Φανερών εαυτόν...

Δεν είναι συναισθηματική μου ανάγκη

η αναζήτησή Σου, Κύριε…

Ξέρεις καλά κι Εσύ πώς κρύβεσαι

στου κεριού μου τη μικρή φλόγα,

στων γονάτων μου το μάτωμα,

ακόμα και πίσω απ’ τις αθώες σταγόνες των δακρύων,

τώρα τελευταία και πίσω απ’ τις διάπλατες παλάμες μου

στο πρόσωπο,

που ενώ θαρρείς πως κρύβουνε το πρόσωπο,

όλο μια αλήθεια δίψας μαρτυρούνε…

Πίσω από πού ακόμη να κρυφτείς;

 Ψυχή ζώσα

Η μνημόνευση των ονομάτων

Η ἐ­λε­η­μο­σύ­νη πι­ά­νει τήν ψυ­χή τοῦ ἀν­θρώ­που. Ἀλ­λά, ἄλ­λο τό μνη­μό­συ­νο, ἡ προ­σευ­χή. Δι­ό­τι βγά­ζουν με­ρί­δα στήν Ἁ­γί­α Πρό­θε­ση καί τίς με­ρί­δες αὐ­τές τίς μεταφέρουν Ἄγγελοι στόν οὐρανό.

–Ἐμεῖς ἐδῶ ση­κω­νό­μα­στε τή νύ­χτα γιά νά μνη­μο­νε­ύ­σου­με αὐ­τά τά ὀ­νό­μα­τα. Ἔχου­με χι­λι­ά­δες ὀ­νό­μα­τα, πε­ρί­που 20-30 χι­λι­ά­δες ὀ­νό­μα­τα. Εἶ­ναι εὐ­ερ­γέ­ται τοῦ Μο­να­στη­ριοῦ πρίν 38 χρό­νια πού ἦρ­θα στό Μο­να­στή­ρι. Ἄλ­λος μέ ἔ­δω­σε αὐ­τό τό πο­τη­ρά­κι, ἄλ­λος αὐ­τό τό φλυ­τζα­νά­κι, αὐ­τό τό νάϋλον, ἄλ­λος τή λάμ­πα, ἄλ­λος μία εἰ­κο­νί­τσα, ἄλ­λος ἕ­να κα­δρά­κι, ἄλ­λος ἐ­κεῖ­νον τόν μπου­φέ, ἄλ­λος ἕ­να ρο­λό­ϊ, καί ἔ­χω τά ὀ­νό­μα­τά τους ἀ­πό τό 1952 πού χει­ρο­το­νή­θη­κα ἱ­ε­ρέ­ας τοῦ Ὑ­ψί­στου καί τά μνη­μο­νε­ύ­ω. Αὐ­τοί φύ­γαν ἀπ᾿ τή ζωή, οἱ πε­ρισ­σό­τε­ροι.

Τά σα­ραν­τα­λε­ί­τουρ­γα παι­διά μου βοηθοῦν πολύ. Ἔχει με­γά­λη ἀ­ξί­α ἡ με­ρί­δα πού μοι­ρά­ζει ὁ ἱ­ε­ρέ­ας καί δι­α­βά­ζου­με αὐ­τά τά ὀ­νό­μα­τα. Τά πα­ίρ­νει κά­θε πρωΐ Ἄγ­γε­λος Κυ­ρί­ου, δι­ό­τι τήν ὥ­ρα πού ἀρ­χί­ζει ἡ προ­σκο­μι­δή κα­τε­βα­ί­νουν Ἄγ­γε­λοι Κυ­ρί­ου. Ὁ ἅ­γιος Ἰ­ω­άν­νης ὁ Χρυ­σό­στο­μος ἔ­βλε­πε τήν ὥρα πού ἄρ­χι­ζε ἡ προ­σκο­μι­δή, ἀπ᾿ τή σκε­πή ἀ­πά­νω τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, νά πε­τᾶ­νε λευ­κο­φό­ρα παλ­λη­κά­ρια, Ἄγ­γε­λοι Κυ­ρί­ου. Καί σέ κά­θε Χρι­στια­νό στε­κό­ταν Ἄγ­γε­λος Κυ­ρί­ου, ὁ φύ­λα­κας τοῦ ἀν­θρώ­που, τῆς ζω­ῆς του. Καί μέ­σα τό Ἱ­ε­ρό γε­μᾶ­το Ἄγ­γε­λοι καί ἔ­παιρ­ναν τήν ἀ­να­φο­ρά αὐ­τή, τήν πᾶ­νε στόν θρό­νο τοῦ Θε­οῦ. Ἔ­τσι παι­διά μου εἶ­ναι αὐ­τά, για­τί »ἐν τῷ Ἅ­δη οὐκ ἔ­στι με­τά­­νοια», τά ᾿λε­γε ἕ­νας Πα­τρι­άρ­χης.

 Γερ. Ιάκωβος Τσαλίκης

 

Η εκμετάλλευση των πτωχών υπό το πρόσχημα της αγαθοεργίας

            «Πώς να προσευχηθείς τοκογλύφε; Με τί συνείδηση θα ζητήσεις από το Θεό κάποια ευεργεσία, εσύ που έμαθες όλο να παίρνεις και ποτέ να μη δίνεις;  Ή μήπως σου διαφεύγει ότι η προσευχή σου αποτελεί υπόμνηση της δίκης σου απανθρωπιάς; Ποια συγχώρηση έδωσες και ζητάς συγγνώμη; Ποιόν ελέησες κι επικαλείσαι τον Ελεήμονα; Αλλά κι αν ακόμα προσφέρεις ελεημοσύνη, σαν προϊόν απάνθρωπης εκμετάλλευσης, δεν θά’ θα’ναι καρπός των συμφορών των άλλων, γεμάτη δάκρυα και στεναγμούς; Αν γνώριζε ο φτωχός από πού προσφέρεις την ελεημοσύνη, δεν θα την δεχόταν, σαν να’ μελλε να γευθεί σάρκες αδελφικές και αίμα συγγενών του. Θα σου πετούσε  δε κατάμουτρα τούτα τα λόγια τα γεμάτα θάρρος και φρόνημα: Μη με θρέψεις, άνθρωπε, από τα δάκρυα των αδελφών μου. Μη δώσεις στο φτωχό ψωμί, βγαλμένο απ’ τους στεναγμούς των άλλων φτωχών. Μοίρασε στους συνανθρώπους σου όσα με αδικίες μάζεψες και τότε θα παραδεχθώ την ευεργεσία σου. Ποιο το όφελος, αν δημιουργείς, πολλούς φτωχούς- με την εκμετάλλευση- κι ανακουφίζεις έναν- με την ελεημοσύνη; Αν δεν υπήρχε το πλήθος των τοκογλύφων (των εκμεταλλευτών γενικά), δεν θα υπήρχε ούτε η στρατιά των πεινασμένων. Ας διαλυθούν τα οργανωμένα συμφέροντα κι όλοι θα αποκτήσουμε την οικονομική μας  αυτάρκεια».

Αγ. Γρηγορίου ΝΎΣΣΗΣ, Καππαδόκης Θεολόγος του 4^ου μ. Χ. αι.

Δυνατότητες και κίνδυνοι στην Πανορθόδοξη Σύνοδο

     

     «Στην Κωνσταντινούπολη το 2016 αποφάσισαν επιτέλους την σύγκληση της Πανορθόδοξης Συνόδου».

            Τα θέματα που καίνε είναι κυρίως εκκλησιολογικά:

1.      Η συνύπαρξη στην ίδια πόλη-κυρίως διασπορά- πολλών επισκόπων ή Μητροπολιτών που λειτουργούν στον «ίδιο τόπο».

2.      Ο υφέρπων εθνικισμός και εθνοφυλετισμός σε επισκόπους, κληρικούς, μοναχούς, λαϊκούς και θεολογούντες σε όλες τις τοπικές Εκκλησίες.

3.      Η πρόσδεση πολλών Εκκλησιών ή και Μονών σε επίπεδο θεσμικό με τις κρατικές εξουσίες και η αναλογούσα διαπλοκή σε επίπεδο πολιτικό, οικονομικό, ιδεολογικό, ακόμη και θεολογικό.

4.      Η οικονομική διαπλοκή Προκαθημένων ή και Συνόδων με παράγοντες του κεφαλαίου, των Μίντια, του πρωταθλητισμού, μέχρι και του «υποκόσμου», έμμεσα ή άμεσα.

5.      Οι αποκλίσεις στους οικουμενικούς διαλόγους.

6.      Το πρόβλημα της σχέσης θεολογίας και επιστήμης και του τρόπου ενσωμάτωσης των νέων επιστημονικών ανακαλύψεων, κυρίως στον τομέα των θετικών και ιατρικών επιστημών.

7.      Η απαρίθμηση προηγούμενης Συνόδου ως Οικουμενικής. Κάποιοι θέτουν το ζήτημα για αναγνώριση 8^ης, ίσως και 9^ης, ίδωμεν.

Ευχόμαστε η Πανορθόδοξη αυτή Σύνοδος να βαδίσει επόμενη των Αγίων Πατέρων, με ακρόαση των παρόντων και με όραση των επερχομένων.

Το μανιτάρι του βουνού