Δ΄ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

          Την Κυριακή, 27 Μαρτίου οι Ενοριακές Συντροφιές Κυριών της Ενορίας μας πραγματοποίησαν προσκυνηματική επίσκεψη στην Ιερά Μονή Παναγίας Χιλιομοδίου Κορινθίας.

          Τα μέλη- προσκυνητές συνόδευε ο πρωτ. π. Γερασιμάγγελος Στανίτσας, ο οποίος τέλεσε  τον κατανυχτικό Εσπερινό και μίλησε σχολιάζοντας το ιδιόμελο του Εσπερινού «ατενίσαι το όμμα εις ουρανόν ου τολμώ ο τάλας εγώ, εκ των πονηρών μου πράξεων…»

          Ο χορός των μοναζουσών με τους κατανυχτικούς ρυθμούς της ψαλμωδίας των δημιούργησαν ατμόσφαιρα πνευματικής ανάτασης. Και στη συνέχεια η καλοσύνη και πατροπαράδοτη μοναστηριακή υποδοχή και φιλοξενία με το παραδοσιακό κέρασμα γέμισαν τις ψυχές μας από αισθήματα χαράς και ευφροσύνης.

          Οι ιερές Μονές ,τα ορθόδοξα μοναστήρια μας που διασώζουν τον αυθεντικό χριστιανικό τρόπο ζωής, αποτελούν οάσεις πνευματικού ανεφοδιασμού για τον σύγχρονο ταλαιπωρημένο άνθρωπο.

          Ο σημερινός τρόπος ζωής μας κουράζει με την εξωστρέφεια του και ο άνθρωπος αποζητά ένα ήρεμο ησυχαστικό προβάλλον για να ζήσει, έστω και για λίγο, την απαλότητα της υπαίθρου, την καθαρότητα του υγιούς περιβάλλοντος και την ήρεμη κατανυχτική ατμόσφαιρα που του προσφέρουν οι αγιασμένοι τόποι των ορθοδόξων μοναστηριών μας, για να ανασυντάξει τις δυνάμεις του και να συνεχίσει τον αγώνα του.

ευχαριστούμε τον Μ.Σ. για τις φωτογραφίες

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΙΣΤΕΩΝ

Πρωτ. Ιωάννης  Ρωμανίδης

          ΣΤΟΝ άνθρωπο υπάρχουν δύο πίστεις. Η μία πίστη είναι η εγκεφαλική, η λογική πίστη της αποδοχής. Ο άνθρωπος εδώ αποδέχεται κάτι λογικό και πιστεύει σ’ αυτό που αποδέχεται. Αυτή όμως δεν είναι πίστη που δικαιώνει τον άνθρωπο.

          Όταν η Αγ. Γραφή λέγει, ότι ο άνθρωπος με μόνη της πίστη σώζεται, δεν εννοεί απλά την πίστη της αποδοχής. Η άλλη πίστη είναι η καρδιακή πίστη, η πίστη  της καρδιάς, διότι δεν υπάρχει η πίστη αυτή στη λογική, δηλ. στη διάνοια, αλλά στο χώρο της καρδιάς. Η πίστη αυτή είναι δώρο του Θεού και ονομάζεται « ενδιάθετη πίστη». Αυτή την πίστη παρακαλούσε ο πατέρας του σεληνιασμένου νέου στο Ευαγγέλιο τον Χριστό να του χαρίσει λέγοντας: « Κύριε βοήθει μου τη απιστία». Αυτός βέβαια πίστευε λογικά, δεν είχε όμως τη βαθειά, την ενδιάθετη πίστη, που είναι δώρο του Θεού.

          Η ενδιάθετη πίστη όμως προέρχεται από εμπειρία χάριτος, και αφού είναι εμπειρία χάριτος, τι μπορεί να είναι για τον ορθόδοξο η ενδιάθετη πίστη; Είναι η νοερά προσευχή. Οπότε, όταν ο άνθρωπος έχει τη νοερά ευχή μέσα στην καρδιά του, που είναι η προσευχή του Αγ. Πνεύματος, τότε έχει την ενδιάθετη πίστη και με την πίστη μέσω της προσευχής βλέπει αόρατα πράγματα. Γι’ αυτό και όταν συμβαίνει τέτοιου είδους όραμα ,λέγεται θεωρία και θεωρία σημαίνει όραση.

          Η όραση γίνεται γενικά με δύο τρόπους. Ή με την ευχή μέσα στην καρδιά, όταν ο άνθρωπος δεν έχει φθάσει ακόμα στη θέωση, οπότε μπορεί να βλέπει μέσω της προσευχής ,ή με τη θέωση, όπου καταργείται αυτή η ενδιάθετη πίστη καθώς και η ελπίδα και μένει μόνο η αγάπη προς τον Θεό, ως δώρο του Θεού. Αυτό εννοεί ο Παύλος, όταν λέγει: « όταν έλθει το τέλειον καταργηθήσεται η πίστις και η ελπίδα και μένει μόνη η αγάπη». Και η αγάπη αυτή είναι η θέωση. Στη θέωση καταργείται η γνώση που είναι η νοερά ευχή και μένει μόνο η αγάπη. Το ίδιο και οι πατέρες ερμηνεύουν σωστά τα θέματα αυτά».

"Πατερική Θεολογία"

π.Γ.Στ.

Το βάθος της ελεημοσύνης

Στυλιανός Παπαδόπουλος

Το βάθος της ελεημοσύνης έχει θεολογικότερες προϋποθέσεις και προεκτάσεις. Πρόκειται για την σημασία που έχει ο πτωχός για την σωτηρία του πλουσίου. Και η σημασία αυτή είναι τόσο μεγάλη, που να εκτιμάται ο πτωχός ως αναγκαίος για την σω­τηρία του πλουσίου. Ο πλούσιος έχει ανάγκη τον πτωχό, επειδή αυτός γίνεται αφορμή να ενδιαφερθεί ο πλούσιος, ν' αγαπήσει, να ελεήσει, γεγονός που θα τον προετοιμάσει για την βασιλεία των ουρανών. Η ασφαλέστερη προϋπόθεση συγχωρήσεως των αμαρτιών είναι η ελεημοσύνη, για την οποία παρέχει αφορμή στον πλούσιο ο πτωχός.

Το κάστρο της ζωής, Χόρχε Μπουκάϊ

 Χόρχε Μπουκάϊ

Υπάρχουν κάποιοι που περπατούν στο κάστρο της ζωής τους προσπαθώντας να μην τους κοστίσει τίποτα, και δεν μπορούν να το ευχαριστηθούν. Υπάρχουν άλλοι που βιάζονται τόσο να φτάσουν νωρίς, που χάνουν τα πάντα χωρίς και αυτοί να ευχαριστηθούν τίποτα. Κάποιοι λίγοι μαθαίνουν αυτό το μάθημα και παίρνουν τον χρόνο τους για κάθε διαδρομή. Ανακαλύπτουν και απολαμβάνουν την κάθε γωνιά, το κάθε βήμα. Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο.

Γιατί δεν προσπαθήσαμε να κάνουμε ό,τι χρειαζόταν

π.Ευσέβιος Βίτης

Χρειάζεται λοιπόν να ανακαλύψουμε τον τρόπο λειτουργίας του εσωτερικού μας κόσμου, χωρίς φόβο και ταραχή, ανακαλύπτοντας τις ιδιοτυπίες της λόγω π.χ. κληρονομικότητος, επιδράσεων του περιβάλλοντός μας άμεσου ή ευρύτερου κ.λπ. Το πρόβλημα δεν είναι γιατί είμαστε τέτοιοι, που διαπιστώνουμε για τον εαυτό μας, αλλά πώς θα γίνουμε αυτό που πρέπει να γίνουμε σύμφωνα με την αλήθεια του Ευαγγελίου. Ο Θεός δεν θα μας κρίνη γιατί υπήρξαμε τέτοιοι, που ήρθαμε στον κόσμο, αλλά γιατί δεν προσπαθήσαμε να κάνουμε ό,τι χρειαζόταν να γίνουμε κατά το θέλημα του Θεού, αφού μας δόθηκαν οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες για κάτι τέτοιο.

Γιατί ο Θεός στέλνει τις θλίψεις ;

Άγ.Λουκάς Κριμαίας

Συχνά ρωτούν οι άνθρωποι γιατί, για ποιο λόγο, Κύριος ο Θεός τους στέλνει θλίψεις και πολλές φορές και πολύ σοβαρές δοκιμασίες; Είναι πολύ σημαντικό για τον κάθε χριστιανό να καταλάβει ότι οι θλίψεις μάς αποστέλλονται κατά το θέλημα του Θεού, το πάντοτε αγαθό και σωτήριο. Τις περισσότερες φορές μάλιστα στέλνονται όχι σαν τιμωρίες, για τις αμαρτίες μας, αλλά για να επαναπροσδιορίσουμε τους δρόμους μας και τις καρδιές μας ή σαν απάντηση στα αιτήματα που απευθύνουμε στο Θεό. Οι άνθρωποι πολλές φορές περιμένουν από το Θεό να πραγματοποιήσει αυτά που ζητούν στις προσευχές τους με ένα τρόπο που οι ίδιοι θεωρούν ότι είναι ο καλύτερος. Ο Θεός, όμως, συχνά άπαντα στις δεήσεις τους με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο και όχι μ' αυτόν που θα ήθελαν ή θα φαντάζονταν.

ΜΕΤΑΝΟΙΑ

Γεροντικόν

          

 Ένας νέος, παρασυρμένος από την τρομερή δύναμη της κακής συνηθείας, έπεφτε συχνά σε βαρύ αμάρτημα. Δεν άφηνε όμως τον αγώνα. Ύστερα από κάθε κατρακύλισμα έχυνε πύρινα δάκρυα και προσευχόταν στον Θεό μ’ αυτά τα πονεμένα λόγια: « Κύριε, σώσε με, είτε θέλω είτε δε θέλω. Εγώ σαν χωματένιος, που είμαι, τραβιέμαι εύκολα από την λάσπη της αμαρτίας. Συ όμως έχεις τη δύναμη να μ’ εμποδίσεις. Δεν είναι θαυμαστό, Θεέ μου, αν ελεήσεις τον δίκαιο, ούτε αν σώσεις τον ενάρετο, γιατί αυτοί είναι άξιοι να γευθούν την αγαθότητα σου. Σε μένα τον αμαρτωλό δείξε, Κύριε, το έλεος και τη φιλανθρωπία Σου, και σώσε με μέ   θαυματουργικό τρόπο, γιατί μ’ όλη την αθλιότητα μου σε Σε μόνο καταφεύγω ο δυστυχής».

π.Γ.Στ.