«Θύμα» της νόσου των χοίρων η Θεία Κοινωνία; Το ερώτημα αυτό πλανάται έντονα στους εκκλησιαστικούς, αλλά και τους επιστημονικούς κύκλους, απασχολώντας ιεράρχες αλλά και γιατρούς, ενόψει του χειμώνα και της αναμενόμενης έξαρσης της νόσου. «Ο ιός που μεταδίδεται ιδιαίτερα εύκολα με τα σταγονίδια του αέρα και της σιέλου, είναι ανθεκτικός σε όξινο περιβάλλον, όπως αυτό της Θείας Κοινωνίας» δηλώνουν γιατροί. Επομένως, υπάρχουν – έστω και απειροελάχιστες πιθανότητες – να μεταδοθεί.
Είναι αυτό ικανό να προκαλέσει «πόλεμο» μεταξύ επιστημόνων και Θεολόγων, ανάλογο με αυτό της δεκαετίας του ’80, όταν υπήρχε διάσταση απόψεων για τη μεταδοτικότητα του ιού του AIDS μέσω της Θείας Κοινωνίας; Μέχρι τελικά να αποδειχθεί επιστημονικά ότι ο ιός HIV τελικά δεν μεταδίδεται από τη Θεία Κοινωνία.
Γιατροί και μέλη της επιστημονικής κοινότητας δηλώνουν ότι υπάρχει πιθανότητα, τουλάχιστον μικρή, να μεταδοθεί ο ιός της γρίπης των χοίρων από τη Θεία Κοινωνία. «Δεν υπάρχουν κλινικές μελέτες και επομένως δεν μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα ότι ο ιός της νόσου των χοίρων μεταδίδεται μέσω της Θείας Κοινωνίας» δήλωσε στο Amen.gr ο ιατρός Παθολόγος Αναστάσιος Σπαντιδέας. Δεν απέκλεισε όμως το ενδεχόμενο. «Ο ιός είναι ιδιαίτερα ανθεκτικός ακόμα και σε όξινο περιβάλλον. Μπορεί να μεταδοθεί μέσω των σταγονιδίων της αναπνοής, της σιέλου, ενώ μπορεί να επιζήσει για ώρες σε ένα περιβάλλον όπως η Θεία Κοινωνία» υποστήριξε.
Εκτός όμως από την ορθολογική – επιστημονική άποψη, υπάρχει και η Θεολογική. Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος έχουν τοποθετηθεί για το θέμα αυτό. Ενδεικτική είναι η δήλωση του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθίμου ο οποίος την Πέμπτη υποστήριξε «Δεν δεχόμαστε, σε καμία περίπτωση, ότι μπορεί να μεταδοθούν τα μικρόβια της νέας γρίπης, μέσω της θείας κοινωνίας». Όπως είπε, τα κοχλυάρια με τα οποία μεταλαμβάνουν οι πιστοί είναι ασημένια και για το λόγο αυτό δεν υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης.
Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι σε χώρες του νοτίου ημισφαιρίου, όπως την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, οι τοπικές Ρωμαιοκαθολικές Εκκλησιαστικές Αρχές, με βάση και τις οδηγίες των αρμόδιων υγειονομικών υπηρεσιών, προχώρησαν στην απαγόρευση της Θείας Μετάληψης στους πιστούς στην προσπάθειά τους να περιορίσουν τη μετάδοση της νόσου μεταξύ των μελών του εκκλησιάσματος. Στην Ελλάδα οι αρμόδιες αρχές του υπουργείου Υγείας ακολουθούν το μοντέλο της Αυστραλίας για την καταπολέμηση της νόσου. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες του υπουργείου Υγείας, μέχρι στιγμής δεν είναι απαραίτητο να δρομολογηθούν ανάλογα μέτρα για τη χώρα μας.
Τις ημέρες αυτές συμπληρώθηκαν 29 ολόκληρα χρόνια από τη βάρβαρη τουρκική εισβολή εναντίον της μαρτυρικής μεγαλονήσου, της Κύπρου, Το τι συνέβη τότε με τα τραγικά γεγονότα που επακολούθησαν είναι λίγο ή πολύ γνωστά σε όλους μας. Αδέκαστη η ιστορία ας κρίνει δικαίους και αδίκους. Το παρόν αφήγημα δε φιλοδοξεί να περιγράψει το σύνολο των πολεμικών συγκρούσεων εκείνης της εποχής, αλλά ιστορεί τον ηρωικό θάνατο των δυο πρώτων πεσόντων κατά την εισβολή του Αττίλα, του Κύπριου ναύτη Χρίστου Καρεφυλλίδη του Γιαννάκη, ετών 19 από την Κερύνεια και του Ελλαδίτη ναύτη Νίκου Δεριζιώτη ή Διακάκη, ετών 21 από την Αθήνα ιστορεί συνάμα και τις συγκινητικά τραγικές και διαχρονικές επιπτώσεις που είχε η απώλειά τους στις οικογένειές τους.
«Στη θάλασσα οι ψυχές δεν πνίγονται...»
Κύπρος 20 Ιουλίου 1974, ημέρα Σάββατο, ώρα 05.00 χαράματα. Η Κερύνεια μια πανέμορφη μικρή πολιτεία, γαλήνια και ανύποπτη, ζει τις τελευταίες ειρηνικές και ελεύθερες ώρες της. Στο γραφικό της λιμανάκι δεσπόζει ακοίμητος φρουρός το πελώριο μεσαιωνικό της κάστρο. Εκεί κυματίζει υπερήφανη η γαλανόλευκη σημαία της Ναυτικής Βάσης που διαθέτει δυο παλαιάς τεχνολογίας αλλά αξιόμαχες τορπιλακάτους, την Τ-1 και την Τ-3. Εκεί κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου και τα δυο παλικάρια. Μάλιστα, ο Ν. Δεριζιώτης ή Διακάκης τελεί υπό ανάρρωση ύστερα από πρόσφατη εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας, που καθυστέρησε κατά μία εβδομάδα την επιστροφή - μετάθεσή του στην Αθήνα.
Τις ίδιες όμως ώρες από τα απέναντι τουρκικά παράλια επέρχεται η θύελλα και πλησιάζει πλέοντας ο όλεθρος με τη μορφή πανίσχυρης εχθρικής νηοπομπής. Πλήθος αρματαγωγών, αποβατικών και οχηματαγωγών σκαφών έμφορτων με πάνοπλα στρατεύματα και με τη συνοδεία αντιτορπιλικών και υποβρυχίων πλέουν ύπουλα και απειλητικά στην ήρεμη και σκοτεινή ακόμα θάλασσα. Ταυτόχρονα, από την Αττάλεια απογειώνονται σμήνη πολεμικών αεροσκαφών. Προορισμός της πανίσχυρης αυτής πολεμικής μηχανής οι ακτές της Κερύνειας. Αντικειμενικός σκοπός: Απόβαση. Κωδική ονομασία της επιχείρησης: "Αττίλας". Η εχθρική δύναμη εντοπίζεται από τη Ναυτική Βάση της Κερύνειας. Αμέσως σημαίνει συναγερμός. Οι σειρήνες ουρλιάζουν και σχίζουν το πέπλο της γαλήνιας ηρεμίας που σκεπάζει την πόλη.
Ωρα 05.10. Οι δυο τορπιλάκατοι αποπλέουν. Πρώτη η Τ-3 με κυβερνήτη το διοικητή της Βάσης, Υποπλοίαρχο Λ. Τσομάκη και δεκαμελές πλήρωμα στο οποίο περιλαμβάνεται ο Χρίστος Καρεφυλλίδης του Γιαννάκη και ο Νίκος Δεριζιώτης ή Διακάκης που αποτελούν ομοχειρία του μοναδικού αντιαεροπορικού πολυβόλου του σκάφους. Πίσω σε απόσταση 500 μέτρων ακολουθεί η Τ-1.
Ώρα 05.15: Αρχίζει η πολεμική εμπλοκή. Οι συνθήκες άνισες, η υπεροπλία του εχθρού σε θάλασσα και αέρα συντριπτική.
Ώρα 05.20: Η Τ-1 βάλλεται από εχθρικά πυρά, υφίσταται σοβαρές βλάβες και προσαράζει στην πλησιέστερη ακτή. Το πλήρωμά της προλαβαίνει να την εγκαταλείψει λίγο πριν ανατιναχτεί στον αέρα. Η Τ-3 εξακολουθεί μαχόμενη να πλέει ολοταχώς εναντίον της εχθρικής νηοπομπής σε μια αποστολή αυτοκτονίας.
Ώρα 05.20-05.25: Δυο εχθρικά αεροσκάφη καταρρίπτονται από τα εύστοχα πυρά του Χρίστου Καρεφυλλίδη και του Νίκου Δεριζιώτη ή Διακάκη. Το ένα φλεγόμενο πέφτει στη θάλασσα και το άλλο αφήνοντας πίσω του μια γραμμή πυκνού, μαύρου καπνού απομακρύνεται και τελικά συντρίβεται στις απέναντι τουρκικές ακτές.
Ώρα 05.30: Η Τ-3 εκτελώντας συνεχώς ελιγμούς πλησιάζει σε απόσταση βολής τα εχθρικά πλοία μέσα σε κόλαση πυρών από αέρα και θάλασσα. Καθώς είναι έτοιμη να εξαπολύσει τις τορπίλες της δέχεται καίριο και συντριπτικό πλήγμα από ρουκέτα αεροσκάφους F-4 και βυθίζεται. Ο Χρίστος Καρεφυλλίδης και ο Νίκος Δεριζιώτης ή Διακάκης βρίσκονται στη θάλασσα ελαφρά τραυματισμένοι και προσπαθούν κολυμπώντας να προσεγγίσουν την πλησιέστερη ακτή, οπότε ένα αεροσκάφος εκτελεί βύθιση και πολυβολεί τα δυο παλικάρια. Στη θέση τους πλέον δεν υπάρχει τίποτα που να μαρτυρά την ύπαρξή τους, υπάρχει μόνο μια μεγάλη κατακόκκινη αιμάτινη κηλίδα.
Την τραγική αυτή σκηνή παρακολουθεί γαντζωμένος στα συντρίμμια της τορπιλακάτου και ανήμπορος να αντιδράσει ο Αρχικελευστής Σ. Μαγέτος, ο μοναδικός που διασώθηκε από το πλήρωμα της Τ-3. Αυτό ήταν το ηρωικό τέλος των δυο παιδιών που έπεσαν μαχόμενοι υπέρ βωμών και εστιών, κυριολεκτικά πρώτοι στις 20 Ιουλίου 1974 κατά την τουρκική εισβολή. Ο υγρός τάφος της θάλασσας της Κερύνειας σκεπάζει από τότε τα λείψανά τους. Κι όμως η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Στον πόλεμο εκείνο όπως εξάλλου και σε κάθε πόλεμο υπάρχουν και οι λεγόμενες «παράπλευρες απώλειες» που πλήττουν και βασανίζουν με τις τραγικές επιπτώσεις τους, φίλους συγγενείς και γονείς των πεσόντων στα πεδία των μαχών.
Κύπρος: Λευκωσία 20 Ιουλίου 1984, δέκα χρόνια μετά την εισβολή. Στη Ναυτική Διοίκηση Κύπρου περιέχεται κατεπείγον σήμα από την Ελλάδα το οποίο αναφέρει: «Με το αεροσκάφος C-130 το οποίο μεταφέρει συγγενείς πεσόντων για το ετήσιο μνημόσυνο που πραγματοποιείται στο μνημείο της Μακεδονίτισσας της Λευκωσίας αφικνείται και ο Γεώργιος Δεριζιώτης ή Διακάκης, ο οποίος με επίσημο υπόμνημά του υποστηρίζει ότι ο υιός του Νικόλαος δεν απωλέσθη το 1974, αλλά βρίσκεται εν ζωή αιχμάλωτος στα χέρια των Τούρκων. Εντέλλεσθε για την παροχή σ' αυτόν κάθε δυνατής συνδρομής και βοήθειας».
Αμέσως στην Κύπρο συγκροτείται επιτροπή από αρμόδιους αξιωματικούς με επικεφαλής ανώτερο Έλληνα αξιωματικό, Υποδιοικητή τότε του Κυπριακού Πολεμικού Ναυτικού. Η υπόθεση του Νίκου Δεριζιώτη ή Διακάκη επανέρχεται στο προσκήνιο. Τα υπάρχοντα μέχρι τότε στοιχεία επανεξετάζονται με κάθε λεπτομέρεια και προσοχή. Καταθέσεις μαρτύρων, εκθέσεις και αναφορές συμβάντων, δημοσιεύματα στον Τύπο. Ανευρίσκονται οι επιβαίνοντες της Τ-1, οι παρατηρητές από τα τείχη του κάστρου της Κερύνειας. Όλοι αυτοί ήταν αυτόπτες μάρτυρες των εκεί γεγονότων της 20ης Ιουλίου 1974. Ο τραγικός πατέρας παρακολουθεί, αλλά και συμμετέχει εναγωνίως στις έρευνες. Δυστυχώς όμως, όλα τα στοιχεία και οι ενδείξεις συμφωνούν και επιβεβαιώνουν το αρχικό πόρισμα. Ο Νίκος Δεριζιώτης ή Διακάκης είναι νεκρός. Ο πατέρας πεισματικά αρνείται ή μάλλον δεν μπορεί να αποδεχτεί το τραγικό συμβάν. Το επιχείρημα που επικαλείται μαρτυρά την σύγχυση στην οποία βρίσκεται: «Το παιδί μου έγραψε ότι λόγω εγχειρήσεώς του θα καθυστερήσει να επιστρέψει μόνο μια εβδομάδα. Το γράμμα το έλαβα, άρα πρέπει λογικά να έλθει και ο Νίκος μου».
Προ του αδιεξόδου, η Επιτροπή φέρνει σε επαφή τον απελπισμένο πατέρα με την οικογένεια του Χρίστου Καρεφυλλίδη, την οποία για ευνόητους ανθρωπιστικούς λόγους δεν ήθελε μέχρι τότε να ενοχλήσει. Η οικογένεια αυτή είχε πραγματοποιήσει και τις δικές της λεπτομερείς έρευνες, οι οποίες λόγω της κυπριακής καταγωγής της ήταν εγκυρότατες. Το συμπέρασμά της δυστυχώς συμφωνούσε για μια ακόμα φορά με εκείνο της Επιτροπής. Στη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο σπίτι της Έλλης Καρεφυλλίδη, ο σύζυγός της μην αντέχοντας το χαμό του παιδιού του δε ζούσε πλέον, έμοιαζε με σκηνή αθάνατης αρχαίας τραγωδίας. Ο Ελλαδίτης πατέρας αναζήτησε με βασανιστική αγωνία την αλήθεια στο θλιμμένο βλέμμα της αριστοκρατικής και μαυροντυμένης Κύπριας μάνας και αμέσως κατάλαβε:
-Τα χάσαμε τα παιδιά μας κυρία Έλλη... -Τα χάσαμε κύριε Διακάκη. Χαλάλιν της παττρίδας. -Για την πατρίδα... Ψιθύρισε και συμφώνησσε ο χαροκαμένος πατέρας.
Κατόπιν, όλοι μαζί ξεκίνησαν με προορισμό το κοντινό μνημείο του Τύμβου της Μακεδονίτισσας στη Λευκωσία, όπου οι τάφοι των πεσόντων στους κατά καιρούς αγώνες για την κυπριακή ελευθερία. Μετά την επιμνημόσυνη δέηση στα δίπλα - δίπλα κενοτάφια των ηρωικών παλικαριών, η Κύπρια μάνα υποσχέθηκε με όρκο - τάμα ότι, όταν κάποτε ανοίξουν τα ματωμένα και άδικα σύνορα της γραμμής του Αττίλα, θα οδηγήσει τον Ελλαδίτη πατέρα στο σημείο της θυσίας των παιδιών τους. Την επομένη ο Γιώργος Δεριζιώτης ή Διακάκης στη Λάρνακα λίγο πριν επιβιβαστεί στο αεροσκάφος, για να επιστρέψει στην Ελλάδα, αφού ευχαρίστησε με δακρυσμένα μάτια όσους τον βοήθησαν, ασπάστηκε τον Έλληνα αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού ψιθυρίζοντάς του: «Κι όμως ίσως το παιδί μου ΖΕΙ!!!».
Νέα Ερυθραία, 14 Σεπτεμβρίου 2001, ο εν λόγω αξιωματικός, απόστρατος πλέον κατά τη διάρκεια της τελετής αδελφοποίησης των Δήμων Κερύνειας -Ν. Ερυθραίας πληροφορείται και συγκεκριμένα από τον αδελφό του Γιώργου Δεριζιώτη ή Διακάκη ότι ο τραγικός πατέρας δε βρίσκεται στη ζωή. Άφησε την τελευταία του πνοή με το όνομα του παιδιού του στα πικραμένα του χείλη.
Κύπρος 14 Αυγούστου 2002, ο παραπάνω αναφερόμενος συνοδεύει ομάδα παιδιών της Νέας Ερυθραίας που συμμετέχουν σε κατασκήνωση του Δήμου Κερύνειας στο βουνό Τρόοδος. Στην επίσκεψη -προσκύνημα των παιδιών στον Τύμβο της Μαακεδονίτισσας διαπιστώνει κάτι το συγκλονιστικά συνταρακτικό: Το κενοτάφιο του Κυπρίου Χρίστου Καρεφυλλίδη υπήρχε, ήταν εκεί. Η διπλανή ταφόπλακα του Νίκου Δεριζιώτη ή Διακάκη: ΑΦΑΝΤΗ.
Συγκλονισμένος, στέκει έκπληκτος, νόμιζε ότι παραλογίζεται. Όταν συνέρχεται, αρχίζει να ερωτά, να ψάχνει, να ερευνά. Το μυστήριο λύθηκε την επόμενη ημέρα. Επικαλούμενος και χρησιμοποιώντας την παλιά του ιδιότητα μαθαίνει επίσημα ότι ο Γιώργος Δεριζιώτης ή Διακάκης ποτέ δε συμβιβάστηκε με το θάνατο του παιδιού του. Ύστερα από μακροχρόνιο αγώνα κατόρθωσε το παιδί του από νεκρό να θεωρηθεί αγνοούμενο.
Κύπρος 20 Ιουλίου 2003, ακριβώς 29 χρόνια μετά την εισβολή. Η γραμμή του Αττίλα έχει ανοίξει από τις 4 Απριλίου. Ο τραγικός πατέρας Γιώργος Δεριζιώτης ή Διακάκης δε ζει. Ζει όμως η Έλλη Καρεφυλλίδη που έχει αναλάβει μπροστά στο κενοτάφιο των παιδιών τους να εκτελέσει μια ιερή αποστολή. Τα όσα ιστορήθηκαν έως εδώ είναι πέρα για πέρα, εντελώς αληθινά.
Ας δώσουμε λοιπόν την ευκαιρία στη φαντασία μας για τον επίλογο σε αυτό το αφήγημα. Είναι πρωί και από το γραφικό λιμανάκι της Κερύνειας ξεκινά και ανοίγεται στο πέλαγος μια μικρή βαρκούλα. Ο κωπηλάτης, ένας ιερέας και η Έλλη Καρεφυλλίδη όρθια, τραγική, μαυροφορεμένη αλλά περήφανη. Η βαρκούλα φτάνει στο σημείο όπου θυσιάστηκαν τα δυο παλικάρια. Ο ιερέας ψέλνει το τρισάγιο, ραντίζει και αγιάζει τον τόπο της θυσίας. Η Έλλη Καρεφυλλίδη αφήνει δυο δάφνινα στεφάνια στην ακύμαντη θάλασσα και απαγγέλλει ψιθυριστά αυτοσχέδιο ποίημα της μητέρας του ήρωα του Κυπριακού αγώνα, Γρηγόρη Αυξεντίου, κατάλληλο για κάθε παρόμοια περίσταση.
Ξυπνάτε παιδιά μου κι έφτασε η μάνα σας κοντά σας, ήρθε να δει τους τάφους σας, τα κατορθώματά σας, Εγώ παιδιά μου έσσω μου (στο σπίτι μου) ποτέ δε σας ξαναείδα, Σας κέρδισε η αληθινή μάνα που λέγεται Πατρίδα.
Ύστερα ίσως ο Εθνικός Ύμνος «Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά...». Κατόπιν η βαρκούλα επιστρέφει αργά -αργά στο γραφικό λιμανάκι. Η υπόσχεση πραγματοποιήθηκε. Τα άγια λείψανα των δυο παλικαριών βρίσκονται δίπλα - δίπλα στη δροσερή αγκαλιά της θάλασσας της Κερύνειας. Εκεί όπου δεν μπορεί να τα βεβηλώσουν οι βάρβαροι κατακτητές. Περιμένουν την απελευθέρωσή τους που μπορεί να αργήσει, αλλά κάποτε θα έλθει. «Στη θάλασσα οι ψυχές δεν πνίγονται».
Αθάνατα παλικάρια, Χρίστο Καρεφυλλίδη και Νίκο Δεριζιώτη ή Διακάκη, εγώ ο Έλληνας Αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού που έζησα από κοντά την εικοσαετή τραγική ιστορία των οικογενειών σας, δεν έχω το δικαίωμα να σας ξεχάσω και σαν ύστατο φόρο τιμής σας λέω: «Δεν ξεχνώ».
Ο Γ.Σαχτούρης και ο Κ.Κανάρης νικούν τον Τουρκικό Στόλο κοντά στη Σάμο.
16 - 7 - 1906
Καταστροφές ελληνικών ιδρυμάτων, εκκλησιών και σχολείων της Φιλιππούπολης από τους Βουλγάρους. Με τις μεθόδους αυτές εξοντώνεται ο Ελληνισμός της Αν.Ρωμυλίας.
16 - 7 - 1907
Ελληνικό ανταρτικό σώμα περικυκλώνεται από τουρκικό τμήμα στην περιοχή Γέρμας Καστοριάς και εξοντώνεται, συμπεριλαμβανομένου και του αρχηγού του, Ανθλγου Τσοτάκου Νικ. (Γέρμα).
Η Αγία Ιουλίτα, έζησε κατά την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Καταγόταν από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας. Επειδή όμως τότε κυριαρχούσε ο διωγμός κατά των χριστιανών, πήρε το γιο της τον Κήρυκο και πήγε στην Σελεύκεια και στην συνέχεια στην Ταρσό. Αλλά και εκεί συνάντησε την ίδια κατάσταση. Στην Ταρσό συνελήφθη από τον ηγεμόνα ,τον Αλέξανδρο, ο οποίος την υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια μπροστά στο παιδί της. Στην συνέχεια προσπάθησε να φέρει με το μέρος του τον μικρό. το παιδάκι όμως δεν δεχόταν και μάλιστα αφού επικαλέστηκε το όνομα του Χριστού, έδωσε μία δυνατή κλωτσιά στην κοιλιά του ηγεμόνα. Αυτός εξοργίστηκε τόσο πού το πέταξε από τα σκαλιά σπάζοντας το κρανίο του μικρού Κήρυκου. Μ' αυτόν τον τρόπο έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου ο μικρός Κήρυκος. Η δε μητέρα του μετά από λίγο, αφού υπεβλήθη σε πολλά και φρικτά βασανιστήρια, παρέδωσε το πνεύμα της στον Χριστό.
Απολυτίκιον
Η καλλιμάρτυς του Χρίστου Ιουλίττα, συν τριετεί αμνώ αυτής τω Κηρύκω, δικαστού προ βήματος παρέστησαν φαιδρώς, εύτολμοι κηρύττοντες. την χριστώνυμον κλήσιν, άμφω μη πτοούμενοι, απειλάς των τυρράνων και στεφηφόροι νυν εν ουρανοίς, αγαλλιώνται. Χριστώ παριστάμενοι.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ ΜΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ ΠΟΥ ΗΔΗ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΘΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ, ΚΥΡΙΩΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ.
ΣΑΣ ΠΡΟΚΑΛΩ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΗΝ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΧΡΗΣΗ ΕΝΟΣ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΟΒΑΡΗ
ΑΣΘΕΝΕΙΑ.
ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ , ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΗΜΕΡΗΣΙΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΜΑΣ !
Η ΒΑΣΙΚΗ ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΣΤΗΘΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΑ. ΝΑΙ, ΤΑ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΑ !!!
ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΟΥ ΜΕ ΑΠΟΣΜΗΤΙΚΟ. (ANTIPERSPIRANT - DEODORANT). ΓΙ' ΑΥΤΟ, ΜΟΛΙΣ ΠΑΤΕ ΣΠΙΤΙ, ΕΛΕΓΞΤΕ : «DEODORANT» (ΑΠΟΣΜΗΤΙΚΟ) ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ. «ANTIPERSPIRANT» ΟΧΙ!
ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΞΙΝΩΝ Η ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΚΥΤΤΑΡΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΓΙΑΤΙ:
ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΕΙ ΤΙΣ ΤΟΞΙΝΕΣ. ΟΙ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΑΥΤΙΑ, Η ΒΟΥΒΩΝΙΚΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΣΧΑΛΕΣ. ΟΙ ΤΟΞΙΝΕΣ ΑΠΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΦΙΔΡΩΣΗ. ΤΑ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΑ (ANTIPERSPIRANT), ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ, ΣΑΣ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΝΑ ΙΔΡΩΝΕΤΕ, ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟΤΡΕΠΟΥΝ ΤΟ ΣΩΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΕΙ ΤΟΞΙΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΜΑΣΧΑΛΗΣ.
ΟΙ ΤΟΞΙΝΕΣ ΔΕΝ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΜΑΓΙΚΟ ΤΡΟΠΟ. ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΙΣ ΣΥΣΣΩΡΕΥΕΙ ΣΤΑ ΛΕΜΦΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΣΧΑΛΕΣ ΕΦΟΣΟΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΠΟΒΑΛΕΙ. ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΡΚΙΝΙΚΟΙ ΟΓΚΟΙ ΣΤΟ ΕΞΩ ΚΑΙ ΕΠΑΝΩ ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΘΟΥΣ. ΣΕ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΑ ΛΕΜΦΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ.
ΕΠΙΣΗΣ, ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ , ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΠΙΘΑΝΟ, ΝΑ ΠΑΘΟΥΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΣΤΗΘΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΑ, ΔΙΟΤΙ ΗΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ ΜΕΝΕΙ ΣΤΙΣ ΤΡΙΧΕΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΣΧΩΡΕΙ ΚΑΤ'ΕΥΘΕΙΑΝ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ.
ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΟ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΞΥΡΙΣΜΑ ΑΥΞΑΝΟΥΝ ΤΙΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΝΑ ΝΟΣΗΣΟΥΝ, ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΞΥΡΙΣΜΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΕΣ ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΓΚΟΠΕΣ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ , ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΤΑ ΧΗΜΙΚΑ ΕΙΣΧΩΡΟΥΝ ΜΕΣΩ ΤΙΣ ΜΑΣΧΑΛΗΣ ΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ.
Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΘΟΥΣ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΥ ΣΥΝΗΘΗΣ, ΚΑΙ Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΑΥΤΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΖΩΕΣ.
Μετά από σκληρή μάχη, δύναμη Κρητών επαναστατών τρέπει σε φυγή 5.000 Τούρκους στην περιοχή Λάκκων Χανίων.
15 - 7 - 1821
Έλληνες επαναστάτες υπό τον Αγγελή Γοβγίνα, εξαναγκάζουν σε υποχώρηση τον Ομέρ Βρυώνη στα Βρυσάκια Ευβοίας.
15 - 7 - 1921
Συνέρχεται στην Κιουτάχεια Πολεμικό Συμβούλιο υπό την προεδρία του βασιλιά Κωνσταντίνου Α' και αποφασίζεται η ανάληψη επιχειρήσεων προς την Άγκυρα για την καταστροφή του Κεμαλικού Στρατού.
Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων
Στις 14 Ιουλίου το Γένος των Ορθοδόξων Ελλήνων τιμά τη μνήμη του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου. Εφέτος δε αξίζει να ξαναδιαβάσουμε τα πάμπολλα έργα του και να διδαχθούμε από την σοφία του, δεδομένου ότι συμπληρώνονται 200 ακριβώς χρόνια από την οσιακή κοίμησή του. Ο Άγιος εκοιμήθη στις 14-7-1809 στο κελί των Σκουρταίων κοντά στις Καρυές του Αγίου Όρους σε ηλικία 60 ετών. Πολλά εγράφησαν και θα γραφούν για την προσφορά του στο υπόδουλο τότε Γένος μας και στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Σήμερα θα προσπαθήσουμε να αξιολογήσουμε τη μορφή του ως πρότυπο παιδείας και ως δάσκαλο με όλη τη σημασία της λέξης. Ο νεαρός τότε Νικόλαος Καλιβούρτσης, πριν καρεί μοναχός και λάβει το όνομα Νικόδημος, έμαθε τα πρώτα γράμματα στην γενέτειρά του, τη Νάξο. Στη συνέχεια παρακολούθησε επί 5 έτη μαθήματα στην περίφημη Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης. Διέπρεψε σε όλους τους τομείς της γνώσεως, αλλά διεκρίνετο εξ ίσου και για το ήθος του. Είχε σχεδόν απομνημονεύσει τα περισσότερα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας και των Αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Η μνήμη του ήταν φωτογραφική. Ό,τι διάβαζε το απομνημόνευε. Πιστεύω, όμως, ότι δεν επρόκειτο απλώς για μία ανθρώπινη ικανότητα. Είχε και την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος. Δεν αρκεί κάποιος να γνωρίζει πολλά. Τα κείμενα και οι πληροφορίες δεν αποτελούν το μοναδικό περιεχόμενο της παιδείας. Η ουσία είναι πώς τα χρησιμοποιούμε. Και ο Άγιος Νικόδημος χρησιμοποίησε την τεράστια μόρφωσή του για να αφυπνίσει τον Ελληνισμό και όλη την Ορθόδοξη Οικουμένη. Να διδάξει την αληθινή πίστη και να απομακρύνει τον λαό από κάθε τάση αθεϊσμού ή εξισλαμισμού. Για την παιδεία του σε συνδυασμό με την θαυμαστή μνήμη του διηγούνται πολλά και εντυπωσιακά. Ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης έχει γράψει ότι κάποτε οι άλλοι μοναχοί στο Ναό του Πρωτάτου, στις Καρυές, του έκρυψαν τα Μηναία. Ο Άγιος τότε είπε από στήθους τους 15 Ψαλμούς του Μεγάλου Σαββάτου! Επίσης είναι γνωστό ότι επί ένα έτος έζησε με τον Γέροντά του στην έρημο νήσο Σκυροπούλα. Εκεί έχοντας ελάχιστα βιβλία έγραψε το «Συμβουλευτικόν Εγχειρίδιον» κατά παραγγελία του εξαδέλφου του Επισκόπου Ευρίπου Ιεροθέου. Παραθέτει πολλά χωρία από την Αγία Γραφή, τους Πατέρες αλλά και τους Αρχαίους κλασικούς, και όλα αυτά από μνήμης! Όμως καλόν είναι να επισημάνουμε ότι πέραν των ιδιαιτέρων χαρισμάτων του Αγίου και άλλοι νέοι της εποχής εκείνης είχαν στιβαρή ελληνική και Ορθόδοξη Παιδεία. Πρώτον, διότι αυτήν μετέδιδαν με πίστη οι διδάσκοντες και δεύτερον, διότι οι νέοι μελετούσαν με κόπο και με όρεξη. Η ελληνογνωσία του και η άριστη χρήση όλων των μορφών της διαχρονικής ελληνικής γλώσσας αποτελούν παράδειγμα για όλους μας. Ο Άγιος Νικόδημος έγραφε και στην λογία και στην απλή νεοελληνική της εποχής του. Επί πλέον γνώριζε άριστα και το γλωσσικό ιδίωμα των Ομηρικών επών, το οποίο χρησιμοποίησε για να μεταγράψει το Ευαγγέλιο που διαβάζουμε στον Εσπερινό της Αγάπης. Εξ άλλου η αρχαιομάθειά του φαίνεται και από την σύνθεση επιγραμμάτων για πολλούς Αγίους και Μάρτυρες της Εκκλησίας μας. Είναι άξιον απορίας πως τότε σε συνθήκες φτώχειας και δουλείας τα Ελληνόπουλα μάθαιναν άριστα όλες τις μορφές της ελληνικής και σήμερα υπό συνθήκες ελευθερίας και ανέσεως δυσκολεύονται οι περισσότεροι απόφοιτοι λυκείου να ορθογραφήσουν και να εκφραστούν σωστά. Το ενδιαφέρον του για την Παιδεία, την Ορθόδοξη Αγωγή και την διάπλαση των παιδικών χαρακτήρων καταδεικνύεται και από το γεγονός ότι ο Άγιος Νικόδημος εξέδωσε με πολλές δικές του προσθήκες και αναθεωρήσεις το έργο του ελληνομαθούς μοναχού Γρηγορίου του Μολδαβού με τίτλο «Χριστιανική Παιδαγωγία» και υπότιτλο «Λόγος περί Παίδων Αγωγής» (επιμέλεια Ι. Μονής Χρυσοποδαριτίσσης Πατρών, εκδόσεις ΤΗΝΟΣ, Αθήναι, 2005). Ο μοναχός Γρηγόριος της Μονής Νεάμτσου, μετέπειτα Μητροπολίτης Ουγγροβλαχίας (σημερινής Ρουμανίας), γεννήθηκε στο Βουκουρέστι το 1765 και γνώριζε άριστα την ελληνική. Είχε επικοινωνία με τον Άγιο Νικόδημο και έτσι απεφάσισαν να συνεργασθούν για την συγγραφή αυτού του πονήματος. Δεν μπορούμε να ξέρουμε ποια σημεία έγραψε ο Γρηγόριος και ποια ο Άγιος Νικόδημος, είναι πάντως προφανές ότι το τελικό κείμενο εκφράζει απολύτως τον Νάξιο Αγιορείτη. Γράφουν σχετικά οι σύγχρονοι σχολιαστές της εκδόσεως: Η Χριστιανική Παιδαγωγία «αποτελεί μάλλον μύησι στην πνευματική ζωή (με την ορθόδοξον έννοια του όρου) παρά πρότασι εκπαιδευτικού προτύπου (με την θύραθεν περί παιδείας αντίληψη). Αυτό δεν υποδηλώνει απαξίωσι της θύραθεν εκπαιδευτικής σταδιοδρομίας, αφού δεν απορρίπτεται η εύρεσις υπό των γονέων «ευσεβών και εναρέτων διδασκάλων ελληνικών μαθημάτων, δια να σπουδάσωσι τα τέκνα των εις αυτούς, γραμματικά, φιλοσοφικά και όλας τας καθ’ εξής επιστήμας, προς ωφέλειαν της ψυχής και του σώματός των» (θ’, 408-12). Ούτε, όμως, υπερεκτιμάται και απολυτοποιείται αυτή η προοπτική» (όπως ανωτέρω, σελ. 255). Στο Προοίμιο του «Νέου Μαρτυρολογίου» του ο Άγιος Νικόδημος μας δίδει και μια ωραία προτροπή πάντα επίκαιρη για την υποχρέωσή μας να ασκούμε ιεραποστολή προς τους μη Χριστιανούς. Θα έλεγα δε ότι απαντά και στο σύγχρονο ερώτημα αν θα πρέπει το μάθημα των Θρησκευτικών να βασίζεται στην Ορθοδοξία ή να μετατραπεί σε θρησκειολογικό. Ο Άγιος γράφει τα εξής: «Καθώς το ολίγον προζύμι σμιγόμενον με το πολύ άλευρον μεταδίδει την εδικήν του δύναμιν εις αυτό, και γίνεται όλον ζύμη, τοιουτοτρόπως οικονόμησεν ο Θεός να ήναι εσμιγμένοι οι ολίγοι πιστοί με τους πολλούς αλλοπίστους, δια να μεταδώσουν εις αυτούς την ορθόδοξον πίστιν και να τους φέρουν εις την επίγνωσιν της αληθείας. Έτζη μας το βεβαιώνει ο θείος Χρυσόστομος «δια τούτο και ανέμιξεν (ο Θεός δηλαδή), τω πλήθει τους αυτώ πιστεύοντας, ίνα μεταδώμεν αλλήλοις της ημετέρας συνέσεως» (ομιλ. Μς’ εις το κατά Ματθαίον)». (Συναξαριστής Νεομαρτύρων, έκδοση Ορθοδόξου Κυψέλης, Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 20). Αν ζούσε σήμερα ο Άγιος την επίγειο ζωή του θα φώναζε προς τους υπευθύνους της εκπαιδεύσεώς μας: «Μην αλλοιώνετε το περιεχόμενο της παιδείας με την δικαιολογία ότι υπάρχουν στα σχολεία πολλοί αλλόθρησκοι μετανάστες. Ακριβώς σ’ αυτούς έχουμε υποχρέωση να διδάξουμε την Ορθόδοξο Πίστη και όχι τα θρησκειολογικά συνονθυλεύματα. Αυτό μας ζητεί ο Θεός και αυτό μας διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος»! Ας φέρουμε τα παιδιά μας πιο κοντάπρος την ένθεο σοφία του μεγάλου Πατρός και εκκλησιαστικού συγγραφέως Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου. Ας δώσουμε στους νέους και στις νέες να μελετήσουν τα έργα του. Θα είναι και αυτό μία φωτεινή ακτίνα παιδείας μέσα στην θολοκουλτούρα της εποχής μας.
Είναι αυτό ικανό να προκαλέσει «πόλεμο» μεταξύ επιστημόνων και Θεολόγων, ανάλογο με αυτό της δεκαετίας του ’80, όταν υπήρχε διάσταση απόψεων για τη μεταδοτικότητα του ιού του AIDS μέσω της Θείας Κοινωνίας; Μέχρι τελικά να αποδειχθεί επιστημονικά ότι ο ιός HIV τελικά δεν μεταδίδεται από τη Θεία Κοινωνία.
