Για να δει ο άνθρωπος
ποιος είναι στα κατάβαθά του, χρειάζεται συχνά να έρθει σε επαφή με ένα μεγάλο,
συγκλονιστικό και «αγιάτρευτο» τραύμα. Ένα αποτρόπαιο προσωπικό έγκλημα με το
οποίο συνδέεται από την θέση του υποκειμένου της αυτουργίας και της ευθύνης.
Αυτό το έγκλημα υποκινεί αναπόφευκτα το δικαίωμα στην ελευθερία της επιλογής:
την επιλογή του αυτουργού να επιθυμήσει και να αναλάβει (ή όχι) την προσωπική
του ευθύνη, αφού κάνει χειροπιαστή τη βαθιά ενοχή, που ούτως η άλλως κοιμάται
μέσα σε όλους μας και μεταμφιέζεται σε αντίδραση στον νόμο και τη μομφή προς
τους άλλους.
Το τραύμα
συνήθως λειτουργεί ως σύμβολο της μεγάλης βαθιάς αστοχίας του ανθρώπου που
είναι πάντα μια: η άγνοια της ανάγκης μας, της φυσικής μας εξάρτησης από τον
Θεό. Η παραγνώριση των προϋποθέσεων της εγγύτητάς μας με Εκείνον. Η αποστασία
μας από την ενότητά μας μαζί Του. Το τραύμα, επιτάσσοντας την επιθυμία της ψυχής για μετάνοια, καταργεί
την βασική άγνοια και καθοδηγεί την ψυχή προς τρην άφατη χαρά της εν Χριστώ
ζωής
ΓΡΗΓΟΡΗΣ
ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ, «Πόσο αντέχεις την Αλήθεια;»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου