Τι ζητούμε;

Τί ζητούμε;

Λίγο ψωμί από τις αποθήκες

των δικαίων.

Λίγο κρασί από τους αμπελώνες

του ελέους.

Λίγο λάδι από τα καρποφόρα δένδρα

των ψυχών.

Γαλάτεια Ι. Βέρρα, « ΑΧΡΟΝΑ ΠΡOΣΩΠΑ»

 

Αγιοκατάταξη του γέροντος Παϊσίου

Κατά την τελευταία συνεδρίαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου η οποία συνήλθε υπό την προεδρείαν της Α. Θ. Παναγιότητος, εκτός άλλων, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, αποφασίστηκε η Αγιοποίηση του Γέροντα Παϊσίου και η κατάταξή του στο Αγιολόγιο της Ανατολικής Ορθοδόξου εκκλησίας.
Η πρόταση προς Αγιοποίηση του Γέροντα Παϊσίου, μαζί με αυτή του Γέροντα Πορφυρίου, είχε γίνει προ δεκαετίας απόλυτα τεκμηριοποιημένη υπό του Σεβασμιότατου Μητροπολίτου Ναυπάκτου Αγίου Βλασίου κ. κ. Ιεροθέου, ο οποίος κατάγεται από τα Ιωάννινα .
Η σχετική ανακοίνωση αναμένεται να γίνει, εκτός απροόπτου, σήμερα από την Αρχιγραμματεία της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

«Για ένα κολατσιό που πήγε στους υπερασπιστές της πόλης την σκότωσαν»

Στο Κramatorsk 3000 κάτοικοι παραβρέθηκαν σε μια πάνδημη κηδεία για να αποχαιρετήσουν την 21χρονη νοσοκόμα και φοιτήτρια της Ιατρικής Julia Izotova.

Το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε μαζί με 3 ακόμη άτομα δέχθηκε τα πυρά των φιλοδυτικών δυνάμεων την Παρασκευή.

Δύο σφαίρες των 14.7mm έκοψαν το νήμα της ζωής της νεαρής φοιτήτριας.Ο θάνατος των φίλων της ήταν ακαριαίος ενώ η κοπέλα άφησε την τελευταία της πνοή μέσα στο ασθενοφόρο κατά την διακομιδή.(rusvesna.su 06.05.14)

Το έγκλημά της ήταν ότι έφερε ένα δίσκο με σάντουιτς σε ένα check point των ρωσόφωνων. «Για ένα κολατσιό που πήγε στους υπερασπιστές της πόλης την σκότωσαν» μονολογεί κάποιος που αρνείται να δώσει το όνομά του. «Υπεύθυνος είναι ο Δεξιός Τομέας ο PravySektor ” πρόσθεσε ” ή ο ουκρανικός στρατός.Αν και δεν έχει σημασία.Αυτοί είναι μαζί.Αυτοί οι φασίστες σκότωσαν αυτό το νέο κορίτσι και θα πάνε στην κόλαση».(thetelegraph (05.05.14)
στην εκκλησία

Θρηνώντας την αδικοχαμένη κοπέλα oι συμπολίτες της εναποθέτουν λίγα λουλούδια στο φέρετρο δίπλα από το πρόσωπό της.Ύστερα μια βουβή πομπή την οδήγησε στην τελευταία της κατοικία. 

Η Ουκρανία μετράει τις πληγές της καθώς βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στη δίνη του εμφυλίου πολέμου. 

Πηγή: ( Πορφύρης Δ Σταφυλά Π) pentapostagma.gr 

"Όποιος τα έχει όλα και γκρινιάζει,είναι για την κόλαση με τα παπούτσια."

-Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι , ενώ τα έχουν όλα ,νιώθουν άγχος και στενοχώρια;

-Όταν βλέπετε έναν άνθρωπο να έχη μεγάλο άγχος, στενοχώρια και λύπη, ενώ τίποτε δεν του λείπει, να ξέρετε ότι του λείπει ο Θεός.

Όποιος τα έχει όλα, και υλικά αγαθά και υγεία, και, αντί να ευγνωμονή τον Θεό , έχει παράλογες απαιτήσεις και γκρινιάζει, είναι για την κόλαση με τα παπούτσια. Ο άνθρωπος, όταν έχη ευγνωμοσύνη, με όλα είναι ευχαριστημένος. Σκέφτεται τί του δίνει ο Θεός κάθε μέρα και χαίρεται τα πάντα. Όταν όμως είναι αχάριστος, με τίποτε δεν είναι ευχαριστημένος γκρινιάζει και βασανίζεται με όλα. Αν, ας πούμε, δεν εκτιμάη την λιακάδα και γκρινιάζει, έρχεται ο Βαρδάρης και τον παγώνει …; Δεν θέλει την λιακάδα θέλει το τουρτούρισμα που προκαλεί ο Βαρδάρης.

-Γέροντα, τί θέλετε να πείτε μ’ αυτό;

-Θέλω να πω ότι, αν δεν αναγνωρίζουμε τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός και γκρινιάζουμε, έρχονται οι δοκιμασίες και μαζευόμαστε κουβάρι. Όχι, αλήθεια σας λέω, όποιος έχει αυτό το τυπικό , την συνήθεια της γκρίνιας, να ξέρη ότι θα του έρθη σκαμπιλάκι από τον Θεό, για να ξοφλήση τουλάχιστον λίγο σ’ αυτήν την ζωή. Και αν δεν του έρθη σκαμπιλάκι , αυτό θα είναι χειρότερο, γιατί τότε θα τα πληρώση όλα μια και καλή στην άλλη ζωή

γ. Παΐσιος

Τὸ πένθος στὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ τὸ πένθος στὸν κόσμο

…Ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ παραβρέθηκα σὲ ἁγιορείτικη κηδεία καὶ μάλιστα γνωστοῦ καὶ σεβαστοῦ μου προσώπου, παραξενεύτηκα γιὰ τὸ ὅτι, καθ’ ὅλη τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία καὶ τὴν πρὸς τὸ κοιμητήρι λιτάνευσι καὶ τὴν τῆς ταφῆς κανεὶς δὲν ἔδειχνε ὅτι πενθῆ καὶ κανένα δὲν εἶδα νὰ κλαίη, νὰ δακρύζη, νὰ δείχνη λυπημέος.

Σὲ κάποιες στιγμές, ἀπὸ ἐγκόσμια συνήθεια ὡς φαίνεται, μοῦ ἦρθε αὐθόρμητα κόμπιασμα στὸ λαιμὸ καὶ λίγο ἀκόμα θὰ ξέσπαγα σὲ λυγμοὺς καὶ θὰ καταντοῦσα στὰ ἐπακόλουθά των. Γρήγορα ὅμως κατάλαβα πὼς ὅλοι οἱ κύκλω μου θὰ ἄφηναν τὸν νεκρὸ καὶ θὰ ἔστρεφαν τὰ βλέμματα πρὸς ἐμένα. «Ἔπνιξα» λοιπὸν κι ἐγὼ τὰ πάντα μέσα μου καὶ παρίστανα τὸν ψύχραιμο καὶ λιθοκάρδιο.

Στὴν πρώτη μου μετὰ ταῦτα συνάντησι μὲ τὸν πνευματικό, τοὺς «κατήγγειλα» ὅλους ὡς ἀθεόφοβους, ὡς ἀσυγκίνητους καὶ συλλήβδην ὡς χαλκοσπλάχνους. Μοῦ διώρθωσε ὅμως τοὺς ἀρχαριακοὺς λογισμούς, τὴν ὑποκρυπτόμενη οἴησι καὶ τὸ κοσμικὸ φρόνημα, καὶ μάλιστα σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ἔκτοτε καὶ μέχρι σήμερα, ὁσάκις συμβαίνει νὰ βρίσκωμαι ἔξω καὶ νὰ παρίσταμαι σὲ κοσμικοῦ κηδεία, νὰ μούρχεται νὰ κλαίω ὄχι γιὰ τὸν ἐκφερόμενο μακαρίτη, ἀλλὰ γιὰ τοὺς μαυροφοροῦντας συγγενεῖς καὶ φίλους του, ποὺ τόσο εὔκολα...

καὶ γοερὰ θρηνολογοῦν καὶ κλαῖνε.

Στὸ Ἁγιονόρος μας δὲν πενθοῦμε οὔτε ἐκδηλωνόμαστε ὅπως οἱ λαϊκοὶ στὸν κόσμο, ἀλλὰ ἔκπαλαι καὶ μέχρι σήμερα παρατηροῦνται ὡς ἐπακριβῶς ἰσχύοντα, τὰ ὅσα ἁγιογραφικῶς ἀπαιτοῦνται καὶ καθὼς οἱ ἅγιοι πατέρες μας ὡς διδαχὴ καὶ πράξι τὰ θέσπιζαν καὶ τὰ καθιέρωναν στὴν ζωὴ τῶν πνευματικῶν τους τέκνων. Τοὺς εὐγνωμονοῦμε, ποὺ φρόντισαν γιὰ τὴν καταγραφὴ των, πρὸς βοήθεια καὶ σύνεσι καὶ ἠμῶν τῶν ἐλαχίστων καὶ ταλαιπώρων:

«Μὴ τοίνυν ἐπὶ τοῖς ἀποθνήσκουσι πενθῶμεν ἁπλῶς, μηδὲ ἐπὶ τοῖς ζῶσι χαίρωμεν ἁπλῶς, ἀλλὰ τί; Πενθῶμεν τοὺς ἁμαρτωλοὺς μὴ ἀποθνήσκοντας μόνον, ἀλλὰ καὶ ζώντας· χαίρομεν δὲ ἐπὶ τοῖς δικαίοις, μὴ ζῶσι μόνον, ἀλλὰ καὶ τετελευτηκόσιν. Ἐκεῖνοι μὲν γὰρ καὶ ζῶντες τεθνήκασιν, οὗτοι δὲ καὶ ἀποθανόντες ζῶσιν· ἐκεῖνοι καὶ ἐνταύθα ὄντες ἐλεεινοὶ πάσιν εἰσίν, ἐπειδὴ Θεῷ προσκρούουσιν· οὗτοι καὶ ἐκεῖ μεταστάντες μακάριοι, ὅτι πρὸς Χριστὸν ἀπῆλθον». (Ἰ. Χρυσοστόμου, Λόγος Δ’ εἰς Φιλιπ., 1, 19-21,ΕΠΕ 21, σελ. 434, ἐξ.).

Ἡ ἐπὶ τὰ ἁπλούστερα κάτωθι ἐλευθέρα ἀπόδοσις, γίνεται χάριν τῶν δυσκολευομένων, διότι καὶ αὐτῶν «ὀφειλέτης εἰμὶ» (Ρωμ. 1, 14):

Δὲν πρέπει νὰ πενθοῦμε ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχε γιὰ κείνους ποὺ πεθαίνουν, οὔτε δὲ καὶ νὰ χαιρώμεθα ἀδιακρίτως καὶ ἐξ ἴσου γιὰ ὅσους ζοῦνε. Ἀλλὰ πῶς; Νὰ πενθοῦμε τοὺς ἁμαρτωλοὺς ὄχι μόνο κατὰ τὴν θανὴ καὶ τὴν ταφή τους, ἀλλὰ καὶ ὅταν ζοῦνε ἀκόμη· νὰ χαιρώμαστε δὲ γιὰ τοὺς εὐσεβεῖς καὶ ἐναρέτους ὄχι μόνο ὅταν ζοῦνε, ἀλλὰ καὶ ὅταν ἐν Κυρίῳ ἀποθνήσκουν. Διότι ἐκεῖνοι μὲν καὶ ἐνῶ ἀκόμη ζοῦν θεωροῦνται καὶ εἶναι πεθαμένοι, οἱ δὲ ἐνάρετοι καὶ ἂν εἶναι πεθαμένοι, ζοῦνε αἰωνίως. Ἐκεῖνοι καὶ ἐδῶ εὐρισκόμενοι ἐλεεινοὶ καὶ ἀξιοθρήνητοι ἀπὸ ὅλους λογίζονται καὶ εἶναι, ἀφοῦ ἀντίθετα πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ διάγουν· ἐνῶ οἱ εὐσεβεῖς, καὶ ὅταν πεθαίνουν πανευτυχεῖς εἶναι, ἐπειδὴ πρὸς τὸν Χριστὸ ἐκδημοῦν καὶ στὶς ἀτελεύτητες ἀπολαύσεις των ἀπ’ τὸν Ἴδιο ἑτοιμασμένων ἀγαθῶν καταφθάνουν.

Ἀπὸ τὸ βιβλιο Θεομητορικὰ καὶ Ἐξόδια στὸν Ἄθωνα τοῦ Ἐπισκόπου Ροδοστόλου κ. Χρυσοστόμου

Πηγή: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/

Ν.εανία.Σ