Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

Φανερών εαυτόν...





Δεν είναι συναισθηματική μου ανάγκη
η αναζήτησή Σου, Κύριε…
Ξέρεις καλά κι Εσύ πώς κρύβεσαι
στου κεριού μου τη μικρή φλόγα,
στων γονάτων μου το μάτωμα,
ακόμα και πίσω απ’ τις αθώες σταγόνες των δακρύων,
τώρα τελευταία και πίσω απ’ τις διάπλατες παλάμες μου
στο πρόσωπο,
που ενώ θαρρείς πως κρύβουνε το πρόσωπο,
όλο μια αλήθεια δίψας μαρτυρούνε…
Πίσω από πού ακόμη να κρυφτείς;

 Ψυχή ζώσα

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Όμορφο, δηλώνει ευαισθησία.

Χριστός Ανέστη

Η ναρκομανής κοινωνία μπορεί να μας σώσει από τα ναρκωτικά

Πόσοι νέοι ναρκομανείς άρχισαν τα ναρκωτικά, ενώ ζούσαν μια ζωή προσφοράς και αγάπης προς την κοινωνία; Βεβαίως, κανείς. Αν   ήμασταν κτ...