Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2008

Ο ΚΕΝΟΣ ΤΟΙΧΟΣ

Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρέπονταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα γιατί τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες.

Το κρεβάτι του βρισκότανε ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο.

Οι άντρες κατέληξαν να μιλάνε ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους ,τις δουλειές τους ,την θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το που είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός περιέγραφε στον συγκάτοικο του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.

Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι' αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και ζωντάνευε από όλη την δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.



Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Πολλοί άνθρωποι περπατούσαν μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά.



Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περιέγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας στο δίπλα κρεβάτι δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας ,μπορούσε και μόνο με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.

Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, εύχονταν μέσα το να ήταν αυτός ο οποίος θα μπορούσε να δει την θέα από το παράθυρο . Άρχισε να αποστρέφεται τον συγκάτοικο του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερε σε απόγνωση.

Ένα πρωινό σε μια επίσκεψη της νοσοκόμας στο δωμάτιο βρήκε τον άντρα δίπλα στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένα κάλεσε τους νοσοκόμους και απομάκρυνε το πτώμα του.



Μετά από ένα χρονικό διάστημα για να μην θεωρηθεί και απρέπεια ο άντρας ζήτησε να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο . Εκείνη με πολύ προθυμία τον μετακίνησε και φρόντισε να είναι άνετος . Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με πόνο στον αγκώνα του να σηκωθεί να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο. Επιτέλους θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του.

Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος !

Κάλεσε την νοσοκόμα και την ρώτησε: πως μπορούσε ο συγκάτοικος μου να βλέπει όλα αυτά που μου περίγραψε; Πως μπορούσε να μου μιλάει για τόση ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαίνεται από αυτό εδώ το παράθυρο είναι ένας παλιός και βρώμικος τοίχος;

Και η νοσοκόμα του απάντησε : Ω θεέ μου........δεν το ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικος σας ήταν τυφλός ; Δεν μπορούσε να δει καν τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας ενθαρρύνει.

(από το μπλογκ «Πηγαιμός για την Ιθάκη»)


Προσοχή λοιπόν! Εάν ζούμε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό μας για το τι έχουν οι άλλοι ,πιθανότατα θα χάσουμε την χαρά του να γίνουμε αποδέκτες αυτών που οι άλλοι θέλουν να μας δώσουν.


6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Πολύ διδακτικό ...ευχαριστούμε...
και πολύ πνευματικό..

Ανώνυμος είπε...

Τέλειο...Δεν το είχα ξανά ακούσει...Πολύ διδακτική ιστορία...

Ανώνυμος είπε...

Το χειρότερο απ' όλα είναι ότι δεν καταλαβαίνουμε πως δίπλα μας υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν πραγματικά να μας βοηθήσουν και εμείς με την συμπεριφορά τους απωθούμε. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι ο εαυτός και πως θα περνάμε καλά. Και εννοείται ότι όταν ο διπλανός μας έχει κάτι καλύτερο , τότε τον φθονούμε και τον μισούμε.

Ανώνυμος είπε...

Για ποιο λόγο θέλουν αν μας βοηθήσουν?
Μήπως καλλιεργούν ένα είδος "αγάπης" για ιδιον συμφέρον?
Θέλω να πω τα κίνητρά τους πολλές φορές δεν είναι και τα καλύτερα...
Μία πράξη κρίνεται από τα κίνητρά της, και όχι απο το αποτελεσμά της...
Ψ.

Ανώνυμος είπε...

Ακόμα και αν τα κίνητρα δεν είναι αγνά, το αποτέλσμα το εισπράτουμε και πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό γι' αυτήν την προσφορά.
Τις περισσότερες φορές όμως, νομίζω πως εμείς μόνοι μας ερμηνέουμε τα κίνητρα των άλλων και έτσι ίσως τους αδικούμε.
Ας έχουμε πάντοτε τον καλό λογισμό, όπως έλεγε και ο Γέροντας Παΐσιος.

Ανώνυμος είπε...

Κάθε άνθρωπος είναι ένα σπουδαίο πρόσωπο για το Θεό.Η ζωή του καθενός από εμάς είναι κάτι ξεχωριστό για το Θεό επακριβώς μελετημένη ειδικά για τον καθένα μας απο ΤΟΝ ΘΕΟ.Αντί να απολαμβανουμε όμως εμείς αυτήν την αποκλειστικότητα της αγάπης του Θεού για τον καθένα μας ξεχωριστα, καθόμαστε και ασχολούμαστε εξονυχιστικά με τις ζωές των άλλων.

Ο Θεός ας μας φωτίζει!