"Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου, Κύριε" Ματθαίου Βατοπεδινού

6 Ιανουαρίου - Άγια Θεοφάνεια

Απολυτίκιον των Θεοφανείων

Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου, Κύριε, η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις. Του γαρ Γεννήτορος η φωνή προσεμαρτύρει σοι, αγαπητόν σε Υιόν ονομάζουσα. Και το Πνεύμα εν είδει περιστεράς εβεβαίου του λόγου το ασφαλές. Ο επιφανείς, Χριστέ ο Θεός, και τον κόσμον φωτίσας, δόξα σοι.

ΤΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ

Η μέρα των Θεοφανείων- 6 Ιανουαρίου

          Η γιορτή ξεχωρίζει και με τον χαρακτηρισμό «Ολόφωτα», σε σχέση προς τις δύο άλλες.

          Στην πρωινή λειτουργία σήμερα είναι γενικός ο εκκλησιασμός. Ο κλήρος φορεί εξαίρετα άμφια, ο ναός είναι στολισμένος με πρασινάδες, η εξέδρα για τον αγιασμό όσο γίνεται πιο εντυπωσιακή. Το «εν Ιορδάνη» ψάλλεται, χαρούμενο και πανηγυρικό κι οι καμπάνες  σημαίνουν αναγγέλλοντας κάτι καινούργιο. Μετά τις μεγάλες Ευχές, κλήρος και εκκλησίασμα βγαίνουν με πομπή στο ύπαιθρο, στην πλησιέστερη θάλασσα ή λίμνη, ή ποτάμι, πηγή, πηγάδι, και εκεί «ρίχνουν το σταυρό» διαβάζοντας το Ευαγγέλιο και ψάλλοντας πάλι το «εν Ιορδάνη».

          Ένα περισσότερο φως από τον Γεναριάτικο ήλιο, μια κάποια ανοιξιάτικη υπόσχεση από τους ανοιχτούς ορίζοντες χαρίζουν σήμερα την πρώτη εξοικείωση με τη φύση. Νεαροί κολυμβητές ρίχνονται στο νερό για «να πιάσουν το σταυρό», που παλιότερα τον περιέφεραν σαν νικητές και μάζευαν χρήματα για τον εαυτό τους ή για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Είναι από τα γραφικότερα ελληνικά λατρευτικά έθιμα η «κατάδυσις» του σταυρού στη θάλασσα την ημέρα των Φώτων, που τηρείται κι από τις παραλιακές παροικίες μας του εξωτερικού κι εντυπωσιάζει τους ξένους…

          Μεγάλη αργία σήμερα, από την πλευρά των πιστών. Γιορτάζουν οι Φώτηδες κι οι Φωτεινές, με τα ονόματα επίσης Θεοφάνης, Φάνης, Φανή και Ιορδάνης. Σε μεγάλη τιμή ήταν παλιότερα τη μέρα αυτή, ο κάθε νουνός στην οικογένεια, που τον καλούν στο τραπέζι, αλλά κι εκείνος φέρνει δώρα στ’ αναδεξίμια του.

          Φαγητό της ημέρας, χοιρινό ιδιαίτερα με χορταρικά κι ένα ψωμί ή τσουρέκι της γιορτής, ή «φωτίτσα».

          Σκέπτονται πολύ και τις καλλιέργειες και τα ζωντανά τους στα χωριά οι αγρότες και βγαίνουν ως εκεί, νωρίς το απόγευμα με αγιασμό, να τα ραντίσουν, ή παίρνουν  τον παπά για μικρή ευλογητική λιτανεία. Δεν ξεχνούν ν’ αγιάσουν και τη μεγάλη βρύση του χωριού.

          Αλλά η σημασία της ημέρας αυτής γίνεται, και γινόταν πάντα μεγαλύτερη, για τους ναυτικούς μας. Το σημερινό άγιασμα της θάλασσας τους δίνει πια την ψυχολογική ασφάλεια να ξαναταξιδέψουν. Το δικό τους καρδιοχτύπι για τη νέα περιπέτεια συναντιέται και συγκρούεται με το καρδιοχτύπι των δικών τους, για τον νέο χωρισμό. Η πίστη όμως στο Σταυρό, και το μεγάλωμα της ημέρας δίνουν αισιοδοξία και στους δυό.

Δ. Λουκάτου

«Χριστουγεννιάτικα και των εορτών»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ Ευαγγέλιο : Μρκ. 1, 1-8

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΙΑ ΣΑΣ;

          Εν ολίγοις

          Ο Ρενάν μιλώντας για τον Χριστό έλεγε:

          Ο Ιησούς είναι το πιο μεγάλο θρησκευτικό πνεύμα σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας.

          Η ομορφιά του είναι αιώνια.

          Και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος.

          Ο Ιησούς είναι σε όλες του τις σχέσεις και εκδηλώσεις μοναδικός.

          Σ’ ολόκληρη την ιστορία δεν υπάρχει ούτε ένα πρόσωπο που να μπορούσε κανείς να το βάλει κοντά του.

          Χωρίς το χριστό είναι αδύνατο να καταλάβει κανείς την ιστορία της ανθρωπότητος.

          Τα λόγια αυτά είναι πράγματι εντυπωσιακά για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

          Και σκεφθείτε, ότι δεν τα λέγει κάποιος πιστός επιστήμων, αλλά κάποιος που δεν πίστευε το Χριστό!

          Αλλά για να είναι κανείς σωστός χριστιανός δεν φθάνει να λέει μόνο ωραία λόγια για τον Χριστό. Δεν αρκεί να πιστεύει ότι ο Χριστός είναι η μεγαλύτερη προσωπικότητα του κόσμου.

          Το ερώτημα είναι: Τι είναι για μας ο Ιησούς Χριστός;

          Η σημερινή ευαγγελική διήγηση μας βοηθεί να κατανοήσουμε το ερώτημα αυτό και να πάρουμε την ανάλογη θέση.

          Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, αυτή η μεγάλη ασκητική φυσιογνωμία της Εκκλησίας, μέσα από τη λαύρα της ερήμου του Ιορδάνη κηρύττει ακατάπαυστα το ευαγγέλιο της σωτηρίας λέγοντας: « ετοιμάσατε την οδό Κυρίου, κάνετε ίσιους τους δρόμους των καρδιών σας. Έρχεται εκείνος ισχυρότερος από εμένα που δεν είμαι άξιος να λύσω τα λουριά των υποδημάτων του».  Ο Χριστός ο βασιλεύς της δόξης. « Ίδε ο Αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτία του κόσμου».

          Φοβερά τα λόγια αυτά και μοναδική μαρτυρία για τη θεότητα του Λόγου. Ο Θεός ήλθε, έγινε άνθρωπος. Αυτό είναι το κήρυγμα του. Η απορία είναι: τόσοι αιώνες πέρασαν από τότε που η Εκκλησία δανείζεται και κηρύττει αυτή την ομολογία. Κατά πόσο συνέβαλλε για να γίνει κτήμα του κόσμου η σωτήρια αυτή και αποκαλυπτική αλήθεια;

          Αν  ρωτούσαμε ένα σύγχρονο άνθρωπο: τι είναι ο Χριστός για σένα, εμένα τι θ’ απαντούσαμε άραγε;

          Το ερώτημα αυτό απασχόλησε και τον ίδιο τον Χριστό. Γνώριζε ότι η παρουσία του στον κόσμο ήταν σημείο αντιλεγόμενο και πέτρα σκανδάλου. Δεν είναι και τόσο εύκολο να δεχθεί κανείς τον Χριστό τον από Ναζαρέτ ως Υιό του Θεού,  ως τέλειο Θεό  και τέλειο άνθρωπο. Ως σπουδαίο και μοναδικό άνθρωπο ναι, όπως τον δέχονταν ο Ρενάν και οι άλλοι ορθολογιστές, αλλά και ως τέλειο Θεό, αυτό πήγαινε πολύ. Γι’ αυτό και ο Χριστός ρώτησε τους μαθητές του: «τίνα με λέγουν οι άνθρωποι είναι;» Ποιος νομίζουν οι άνθρωποι ότι είμαι εγώ ο υιός του ανθρώπου;». Και έλαβε ως  απάντηση αυτή που συνήθως δίνουν οι άνθρωποι. Άλλοι λένε ότι είσαι ο Ιωάννης, άλλοι ο Ηλίας ή κάποιος από τους προφήτες.

          Η απάντηση αυτή φανέρωνε τις ανθρώπινες προθέσεις. Αν ρίξουμε μια ματιά στην ιστορία θα μας πείσει για του λόγου το ασφαλές. Ας θυμηθούμε πόσο μελάνι έχει ξοδέψει ο ορθολογισμός για να απογυμνώσει το Χριστό από τη θεότητα του, για τον κάνει από Θεάνθρωπο σε άνθρωπο και να τον φέρει στα όρια του απλού ανθρωπίνου όντος. Ιδιαίτερα μάλιστα στην  Ευρώπη κυριαρχεί η αρειανική αντίληψη και ο Χριστός απογυμνώνεται από τη θεότητα του. Η θρησκεία του καθαρού λόγου και ο εγωκεντρισμός του ευρωπαίου ανθρώπου υπολογίζει το Χριστό σύμφωνα με τα μέτρα και τα κριτήρια του. Ο Χριστός αναγνωρίζεται ως μεγάλος άνθρωπος, κοινωνικός επαναστάτης, σπουδαία και ηθική προσωπικότητα, αλλά όχι ως Θεάνθρωπος. Το ίδιο έκαναν και οι αιρέσεις. Τον μετέβαλλαν σε «ψιλόν» μόνο άνθρωπο.

          Στο ερώτημα όμως αυτό δεν απαντά μόνο ο κοινός ανθρώπινος νους, αλλά υπάρχει και η φωνή της Εκκλησίας. Ο Πέτρος απαντά με βεβαιότητα στο ερώτημα του Χριστού: « Συ ει ο Χριστός, ο υιός του Θεού του ζώντος». Και ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «τις έστιν ο ψεύστης ει μη ο αρνησάμενος ότι Ιησούς ουκ έστιν Χριστός; Ούτος έστιν ο αντίχριστος, ο αρνούμενος τον Πατέρα και τον υιόν».

          Αλλά και ο ίδιος ο Κύριος όταν ρωτήθηκε από τους άνομους κριτές του, εάν είναι ο Υιός του Θεού, απάντησε «εγώ είμι» και αυτοί διέρρηξαν τα ιμάτια τους γιατί το θεώρησαν ως βλασφημία.

          Αλλά και η Εκκλησία μας μέσα από τις Οικουμενικές Συνόδους διατύπωσε το δόγμα και την πίστη στο Χριστό, ότι είναι τέλειος Θεός   και τέλειος άνθρωπος- Θεάνθρωπος- που «γέγονεν άνθρωπος ιν’ ημάς εν εαυτώ θεοποιήσει». Έτσι η Εκκλησία σώζοντας την αλήθεια του χριστολογικού δόγματος σώζει και τις προϋποθέσεις της σωτηρίας μας. Ο ιστορικός Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός είναι το κέντρον της Αποκάλυψης του Θεού, η Ζωή του σύμπαντος κόσμου. Και αυτός ο χριστοκεντρισμός αποτελεί και εγγυάται στον άνθρωπο να γνωρίσει το μυστήριο του τριαδικού Θεού.

          Κατά συνέπεια μόνον η Εκκλησία έχει το δικαίωμα να μας πει  ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός καθώς και οι Άγιοι, φίλοι του Θεού, μέσα από την προσωπική τους εμπειρία μπορούν να μιλήσουν για τον χριστό, γιατί αυτοί είναι Εκκλησία.

          Όποιος λοιπόν δεν αποδέχεται αυτή την πίστη της Εκκλησίας δεν έχει θέσει ούτε στην Εκκλησία, ούτε στη βασιλεία του Θεού.

          «Α γαρ μόνον Θεού έστιν ίδια, ταύτα αυτός επαγγέλλεται». (Άγ. Ι. Χρυσόστομος)

Καλή και ευλογημένη χρονιά

π. γ. στ.

Ανταπόκριση από το χιονισμένο Πανόραμα Θεσσαλονίκης

Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου και Ζωοδόχου Πηγής

Έστειλε Δ.Μ.Π

Τα μηνύματα του Ευαγγελίου με απλότητα

 Η γλωσσική θέση της Εκκλησίας δηλώνεται ρητά από τον Μ. Βασίλειο: « Ου γαρ τορευταί λέξεων παρ’ ημίν, ο ουδέ το εύηχον των φωνών, αλλά το εύσημον των ονομάτων πανταχού προτιμότερον». Και δεν είναι καθόλου περίεργο να ακούει κανείς από τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, έναν από τους μεγαλύτερους τεχνίτες της ελληνικής γλώσσας, ότι «ουδέν μοι φράσεως ουδέ απαγγελίας μέλει. Αλλ’ εξέστω και τη λέξει πτωχεύειν και την συνθήκην των ονομάτων απλήν τινα είναι και αφελή. Μόνον μη τη γνώσει τις και τη των δογμάτων ακριβεία ιδιώτης έστω».

          Ο εκκλησιαστικός δηλ. λόγος επιζητεί να μεταδώσει τα μηνύματα του Ευαγγελίου με απλότητα, σαφήνεια, αμεσότητα και αποτελεσματικότητα. Ενδιαφέρεται για την έκφραση του νοήματος των λεγομένων και όχι για την καλλιέπεια. Συνειδητά αντιτίθεται σε κάθε μορφή ρητορείας και επίδειξης, μένοντας στην ουσία, στη μετάδοση των ευαγγελικών μηνυμάτων. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει παραμέληση της γλώσσας, αλλά σωστή αξιοποίησή της.

Πηγή: Γ. Μπαμπινιώτη, «Χριστιανική και ελληνική πνευματικότητα»

Τα Χριστούγεννα άλλοτε και τώρα

       

Εμείς οι κάπως προχωρημένοι στην ηλικία άνθρωποι αδυνατούμε να κατανοήσουμε τον σύγχρονο και άχρωμο πνευματικά εορτασμό της μεγάλης εορτής των Χριστουγέννων των σύγχρονων νεοελλήνων.

          Ο κόσμος άλλοτε περίμενε να εορτάσει τα αληθινά Χριστούγεννα με την ανάλογη προετοιμασία δηλ. με το Παπαδιαμαντικό ήθος  και ύφος έτσι όπως περιγράφεται μέσα από την πέννα του μεγάλου Σκιαθίτη αγίου των ελληνικών γραμμάτων. Οι άνθρωποι προετοιμάζονταν για την μεγάλη ημέρα της χριστιανοσύνης με νηστεία, άσκηση και αγώνα, γιατί είχε γι’ αυτούς κάποιο νόημα και επεδίωκαν να  βιώσουν σε βάθος  τη γιορτή της γέννας του Χριστού.

          Το σχολείο τότε ενστάλαζε μέσα στις παιδικές ψυχές όλη τη μαγεία της άγιας νύχτας και ο δάσκαλος έδειχνε στους μαθητές του το λαμπερό αστέρι της Βηθλεέμ, όπου οι ταπεινοί ποιμένες γίνονταν οι πρώτοι προσκυνητές του νεογέννητου βασιλέα των ψυχών μας.

          Τότε οι άνθρωποι γιόρταζαν πραγματικά και ένοιωθαν τη μεγάλη χαρά της γιορτής, γιατί εμπνέονταν από την αγάπη και τη ελπίδα και το χριστουγεννιάτικο τραπέζι συγκέντρωνε τα μέλη της οικογενειακής εστίας όπου κι αν βρίσκονταν, για να γιορτάσουν όλοι μαζί το μυστήριο το μέγα και παράδοξο. Και το όλο κλίμα το διακοσμούσε η παραδοσιακή αρχοντιά της χριστιανής νοικοκυράς.

          Και αυτά μεν τότε. Καθώς όμως περνούν τα χρόνια  εμείς οι μεγαλύτεροι έχοντας τα άγια βιώματα και τις παιδικές μας αναμνήσεις, νοιώθουμε μέσα μας έναν πόνο και μια θλίψη για τους ατίμητους θησαυρούς που χάσαμε και λυπούμαστε που οι νεώτεροι στερούνται την ομορφιά της ελληνορθόδοξης παράδοσής μας. Μας παρέσυρε το ρεύμα της εκκοσμίκευσης και του μοντερνισμού που έκαναν τη μεγάλη γιορτή αγνώριστη. Φτάσαμε στο σημείο να γιορτάζουν Χριστούγεννα και άγιο Βασίλη έθνη και λαοί που δεν έχουν καμία γεύση από Χριστό και Εκκλησία. Δηλ. Χριστούγεννα χωρίς Χριστό!

          Πραγματικά αδυνατεί ν’ αναγνωρίσει κανείς το νεογέννητο Χριστό στη σύγχρονη φάτνη του ευδαιμονιστικού περιβάλλοντος. Ο Χριστός έχει αντικατασταθεί με «θλιβερές οπερέτες, με στολίσματα βιτρινών, με μουσικά ξενικά ακούσματα  στους δρόμους, με τα καθιερωμένα πλέον ρεβεγιόν, με εκδρομικές εξορμήσεις στα βουνά και στα χιονοδρομικά, ακόμη και με μεταβάσεις σε χώρες του εξωτερικού για να γιορτάσουν Χριστούγεννα με ξενικά ήθη κα έθιμα». Χριστούγεννα χωρίς ίχνος ορθόδοξης πνευματικότητας.

          Με την επικρατούσα νοοτροπία άδειασαν και αδειάζουν πολλά σπίτια γιατί οι νοικοκυραίοι τους έχουν αποδράσει σαν ένοχοι, κυνηγημένοι ακόμη και από τον ίδιο τον εαυτό τους.

          Έτσι τα παραδοσιακά Χριστούγεννα έγιναν  ένα νοσταλγικό παρελθόν. Η γιορτή έχει ξεθωριάσει και έχει χάσει την  παλιά αίγλη και γοητεία της. Σήμερα ζούμε μέσα σ’ ένα κλίμα αποχριστινοποιημένο και οι σύγχρονοι άνθρωποι αντί να γιορτάζουν τα  Χριστούγεννα, γιορτάζουν τα αντι- Χριστούγεννα.

          Μπορεί να μας θλίβει βέβαια η σημερινή κατάπτωση της γιορτής των Χριστουγέννων, έτσι όπως γιορτάζεται από τους σύγχρονους νεοέλληνες που επηρεάζονται από τα αντιπαραδοσιακά ρεύματα, αλλά υπάρχει και το ευσεβές λείμμα  για ν’ αναχαιτίζει κάτι τέτοιες συμπεριφορές. Υπάρχουν αυτοί που ξέρουν ν’ αντιστέκονται σε κάθε ξεχαρβάλωμα της ελληνορθόδοξης παράδοσής μας και επιμένουν να γιορτάζουν τώρα και πάντοτε παραδοσιακά χριστιανικά ελληνικά Χριστούγεννα.

Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα με την ευχή της επιστροφής στη γνήσια  παραδοσιακή μας ταυτότητα όσο είναι ακόμη νωρίς.

   

Με πολλές ευχές

π.γ. στ.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2015, «Εξαγοραζόμενοι τον καιρόν»

 

          Με τη χάρη και την άπειρη αγαθότητα του Θεού εισερχόμαστε στο νέο έτος της χρηστότητος του Κυρίου. Υποδεχόμαστε τον νέο χρόνο με ευχές χαράς και με την ψυχή γεμάτη πόθους  και προσδοκίες. Και αυτές είναι οι ευχές των ανθρώπων. Το τί θα πει ο Θεός « ο καιρούς και χρόνους εν τη ιδία αυτού εξουσία θέμενος», αυτό είναι κάτι που εμείς το αγνοούμε.

          Ο χρόνος είναι προϊόν της δημιουργικής δυνάμεως του Θεού, και όπως όλα τα δώρα του Θεού αποτελούν αληθινή ευλογία, έτσι  και ο χρόνος είναι τάλαντο που δόθηκε σε όλους μας με μεγάλη αγοραστική δύναμη  και αξία. Ο χρόνος είναι χρήμα με το οποίο εξαγοράζουμε τη ζωή μας. Μαθαίνουμε το σήμερα για να το χρησιμοποιήσουμε αύριο. Σπέρνουμε τώρα για να θερίσουμε εν καιρώ.

          Κάθε αρχή στη ζωή μας είναι και μια ευκαιρία ελπίδας. Η πρωτοχρονιά κάθε φορά αναδύει τις προσδοκίες, τα όνειρα και τις επιθυμίες των περισσότερων ανθρώπων.

          Αλήθεια τί νόημα μπορεί  να έχει για τους χριστιανούς η αρχή ενός καινούργιοι χρόνου; Ποιό νόημα θα μπορούσαμε να βρούμε για τη ζωή μας, για την πορεία του κόσμου κάθε φορά που αρχίζει κάτι νέο;

                   Μέσα μας νοσταλγούμε κάτι καλύτερο, γιατί η εποχή μας έχει σχετικοποιήσει τα πάντα. Ζούμε συγκριτιστικές μορφές ζωής. Υπάρχει γύρω μας  μια σοβαρή σύγχυση που θολώνει τα νερά. Διαπιστώνουμε μία ασυνέπεια στην πίστη και κατάπτωση του ηθικού βίου των ανθρώπων. Και αυτά δημιουργούν μέσα μας κλίμα ηττοπάθειας και απογοήτευσης.

          Λησμονούμε όμως ότι πριν μόλις λίγες μέρες γιορτάσαμε το μυστήριο της καθόδου του Θεού ανάμεσα μας. Μας επισκέφθηκε ο Εμμανουήλ ως Σωτήρας και μας πρόσφερε το Ευαγγέλιο της χαράς και την προοπτική μιας αληθινής ζωής. Σκόρπισε απλόχερα την αγάπη, την ειρήνη και μας πρότεινε τη συμφιλίωση και τη συνεργασία για μια ανύψωση του ανθρώπου και της κοινωνίας. Έτσι άνοιξε η θύρα για μια υπαρξιακή καταξίωση του ανθρώπου με τη μετάνοια και την εν Χριστώ ζωή.

          Δυστυχώς όμως οι άνθρωποι έθαψαν ό, τι ομορφότερο μας αποκάλυψε ο Θεός: την αγάπη, την ειρήνη, τη δικαιοσύνη. Ο άνθρωπος κονσερβοποιήθηκε μέσα στο σύγχρονο βιομηχανικό πολιτισμό. Είναι τρομερό αυτό που συνέβη. Ο κόσμος θεώρησε τον άνθρωπο ανύπαρκτο ως θείο όν, ως ψυχοσωματική ύπαρξη και οδεύει στην αποξένωση, το μηδέν και στα φονικά πλοκάμια τους φθοράς και του θανάτου.

          Το ευαγγέλιο όμως εξακολουθεί να υπάρχει και το μήνυμα του προβάλλεται καθημερινά από την Εκκλησία. Μπορούμε και σήμερα, αν βέβαια θέλουμε, να δημιουργήσουμε μία νέα ζωή, τη ζωή του Αγίου Πνεύματος.

          Εκείνο που χρειάζεται είναι  ν’ ανακαλύψουμε τη σημασία του χρόνου, ο οποίος μπορεί  να μας οδηγήσει στο κέρδος όχι μόνο της παρούσης ζωής, αλλά και της μελλούσης. Γι αυτό ο βιβλικός λόγος μας υπενθυμίζει: «Βλέπετε πως ακριβώς περιπατείτε, μη ως άσοφοι , αλλ’ ως σοφοί , εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, ότι αι ημέραι   πονηραί εισίν».

          Προγράμματα, μελέτες, όνειρα, επιθυμίες, προσευχές και ευχές  που θα διατυπωθούν για το νέο έτος και θα επιδιωχτεί η πραγμάτωση τους, ευχόμεθα να πραγματοποιηθούν επ’ αγαθώ.

          Σ’ όλους τους αγαπητούς αδελφούς και επισκέπτες εύχομαι ο νέος χρόνος να είναι μία αρχή για κάτι καλύτερο για όλους μας.

          Με πολλές ευχές

          π. γ. στ.