Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014

Η ουτοπία στον πολιτικό πολιτισμό της κοινωνίας σήμερα



«Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι κάθε τέσσερα χρόνια που ξεκινούν οι εκλογές, πρέπει να υπάρχουν οράματα όπως η Μεγάλη Κοινωνία ή ένα νέο σύνορο. Πάντα υπάρχει κάτι μέγιστο, αποφασιστικό, τελικό. Σ’ αυτό το όραμα είναι κτισμένη η πίστη πως είμαστε υπεύθυνοι, σίγουροι και ικανοί να κάνουμε κάτι μεγάλο και ριζοσπαστικό.
          Όχι. Η ιστορία του κόσμου δεν μας ενθαρρύνει να σκεφτόμαστε μ’ αυτόν τον τρόπο. Οι Ναπολέοντες ατύχησαν όλοι. Τα όνειρά τους ναυάγησαν σε κάποια Αγία Ελένη. Κι’ αυτή η πίστη είναι ουσιώδης σήμερα. Κανένας πολιτικός δεν θα τολμούσε να μας πει πως «έχουμε επίγνωση ότι είμαστε φτωχοί, ανθρώπινες υπάρξεις αμφισβητούμενες, η δύναμη μας είναι περιορισμένη. Ζούμε στο σκοτάδι. Θα προσπαθήσουμε βέβαια να κάνουμε το καλύτερο, μα δεν είναι πολλά αυτά που μπορούν να γίνουν…». Τέτοιος πολιτικός δεν θα πήγαινε πολύ μακριά. Ο πολιτικός θα πρέπει να έχει κάποιο ουτοπικό χάρισμα. Θα πρέπει να μας οδηγεί σ’ εκείνο που ορίζει ο Γάλλος Μαρξιστής Αραγκλόν στο ποίημά του: «Τα αύριο που τραγουδούν». Το αύριο πρέπει να τραγουδά. Γιατί πρέπει να τραγουδά το αύριο; Άνθρωποι θα πεθαίνουν, τα κοιμητήρια θα διευρύνονται. Οι πολιτικοί σήμερα τρέφονται, αν όχι αποκλειστικά με ψέματα, οπωσδήποτε με ουτοπικά μηνύματα.

Πρωτ. Αλ. Σμέμαν, «Ανάμεσα στην ουτοπία και την φυγή»

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Επίκαιρη ανάρτηση
Έξοχη.

Ἀββά Ισαάκ τοῦ Σύρου: "Καλύτερα νὰ κατακριθοῦμε μόνο γιὰ μερικὰ στραβὰ πού κάναμε, παρὰ γιὰ τὴν πλήρη ἐγκατάλειψη τοῦ ἀγώνα μας..."

Οταν πέσει ἕνας ἄνθρωπος στὴν ἁμαρτία, σὲ ὁποιαδήποτε ἁμαρτία, δὲν πρέπει νὰ ξεχάσει τὴν ἀγάπη καὶ τὴ στοργὴ τοῦ οὐράνιου Πατέρα του. ...