού του, παρά ως διακονία προς τον πλησίον. Άνθρωποι με τάση στην αυστηρότητα, τη νηστεία και τον τύπο, μπορεί να διολισθήσουν στον φαρισαϊσμό, εστιάζοντας περισσότερο στην εξωτερική ορθότητα και λιγότερο στην εσωτερική μεταμόρφωση.

        Χωρίς επίγνωση της εν Χριστώ σωτηρίας μας, αναζητούμε τη σημασία και την πληρότητά μας στα καλά, αλλά πεπερασμένα πράγματα: την ανθρώπινη αποδοχή και τις σχέσεις, την εξουσία και τα επιτεύγματα, τον έλεγχο των συνθηκών της ζωής, την αυτάρκεια, την άνεση ή την απόλαυση. Τα μετατρέπουμε όλα αυτά σε είδωλα και σε ψευδοσωτήρες.

        Ακόμη και τα πλέον έντονα χαρίσματά μας, όταν δεν μεταμορφώνονται από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, μπορούν να καταστούν αφορμή σκιερών εκφάνσεων της ιδιοσυγκρασίας και να λειτουργούν τελικά ως εμπόδιο στην αληθινή πνευματική ανάπτυξη κληρικών και λαϊκών.

        Το αποτέλεσμα; Πολλοί άνθρωποι αποτυγχάνουν να δουν τις πραγματικές τους αμαρτίες, τα πάθη τους, γιατί στέκονται μόνο στις φαινομενικές τους αρετές. Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να πει: «Δεν είμαι σκληρός, απλώς μιλάω ευθέως». Είναι αλήθεια ότι η ευθύτητα μπορεί σε κάποιες περιστάσεις να είναι χρήσιμη και απαραίτητη. Όμως, η σκληρότητα της καρδιάς είναι πνευματικά αναποτελεσματική και προκαλεί πάντα πνευματική ζημιά και σκανδαλισμό. Πίσω από τη φαινομενική τόλμη και αυτοπεποίθηση, μπορεί να κρύβονται η υπερηφάνεια και η έλλειψη αγάπης.

        Πώς, λοιπόν, μπορούμε να αφυπνιστούμε από τον πνευματικό λήθαργο και να κινηθούμε προς την αληθινή μεταμόρφωση; Πώς θα μπορέσουμε να βλέπουμε τα πάθη μας; Οι παρακάτω δύο πρακτικές ποιμαντικές συμβουλές μπορούν να γίνουν αρωγός στον πνευματικό μας αγώνα.

1. Να θυμόμαστε ότι δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τα σοβαρότερα πάθη μας απλώς και μόνο με ενδοσκόπηση, αλλά χρειάζεται κάποιος να μας τα αποκαλύψει.

      Υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι με τους οποίους μπορούμε να δούμε καθαρότερα τις αμαρτίες και τις ελλείψεις μας: Πρώτον, μέσα από τις δοκιμασίες και τις θλίψεις της ζωής. Ο πόνος είναι το «γυμναστήριο» του Θεού: όπως η σωματική άσκηση φανερώνει τις αδυναμίες του σώματος, έτσι οι θλίψεις και οι δοκιμασίες αποκαλύπτουν τις πνευματικές μας ελλείψεις. Δεύτερον, μέσα από το μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως. Ο φωτισμένος πνευματικός πατέρας θα μας φανερώσει, με αγάπη και διάκριση, τα πάθη που φωλιάζουν στην καρδιά μας, αυτά που τα μεταμορφώνουμε σε αρετές. 

 2. Να μάθουμε να δεχόμαστε τη διόρθωση και την κριτική των άλλων.

       Κανείς δεν αναγνώρισε ποτέ τις βαθύτερες αμαρτίες του απλώς αφηγούμενος τη ζωή του. Η αυτοδικαίωση είναι πολυεπίπεδη και χρειάζεται σοβαρό ταρακούνημα για να ξεπεραστεί. Για να αλλάξουμε, χρειαζόμαστε όχι μόνο πνευματική καθοδήγηση, αλλά και ανθρώπους που να μας ελέγχουν με αγάπη. Είναι απαραίτητη μια υγιής χριστιανική κοινότητα η οποία, σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο, «θα προτρέπει ο ένας τον άλλο κάθε μέρα, ώστε να μην σκληρύνεται η καρδιά του από την απάτη της αμαρτίας».[2] Μπορούμε να αναζητήσουμε πιστούς που εμπιστευόμαστε και να τους δώσουμε την άδεια να μας μιλούν ειλικρινά για το που χρειάζεται να βελτιωθούμε.

        Ποτέ να μην αγνοούμε την αλήθεια, ακόμη και αν προέρχεται από στόματα «μη σεβαστά». Ο Θεός χρησιμοποίησε τον όνο του Βαλαάμ για να φανερώσει το θέλημά Του.[3] Μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιήσει και μια άδικη κριτική για να μας πει κάτι ουσιαστικό. Ακόμα κι αν μόνο ένα μικρό ποσοστό όσων λέγονται είναι αληθινό, μπορεί να είναι το μέσο με το οποίο μας ελέγχει το Άγιο Πνεύμα.

        Η ποιμαντική μέριμνα και φροντίδα δεν εξαντλείται στην παροχή μόνο στηριγμάτων και παρηγοριάς, αλλά επεκτείνεται και στη δύσκολη, λυτρωτική διακονία της αφύπνισης. Να βοηθάμε τους ανθρώπους να δουν πίσω από το προσωπείο της αρετής, να αναγνωρίζουν τα πάθη που μεταμφιέζονται, να συμφιλιώνονται με την αλήθεια του εαυτού τους και να παραδίδονται στη χάρη του Θεού. Η Εκκλησία, ως θεραπευτική κοινότητα, καλείται να αγκαλιάζει τον άνθρωπο όπως είναι και να τον συνοδεύει με υπομονή, διάκριση και ελπίδα στην πορεία της εσωτερικής του μεταμόρφωσης. Είναι μια διαρκής πορεία από το «εἶναι» στο «ἀεὶ εὖ εἶναι».

 Αναστάσιος: Γιατί βλέπουμε τις αρετές μας και όχι τα πάθη μας; - π. Χριστοφόρου Χρόνη

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Γιατί οι άθεοι κάνουν λάθος; Οι απαρχές του σύμπαντος και ο δημιουργός

 



Ως πρωτοετής φοιτητής στο Φυσικό Α.Π.Θ. ήμουν ένας πεπεισμένος άθεος. Πίστευα ότι η επιστήμη μπορεί να εξηγήσει τα πάντα, οπότε η υπόθεση ενός Θεού μού φαινόταν περιττή, ίσως βλαβερή και οπισθοδρομική, στη σύγχρονη κοινωνία μας, αφού «η θρησκεία είναι ένα παραμύθι για ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι» (Στίβεν Χόκινγκ). 

Όπως γίνεται συχνά, όμως, στη ζωή μας, κάποια προσωπική τραγωδία με έφερε αντιμέτωπο με τις ερωτήσεις εκείνες που φοβόμαστε ως ενήλικες να αγγίξουμε αλλά στις οποίες βουτάμε με ενθουσιασμό στα νιάτα μας: «Έχει Νόημα η ζωή;», «Ποια είναι η Αλήθεια;», «Γιατί υπάρχουμε;».

Προκειμένου να απαντήσω σε αυτές, επισκέφτηκα κάποιους καθηγητές του τμήματός μου, που θαύμαζα το μυαλό τους αλλά και το ήθος τους. Ένας εξ αυτών ήταν ο Γ.Ι. Γούναρης, θεωρητικός φυσικός που έχει συνεισφέρει πολλά στον τομέα της πυρηνικής φυσικής και της φυσικής σωματιδίων. Εκτός από λαμπρός επιστήμονας ήταν ένας στοργικός, ευγενικός και προσιτός παιδαγωγός.

Τον ρώτησα αν πράγματι η επιστήμη αντιτίθεται στη θρησκεία και κατά πόσο θα μπορούσα να αγκαλιάσω αυτές τις δύο τόσο διαφορετικές κοσμοθεωρίες. Μου απάντησε όμορφα «παιδάκι μου (ήταν τόσο γλυκομίλητος πάντα), η επιστήμη λέει ότι ο κόσμος έχει μια Αρχή. Το ίδιο λέει και η θρησκεία με διαφορετικά λόγια. Δεν διαφωνούν πουθενά».

Με έναυσμα αυτήν την παρατήρηση αποφάσισα να διαπιστώσω ο ίδιος αν ισχύει κάτι τέτοιο. Όπως έλεγε, εξάλλου, ο Πασκάλ, «Κατά κανόνα πείθεται κανείς καλύτερα από τους λόγους που τους ανακάλυψε ο ίδιος, παρά από εκείνους που έχουν έλθει στο μυαλό των άλλων»[1].

Τα επόμενα χρόνια διαπίστωσα ότι ο καθηγητής μου είχε δίκιο! Όπως έγινε και με τον επί 50 χρόνια διάσημο αθεϊστή φιλόσοφο Άντονι Φλιου, κατέληξα ότι η ύπαρξη Δημιουργού είναι η πιο λογική υπόθεση που προκύπτει από τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα.

Ο τελευταίος είχε δηλώσει σχετικά: «Πρέπει να τονίσω ότι η ανακάλυψη του Θείου έγινε σε καθαρά φυσικό επίπεδο, χωρίς καμία αναφορά σε υπερφυσικά φαινόμενα. Ήταν μια άσκηση σε αυτό που παραδοσιακά ονομάζεται φυσική θεολογία. Δεν είχε σχέση με καμία από τις αποκαλυμμένες θρησκείες. Ούτε ισχυρίζομαι ότι είχα κάποια προσωπική εμπειρία του Θεού ή οποιαδήποτε εμπειρία που μπορεί να χαρακτηριστεί υπερφυσική ή θαυματουργή. Εν ολίγοις, η ανακάλυψη του Θείου για μένα ήταν ένα προσκύνημα της λογικής κι όχι της πίστης»[2].

Ένα από τα πιο ισχυρά επιχειρήματα — σίγουρα όχι το μοναδικό — που με οδήγησε σε αυτό το συμπέρασμα είναι η εκπληκτική ακρίβεια με την οποία ξεκίνησε το σύμπαν μας. Η σύγχρονη Κοσμολογία ανακάλυψε ότι ο κόσμος (ο χώρος και ο χρόνος) ήταν πριν 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια μικρότερος από την τελεία στο τέλος αυτής της πρότασης. Ξαφνικά έγινε μια Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang) και δημιουργήθηκαν τα πάντα.

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Π. ΓΕΡΑΣΙΜΑΓΓΕΛΟ ΣΤΑΝΙΤΣΑ

 -


Ανακοινώνεται, ότι τη προσεχή ΔΕΥΤΕΡΑ 16 Νοεμβρίου και στην αίθουσα του Πνευματικού μας Κέντρου, θα ομιλήσει ο Πρωτοπρεσβύτερος

Π. ΓΕΡΑΣΙΜΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΝΙΤΣΑΣ ΜΕ ΘΕΜΑ:

«ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ»

ΩΡΑ: 6 μ. μ.

Παρακαλούμε για την παρουσία σας

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

13 Νοεμβρίου, ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΌΜΟΥ

 


Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη μιας μεγάλης εκκλησιαστικής προσωπικότητας: τον ΆΓΙΟ Ιωάννη τον Χρυσόστομο  Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως.

          Τι και ποιος τολμά να μιλήσει γι’ αυτό το μέγιστο πνευματικό ανάστημα της Εκκλησίας μας;

          Θα σημειώσουμε συνοπτικά δύο λόγια γι’ αυτή τη μεγάλη προσωπικότητα.

          Λίγες μορφές σφράγισαν την ιστορία της Εκκλησίας όσο η μορφή του Χρυσοστόμου.

          Πρωτότυπος  σε όλα του.

          Πρωτότυπος στο κήρυγμα του, στη δράση του, στη φιλανθρωπία του, στη λειτουργία του, στη μαχητικότητά του.

          Σε όλα του πρωτότυπος.

          Δεν δέχτηκε συμβιβασμούς  με το κατεστημένο, τη ρουτίνα και με το πρόχειρο.

          Πήγε κόντρα σε ό, τι δεν ήταν αληθινό, βαθύ και ουσιαστικό.

          Πολέμησε μέχρι θανάτου και θυσιάστηκε για την αλήθεια

          Εκπνεότανε από το άγιο Πνεύμα και ζούσε  σύγχρονα στη γη και πολιτευότανε στον ουρανό. Ζούσε χρονικά και υπερχρονικά. Φυσικά και μεταφυσικά.

          Τα συγγράμματά του είναι γεμάτα θεολογία, ανθρωπολογία και κοινωνιολογία. Κάθε σελίδα του εναρμονίζει το δόγμα και το ήθος, τη θεωρία και την πράξη, το παρόν  και το μέλλον.

          Αυτή είναι η επιτυχία του ιερού Χρυσοστόμου:  Θα λέγαμε, ότι είναι ο ρεαλιστής ουρανού και γης.

Η τελευταία φωτογραφία τού Αγίου Νεκταρίου.



 Ενάμισυ μήνα πριν από την κοίμησή του, αποχαιρέτισε το μοναστήρι του και μετέβη για τελευταία φορά στη μονή Χρυσολεόντισσας.


Λίγες μέρες αργότερα νοσηλεύτηκε
στο Αρεταίειο Νοσοκομείο.

Εκεί, στην πτέρυγα απόρων, στις 8 Νοεμβρίου του 1920,
ο διωκόμενος, ο κατασυκοφαντημένος Νεκτάριος, ο Άγιος της ανεξικακίας και της πραότητας, άφησε την τελευταία του πνοή μέσα σε δυνατούς πόνους.

"Εις εμέ το λέγεις Κύριε; Εις εμέ;"
ήταν τα τελευταία λόγια του.


Προφανώς, έβλεπε εκείνη την στιγμή τον ίδιο τον Χριστό να τον καλωσορίζει κοντά του. Όπως σε όλη του τη ζωή, έτσι και κείνη την έσχατη, επιθανάτια στιγμή, δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο να του απευθύνει το λόγο ο Χριστός και μάλιστα να τον προσκαλεί στη Βασιλεία του.

Άκρα ταπείνωση.

Δεν μ΄ακούνε: Εφηβεία και τα προβλήματά της

 


Η εφηβεία είναι κρίσιμη περίοδος στην πορεία του ανθρώπου να βρει νόημα και περιεχόμενο στη ζωή. Παλαιότερα ίσως ήταν η κρισιμότερη. Σήμερα, επειδή ο κόσμος και ο πολιτισμός μας έχουν γίνει παιδοκεντρικοί, με αποτέλεσμα να δικαιολογούν τα πάντα στους νέους, η αναζήτηση νοήματος ζωής παρατείνεται και πολύ αργότερα. Άλλωστε, η έξοδος από την εφηβική ηλικία σήμαινε παλαιότερα την ετοιμασία για εργασία και οικογένεια. Σήμερα, η δημιουργία οικογένειας μετατίθεται για πολύ αργότερα χρονικά, ενώ οι άνθρωποι πρώτα θέλουν να τακτοποιηθούν οικονομικά, να ζήσουν τη ζωή τους με την έννοια της απόλαυσης, χωρίς δεσμεύσεις και χωρίς ιδιαίτερες αναζητήσεις. Γι’ αυτό και όταν οι μεγαλύτεροι έχουν διαφορετικές θέσεις και απόψεις από τους νέους, τα λόγια τους πετάνε, χωρίς να ακούγονται. Έτσι, έρχεται το παράπονο, «ότι δεν μ’ ακούνε».

Θριαμβεύει στους καιρούς μας ο εγωκεντρισμός. Δεν είναι μόνο η μετανεωτερική προσέγγιση ότι κριτήριο της αλήθειας είναι ο εαυτός μας. Είναι και η αίσθηση ότι έχω το δικαίωμα να είμαι ελεύθερος και ότι η ελευθερία μου συνεπάγεται την αυτοδιάθεση με απόλυτο τρόπο. Δεν συνυπάρχω, δεν είμαι υποχρεωμένος να ακολουθώ κανόνες, αλλά κριτήριο είναι το τι εγώ και μόνο εγώ θεωρώ ως σωστό κι, επομένως, ακόμη κι αν πληγώνω τους άλλους δεν έχει καμία σημασία. Ο εαυτός μου είναι ο θεός. Μπορεί να υφίσταμαι κάποιες συνέπειες όταν η κοινωνία δεν δέχεται τη συμπεριφορά μου, εντούτοις θα προσπαθήσω να ξεγελάσω τους άλλους, ώστε να συνεχίσω να πράττω κατά το δοκούν.

«Δεν μ’ ακούνε». Εγώ, άραγε, άκουγα όταν ήμουν στην εφηβεία; Ή μήπως έχω λησμονήσει τη δική μου επαναστατικότητα; Κι αν άκουγα, το έκανα από επιλογή και επειδή θεωρούσα σημαντική τη συμβουλή των γονιών μου, των δασκάλων μου, των πνευματικών μου πατέρων ή από φόβο; Έμαθα, άραγε, να μπαίνω στη θέση του άλλου ή ζητώ να με καταλάβουν, χωρίς να θεωρώ απαραίτητο να καταλάβω; Πόσο εύκολα θυμώνω όταν δεν γίνεται το θέλημά μου; Πόσο μπαίνω στη θέση του εφήβου, αλλά και έχω αποφασίσει να προσφέρω αγωγή, με σταθερότητα, επιχειρήματα και αληθινή αγάπη; Πόσο παίρνω προσωπικά την άρνηση του εφήβου να με ακούσει ή κάνω ένα βήμα παραπάνω, νιώθοντας ότι είναι χρέος μου να αγαπήσω, να συγχωρήσω, να προχωρήσω; Πόσο προσεύχομαι στον Θεό κάνοντας υπομονή, διότι νιώθω ότι η σπορά στις ψυχές των νεώτερων μπορεί να καρπίσει πολύ αργότερα και ίσως να μη δω τους καρπούς της;

«Δεν μ’ ακούνε». Πόσο κάνω την αυτοκριτική για τις δικές μου σκέψεις και επιλογές; Πόσο δείχνω σεβασμό στο πρόσωπο του άλλου; Γιατί το «δεν μ’ ακούνε» δεν έχει να κάνει μόνο με τους θεωρητικά ανώριμους εφήβους. Έχει να κάνει και με τη σχέση του ζευγαριού. Δεν ακούει ο ένας τον άλλον, διότι ο ένας έχει μέσα στη σκέψη του ένα δικό του πρότυπο για το πώς πρέπει να είναι ή να συμπεριφέρεται ο άλλος, με αποτέλεσμα κάθε διαφοροποίηση να γεννά απογοήτευση ή ματαίωση. Η αγάπη όμως είναι απάντηση. Διότι αυτός που αγαπά, θα ακούσει και θα περιμένει.

Οι μεγάλοι χρειάζεται να ακούνε τους μικρότερους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να τους οριοθετούν. Άλλη όμως είναι η επιβολή της εξουσίας και άλλη η σταθερότητα που συνοδεύεται από την πειθώ. Αυτός που ακούει, χωρίς κατ’ ανάγκην να υπακούει, αγαπά και μοιράζεται. Δεν απογοητεύεται όταν δεν τον ακούνε, αλλά συνεχίζει στην οδό της επιλογής που θα βοηθήσει και όχι αυτής που θα δικαιώσει τον ίδιον. Και η υπομονή και η σταθερότητα θα επιβραβευτούν. Αργά ή γρήγορα.

themistoklismourtzanos.blogspot.com

 

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

Ανέτειλε το έαρ, Ιακώβου Πρωτοψάλτου, Ήχος Πλ.α΄| Ιωάννης Χασανίδης (06.05.2009)

 

Δοξαστικό των Αίνων τής εορτής τού Αγίου Γεωργίου τού Τροπαιοφόρου. Μέλος Ιακώβου Πρωτοψάλτου, Ήχος Πλ.α΄ Ψάλλει ο Πρωτοψάλτης τής Ιεράς Μονής Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης Ιωάννης Χασανίδης. Ζωντανή ηχογράφηση από την Ιερά Μονή Αγίου Παύλου Αγίου Όρους κατά την εορτή τού Αγίου Γεωργίου στις 06.05 ν.η./23.04 π.η./2009. Πηγή ηχητικού: Προσωπικό Αρχείο Άγγελου Σέφκα.

Μελίσματα Ψαλτικής (Δημήτριος Γ. Παπάνης)