Μη ξεχνάς το Ενορ.Κοιν. Παντοπωλείο. Ο αδελφός σου έχει ανάγκη!

ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΟΙ ΜΠΕΖΑΧΤΑΔΕΣ;

            Δέκα έξι (16.000.000) εκατ. Γάλλοι πολίτες κάνουν δηλώσεις για να φορολογηθούν, προκειμένου να βοηθήσουν την πατρίδα τους να ξεπεράσει την οικονομική κρίσι. Η πληροφορία κυκλοφόρησε στον ημερήσιο τύπο προκαλώντας έκπληξη αλλά και πολλά σχόλια.

            Αλήθεια! Οι δικοί μας μεγιστάνες τι έδωσαν και πότε θα δώσουν για να εξέλθει η χώρα μας από τη δεινή οικονομική κρίσι; Δεν αντιλαμβάνονται οι κάτοχοι του πλούτου ότι ο λαός απόκαμε να προσφέρει από το φτωχό του βαλάντιο; Ότι οι τσέπες του στράγγισαν και όλοι έχουν στραμμένα τα βλέμματα σ’ εκείνους που έκαναν επενδύσεις με τις οικονομίες του φτωχού λαού;

            Τι περιμένουν, λοιπόν, οι μεγιστάνες του πλούτου; Εκτός και αν ο έρωτας στα πλούτη μάρανε κάθε ίχνος πατριωτισμού στην Ελλάδα και εξέλειπαν οι ευεργέτες, οι ευεργετηθέντες από την ταλαίπωρη πατρίδα. Και, ασφαλώς, δεν κάνουμε λόγο για τους κλέφτες που καταλήστεψαν με χίλιες απάτες τον ελληνικό λαό και οδήγησαν την πατρίδα μας στο χείλος του γκρεμού.

( περιοδ. « ΛΥΔΙΑ».τ. 465,2011)

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΣ

  Οικ. Πατρ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

            « …ΚΑΤΑ την ορθόδοξη πνευματική ζωή, το κάθε τι έχει την πηγή του και αντλεί την ουσία του από τη σύνδεση του με τη Θ. Λειτουργία και την εξάρτηση του από αυτήν. Ακόμη και η διοικητική ζωή της Εκκλησίας δεν πρέπει να αντανακλά και να μιμείται τους κοσμικούς οργανισμούς και τις επίγειες δομές τους. Αντιθέτως, πρέπει να είναι μια αντανάκλαση και μια αυθεντική εικόνα της τάξεως  και των αξιών που συναντούμε στη λειτουργική λατρεία. Δεν είναι τυχαίο ότι η τράπεζα όπου παίρνουν τα γεύματα τους οι μοναχοί στα ορθόδοξα μοναστήρια είναι πάντοτε μια οργανωμένη συνέχεια- τόσο αρχιτεκτονικά όσο και πνευματικά- της Αγίας Τραπέζης: ο χώρος αυτός είναι κτισμένος στη δυτική πλευρά του Ναού: στις μεγάλες γιορτές γίνεται επίσημη μετάβαση από την Εκκλησία στην τραπεζαρία. Ο καθαγιασμός των Τιμίων Δώρων, του άρτου και του οίνου, υποτίθεται ότι επεκτείνεται και εισδύει σε όλη τη δημιουργία.

            Πράγματι, για την Ορθόδοξη Εκκλησία, όλα θεωρούμε ότι πηγάζουν από την Αγία Τράπεζα: κάθε διακονία, κάθε ακολουθία, κάθε αξίωμα, κάθε εξουσία, κάθε διοικητική δικαιοδοσία. Τότε μόνον μπορούμε να αντιληφθούμε γιατί ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μιλούσε για « κοσμική λειτουργία», αυτήν η οποία προσφέρεται από τον σύμπαντα κόσμο δια της θυσίας του Αμνού της Αποκαλύψεως.

(« Συνάντηση με το Μυστήριο»)

ΕΞΕΛΙΠΕ ΣΗΜΕΡΑ Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ;

            Πολλοί σήμερα αμφισβητούν για την παρουσία της αγιότητας μέσα στη ζωή της Εκκλησίας. Η παρουσία όμως οσιακών μορφών που κοσμούν την ορθόδοξη Εκκλησία μας  είναι  η μεγαλύτερη απόδειξη για το ότι το Άγιο Πνεύμα αναδεικνύει κατά καιρούς τέτοιες άγιες μορφές που στηρίζουν και εμπνέουν τους πιστούς. Αυτό αποτελεί απόδειξη ότι η Εκκλησία είναι ο χώρος όπου αναπαύεται ο Θεός, δοξάζεται και προσφέρεται όπως γινόταν και θα γίνεται πάντα.

Η Εκκλησία μας είναι εργαστήρι αγιότητας. Υπάρχει στον κόσμο όχι για να υποκαθιστά το κράτος στο χώρο της πρόνοιας- που εξ άλλου το κάνει- αλλά για να παράγει αγίους. Αυτός είναι  ο ρόλος και η αποστολή της. Ο αγιασμός του ανθρώπου. Ασφαλώς υπάρχουν άγιοι στην εποχή μας, γι’ αυτό υπάρχει και η Εκκλησία. Όταν εκλείψουν οι άγιοι θα εκλείψει και η Εκκλησία. Μόνο που οι άγιοι δεν φωνασκούν και δεν θορυβούν «ως κύμβαλα αλαλάζοντα», αλλά κραυγάζουν δια της σιωπής . Εκπέμπουν  χάρη και αγιότητα. Τα πρόσωπα  τους λάμπουν από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Είναι παντού: στις ιερές μονές, στα ησυχαστήρια, τα ερημητήρια, στις σκήτες, στα χωριά και τις πόλεις , γύρω μας. Ίσως να είναι και άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας. Απλώς για να τους καταλάβουμε, πρέπει να ταπεινωθούμε, να χαμηλώσουμε, όπως κάνουν κι’ εκείνοι, για να μην φαίνονται.

π.γ.στ.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ

            «….Η ΝΗΣΤΕΙΑ είναι άλλος ένας τρόπος για να εκλείψει ο διχασμός μεταξύ ουρανού και γης. Είναι ένας τρόπος να αναγνωρίσουμε την καταστροφή που επέρχεται, όταν η πραγματικότητα κατακερματίζεται από την ψευδή πνευματικότητα. Οι πρώτοι ασκητές εκτιμούσαν πολύ τη νηστεία. Το ίδιο και οι σημερινοί. Πράγματι, ακόμη και οι λαϊκοί, στην Ορθοδοξία, αγωνίζονται να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της νηστείας, απέχοντας από τα γαλακτοκομικά και το κρέας σχεδόν τον μισό χρόνο. Ίσως πρόκειται για  ια υποσυνείδητη προσπάθεια να συμφιλιώσουν το μισό αυτό του έτους με το άλλο μισό, τον εκκοσμικευμένο χρόνο, με τον ιερό χρόνο της αιωνιότητος….

……………………………………………………………………………………………

            Η νηστεία υπαινίσσεται μια αίσθηση ελευθερίας. Νηστεύοντας βρίσκω ένα τρόπο να Μάη θέλω ή να θέλω λιγότερα και να αναγνωρίζω τις ανάγκες των άλλων. Απέχοντας από ορισμένες τροφές, δεν τιμωρώ τον εαυτό μου αλλά, αντιθέτως, αποδίδω αξία σε όλα τα είδη των τροφών. Επιπλέον , νηστεία σημαίνει εγρήγορση. Προσέχοντας κάθε τι που κάνω, τι τρώω και πόσα πράγματα κατέχω, αποτιμώ ορθότερα το γεγονός ότι κάποιοι υποφέρουν και συγχρόνως εκτιμώ  πόση αξία έχει να μοιράζομαι τα αγαθά μου. Η νηστεία περιλαμβάνει τη διαδικασία να σηκώνω τον πόνο και να τον μεταμορφώνω σε ανανεούμενη ελπίδα. Εν τέλει, συνεπάγεται ότι εστιάζω σε αυτό που αληθινά έχει σημασία. Δίνω προτεραιότητα σε ό ,τι όντως αξίζει και υιοθετώ στάση υπευθυνότητας και πρόθυμης ανταπόκρισης.

            Πράγματι, η νηστεία υπογραμμίζει την αξία και την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου και κάθε πράγματος. Οι πνευματικές μου αισθήσεις σταδιακά ολοένα και εκλεπτύνονται και με βοηθούν να κατανοήσω που πρέπει να αναπαύεται η καρδιά μου. Η νηστεία ξεκινά ως μορφή υπακοής από ορισμένα αγαθά, όταν όμως κατανοήσω από τι πρέπει να απελευθερωθώ, ταυτοχρόνως συνειδητοποιώ τι πρέπει να κρατήσω.

            Με τη νηστεία δεν αρνούμαι τον κόσμο, αλλά τον αγκαλιάζω, τον βλέπω υπό το πρίσμα μιας άλλης, διαφορετικής, μυστικής ή μυστηριακής προοπτικής. Είναι έκφραση αγάπης και οικτιρμών. Η ίδια  πειθαρχία που διέπει τη νηστεία θα πρέπει να χαρακτηρίζει και τους λόγους μας (σιωπή) και τις πράξεις μας (φιλανθρωπία) και τις σχέσεις μας (καθαρότητα).

            Η θυσία και η διακονία στην πνευματική ζωή ταυτίζονται. Η νηστεία έναν σκοπό έχει: να συναντήσουμε το μυστήριο. Οι σοφοί κάτοικοι της ερήμου  της Αιγύπτου είχαν κατανοήσει αυτή την αλήθεια.

            Ο Αββάς Ποιμήν έλεγε :

« εάν βρίσκονται μαζί τρεις άνθρωποι, και ο ένας ησυχάζει καλώς, ζει δηλ. μακριά από τους ανθρώπους, προσευχόμενος αδιαλείπτως, ο άλλος είναι άρρωστος και ευχαριστεί το Θεό, και ο τρίτος υπηρετεί τους ανθρώπους με καθαρό λογισμό, χωρίς υπερηφάνεια και υστεροβουλία, και οι τρεις ασκούν την ίδια εργασία».     

Οι προσευχές που δεν εισακούγονται

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ,Μτθ. 25,31-46

ΟΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ

            Την εποχή αυτή η Δ. Ευρώπη αυτοθαυμάζεται επειδή λέει έχει τον καλύτερο  πολιτισμό, αλλά επειγόντως ζητάει το νέο κοινωνικό της πρόσωπο.

            Έχει ιδιαίτερη σημασία η χριστιανική κραυγή που έρχεται μέσα από τη σημερινή παραβολή της Κρίσεως, αυτό το θαυμάσιο δημιούργημα του Ιησού Χριστού. Δεν θα πάψουμε να επαναλαμβάνουμε, ότι η ορθοδοξία ενδιαφέρεται τόσο για την αναγέννηση του κόσμου όσο και τον εξανθρωπισμό του πολιτισμού.

            Σήμερα έχουμε πολιτισμό, αλλά ανθρωπισμό πρακτικό δεν έχουμε. Διαθέτουμε θεωρητική ευαισθησία έναντι της ζωής και συγχρόνως προκλητική πρακτική  αναισθησία. Από θεωρίες της ζωής άλλο τίποτε. Είμαστε πλήρεις. Αλλά από ανθρωπιστικές πρακτικές επιδράσεις στη ζωή έχουμε ελλείψεις.

            Τι είναι εκείνο που κάνει κυρίως τους ισχυρούς του κόσμου θεωρητικά ευαίσθητους και έναντι της κοινωνίας μη ευαίσθητους;

            Αυτή την απορία με πολλά ζητήματα θέτει η σημερινή παραβολή της μελλούσης κρίσεως. Διότι χριστιανός δεν μπορεί να είναι εκείνος που απλά θρησκεύει, αλλά εκείνος που σκέπτεται, ζει και πράττει μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο που χαρακτηρίζεται από θετικές ευαισθησίες έναντι του πλησίον και των κοινωνικών θεμάτων.

            Βέβαια κεντρική ιδέα της σημερινής παραβολής και υμνολογίας είναι η μέλλουσα κρίση. Όμως οι χριστιανοί ποτέ δεν φοβήθηκαν αυτή τη μέλλουσα κρίση , γιατί δείχνουν να ενδιαφέρονται για τον πλησίον με αισθήματα αγάπης.

            Στη συνέχεια της παραβολής θα φανεί η σημασία που δίνεται στη χριστιανική δράση. Και η σημασία δίνεται όχι τόσο στην ύπαρξη των δυνάμεων του χάους, αλλά στην αντιμετώπιση αυτών των αρνητικών δυνάμεων. Θα φανεί ότι η δράση των « ευλογημένων του πατρός» έχει μεγαλύτερη σημασία από την αφιλάνθρωπη δράση ή αδράνεια εκείνων που πορεύονται μακριά από τους ανθρώπους και το Θεό. Θα φανεί, ότι η φιλοθεΐα και η φιλανθρωπία πορεύονται μαζί. Και  μιλάμε για αληθινή φιλανθρωπία αφού υπάρχει και η υποκριτική που συγκαλύπτει σκοπιμότητες και ιδιοτελή συμφέροντα.

            Όπως ακούσαμε σήμερα η παραβολή της κρίσεως θέτει επί τάπητος το θέμα της δίκαιης κατανομής των αγαθών, θέμα καυτό και πάντα επίκαιρο.

            Η προσφορά και τακτοποίηση των αγαθών έχει ενδιαφέρον γιατί κάποιες μειοψηφίες ή πλειοψηφίες είτε εν όλω είτε εν μέρει αποκλείονται των αγαθών, υλικών και πνευματικών.

            Αξιοσημείωτο είναι, το ότι οι άνθρωποι που κατά την παραβολή πορεύονται στο πυρ το εξώτερον θα ήθελαν να μετάσχουν σε μια ανθρώπινη  δίκαιη κατανομή των αγαθών με τον όρο της υψώσεως των στο επίκεντρο μιας ελίτ που δήθεν υπηρετεί τον Χριστό. Γι’ αυτό και η απορία τους: « Κύριε πότε σε είδαμε στερημένο και δεν σε βοηθήσαμε;»,  που σημαίνει: εάν σε βλέπαμε στερημένο εσένα Κύριε, θα σε βοηθούσαμε, ώστε να γίνουμε θεϊκοί χορηγοί και συμπαραστάτες. Εξ άλλου εμείς ξέρουμε να βοηθάμε κάθε κύριο του κόσμου τούτου.

Και την απορία την έλυσε ο Χριστός λέγοντας: « έπρεπε στο πρόσωπο κάθε εξαθλιωμένου να βλάπτετε εμένα τον ίδιο τον Χριστό».

            Η θέση αυτή προκάλεσε έκπληξη, διότι το πράγμα εκ πρώτης όψεως είναι παράδοξο. Κι’ όμως κατά Χριστό είναι αληθινό. Τόσο μάλιστα αληθινό ώστε να θεωρούνται όσοι επέμειναν στην εκτός συμφεροντολογίας, αλλά εντός ιδεολογίας δίκαιη  κατανομή των αγαθών να θεωρούνται  ως  οδοιπόροι προς τον παράδεισο και να ακούν την πρόσκληση: « δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου». 

            Αυτό το παράδοξο, δηλ. η ταύτιση του Χριστού με τους στερημένους της γης δεν φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα όσους παρασκηνιακά ασχολούνται με θέματα διανομής αγαθών. Τα συστήματα τους είναι κλειστά για το εν Χριστώ παράδοξο.

            Συγκινεί όμως ιδιαίτερα  το εν Χριστώ παράδοξο όσους επιθυμούν τιμώντας την ανθρωπιά τους να κάνουν τον κόσμο παράδεισο χωρίς χρήση βίας η οποία άλλους θα στέλνει στο περιθώριο, άλλους στον τάφο και άλλους στα κάτεργα.

            Αλήθεια πόσοι στον κόσμο επεχείρησαν να λύσουν το θέμα της δίκαιης κατανομής υλικών αγαθών χωρίς χρήση βίας ή νοθείας; Μόνο όσοι φέρθηκαν ως γνήσιοι χριστιανοί δηλ. οι χριστιανοί ανθρωπιστές.

            Το να βλέπεις στο πρόσωπο των στερημένων τον ίδιο τον Χριστό, δεν είναι άνευ σημασίας. Είναι μια δυναμική πηγή ενέργειας και δράσης χωρίς βία ή νοθεία. Δεν είναι ασήμαντο το ότι αυτό το  παράδοξο ενέπνευσε την κοινωνική δράση των πατέρων της Εκκλησίας και εμπνέει και σήμερα την ανιδιοτελή δράση πολλών χριστιανών και κινημάτων.

            Ανεξάρτητα από τα λάθη αυτών  των κινημάτων το γεγονός είναι πως η παραβολή της μελλούσης κρίσεως δείχνει τη διαφορά. Άλλο πράγμα είναι μαθαίνω ορθοδοξία και άλλο ενεργώ ορθόδοξα. Το δεύτερο « ενεργώ» δεν αναιρεί το πρώτο « μαθαίνω». Δεν αρκεί χωρίς το δεύτερο « ενεργώ».

            Χριστιανικές θεωρίες χωρίς πράξεις είναι ψευδώνυμος χριστιανισμός. Και μιλάμε για πράξεις με βαρύτητα, σαν αυτές που επισημαίνει η παραβολή, γιατί υπάρχουν και άλλες ελαφριές που φροντίζουν τα θύματα για να καλύπτονται οι θύτες. Θα έρθει όμως η ώρα της κρίσης για όλους και για τους θύτες και για τα θύματα.

            Όμως το παράδοξο της ταύτισης Χριστού και εξαθλιωμένων του κόσμου έχει μεγαλύτερη σημασία από όση νομίζομε. Πάντως όποιοι προσπαθήσουν να επιλύσουν το πρόβλημα της κατανομής των αγαθών θα πρέπει:

Να έχουν καθαρά κίνητρα.

Να χρησιμοποιούν άγια μέσα.

Να έχουν ευδιάκριτους, αγίους και καθαρούς σκοπούς.

Να προφυλαχθούν από την κίνδυνο να θεωρήσουν την προσπάθεια τους απολύτως αλάνθαστη, διότι καμιά προσπάθεια δεν μπορεί να είναι απολύτως αλάνθαστη.

Πίσω απ’ όλες αυτές τις ενέργειες και τομείς βρίσκεται η πίστη, ότι πίσω από κάθε άνθρωπο υπάρχει ο Ιησούς Χριστός.

            Μαζί όμως με το εν Χριστώ παράδοξο δηλ. της ταύτισης του Κυρίου με τους εξαθλιωμένους αξίζει να προσέξουμε και τη διδασκαλία της μελλούσης κρίσεως.

            Αναφέρεται συγκεκριμένα:

            « τότε ερεί ο βασιλεύς  τοις εκ δεξιών αυτού…δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου κληρονομήσετε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου…». Το κήρυγμα αυτό περί βασιλείας του Θεού χρησιμοποιήθηκε κακοποιημένο. Δηλ. εφόσον ήλπιζαν σε κάτι καλύτερο δίδασκαν το εξής: « αυτό που ελπίζετε, θα το βρείτε στον άλλο κόσμο μετά θάνατο,     αφήστε τον εδώ κόσμο».

            Να όμως που ο Χριστός ξεκαθαρίζει τα πράγματα. Το κήρυγμα περί βασιλείας δεν είναι μόνο κήρυγμα, αλλά κυρίως πράξη που αφορά τη ζωή εδώ και τώρα. « ελθέτω η βασιλεία Σου ως εν ουρανώ και επί της γης». Πρόκειται για αίτημα καθόδου και όχι ανόδου προς εξουσία ή φυγή. Το άνω δυνατό να έλθει κάτω στο αδύναμο για να πάμε εμπρός. Όπως ο Χριστός «κατήλθε εν τοις κατωτάτοις της γης» θα ανέλθει και πάλι « κρίναι ζώντας και νεκρούς».

            Τα πράγματα ξεκαθαρίζονται περισσότερο αν δούμε την πορεία των ευλογημένων της παραβολής. Οι άνθρωποι αυτοί δεν πορεύονται προς τα άνω που κατοικεί ο ουράνιος Βασιλιάς, αλλά πορεύονται προς τα κάτω που κινείται ο Υιός του Θεού, μεταξύ πεινασμένων, διψασμένων, διχασμένων, αστέγων προσφύγων, ασθενών, φυλακισμένων αδικημένων κ.α. Για την αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων κινούνται και προχωρούν με το σύνθημα: « ιδού καινά ποιώ τα πάντα». Όλα τα κάνω καινούργια.

            Έτσι οι ευλογημένοι του πατρός πηγαίνουν ως μέτοχοι της Β.τ.Θ. Αντίθετα οι καταραμένοι πορεύονται προς την άνω εξουσία και είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα γι’ αυτή. Ακόμα παίρνοντας και υποκριτική θέση απέναντι στο Χριστό και την Εκκλησία Του.

            Ο Χριστός τους καταπλήττει δείχνοντας έναν καινούργιο τρόπο κρίσεως και αξιολογήσεως  της συμπεριφοράς. Η παραβολή λέει, ότι δεν έχει σημασία να δηλώνουμε πρόθυμοι οπαδοί, αλλά τι ακριβώς κάνουμε κατά των θανατηφόρων δυνάμεων της μοχθηρίας. Τι κάνουμε για την  επίλυση των μεγάλων προβλημάτων της ανθρωπότητας: της πείνας, της δίψας, της έλλειψης στέγης, των διωγμών, των ασθενειών, της ανελευθερίας.

            Έτσι ο Χριστός θέτει σε καινούργια βάση το θέμα:

            Πιστοί και μη πιστοί.

            Πιστοί είναι όσοι ρίχνονται στο στίβο της ζωής προς επίλυση προβλημάτων.

            Μη πιστοί είναι όσοι αποσύρονται για προσωπική καλοπέραση, που ονομάζεται « ευσέβεια».

            Πιστοί όσοι πορεύονται με το σύνθημα: « ιδού καινά ποιώ τα πάντα».

            Μη πιστοί όσοι πορεύονται με το σύνθημα: « φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν».

            Εξ άλλου ο Χριστός δεν μακάρισε τους αναπαυμένους, αλλά είπε « μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης». Δηλ. μακάριοι όσοι πορεύονται σηκώνοντας τον σταυρό της ευθύνης στην καταπολέμηση της αδικίας και των χαοτικών δυνάμεων.

            Όπως είδαμε η παραβολική διήγηση της μελλούσης κρίσεως δεν προσφέρεται σαν μια ακόμη θρησκευτική ενατένηση της ζωής. Προσφέρεται ως αφετηρία για έναυσμα δράσης.

            Το αύριο είναι δυνατό να είναι καλύτερο από το χθες, αν αποκτήσουμε χριστιανικές ευαισθησίες έναντι εαυτών και αλλήλων. Δηλ. αν καταλάβουμε, ότι μπορούμε να επιδράσουμε εν Χριστώ ανθρωπιστικά μέσα στην ιστορία.

            Σ’ αυτήν την κατεύθυνση δείχνει η παραβολή διακρίνοντας πάντα τους ευαίσθητους από τους έξυπνους. Οι έξυπνοι καμιά φορά  φτιάχνουν τις λεγόμενες μαφίες. Οι ευαίσθητοι φτιάχνουν τη ζωή.

Καλή Κυριακή.

 π.Γ.Στ.