Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

ΜΕΤΑΝΟΙΑ


Γεροντικόν
          
 Ένας νέος, παρασυρμένος από την τρομερή δύναμη της κακής συνηθείας, έπεφτε συχνά σε βαρύ αμάρτημα. Δεν άφηνε όμως τον αγώνα. Ύστερα από κάθε κατρακύλισμα έχυνε πύρινα δάκρυα και προσευχόταν στον Θεό μ’ αυτά τα πονεμένα λόγια: « Κύριε, σώσε με, είτε θέλω είτε δε θέλω. Εγώ σαν χωματένιος, που είμαι, τραβιέμαι εύκολα από την λάσπη της αμαρτίας. Συ όμως έχεις τη δύναμη να μ’ εμποδίσεις. Δεν είναι θαυμαστό, Θεέ μου, αν ελεήσεις τον δίκαιο, ούτε αν σώσεις τον ενάρετο, γιατί αυτοί είναι άξιοι να γευθούν την αγαθότητα σου. Σε μένα τον αμαρτωλό δείξε, Κύριε, το έλεος και τη φιλανθρωπία Σου, και σώσε με μέ   θαυματουργικό τρόπο, γιατί μ’ όλη την αθλιότητα μου σε Σε μόνο καταφεύγω ο δυστυχής».

π.Γ.Στ.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

παρα πολυ καλο!!!!!!!
ευχαριστουμε...