Τη αυτή ημέρα...

Τη 25η του αυτού μηνός 

η Κοίμηση της Αγίας Άννας Μητέρας της Υπεραγίας Θεοτόκου

Μήτηρ τελευτᾷ Μητροπαρθένου Κόρης,
Ἡ τῶν κυουσῶν μητέρων σωτηρία.
Πέμπτῃ ἐξεβίωσε μογοστόκος εἰκάδι Ἄννα.

Ἀπολυτίκιον  

Ζωὴν τὴν κυήσασαν, ἐκυοφόρησας, ἁγνὴν Θεομήτορα, θεόφρον Ἄννα, διὸ πρὸς λῆξιν οὐράνιον, ἔνθα εὐφραινομένων, κατοικία ἐν δόξῃ, χαίρουσα νῦν μετέστης, τοῖς τιμῶσί σε πόθῳ, πταισμάτων αἰτουμένη, ἱλασμὸν ἀειμακάριστε.

                        

Καθημερινά σήματα πορείας

«Εύχεσθε υπέρ αλλήλων, όπως ιαθήτε.

Πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη» (Ιακ. 5, 16)

          Το ενδιαφέρον δια τον πλησίον επιβάλλει να του προσφέρουμε όση βοήθεια μπορούμε. Αλλά επίσης καθήκον είναι να ζητάμε, χάρη αυτού, τη βοήθεια και ενίσχυση του Θεού. Και έχει μεγάλη σημασία η προσευχή που γίνεται με αγάπη  υπέρ του πλησίον μας. Η προσευχή αυτή, ενώ μαρτυρεί πίστη χριστιανική και αγάπη, συγχρόνως τονώνει και αυξάνει την πίστη και την αγάπη. Συνδέει  στενότερα τους χριστιανούς που εκτελούν αμοιβαίως το καθήκον αυτό της προσευχής, και φέρει πλουσιότερες τις ευλογίες του Θεού.

          Είναι αδύνατο ο Θεός της αγάπης να μην προσέξει ιδιαίτερα την εξ αγάπης προσευχή που του προσφέρουμε χάρη των αδελφών μας και πολύ περισσότερο, όταν δεν πρόκειται για υλικά ζητήματα, αλλά για τη διόρθωση και την πνευματική  πρόοδο του πλησίον μας, για την ενίσχυσή του στο δύσκολο αγώνα  εναντίον της αμαρτίας.

Πηγή: Δ. Γ. Παναγιωτόπουλου, «Από την Πηγή της Αλήθειας»

Τέλος στη χυδαιολογία

 

          Ο Ρώσος Πρόεδρος κ. Βλαδ. Πούτιν νομοθέτησε πρόστιμα για την χρήση χυδαίων λέξεων και εκφράσεων στα Μ. Μ. Ε της Ρωσικής Ομοσπονδίας, τόσο στα τηλεοπτικά όσο και στα διαδικτυακά. Επίσης, η Δούμα, η Ρωσική Βουλή ενέκρινε νόμο περί προστασίας του θρησκευτικού συναισθήματος. Ποινή θα επιβάλλει στο εξής η ρωσική δικαιοσύνη σε όσους προσβάλλουν το θρησκευτικό συναίσθημα και βεβηλώνουν ιερά αντικείμενα.

          Πρέπει επιτέλους να παρθούν δραστικά μέτρα  για τον περιορισμό και την εξάλειψη του φαινομένου της χυδαιολογίας, που τείνει να γίνει μάστιγα και της ελληνικής κοινωνίας.

          Ο σεβασμός της προσωπικότητας του άλλου και η αξιοπρέπεια επιτάσσουν να φερόμαστε με ευγένεια και ευπρέπεια. Υβριστικές φράσεις και λέξεις υποτιμούν όχι μόνο τον συνομιλητή μας αλλά κι εκείνους που τις χρησιμοποιούν.

          Βέβαια, καλές είναι και οι νομοθετικές ρυθμίσεις, όμως πρώτιστη είναι η καλλιέργεια ήθους, που δεν επιβάλλεται με νόμους αλλά είναι έργο της οικογένειας και της Παιδείας. Ποτέ δεν είναι αργά.

Πηγή: Ορθ. Περ. « ΛΥΔΙΑ», Ιούνιος 2013

Θάνατος: Το ερώτημα του ανθρώπου (Α΄)

 

          Κάθε προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος για να δώσει κάποιο νόημα στη ζωή του εκμηδενίζεται μπροστά στην πραγματικότητα του θανάτου. Γιατί ποιο νόημα μπορεί να έχει η καλλιέργεια κάποιων αξιών, όταν ο δημιουργός τους- ο άνθρωπος- πρόκειται να πέσει στο μηδέν; Η ζωή τότε καταντάει ένα θέατρο. Αν δεν υπάρχει ελπίδα μετά θάνατο, τότε η λέξη ελπίδα πρέπει να γράφεται με εισαγωγικά.

          Αλλά τι είναι ο θάνατος; Πολλά μπορεί κανείς να πει, αλλά να μην έχει εγγίσει καν το μυστήριο του θανάτου, γιατί ο θάνατος έχει μία γνωστή και μία άγνωστη πλευρά. Από το ένα μέρος ο γιατρός και ο βιολόγος ξέρει ποιες διαδικασίες οδηγούν στο θάνατο. Βέβαια ο άνθρωπος δεν πεθαίνει όπως τα άλλα ζώα, όπως και δεν ζει όπως τα άλλα ζώα. Γι’ αυτό και ο θάνατος του ανθρώπου διαφέρει από τα άλλα ζώντα. Μόνο ο άνθρωπος ξέρει από πού πριν ότι θα πεθάνει κάποτε και αυτή η γνώση επισκιάζει ολόκληρη τη ζωή του. Μόνο ο άνθρωπος μπορεί να προχωρήσει μόνος του προς τον θάνατο και ξέρει τι χάνει με τον θάνατο. Όσο περισσότερο είναι άνθρωπος ο άνθρωπος τόσο περισσότερο έχει συνείδηση ότι είναι πρόσωπο, πράγμα που τον κάνει να διαφέρει ριζικά από τα άλλα ζώντα. Και τόσο περισσότερο γίνεται ο θάνατός του ένα ανεξιχνίαστο μυστήριο. Βλέπει τον θάνατο, αλλά αυτό που βλέπει δεν  είναι ο θάνατός του. Γι’ αυτό δεν ξέρει τι σημαίνει ο θάνατος του προσώπου. Δεν ξέρει τι σημαίνει : εγώ πεθαίνω. Αλλά τι είναι ο θάνατος του «εγώ»; Σ’ αυτό δεν μπορεί κανείς άνθρωπος να δώσει μία ικανοποιητική απάντηση. Γ’ αυτό μας είναι αινιγματικό το ότι πεθαίνει ο συγκεκριμένος άνθρωπος με τη  μοναδικότητά του.

          Ακόμη μόνο ο άνθρωπος απ’ όλα τα ζώντα αντιδρά εναντίον του θανάτου, όχι βέβαια από ένστικτο συντήρησης του ζώου, αλλά σαν κάτι που πηγάζει από ένα  πνευματικό βάθος. Είναι ένα αίσθημα ότι κάτι «δεν πάει καλά». Ότι ο θάνατος δεν είναι κάτι φυσικό.

          Το βιολογικό γεγονός του θανάτου είναι μόνο το κέλυφος  και το σύμπτωμα. Η αιτία θανάτου που διαπιστώνει ο γιατρός, δεν είναι η πραγματική αιτία. Η ζωή του προσώπου είναι πέρα από τη βιολογική ζωή. Έτσι και ο θάνατος είναι κάτι πέρα από τον βιολογικό θάνατο. Το ανθρώπινο πρόσωπο ζει από τον δημιουργικό λόγο του Θεού. Έτσι και πεθαίνει όταν, επειδή και όπως θέλει ο Θεός. Ό, τι διαπιστώνει ο γιατρός είναι το κέλυφος του θανάτου. Ο πυρήνας του είναι κρυμμένος στο μυστήριο του Θεού.

          Επομένως ας μην ζητάμε ανθρώπινες απαντήσεις, εκεί που μόνο η αποκάλυψη του Θεού απαντά.

          Αυτά αφορούν το ερώτημα του ανθρώπου περί του θανάτου. Υπάρχει όμως και η απάντηση του Θεού. Θα τη δούμε σε μία άλλη ανάρτηση.

Πηγή: Συνοπτική-περιληπτική παρουσίαση σχετικού κειμένου Μητροπολίτου Κορωνείας κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

Η πίστη: Ο φάρος της ψυχής

 

          Πολύ σπουδαία υπηρεσία προσφέρουν στα θαλασσινά ταξίδια οι γνωστοί μας φάροι που είναι τοποθετημένοι σε επικίνδυνα σημεία για να προφυλάσσουν τα πλοία από τους κινδύνους των σκοπέλων και των υφάλων. Ιδιαίτερη είναι η χρησιμότητά τους όταν οι καιρικές συνθήκες είναι άσχημες και υπάρχουν τρικυμισμένες νύχτες, τότε το πλοίο κινδυνεύει πράγματι να συντριβεί πάνω στα άγρια βράχια.

          Αλλά και η καθημερινή μας ζωή είναι ένα ταξίδι μέσα στην καθημερινή απέραντη θάλασσα της ζωής. Ταξιδεύουμε πάνω σ’ ένα τεράστιο αεροπλανοφόρο που λέγεται γη. Ο πιστός στο ταξίδι αυτό οφείλει να χρησιμοποιεί το φάρο της πίστεως, που είναι ένα δυνατό φως που προφυλάσσει από ναυάγια. Με την εκρηκτικότητα της πίστεως ο άνθρωπος πορεύεται  για την πραγματοποίηση του σκοπού της ζωής του. Δυστυχώς όμως υπάρχουν πολλοί που ταξιδεύουν στα τυφλά, χωρίς φως και κινδυνεύουν να καταποντισθούν στα βράχια της αμαρτίας και της αποστασίας από τον Θεό.

          Η ψυχή μας δεν φωτίζεται από το φως της πίστεως και μοιάζει με σβησμένο φάρο. Και όπως το ταξίδι του πλοίου δυσκολεύεται χωρίς το σωτήριο φως του φάρου να φθάσει στο λιμάνι, κατά παρόμοιο τρόπο και οι πιστοί ταξιδιώτες χωρίς το φως της χριστιανικής πίστεως δυσκολεύονται και δυσανασχετούν στο ταξίδι της ζωής. Και τούτο γιατί δεν έχουν την ανάλογη πίστη και πελαγοδρομούν βουλιάζοντας στην απαισιοδοξία και την παραίτηση από το ταξίδι της ζωής.

          Βέβαια και οι χριστιανοί συναντούν δυσκολίες  και ποικίλες δοκιμασίες, αλλά δεν απελπίζονται επειδή λούζονται από το φως της πίστεως. Έχουν πίστη, καρτερία, υπομονή και προσμονή για την υπέρβαση των δυσκολιών.

Η νίκη στο ταξίδι της ζωής ανήκει στους αισιόδοξους, σ’ αυτούς που έχουν κέντρο ζωής τον Ιησού Χριστό και ατενίζουν το μέλλον με πίστη και ελπίδα, γιατί πιστεύουν στο Θεό που είναι Πατέρας και προνοητής και αυτή η πίστη κρατά το φάρο της ψυχής πάντοτε αναμμένο.

π. γ. στ.

Παράκληση στους φίλους του Θεού- Αγία Μαρκέλλα η Χιοπολίτις

 

Αγία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών.

Γέγονας Νύμφη τώ Κυρίω ωραία, ώ Μαρκέλλα πανέντιμε,

τή στολή του αίματος περιβεβλημένη, και την της Παρθενίας ,

λαμπάδα βαστάζουσα.

Αγία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών.

Όλος υπάρχω τη εμμονή προσβλέπειν εν βίω, παρερχόμενα και θνητά,

τον νούν ανόρθωσον μου τα άνω βλέπειν μάρτυς,

εν όρει τω Αγίω ώ κατεσκήνωσας.

Αγία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών.

Ουρανόθεν εφαπλούσα την προστασίαν Σου ύδατος δωρούμενη,

είς τέλος με θεράπευσον βοώ Σοι.

Αγία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών.

Άνωθεν αγγέλους, αιώσι συγχορεύεις, 

και τών εκείθεν τερπνών συμμετέχουσα, έπιδε έξ ουρανών, 

Μαρκέλλα τους τιμώντας Σε.

Φωτό έστειλε Ε.Κ.

Πηγή: http://akolouthies-agion.blogspot.gr

"...Σεμνὴ Μαγδαληνή, ἠκολούθεις Μαρία..."

 

H Αγία Μαρία η Μαγδαληνή μετά τη θεραπεία της από τον Κύριο, συναισθανόμενη την μεγάλη ευεργεσία, γεμάτη ευγνωμοσύνη για τα αγαθά που αξιώθηκε, άφησε τα πάντα και άρχισε να ακολουθεί τον Κύριο, όπως έκαναν οι Μαθητές και Απόστολοι.

Ενδύθηκε η μακαρία Μαρία κάθε αρετή και αγαθότητα και εγκατέλειψε τα αγαθά του κόσμου, πλούτη, δόξα, ωραιότητα. Έβλεπε τους χωλούς να θεραπεύονται, τους τυφλούς να αναβλέπουν, τα δαιμόνια να εκδιώκονται, να επιτιμώνται και να διασκορπίζονται από τον Δεσπότη Χριστό, τους παραλύτους να περπατούν. Από όλα αυτά και από τις μαρτυρίες των Γραφών καταλάβαινε ότι Αυτός είναι ο αναμενόμενος ελευθερωτής του Ισραήλ. Έτσι η μακαρία Μαρία κατενόησε πλήρως και πίστεψε ότι Αυτός είναι αληθινός Υιός του Θεού. Και τον ακολουθούσε πιστά και αφοσιωμένα, μαζί με άλλες γυναίκες, υπηρετώντας Αυτόν και τους μαθητές Του και όσους Τον ακολουθούσαν. Τα πλούτη της, την περιουσία της, όλα τα διέθεσε στην διακονία των Μαθητών και του Κυρίου (Λουκάς 8,2). Η διακονία της αυτή έγινε αιτία να συνδεθεί στενά με τη Μαρία του Κλωπά και τη Σαλώμη (Μάρκος 15,40). Αλλά και με την Μητέρα Του, Θεοτόκο Παρθένο Μαριάμ, συνδέθηκε με σύνδεσμο φιλίας και αγάπης και με τους συγγενείς της (Ιωάννης 19,25). Και με όλους αυτούς που ακολουθούσαν τον Χριστό, όλη την συνοδεία των Μαθητών και Μαθητριών. Μάλιστα, ξεχώρισε μέσα στην συνοδεία των Μαθητριών ως πρώτη μετά την Θεοτόκο, όπως ο Πέτρος ξεχώριζε ως πρώτος μεταξύ των Αποστόλων.

Βρισκόταν στη Σταύρωση του Κυρίου (Λουκάς 23,49) όπου μαζί με την Θεοτόκο Μαρία και τις υπόλοιπες γυναίκες παρέμεινε μέχρι την τελευταία στιγμή,σπαράσσοντας από πόνο και αγωνία. Να πώς παρουσιάζουν πολύ παραστατικά οι άγιοι Ευαγγελιστές Ματθαίος, Μάρκος και Ιωάννης την παρουσία της αγίας Μαρίας Μαγδαληνής στην Σταύρωση του Κυρίου.

Από απόσταση παρακολουθούσαν δακρυσμένες, με πόνο και σπαραγμό ψυχής οι Μαθήτριες του Ιησού μαζί με την Θεοτόκο την πορεία του Κυρίου προς τον Γολγοθά και την ανάρτησή Του επί του Σταυρού. Παρακολουθούν το δράμα του Διδασκάλου τους και συμπαραστέκονται στην θλιμμένη Μητέρα Του. Δίπλα στον Σταυρό, μαζί με την Θεοτόκο και τον αγαπημένο μαθητή του Κυρίου, Ιωάννη, η Μαρία ζει το αποκορύφωμα του θείου Δράματος. Παραθέτουμε εδώ τον θρήνο της Μαρίας της Μαγδαληνής, καθώς βλέπει τον Κύριο της δόξης επί του Σταυρού κρεμάμενο:

“Τί είναι τούτο, Δέσποτα και Θεέ; Τόσο άπειρον το πέλαγος της ευσπλαγχνίας Σου; Με αυτά σε ανταμείβουν εκείνοι που γεύθηκαν και απήλαυσαν όλα τα καλά των ευεργεσιών Σου; Σε έντυσαν με χιτώνα χλευαστικό αυτοί που Συ τους έντυσες με φόρεμα αφθαρσίας και σαν αετός άνοιξες τις φτερούγες Σου και τους έβαλες επάνω στα μετάφρενά σου; Επάνω στην αγία κεφαλήν Σου, στεφάνι υβριστικό σου φόρεσαν, αυτοί που με δόξα και τιμή τους εστεφάνωσες; Εσύ που τους ελευθέρωσες από την σκλαβιά και την δουλεία της Αιγύπτου, καταδέχεσαι να λάβης ράπισμα απ’ αυτούς; Με καλάμι χτυπούν την ακήρατη κεφαλή Σου, εκείνοι που προς χάριν τους χώριζες την θάλασσα στα δυο, κτυπώντας την με ράβδο; Χολή με όξος σε ποτίζουν αυτοί που τους έστειλες εξ ουρανού το μάννα σαν βροχή και από την πέτρα ανέβλυσες σαν ποτάμι το νερό, με ένα χτύπημα ραβδιού; Αυτούς που τους αξίωσες να περάσουν την Έρημο και να σωθούν, αυτοί σου προξενούν τους πόνους των καρφιών; Πες μας κάποιον λόγο παρήγορο, σ’ εμάς που στεκόμαστε εδώ και σ’ αντικρύζουμε με τόσο πόνο! Παρηγόρησε με λόγους τελευταίους, προ του θανάτου Σου, την Μητέρα Σου που εδώ κοντά Σου στέκεται. Τί μεγάλη παρηγοριά θα είναι για την Μητέρα Σου, τα λόγια αυτά προ του θανάτου. Μάλιστα, όταν αυτά τα λόγια λέγονται από έναν Μοναδικόν και αλησμόνητον Υιόν. Σε ποιον την εμπιστεύεσαι αναχωρώντας από την ζωή; Γιατί, μπορεί να σε γέννησε δίχως πόνους, αλλά τώρα ρομφαία τρυπά και πληγώνει την καρδιά της, καθώς Σε βλέπει σ’ αυτήν την αθλιότητα. Πες λόγο παρήγορο και στον Μαθητή, ο οποίος θα γίνη παρηγοριά της Μητρός Σου”.

Σήμερα που τιμούμε την παναγία μνήμη της να μας αυξήσει την αγάπη μας στον Κύριο...

Πηγή: http://www.diakonima.gr/