Μεταλλαγμένα, μεγάλος κίνδυνος για τη διατροφή μας

            Η γενετική επανάσταση της βιοτεχνολογίας τα τελευταία χρόνια υπόσχεται να λύσει το πρόβλημα της πείνας, αλλά οι απειλητικές συνέπειες των μεθόδων της και οι διαφαινόμενοι βαθύτεροι στόχοι των εταιρειών, που τη χρηματοδοτούν και ουσιαστικά την καθοδηγούν, δημιουργούν μεγάλο προβληματισμό και ανησυχία.

            Ας δούμε έτσι επιγραμματικά τα δεδομένα του προβλήματος των μεταλλαγμένων προϊόντων.

            Μεταλλαγμένα ή γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί ονομάζονται εκείνοι που προκύπτουν με την μεταφορά στο κύτταρό τους γονιδίων-φορέων των κληρονομικών ιδιοτήτων του οργανισμού από άλλον εντελώς διαφορετικό οργανισμό καταργώντας κάθε φυσικό φραγμό με στόχο τη βελτίωση της παραγωγής. Π. χ. μεταφέροντας γονίδια ψαριού από βόρειες θάλασσες σε ντομάτα αυτή γίνεται ανθεκτική στο κρύο και μπορεί να καλλιεργείται και στις βόρειες περιοχές. Γονίδια αρουραίου στα σπαράγγια τα κάνουν ανθεκτικά σε ζιζανιοκτόνα, ενώ κοτόπουλο με γονίδιο μοσχαριού γίνεται μεγαλύτερο και περιέχει λιγότερο λίπος. Ακόμη γουρούνι με ανθρώπινες αυξητικές ορμόνες, γίνεται γιγάντιο, αλλά πάσχει από εξασθένηση του ανοσοποιητικού του συστήματος κ. π. α.

            Επεμβάσεις αυτού του είδους έχουν συνέπειες ανεξέλεγκτες. Μεταλλαγμένοι οργανισμοί  μπορούν να διασταυρωθούν με τους φυσικούς, ν’ αναπαραχθούν, να απελευθερωθούν στο περιβάλλον, απ’ όπου δεν μπορούμε πια να τους «αποσύρουμε». Και αυτή την ώρα δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε τη μελλοντική συμπεριφορά τους και την όλη επίδραση στη φυσική βιοποικιλότητα. Οπωσδήποτε πρόκειται για «γενετική ρύπανση», τη χειρότερη από οποιαδήποτε άλλη  ρύπανση του πλανήτη…

            Ίσως δεν φθάνουν τα λόγια αυτού του σημειώματος να περιγράψουν το τόσο σοβαρό πρόβλημα των μεταλλαγμένων προϊόντων. Όμως είναι ένα μήνυμα που πρέπει να το καταλάβουμε προσωπικά, γιατί είναι κάτι που ενδιαφέρει όλους.     

Πηγή: περιοδικό «Προς την Νίκην». τ. 700

Δημήτριος, ο Πατριάρχης της απλότητας και της ταπεινοφροσύνης

            Άνθρωποι περνούν από τη ζωή μας χωρίς θόρυβο και χωρίς διάθεση να επιβληθούν στο μυαλό και την καρδιά μας. Φεύγουν για την αιώνια πατρίδα και θαρρείς πως ο κόσμος θα τους διαγράψει από τη μνήμη του οριστικά, καθώς δεν κέρδισαν την προσοχή των κέντρων επικοινωνίας κα προβολής. Κι όμως! Όταν η επικαιρότητα περάσει, αναλαμβάνει ο χρόνος να αναδείξει αυτά, που έκρυψαν επιμελώς αυτοί, οι ταπεινοί. Διότι φαίνεται πως τελικά μόνον η εκούσια αφάνεια και η ταπεινοφροσύνη διακοινώνονται σ’ αυτό το αλάνθαστο δικαστήριο.

            Ωε έναν τέτοιον απλό και ταπεινό άνθρωπο, ως έναν τέτοιον απλό και ταπεινό Πατριάρχη, κρατεί στη μνήμη της η Εκκλησία και ιδιαίτερα το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, τον μακαριστό Πατριάρχη Δημήτριο. Και ως εκ της ταπεινοφροσύνης και της απλότητας του, σοφό. Ένας από τους πολυτιμότερους μαργαρίτες της Ορθοδοξίας μας είναι η σοφία των ταπεινών και των αφανών, η σοφία που διαχρονικά περιφρονεί ο κόσμος, η σοφία, όμως, στην οποία πάντα καταφεύγει ο άνθρωπος, όταν τα εκτυφλωτικά φώτα της πολυμάθειας και της οίησης σβήσουν και τον αφήσουν χαμένο στο κενό.

            Ο δρόμος που οδήγησε τον μακαριστό Πατριάρχη στον Οικουμενικό Θρόνο, δεν ήταν δρόμος ακαδημαϊκών επιδόσεων και επικοινωνιακού ταλέντου. Κίνητρο της πορείας του προς το ανώτατο αξίωμα δεν ήταν οι βλέψεις και οι επιδιώξεις. Όταν οι εξελίξεις της εκλογής του δρομολογήθηκαν εν απουσία του, με σεμνότητα και ήθος υπάκουου ιερουργού, υποχώρησε και με ευγενή κάμψη του αυχένος, που αρμόζει  σε άρχοντα του πνεύματος άφησε χώρο στη θεία χάρη να ενεργήσει. Και ακριβώς, επειδή η χάρης αφέθηκε να πάρει την απόλυτη πρωτοβουλία, σκόρπισε απλόχερα τις δωρεές τη σε κάθε τόπο και σε κάθε δραστηριότητα, από την οποία πέρασε ο Πατριάρχης Δημήτριος καθ’ όλη τη διάρκεια της ποιμαντορίας του…

            Το μειλίχιο ύφος του Πατριάρχη, η ικανότητα να διεγείρει τις καλύτερες των διαθέσεων στους συνομιλητές του, η δημιουργία ιερού κλίματος στις επαφές του, απεδείχθησαν εξίσου αποτελεσματικά γνωρίσματα. Όσοι τον συναναστράφηκαν, τόσο σε πανορθόδοξο όσο και σε διαχριστιανικό επίπεδο, τον χαρακτήρισαν ως την προσωποποίηση της απλότητας, αλλά και της ζωντανής και ανεπιτήδευτης έκφρασης  της αλήθειας και του ήθους της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

            Επί των ημερών του κάθε είδους εντάσεις καταλάγιασαν.

            Εκατό χρόνια από την γέννηση του και είκοσι δύο από την κοίμηση του, αξίζει να γίνει μία αναφορά στο πρόσωπον του. Διότι στο πρόσωπο του  πέραν του έργου του, τιμάται το ίδιο το Πατριαρχείο, ως Μητέρα Εκκλησία, ως θεσμός, αλλά και ως δύναμη ειρήνης και ενότητας σε ένα κόσμο κατακερματισμένο από την αρπαγή και την σκληροκαρδία. Αυτό το όραμα αλλά και αυτή την οδό προσωποποιούσε ο μακαριστός και αείμνηστος Πατριάρχης.

            Ας έχουμε την ευχή του.   

  

  Πηγή:«ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ» , Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2013 φ. 391-392

Επέτειος εκλογής και χειροτονίας του Σεβ.κ.κ.Χρυστοστόμου

Ε­πί τη 9η ε­πε­τεί­ω α­πό την εις Ε­πί­σκο­πον χει­ρο­το­νί­α του, ο Σε­βα­σμιώ­τα­τος Μη­τροπο­λί­της Πα­τρών κ.κ. Χρυ­σό­στο­μος ε­τέ­λε­σε την περ. Πέ­μπτη 20 Φε­βρουα­ρί­ου 2014, Θεία Λει­τουρ­γί­α εις το πα­ρεκ­κλή­σιο της Αρ­χιε­πι­σκο­πής, Ά­γιο Ιω­άν­νη τον Θε­ο­λόγο.

Στο τέ­λος, ο Σε­βα­σμιώ­τα­τος τέ­λε­σε ε­πι­μνη­μό­συ­νη δέ­η­ση υ­πέρ α­να­παύ­σε­ως της ψυ­χής του Μα­κα­ρι­στού Αρ­χιε­πι­σκό­που Χρι­στο­δού­λου, του α­οι­δί­μου Μη­τροπο­λί­του  Μα­ντι­νεί­ας και Κυ­νου­ρί­ας κυ­ρούΘε­ο­κλή­του και των α­ει­μνή­στων ιε­ρέ­ων Ευ­θυ­μί­ου Σκλή­φα κατά σάρκα πατρός του και Γε­ωρ­γί­ου Ρέκ­κα εφημερίου του χωριού Λουκά Τριπόλεως.  

 Ο Κύ­ριος ας τον στη­ρί­ζει να τον φω­τί­ζει και ας του χα­ρί­ζει μα­κρο­η­μέ­ρευ­ση και υ­γεί­α, ώ­στε να συ­νε­χί­σει «απρο­σκό­πως» το πολ­λα­πλό και σπου­δαί­ο α­για­στι­κό ποι­μα­ντι­κό και λα­τρευ­τικό έρ­γο που ε­πι­τε­λεί στην το­πι­κή Εκ­κλη­σί­α των Πα­τρών.

Αλέξανδρος Κολλιόπουλος

Εκδότης Εφημερίδος "Ο Εκκλησιολόγος"

Πηγή: http://anastasiosk.blogspot.gr/

Η σκέψη της "λευκής εβδομάδας" είναι διπλά άστοχη...

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων 

Τον τελευταίο καιρό ακούγονται διάφορες προτάσεις για την αλλαγή φιλοσοφίας των σχολικών αργιών. Το πιο κραυγαλέο παράδειγμα είναι η προσπάθεια ορισμένων ξενοδόχων να κερδίσουν πελατεία μέσω του θεσμού της «λευκής εβδομάδας», δηλαδή μέσω της παράτασης του τριημέρου της Καθαράς Δευτέρας. Νομίζω ότι η σκέψη είναι διπλά άστοχη.

Πρώτον, διότι σήμερα οι περισσότεροι γονείς δεν έχουν περίσσευμα χρημάτων για να κάνουν οικογενειακώς χειμερινό τουρισμό. Και δεύτερον, διότι αυτές οι
«λευκές εβδομάδες» μπορούν να ισχύσουν μόνο σε βόρειες ευρωπαϊκές χώρες όπου τα βουνά έχουν πολύ χιόνι και όπου όλοι σχεδόν γνωρίζουν σκι.

Η δεύτερη άστοχη ιδέα περιέχει την πρόταση να καταργηθούν ορισμένες χριστιανικές εορτές στα σχολεία, όπως η εορτή των Τριών Ιεραρχών και η εορτή του τοπικού αγίου κάθε περιοχής. Δήθεν έτσι θα κερδηθεί χρόνος για επιμήκυνση των σπουδών. Ο χρόνος μπορεί κάλλιστα να κερδηθεί από την κατάργηση της περιβόητης πενθήμερης εκδρομής, η οποία κακώς λέγεται «πενταήμερη». Η εκδρομή αυτή έχει απολέσει το μορφωτικό της περιεχόμενο και έχει καταντήσει ένα πενθήμερο ξενύχτι μέχρι πρωίας, εκούσιο για τους μαθητές και ακούσιο έως οδυνηρό για τους συνοδούς καθηγητές. Αντί να επισκέπτονται την Μακεδονία, τη Θράκη ή την Κύπρο μας ώστε να ενημερωθούν επί της ιστορίας και των εθνικών μας θεμάτων, οι περισσότεροι μαθητές και μαθήτριες επαυξάνουν τα έσοδα των ντισκοτέκ της Μυκόνου και της Ρόδου.

Υπάρχουν και πολλοί άλλοι τρόποι να αυξηθούν οι ημέρες διδασκαλίας χωρίς να αποκοπεί το σχολείο από το Χριστιανικό εορτολόγιο. Γνωστοί μου γονείς με ενημέρωσαν ότι ακόμη και σε πρότυπο σχολείο του Λεκανοπεδίου οι μαθητές χάνουν 2-3 εργάσιμες ημέρες τον χρόνο για να πραγματοποιήσουν συνέλευση οι καθηγητές. Ε, λοιπόν, ας γίνονται εκτός εκπαιδευτικού ωραρίου αυτές οι συνελεύσεις.

Κατά βάθος διαβλέπω μία προσπάθεια κίβδηλου «εξευρωπαϊσμού» του ελληνικού σχολείου. Όμως και οι άλλοι λαοί τις σχολικές αργίες τις ορίζουν με βάση την εθνική και θρησκευτική τους παράδοση. Στην Ομοσπονδιακή Γερμανία άλλες αργίες έχουν τα κρατίδια που ακολουθούν το Λουθηρανικό Δόγμα και άλλες αργίες τα κρατίδια που έχουν πλειοψηφία Ρωμαιοκαθολικών κατοίκων.