Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Τα δύο δάκρυα, Ι. Πολέμης




Τα δύο δάκρυα

                   Από τη γης δύο δάκρυα, θερμά μαργαριτάρια,
                   ανέβηκαν και στάλαξαν στου Πλάστη τα ποδάρια.
                   Κι είπε το πρώτο τρέμοντας εμπρός στο θείο θρόνο:
                   «Εμένα μ’ έβγαλε η καρδιά για το δικό της πόνο».
                   Κι ο Πλάστης αποκρίθηκε: «Ούτε στιγμή μη χάνεις.
                   Σύρε να γίνεις βάλσαμο, τον πόνο της να γιάνεις».
                   Κι είπε και τ’ άλλο τρέμοντας εμπρός στο θείο θρόνο.
                   «Εμένα μ’ έβγαλε η καρδιά για κάποιο ξένο πόνο».
                   Κι ο Πλάστης αποκρίθηκε: «Εσύ μαζί μου μείνε!
                   Της ευσπλαχνίας τα δάκρυα δικά μου δάκρυα είναι».

                                                          Ι. Πολέμης
                  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ἡ πίστη εἶναι ὑπόθεση τῆς καρδιᾶς

Πρὶν ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια μὲ πλησίασε κάποιος νεαρὸς φοιτητής. Μὲ πολλὴ διστακτικότητα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἔνταση τοῦ ἀπαιτητικοῦ ἀναζητητῆ, ...