Η πρόσφατη εκδημία της βυζαντινολόγου Ελένης Γλυκάτζη- Άρβελερ, μιας από τις εμβληματικότερες μορφές της σύγχρονης ελληνικής διανόησης, αποτέλεσε την ευκαιρία να αναδεχθεί η πανεπιστημιακή της σταδιοδρομία και η παγκόσμια αναγνώριση του έργου της, ενώ άνθρωποι που τη γνώρισαν από κοντά μίλησαν με τα πιο θερμά λόγια και με τους μεγαλύτερους επαίνους για τη δυναμική προσωπικότητά της.
Η εκλιπούσα
υπήρξε σίγουρα μια ακαδημαϊκή διδάσκαλος
η οποία «κατόρθωσε να καταστήσει τον ελληνικό ακαδημαϊκό λόγο ισότιμο
συνομιλητή στο διεθνές επιστημονικό περιβάλλον», σύμφωνα με την ανακοίνωση της
Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Και το σημαντικότερο, υπερβαίνοντας
ιδεοληψίες, αγκυλώσεις και κάθε λογής
σκοπιμότητες που «θόλωναν» τη
ματιά μας, πέτυχε να αναδιαμορφώσει ριζικά την εικόνα μας για το Βυζάντιο.
Το Βυζάντιο
δεν μπορεί να πια να αντιμετωπίζεται ως ένα «παρακμιακό» και «ανατολίζον»
μόρφωμα στις παρυφές της Ευρώπης, όπως
κάποτε προσπάθησε να το απαξιώσει η
δυτική ιστοριογραφία, με τους Νεοέλληνες μετά το 1821 να λησμονούν πρόθυμα –
και πολύ «βολικά»- το Βυζάντιο, αρκούμενοι να φαντάζονται εαυτούς συνεχιστές
της αρχαίας Αθήνας και Σπάρτης. Πλέον η ελληνοχριστιανική αυτοκρατορία του
Βυζαντίου μπορεί να γίνεται αντιληπτή ως αυτό που πράγματι είναι ως ταυτοτικό
στοιχειό όχι μόνο του Ελληνισμού, αλλά και της Ευρώπης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου