Ο απόλυτος Θεός και ο απόλυτος άνθρωπος

            Κάποτε ένας νέος πλησίασε τον Χριστό και με την απολυτότητα που χαρακτηρίζει τους νέους, ισχυρίστηκε πως τηρεί όλες τις εντολές του Νόμου. « Τι άλλο μου λείπει;» ρώτησε. Ζητούσε τα πάντα, νόμιζε πως μπορεί τα πάντα…. Κι ο Χριστός απάντησε ζητώντας κι εκείνος με τη σειρά του τα πάντα: «δώσε την περιουσία σου στους φτωχούς και ακολούθησέ με». Μπροστά στην απερίσκεπτη απολυτότητα του νέου, ο Χριστός έθεσε μια απόλυτη αξίωση, μία απόλυτη προϋπόθεση που δεν είχε θέσει ποτέ σε κανέναν άλλο από εκείνους που Τον πλησίαζαν. Ύψωσε τον πήχη εκεί που ο νέος δεν μπορούσε να φτάσει. Και το έκανε αυτό για να του δείξει πως δεν χωρά απολυτότητα στη σκέψη των σχετικών ανθρώπων.

            Η απολυτότητα στη διάθεση και τη νοοτροπία των νέων είναι προσωρινή. Την διαδέχεται η συναίσθηση της μικρότητας και σχετικότητας μας, όταν με τον καιρό αξιωνόμαστε να σταθούμε ενώπιον του Απόλυτου Θεού. 

π.γ.στ.

Πρωτότυπη επαναστατική δράση

  

«Να κάνουμε μια επανάσταση τόσο δυνατή και τόσο μεγάλη, που να μη φαίνεται!»

       

       (Ορθόδοξος Μοναχός)

 

            Ο Βίκτωρ Ουγκώ συμπύκνωσε την κατάντια του 19^ου αι. μέσα σε δύο σειρές ως εξής: « 6 Απριλίου 1848. Ένας μικρός τριών ετών τραγουδούσε το : « Πεθαίνοντας για την πατρίδα». Τον ρώτησε η μητέρα του: ξέρεις τι είναι να πεθαίνεις για την πατρίδα; Ναι είπε το παιδί. Είναι να κάνεις περίπατο στο δρόμο με μια σημαία»!!

            Αν θέλουμε να σταθούμε σε μια σημερινή ατάκα «επαναστατική», ποια θα ήταν η πιο χαρακτηριστική; Μήπως οι «κραυγές αγωνίας» από συνθήματα των τοίχων όπως :

« Ξέρεις, που ζεις;»

Ή : « Που θα πλήξεις απόψε;» !

            Ή προτείνουν με κυνικότητα: « Επανάσταση για ελαφρύτερο κινητό»!

            Γιατί ρωτάμε;

            Για να δούμε αν στοχεύουν στη σωστή κατεύθυνση οι ‘επαναστατικές μας διαθέσεις. Αν μπορεί να αντέξει η « επαναστατική μας ορμή» μέσα στη δοκιμασμένη ορθόδοξη παράδοση, που είναι γεμάτη από ηρωικές επαναστάσεις και αντιστάσεις αγίων μορφών ενάντια στην εξαχρείωση και την αμαρτία. Να καταλάβουμε επιτέλους, ότι οι σημερινές συνταγές προτεινόμενης ευμάρειας και ευζωίας δεν μπορούν να σταματήσουν καλπάζουσες επιδημίες και θανατικά που έρχονται.

            Να πούμε σ’ έναν κόσμο που αγωνιά και φοβάται, τι προτείνει ο Χριστός και η Εκκλησία, όχι για να κάνουμε «επανάσταση για την επανάσταση», αλλά για να σωθούμε. Τώρα που οι άνθρωποι βρίσκονται εγκλωβισμένοι στα πλασματικά αδιέξοδα του σήμερα, πρέπει να απαντήσουμε στο ξεχείλισμα αυτών των επαναστάσεων με αίσθημα αυθεντικής επανάστασης.

            Θα πει ίσως κάποιος: υπάρχουν ακόμη περιθώρια;

            Σίγουρα υπάρχουν! Η πνευματική ζωή, η ζωή κοντά στο Χριστό δεν είναι μια χύμα υπόθεση. Έχει κανόνες, προτεραιότητες, σαφή ιεράρχηση, σαφή μέθοδο.

            Πιο συγκεκριμένα:

            Προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε το προσωπικό μας εσωτερικό χάος.

            Προσπαθούμε να επουλώσουμε και να γεφυρώσουμε τις αντιφατικές πλευρές του.

            Να το θεραπεύσουμε ριζικά με τη μετάνοια και την εξομολόγηση, και

            Να ακούμε διαρκώς τα μηνύματα της συνείδησης μας, κάνοντας την όσο γίνεται πιο ευαίσθητη, ειλικρινή και ανυπόκριτη.

            Και αφού περάσουμε επιτυχώς τα πρώτα αυτά τεστ της προσωπικής μας αντίστασης και μπει τάξη, προσπαθούμε:

            Να αξιοποιήσουμε  αυτή την πολύτιμη « πείρα» μας στο περιβάλλον μας.

            Να δείχνουμε με πολλή αγάπη κάποια « κακώς κείμενα» των διπλανών μας.

            Αφού σκύψουμε πάνω τους και τους αγκαλιάσουμε με ενδιαφέρον, την προσευχή μας και την πρόθυμη διάθεση μας να κάνουμε κόπους και θυσίες γι’ αυτούς.

            Έτσι βαδίζουμε σωστά. Οι « άλλες» συνταγές είναι ασπιρίνες, παχιά λόγια και αέρας κοπανιστός! Θα το καταλάβουμε αυτό αν κατανοήσουμε το παρακάτω περιστατικό: Πριν χρόνια ένας φοιτητής φουσκωμένος από ιδέες του συρμού, ρώτησε τον αγιορείτη μοναχό Παίσιο:

            -Πάτερ Παίσιε, βλέπω και ανθρώπους  μακριά από τον Χριστό να ριψοκινδυνεύουν, να βάζουν τα στήθια τους άφοβα μπροστά στα τανκς  και να θυσιάζουν τη ζωή τους γι’ αυτό που πιστεύουν, και υποκλίνομαι. Τους θαυμάζω.

            Τότε ο αγιασμένος Γέροντας του απάντησε με σοβαρότητα:

            -Όλες αυτές οι θυσίες και επαναστάσεις, παιδί μου, είναι εύκολες, γιατί δεν χρειάζονται μετάνοια!

(Αρχιμ. Γρηγ. Λίχα, « ΧΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ)

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-Αγ. Πάντων- Μτ. 10,32-23, 37-38-19,27-30)

Η ΑΚΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

`Η Εκκλησία μας για τη σημερινή γιορτή των Αγίων Πάντων επέλεξε την ευαγγελική περικοπή που αναγνώστηκε σήμερα στη Θ. Λειτουργία. Αλλά μέσα στην Κ. Διαθήκη που γράφτηκε σε χρόνια διωγμού της Εκκλησίας, η αγιοσύνη του χριστιανού συνδέεται με το θάρρος της ομολογίας του Ιησού Χριστού μπροστά στην εξουσία του αυτοκράτορα. Γι’ αυτό η περικοπή απαιτεί στους πρώτους στίχους της πίστη στο Χριστό με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ακόμη και με την απώλεια της ζωής του.

            Ο άνθρωπος που δεν μένει πιστός στο Χριστό όταν τον πιέζουν δυνάμεις να Τον αρνηθεί, δεν μπορεί να ελπίζει στον ερχομό ενός καλύτερου κόσμου. Ο άνθρωπος που σήμερα πιεζόμενος  από ποικίλες δυνάμεις υποκύπτει, δεν μπορεί να περιμένει την έλευση το Χριστού, όταν θα έλθει ως βασιλιάς του κόσμου.

            Είναι γεγονός, ότι στα λόγια του Χριστού που απαρτίζουν τη σημερινή ευαγγελική περικοπή η Εκκλησία δικαιολογημένα διάλεξε διδακτικά λόγια του Χριστού που περιγράφουν ακραίες καταστάσεις, γιατί και οι άγιοι της Εκκλησίας είναι μια ακρότητα της θρησκευτικής ζωής. Γι’ αυτό το λόγο τους τιμούμε και τους εμπιστευόμαστε ως οδηγούς.

            Η ακρότητα τους δεν είναι φως που τυφλώνει, αλλά φως που καθοδηγεί. Πρέπει να  υπολογίσουμε, ότι τα χρόνια των διωγμών και του μαρτυρίου ήταν χρόνια επικίνδυνα για τη ζωή πολλών χριστιανών τους οποίους οι γονείς και οι συγγενείς τους εκλιπαρούσαν να απαρνηθούν το Χριστό και να δεχθούν τη θεότητα του αυτοκράτορα, για να σώσουν τη ζωή τους.

            O Xριστός όμως εδώ λέει πως όποιος μπροστά στο επικείμενο μαρτύριο δείξει πιο πολύ αγάπη στον πατέρα ή τη μητέρα του και όχι στο Χριστό « ουκ εστι μου άξιος». Όποιος δεν είναι άξιος να σηκώσει  το σταυρό του και ν’ ακολουθήσει  το Χριστό στο θάνατο δεν είναι άξιος να μετάσχει στη νέα ζωή που έφερε ο Χριστός. Αυτός που θα σώσει την ζωή του, κάνοντας υποχωρήσεις στην πίστη του για το Χριστό, αυτός  θα χάσει τη ζωή του μέσα στη Β .τ .Θ. Αντίθετα αυτός που φαίνεται πως χάνει τη ζωή του, αυτός θα τη βρει στην αναμενόμενη Β. τ. Θ. Έτσι έγινε με τους Αγίους της Εκκλησίας των οποίων τη μνήμη πανηγυρίζει σήμερα των Αγ. Πάντων η Εκκλησία.

            Τα λόγια αυτά φαίνονται ακραία και σχετίζονται με εξαιρετικά ακραίες καταστάσεις, όπως η εποχή των διωγμών, φαίνεται όμως καθαρά, ότι η Εκκλησία διάλεξε την Κυριακή των Αγ. Πάντων μια ακραία ευαγγελική περικοπή, γιατί θέλει να μας υπομνήσει, ότι η ζωή των Αγίων ήταν μια ακρότητα ευλογημένη από το Θεό για να γίνει και για μας παράδειγμα και υπόδειγμα. Οι  Άγιοι είναι οι μπροστάρηδες μιας πορείας μέσα στη ζωή για να μπορέσει ο κόσμος κάποτε να φθάσει κάπου. Πρόκειται για τους ανθρώπους που έζησαν με οδηγό της ζωής τους μόνο με το : ή « όλα ή τίποτα». Οι Άγιοι δεν έκαναν στη ζωή τους συμβιβασμούς, διαπραγματεύσεις ούτε υποχωρήσεις.

            Κι ακριβώς γι’ αυτό το λόγο την Κυριακή των Αγ. Πάντων παρουσιάζεται στο ευαγγελικό ανάγνωσμα με τα ακραία αληθινά του χρώματα , για να μας δείξουν έτσι πως η ζωή μας δεν είναι ένα παιχνίδι διαπραγματεύσιμο σε κανένα τομέα και για κανένα λόγο. Ο ι Άγιοι δεν ήταν υποδείγματα συμβιβασμού στη ζωή, αλλά υποδείγματα του πια πρέπει να είναι η κύρια και απόλυτη επιδίωξη μας κάθε φορά.

Μπορεί να πει κανείς : καλά, με αυτή την απολυτότητα οι Άγιοι δεν θυσιάζουν πολλά στη ζωή αυτή που μας βάζει συνεχώς μπροστά σε νέες προκλήσεις;

            Ύστερα κάποιος συμβιβασμός δεν επιβάλλεται για τη λύση πολλών προβλημάτων μέσα στη ζωή; Αποκλείεται κάθε συμβιβασμός στις περιπτώσεις μπερδεμένων καταστάσεων;

            Υπάρχουν πράγματι καταστάσεις ακραίες, όπως στο σημερινό ευαγγέλιο για τις οποίες δεν μπορεί να γίνει λόγος για συμβιβασμούς και διαπραγματεύσεις. Αυτές αφορούν το παρόν και το μέλλον μας. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις  που αφορούν το παρόν χωρίς να επηρεάζουν το μέλλον. Σε τέτοιες περιπτώσεις η έκβαση είναι ο διάλογος και η διαπραγμάτευση. Κι όταν σε μερικά ζητήματα υπάρχουν μια ή περισσότερες λύσεις, η κρίση και η απόφαση του χριστιανού υπέρ κάποιας απ’ αυτές πρέπει να γίνεται υπό το πρίσμα της αιωνιότητας. Δεν πρέπει ο πιστός να αποβλέπει σε δικά του οφέλη και δεν παύει ποτέ να διακρίνει το προσωπικό από το αιώνιο.

            Η ευαγγελική περικοπή τελειώνει με τέσσερες στίχους από το 19ο κεφ. του κατά Ματθαίου ευαγγελίου(27-30). Η επιλογή αυτή δεν είναι τυχαία. Η περίπτωση αυτή των αποστόλων αφορά ιδιαζόντως στην περίπτωση των Αγ. Πάντων, όλων των Αγίων που γιορτάζονται σήμερα.

            Ο Ιησούς υπόσχεται στους δώδεκα αποστόλους για τις θυσίες τους υπέρ του ευαγγελίου, όταν έλθει ο υιός του Ανθρώπου, να καθίσουν επί δώδεκα θρόνους για να κρίνουν τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Προσθέτει, ότι και όσοι χριστιανοί υπέστησαν θυσίες λόγω της χριστιανικής τους ιδιότητας  θα λάβουν πολλαπλάσια και θα κληρονομήσουν την αιώνια ζωή. Χωρίς να  παραλείψει να πει: « πολλοί που φαίνονται σήμερα πρώτοι θα κριθούν έσχατοι και κάποιοι έσχατοι θα αναδειχθούν τότε πρώτοι». Τα λόγια αυτά έχουν γενική ισχύ για κάθε εποχή. 

            Αυτά σε σχέση με τους αποστόλους του Χριστού. Ο Απ. Παύλος βεβαιώνει ότι η κρίση θα γίνει από τους αγίους ανθρώπους ως κριτές . Πολλά πράγματα θα ανατραπούν μέσα στο νέο κόσμο του Θεού. Πολλοί απ’ αυτούς που τους θεωρούσαν « πρώτους» θα γίνουν «έσχατοι», ενώ κάποιοι που είναι « έσχατοι» τώρα θα γίνουν « πρώτοι».

            Στο μέλλοντα αιώνα θα ανατραπεί η παρούσα κατάσταση. Τα λόγια αυτά μπορούν να ερμηνευθούν ποικιλοτρόπως. Το βλέπουμε στο Μτ. 20,6 σε σχέση με την παραβολή του αμπελώνα. Στη δική μας την περίπτωση αναφέρεται στα προηγούμενα είτε ως προς τούς αποστόλους  είτε ως προς τους κοινούς πιστούς που υφίστανται σήμερα πλήθος ταπεινώσεων και εξευτελισμών από την κρατική εξουσία όσο και από τους άλλους πολίτες.

            Είναι πιθανό η Εκκλησία να προτίμησε για τη σημερινή ημέρα τη γιορτή των Αγ. Πάντων μια περικοπή με τέτοια κατάληξη, έχοντας κατά νου, ότι ο μεγάλος αριθμός των αγίων προέρχεται από ανθρώπους απλούς και κατά κόσμο ασήμαντους. Αυτούς όμως ο Θεός ανέδειξε ως τα πρώτα φέροντας μέσα στον καινούργιο κόσμο του Θεού που έρχεται.

π.Γ.Στ.

Καρδιακή ταραχή;

H αιτία της καρδιακής ταραχής είναι η απιστία.

Η αιτία της καρδιακής ηρεμίας είναι η πίστη. 

Με τη δυναμική ενέργεια της πίστεως, 

όλη η ύπαρξη του ανθρώπου, βυθίζεται στην πνευματική, 

παρακλητική απόλαυση της αγίας ειρήνης Του Χριστού, 

σαν να διαποτίζεται και να γεμίζει απ'αυτήν την αίσθηση.
Τότε δεν την πληγώνουν τα βέλη της ταραχής...
 
Οσίων Βαρσανουφίου και Ιωάννου

Μια αντιπρόταση για... καλές διακοπές

Καλοκαίρι! Ἡ πιό καυτή ἐποχή τοῦ χρόνου! Συνυφασμένο στή σκέψη καί τίς προσδοκίες τῶν περισσοτέρων καί πιό πολύ τῶν νέων μέ τίς διακοπές. Ἄδειασμα ἀπό τό βάρος τῶν μαθημάτων, τῶν ἀλλεπάλληλων ἐξεταστικῶν, τῆς ἐργασίας καί τῆς ὅποιας χειμερινῆς ἔγνοιας.

Καλοκαίρι! Συνδυασμένο μέ τό ταξίδι. Μέ μιά χούφτα ἁλμύρα στό σῶμα καί μιά χαλάρωση στήν ψυχή μας. Ἀφορμή νά γευθοῦμε τήν ὀμορφιά τῆς θάλασσας ἤ τήν ἀρχοντιά τοῦ βουνοῦ. Νά ἀλλάξουμε παραστάσεις καί νά πάρουμε δυνάμεις γιά τόν ἐπερχόμενο χειμώνα.

Διακοπές! Μιά λέξη πού ἀγκαλιάζει τά ὄνειρα, τίς προσδοκίες καί τίς ἐλπίδες μιᾶς ὁλόκληρης χρονιᾶς, μαζί μέ τήν κατάθεση πολλῶν θυσιαστικῶν οἰκονομιῶν γι’ αὐτό τό ταξίδι στ’ ὄνειρο. Κι ὅμως γιά τούς περισσότερους μένουν ἀνεξαργύρωτες οἱ ὅποιες θυσίες καί φροῦδες οἱ ὀνειρικές ἐλπίδες τους. Ὄχι γιατί ἡ χαλάρωση κράτησε λίγο καί ἡ ἀπόλαυση κόπηκε ἀπότομα. Ἀλλά γιατί οἱ πόθοι τους ἄλλη μιά φορά μεῖναν ἀνεκπλήρωτοι καί τ’ ὀξυγόνο δέν ἀναζωογόνησε τά πνευμόνια τῆς ψυχῆς τους.

Πόσο εὔκολο εἶναι ἀλήθεια, καθώς ἀρχίζεις νά σχεδιάζεις καί νά ἑτοιμάζεσαι γιά τήν ἀναχώρηση τῶν διακοπῶν σου, νά ἀρνηθεῖς ὅλον αὐτόν τόν πολυδιαφημισμένο σύγχρονο τρόπο διακοπῶν καί νά ἐπιδοτήσεις σέ ἐπιλογές πού μπορεῖ νά φαντάζουν ντεμοντέ, ἀλλά περιέχουν ἐμπειρίες ζωῆς ἀληθινῆς καί χαρίζουν πραγματικά τήν ἔξοδο ἀπό τήν ἀσφυκτική καθημερινότητα; Δύσκολο; Ἀκατόρθωτο; Κι ὅμως ὑποπτεύθηκες ποτέ ὅτι μπορεῖ νά κρύβει τό κλειδί γιά ν᾽ ἀνοίξει ἡ πόρτα στῆς ψυχῆς σου τή χαλάρωση καί στοῦ σώματος τήν ἀνάπαυση;

Καί ἴσως τό πρῶτο βῆμα νά εἶναι ν’ ἀρνηθεῖς τήν ἀπατηλή «ἐλευθερία» σου, κάνοντας διακοπές μέ τήν παρέα σου, καί νά ζήσεις τίς διακοπές σου μέ τήν οἰκογένειά σου; Μ’ αὐτή τή «χαμένη» ὁλοχρονίς οἰκογένεια, πού συμβατικά κατάντησε νά ζεῖ σ’ ἕνα σπίτι. Πού σπάνια συναντιέται ἤ τρώει ὅλη μαζί. Σκέφτηκες μήπως εἶναι εὐκαιρία νά τά βρεῖς ἐπιτέλους μέ τόν πατέρα σου καί νά ἀφουγκρασθεῖς τή φωνή τῆς μάννας σου, πού δέν βρίσκει χρόνο καί ἀφορμή νά σοῦ πεῖ τίς ἀνησυχίες καί τούς πόθους τῆς καρδιᾶς της;

Μήπως ἦρθε ἡ ὥρα ν’ ἀρνηθεῖς τό τεράστιο club, στό ὁποῖο συνωστίζονται κάθε βράδυ ἑκατοντάδες ἄνθρωποι τόσο κοντά καί τόσο ξένοι συνάμα; Νά πεῖς ὄχι στά ξενύχτια τῆς ἀλλοπρόσαλλης σύγχρονης «διασκέδασης», πού σοῦ ἐπιβάλλουν συνεπακόλουθα νά κοιμᾶσαι ὅλη μέρα, καί νά γνωρίσεις τίς ὀμορφιές τοῦ τόπου μας; Νά βαδίσεις τά δρομάκια πού ὁδηγοῦν στά πανέμορφα κάτασπρα ξωκκλήσια, πού ἀγναντεύουν τή θάλασσα ἤ τίς καταπράσινες βουνοπλαγιές καί νά νιώσεις πόσο σέ ἀγαπᾶ ὁ Θεός, χαρίζοντάς σου τήν ὀμορφιά Του κι ἄς εἶσαι μιά σταλιά ἄνθρωπος;

Νά δρασκελίσεις στό ἐσωτερικό τους ἀνάβοντας τά καντήλια στίς εἰκόνες τῶν ἁγίων καί ν’ ἀφουγκρασθεῖς γιά λίγο τή σιωπή τους, πού θά μιλήσει ἠχηρά καί εὔγλωττα στήν καρδιά σου;

Νά ἔρθεις σ’ ἐπαφή καί ἐπικοινωνία μέ τούς ἀνθρώπους τῆς ὑπαίθρου; Μ’ ὅσους ἀπ’ αὐτούς ἀπόμειναν μέσα στήν ἁπλότητά τους νά διασώζουν μιά φυσικότητα καί γνησιότητα τόσο δυσεύρετη στήν προσποιητή συμπεριφορά τῶν ἀνθρώπων τῶν μεγαλουπόλεων; Ν’ ἀνακαλύψεις στήν ἀφτιασίδωτη ἀπ’ τόν δῆθεν «πολιτισμό» μας ἀναστροφή μαζί τους, μιά ἀνθρωπιά πού χάνεται;

Καί γιατί νά προτιμήσεις καί πάλι τίς εὔκολες λύσεις τοῦ fast food; Τοῦ τυποποιημένου πού σέ χορταίνει καθημερινά στό ἐξαντλητικό σου πρόγραμμα καί νά μή γευθεῖς τήν τοπική κουζίνα γεμάτη ἀπό τά τοπικά ἀγαθά, πού θά σέ φέρει μέ τό δικό της γευστικό τρόπο πιό κοντά στούς ἀνθρώπους καί στόν τόπο τους;

Εὐκαιρία δέν εἶναι νά βρεθεῖς ταπεινός προσκυνητής σέ ἱερά προσκυνήματα καί νά καταθέσεις πόνους καί πόθους τῆς ψυχῆς σου σέ θαυματουργά εἰκονίσματα καί τοπικούς ἁγίους; Καί τά δειλινά τοῦ δεκαπενταύγουστου νά συντονίσεις τήν καρδιά σου στήν προσευχητική μελωδία τῆς Παράκλησης τῆς Παναγίας μας γιά νά δρέψεις τήν ὑπέροχη αἴσθηση ὅτι πέρα ἀπό Μητέρα τοῦ Θεανθρώπου εἶναι καί δική μας μάνα; Κι ἄν θές κλεῖσε γιά λίγο τόν ἠλεκτρονικό ὑπολογιστή σου. Βγές ἀπ’ τό ψυχρό διαδίκτυο κι ἄφησε τό θρόισμα τῶν φύλλων, τό κελάρυσμα τῶν νερῶν, τή μελωδία τῶν πουλιῶν ἤ τόν φλοῖσβο τῆς θάλασσας νά γίνουν ἠχητική ὑπόκρουση στή μελέτη ἑνός πνευματικοῦ βιβλίου, πού θά θρέψει καί θά τονώσει τήν ψυχή σου.

....................................

Καλοκαίρι! Διακοπές!

Εὐκαιρία μοναδική νά χαρίσουμε στόν ἑαυτό μας μιά ἀντιπρόταση ἀπ’ τά καθιερωμένα. Ν’ ἀνοίξουμε γιά λίγο τόν ὁρίζοντα ἀπ’ αὐτά πού σχεδιάζουν καί κάνουν οἱ πολλοί. Γιατί πραγματικές διακοπές δέν εἶναι ἡ εὐκαιρία ν’ ἁμαρτήσεις. Νά δοκιμάσεις πράγματα πού ὁ κοσμικός τρόπος ζωῆς τόσο ἔντεχνα καί πιεστικά σοῦ ἐπιβάλλει.

Δέν εἶναι ἡ εὐκαιρία γιά ἐφήμερες ἐπιπόλαιες σχέσεις. Ἡ ἀπόλαυση καί ἡ ἀνάπαυση δέν βρίσκονται στή χλιδή, ἀλλά στήν ἁπλότητα. Δέν βρίσκονται στήν ἔνταση καί τόν θόρυβο, ἀλλά στήν ἡσυχία τήν ἐξωτερική καί τήν ἐσωτερική.

Δέν βρίσκονται στό ἐπιπόλαιο, τό ἐπιφανειακό καί τό πρόσκαιρο, ἀλλά στό διαχρονικό καί τό ἀληθινό.

Κι εἶναι εὐκαιρία τοῦτο τό καλοκαίρι νά πεῖς ὄχι στό προκλητικό καί τό κοσμοπολίτικο, τό ξενόφερτο καί ἐπιβεβλημένο, καί νηφάλια ν’ ἀκολουθεῖς τό σεμνό, καί παραδοσιακό. Αὐτό πού πραγματικά ὅλοι μας ἔχουμε ἀνάγκη. Καλές διακοπές!...

                                                                                                   ΑΤΤΙΚΟΣ

Πηγή: Περιοδικό "Η Δράση μας", Ιούνιος 2011

Νίκος Κακλαμανάκης

Ονειρεύομαι, στοχεύω, προσπαθώ, πετυχαίνω

με τη δύναμη της Ελλάδας!

2 μέρες, 320 ναυτικά μίλια,

19 ώρες ταξίδι στο φως του Αιγαίου!

Να αγαπάμε το Χριστό

 

Να αγαπάμε το Χριστό και μόνη ελπίδα 

και φροντίδα μας να είναι Αυτός!
Να αγαπάμε το Χριστό μόνο γι'Αυτόν.

Το σωστό είναι να λέμε "Χριστέ μου, 

ότι θέλει η αγάπη Σου,

 αρκεί να ζω στην αγάπη Σου".
Όσο αγαπάς το Χριστό, 

τόσο νομίζεις ότι δεν Τον αγαπάς 

και όλο λαχταράς περισσότερο να Τον αγαπήσεις!
  

 Γέρων Πορφύριος