ΜΙΚΡΟΝ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, το Περιβόλι της Παναγίας

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΦΙΛΟΘΕΟΥ (α΄)

Όλα τα μοναστήρια του Αγίου Όρους είναι πλαισιωμένα από θαυμασίας φυσικάς καλλονάς. Η γοητεία όμως του περιβάλλοντος της Μονής Φιλοθέου διεκδικεί τα πρωτεία. Κτισμένη εις καταπράσινον οροπέδιον, κατάφυτον από ήμερα και άγρια πανύψηλα δένδρα, απέχει ημίσειαν ώραν από την Καρακάλλου, 1,30΄ από την Ιβήρων και 2, 30΄ώρας από τας Καρυάς.

          Εις όλας τας εποχάς του έτους ένας πανέμορφος καταπράσινος τάπης απλώνεται γύρω από την μονήν. Οι κατάφυτοι λόφοι, οι περιποιημένοι κήποι, τα κρυστάλλινα νερά, συνθέτουν ένα πανοραμικόν θέαμα, το οποίον συμπληρώνουν εις το βάθος οι γαλανοί ίσκιοι της Θάσου, της Λήμνου και της Ίμβρου. Το πολύχρωμον τούτο θέαμα, με τας ασυλλήπτους εναλλαγάς του, μεταφέρει  τον θεατήν εις άλλους κόσμους. Εις τούτο βοηθείται από την ησυχίαν της ημέρας και από την μαγεύουσαν σιγήν της νυκτός. Μόνον την αυγήν, καθώς φωτίζονται όλα σιγά-σιγά, ακούεται εις την μονήν αυτήν η μελωδική φωνή των μοναχών που ψάλλουν εις τον κεντρικόν ναόν την ακολουθίαν του όρθρου και της θείας λειτουργίας.

          Οι μοναχοί ευρίσκονται εις τα στασίδια των κατά ιεραρχίαν και αξίωμα. Είναι ο νόμος του Όρους. Εις το ιερόν βήμα ο ιερεύς υπό τα φως των κανδηλών αναγινώσκει μυστικώς τας ευχάς. Εις τον κυρίως ναόν ίστανται οι χρήσιμοι εις την διαξαγωγήν της ακολουθίας, δηλ. οι ψάλται και οι κανονάρχαι, καθώς και οι προϊστάμενοι της μονής. Εις τον νάρθηκα μένουν οι ολιγώτερον χρήσιμοι και οι κουρασμένοι και εις τον εξωνάρθηκα οι υπέργηροι. Είναι όρθιοι και σιωπηλοί. Ατενίζουν προς την κόγχην του ιερού βήματος ή προς τον Παντοκράτορα του τρούλλου. Το βλέμμα των είναι ήρεμον και γαλήνιον. Η όψις των χλωμή και γλυκεία. Περιβεβλημένοι εις τα μαύρα ράσα των και τα ιδιότυπα αγιορειτικά μοναχικά κουκούλια των, δίδουν την εντύπωσιν ότι είναι μορφαί των τοιχογραφιών που εζωντάνευσαν. Η φωνή του ευχομένου ιερέως είναι κατανυκτική και υποβλητική. Οι ψάλται από τας θέσεις των, τους χορούς, άλλοτε απαντούν εις τας αιτήσεις του ιερέως, άλλοτε ψάλλουν από τα υμνολογικά των βιβλία. Το κανονάρχημα γίνεται σύμφωνα με την μοναστηριακήν παράδοσιν. Ο μοναχός κανονάρχης πηγαίνει συνεχώς από το δεξιόν εις το αριστερόν αναλόγιον δια να κανοναρχήσει και εις τους δύο ψάλτας. Φέρει πολύπτυχον μανδύαν, προωρισμένον δια την υπηρεσίαν αυτήν. Η μουσική δεν ακολουθεί επακριβώς τους κανόνας. Είναι όμως ιεροπρεπής και σεμνή. Έχει τόσην έντασιν όση χρειάζεται δια να την ακούσουν οι εκκλησιαζόμενοι μοναχοί. Αι κανδήλαι παραλλήλως σκορπίζουν το μελαγχολικόν των φως εις τον εσωτερικόν χώρον του ναού. Οι μοναχοί στέλνουν τας προσευχάς και τους αλαλήτους στεναγμούς των προς τον αγρυπνούντα Παντοκράτορα και οι άγιοι τους παρατηρούν ευχαριστημένοι από τον τοίχον. Είναι ένα αληθινόν  μυστήριον, το οποίον επαναλαμβάνεται καθημερινώς από τους μοναχούς, εις όλας τας μονάς, τας σκήτας και τα κελλία του Αγίου Όρους.

Πηγή: «ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ», Π. Κ. ΧΡΗΣΤΟΥ. Πατρ. Ίδρ. Πατ. Μελετών

Σαν ένα πουλί...

 Ποτέ άλλοτε δεν είχε ο άνθρωπος τόση αφθονία υλικών αγαθών όσο στην εποχή μας. Σε σημείο που να χαρακτηρίζεται η κοινωνία μας «κοινωνία αφθονίας». Αλλά και ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε, όπως διαπιστώνει σ’ ένα άρθρο του και ο Έρικ Ολιβιέ, τόσο «σπάνια η ευτυχία» όσο σε μια τέτοια κοινωνία. Όχι μόνο σπανίζει η ευτυχία σήμερα, μα και καταβασανίζεται ο άνθρωπος από ένα φοβερό άγχος που του έχουν δημιουργήσει μέσα του οι χιλιάδες έγνοιες και φοβίες. Γιατί δεν είναι μόνο ο φόβος  μήπως δεν ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της καταναλωτικής κοινωνίας μας και χάσει έτσι τη ζηλευτή ιδιότητά του μέσα στην αποθήκη καταναλωτών, όπου τον έχει εντάξει «το νέο βιομηχανικό κράτος». Παράλληλα είναι κι ο φόβος μήπως αρρωστήσει, μήπως του λείψουν τα χρήματα, μήπως του λείψει η αγάπη και μείνει μόνος. Έτσι, μ’ όλα τα υλικά αγαθά που έχει εξασφαλίσει, μ’ όλο που έχει κατοχυρωθεί με τη μηχανική εξέλιξη, κυριαρχείται από αίσθημα ανασφάλειας. Γιατί πιστεύει, πως μέσα σ’ αυτό τον κόσμο είναι μόνο, όπως υποστήριξε τα τελευταία χρόνια ο Ζακ Μονώ, «ένας καρπός τύχης».

          Κι’ όμως, πόσο διαφορετικά θα ένοιωθε, πόσο οι χίλιες δύο ανησυχίες του θα διαλύονταν αυτοστιγμεί αν πίστευε λίγο στο Θεό κι επαναπαύονταν στην Πρόνοιά Του. Αν άφηνε την ψυχή του να πετάξει ελεύθερα στον ουρανό σαν ξέγνοιαστο κι αμέριμνο πουλί. Σαν ένα από «τα πετεινά του ουρανού» του Ευαγγελίου, που χωρίς να σπείρουν, να θερίζουν ή να συνάζουν στις αποθήκες, «ο Πατήρ ημών οι ουράνιος τρέφει αυτά». 

          Μ. Κ. Μ.

Η ανακάλυψη της προσευχής

          Σε μία εποχή λεκτικού πληθωρισμού, ο οποίος το μόνο που κάνει είναι να επιδεινώνει την κακή μοναξιά, μόνο ο άνθρωπος της προσευχόμενης ειρήνης μπορεί να μιλάει στους άλλους, αν τους δείχνει τον λόγο που έγινε πρόσωπο, το βλέμμα που έγινε παρουσία. Η σιωπή του θα μιλήσει εκεί που  το κήρυγμα δεν κάνει πια τίποτα και το μυστήριό της θα τραβήξει την προσοχή στην αποκάλυψη που έγινε κοντινή, ευκολοπλησιάστη. Αλλά ακόμα κι όταν ο άνθρωπος που γνωρίζει τη  σιωπή μιλάει, ξαναβρίσκει με ευκολία την παρθενική δροσιά του κάθε λόγου. Οι απαντήσεις που δίνει στα ερωτήματα της ζωής ή του θανάτου έρχονται σαν το αμήν της αδιάκοπης προσευχής του.

          Προσευχή είναι να σχετίζεσαι φιλικά με τον Θεό. «Ο δε φίλος του νυμφίου, ο εστηκώς και ακούων αυτού».  Η ουσία της προσευχής βρίσκεται ακριβώς σ’ αυτό το «εστηκώς και ακούων»: να αφουγκράζωμαι την παρουσία ενός άλλου προσώπου, του Χριστού, ή του ανθρώπου που συναντώ και που με το στόμα του ο Χριστός με ρωτάει. Η φωνή Του φτάνει σ’ εμένα μέσα από κάθε ανθρώπινη φωνή, το πρόσωπο του προσκυνητή προς Εμμαούς, το πρόσωπο του κηπουρού που συνάντησε η Μαρία η Μαγδαληνή, το πρόσωπο αυτού που βαδίζει δίπλα μου στο δρόμο. Ο Θεός σαρκώθηκε για να μπορεί ο άνθρωπος να «θεωρεί» το πρόσωπό Του μέσα από κάθε ανθρώπινο πρόσωπο. Η τέλεια προσευχή αναζητεί την παρουσία του Χριστού και την αναγνωρίζει σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Το  μοναδικό πρόσωπο του Χριστού είναι η εικόνα, αλλά οι εικόνες Του είναι  αναρίθμητες και αυτό σημαίνει ότι κάθε ανθρώπινο πρόσωπο είναι και η εικόνα του Χριστού. Αυτό το αποκαλύπτει η προσευχή.

         

Πηγή: Π. Ευδοκίμοφ: Η Προσευχή της Ανατολικής Εκκλησίας.

Η κηδεία μιας φωνής

          Έχουμε δεθεί μαζί της. Από την ώρα που γεννηθήκαμε ως τη στερνή, μας συνοδεύει. «Την έχουμε στο αίμα μας». Πόσες χαρές και πόσα δάκρυα συμβολίζει… Είναι δεμένη ακόμα και με την κηδεία των γονιών, των φίλων, των συγγενών μας. Γελά στη χαρά μας. Κλαίει στον πόνο μας. Και είναι σίγουρα, μια από τις πιο γλυκές φωνές που έχουμε ακούσει.

          Άλλες εποχές, ήταν σύμβολο. Σταθμός και μέσο επικοινωνίας μαζί. Είναι φορές που η φωνή της σημαίνει γιορτή. Είναι πάλι φορές που σκορπά ανατριχίλα και προμηνά μαρτύριο. Αυτή τη διαλεχτή φωνή στις μέρες μας, πολλοί την αποφεύγουμε. Ζητούμε παντοιοτρόπως να την καταδικάσουμε σε σιωπή. Γιατί….είναι πρόβλημα. Γιατί συμβολίζει έναν…αναχρονιστικό θεσμό. Ταράζει, ισχυρίζονται μερικοί, την ησυχία. Το πιθανότερο είναι ότι ξυπνά την ναρκωμένη συνείδηση κι αρχίζει ο πόλεμος. Όλη νύχτα διασκέδαση. Τις πιο πολλές φορές η ψυχαγωγία καταντά ψυχοκτονία. Κυρίως τα Σαββατόβραδα, γιατί «αύριο δεν έχουμε δουλειά».

          Το κυριακάτικο πρωινό έρχεται  επιβλητική η φωνή και μας ελέγχει. Δυσανασχετούμε. Γυρίζουμε από το άλλο πλευρό. «Μια Κυριακή μας μένει να κοιμηθούμε» παραπονιόμαστε. Συνέχεια γυρεύουμε κατοικία μακριά από εκκλησιές.

          Φοβάμαι πως δεν θ’ αργήσει η μέρα που, η καμπάνα θα σημάνει για τελευταία φορά στην κηδεία τη δική της.

                   Η Εκκλησία όμως πάντα θα ζει!

                   Μαν. Μ.

          

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ ΙΕΡΟΣ ΕΝΟΡΙΑΚΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ

Φ Ι Λ Ο Π Τ Ω Χ Ο Ν    ΤΑ Μ Ε Ι Ο Ν

          Αγαπητοί ενορίτες,

          Σ’ όλους είναι γνωστή η οικονομική κρίση που έχει επηρεάσει και τη χώρα μας. Είναι επίσης αλήθεια, ότι πολλοί δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές καθημερινές βιοτικές τους  ανάγκες με αποτέλεσμα να γινόμαστε μάρτυρες θλιβερών καταστάσεων που ταλαιπωρούν την ελληνική κοινωνία, φυσικά και την ενορία μας. Σ’ αυτές τις δύσκολες μέρες δεν πρέπει να απογοητευόμαστε και να λυγίσουμε. Δεν πρέπει να τα παρατήσουμε. Πρέπει να σταθούμε όρθιοι γεμάτοι ελπίδα στη δύναμη, στην αγάπη και την πρόνοια του Θεού.

          Με αυτή την πίστη απευθυνόμαστε  προς σας, τους ευλαβείς και ευαίσθητους ανθρώπους του Θεού, για να σας παρακαλέσουμε να συνδράμετε την φιλανθρωπική προσπάθεια της ενορίας μας στον αγώνα της αγάπης για την επούλωση των αναγκών των απόρων συνανθρώπων μας, των αδελφών της μεγάλης ενοριακής μας οικογένειας. Υπολογίζουμε όχι στο  περίσσευμα που δεν υπάρχει σήμερα, αλλά στην παντοδυναμία του υστερήματος, πού όλοι μπορούμε να προσφέρουμε και το οποίο έχει μεγαλύτερη αξία.

          Το ενοριακό Φιλόπτωχο Ταμείο αποτελεί έναν από του κύριους άξονες των δραστηριοτήτων της εκκλησιαστικής μας κοινότητας. Αγωνίζεται να καλύψει  επείγουσες ανάγκες εμπερίστατων συνανθρώπων μας. Επιθυμία και πρακτική μας είναι να επεκτείνουμε το έργο αυτό και να το εμπλουτίσουμε με ουσιαστικότερες παροχές που θ’ ανακουφίσουν τον πόνο και θ’ απαλύνουν τα τραγικά αδιέξοδα πολλών αδελφών μας.

          Για το λόγο αυτό προτείνουμε κάποιες συγκεκριμένες ενέργειες όπως:

          Όσοι είσθε συνδρομητές στο Φιλόπτωχο Ταμείο να συνεχίσετε την καταβολή της συνδρομής σας με κάθε τρόπο, γιατί με τη συνεχή εισφορά σας αναζωογονείτε την αγάπη και ανακουφίζονται οι πάσχοντες σε μία μόνιμη κατά κάποιον τρόπο βάση. Πάντως σας είμαστε ευγνώμονες  για την μέχρι τώρα συνεισφορά σας και ελπίζουμε στη συνέχεια του αθλήματος της αγάπης.

          Σας προσκαλούμε λοιπόν να θελήσετε να εγγραφείτε συνδρομητές κατά μήνα, έστω και με το πιο ελάχιστο ποσό εκ του υστερήματος, για να καλυφθούν κραυγαλέες περιπτώσεις ευπαθών ομάδων της ενορίας.

          Επίσης μπορείτε να προσφέρετε κατά διαστήματα ποσότητα τροφίμων, για να εμπλουτίζεται το ενοριακό κοινωνικό παντοπωλείο. Αυτό ας το προσέξουμε ιδιαίτερα αυτό το διάστημα που πλησιάζουν οι εορτές των Χριστουγέννων.

          Ακόμη μπορείτε να προσφέρετε ένα γεύμα για τους απόρους εις μνήμην προσφιλών σας προσώπων.

          Και τέλος μπορούμε να ρίπτουμε τον οβολό μας στο κυτίον ελεημοσυνών που προορίζεται για την ενίσχυση του συσσιτίου των απόρων.

         

          Πιστεύουμε στον πλούτο της αγάπης σας και της φιλοτιμίας σας, η οποία μαρτυρείτε εμφανώς από το σημαντικό έργο που επιτελείται επί πολλά έτη στην ενορία μας.

          Ευχόμαστε κάθε ευλογία από τον  ελεήμονα και εύσπλαχνο Θεό στον καθένα από σας και στις οικογένειες σας.

Με πολλές ευχές

Ο Πρόεδρος και τα Μέλη του Φιλοπτώχου Ταμείου

( Το έντυπο αυτό- έκκληση-  διανεμήθηκε στους εκκλησιαζόμενους πιστούς την Κυριακή 23 Νοεμβρίου που είχαμε την εκδήλωση της «ΗΜΕΡΑΣ ΤΩΝ ΠΤΩΧΩΝ» από το Φιλόπτωχο Ταμείο της ενορίας μας).

                                                                       

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΛΟΥΚΑ (Άφρονα πλουσίου) Ευαγγέλιο : 12, 16-21

ΑΝΕΠΙΤΥΧΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΖΩΗΣ

          Εν ολίγοις

Η σημερινή ευαγγελική διήγηση αναφέρεται στον πλούσιο εκείνο άνθρωπο του οποίου ευφόρησαν τα χωράφια τόσο πολύ που δεν είχε χώρο για να αποθηκεύσει την πρωτοφανή σοδειά του. Και τη λύση τη βρήκε μετά από σκέψη: Θα γκρέμιζε τις αποθήκες του κτίζοντας μεγαλύτερες για να ασφαλίσει τα αγαθά  που θα κάλυπταν τις βιοτικές του ανάγκες χωρίς προβλήματα και «εις έτη πολλά».

Κι ενώ έκανε τέτοιες σκέψεις για το μέλλον, από τα βάθη της συνειδήσεώς του η φωνή του Θεού, που τον είχε λησμονήσει εντελώς, τον πληροφορούσε ότι αυτή τη νύχτα «την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ητοίμασας τίνι έσται;», σε ποιόν θ’ ανήκουν;

Ο πλούσιος της παραβολής μας προφανώς έκανε λάθος, όπως λάθη κάνουμε όλοι μας. Άλλοι μικρά και ανεκτά, άλλοι συνεχή και βαρύτερα και ίσως ασυγχώρητα. Σημασία δεν έχει αν κάποιο λάθος έγινε θεληματικά ή αθέλητα. Πολλά λάθη παραβλέπονται. Κάποια όμως απ’ αυτά πληρώνονται πολύ ακριβά, όπως αυτό που έκανε ο πλούσιος της παραβολής.

Και το λάθος αυτό ήταν ο πειρασμός της πλεονεξίας του. Το λάθος αυτό δυστυχώς το επαναλαμβάνουν πολλοί, γιατί οι άνθρωποι δεν χορταίνουν με όσα αγαθά κι αν κατέχουν. Η πλεονεξία είναι αρρώστια, η οποία σε κάνει όχι μόνο τα ξένα ν’ αρπάζεις, αλλά «και τα των ετέρων μη μεταδιδόναι ετέροις και τούτο αρπαγή και αποστέρησις έστιν».

Εξ άλλου η σημερινή παραβολή μας παρουσιάζει το θέμα αυτό με πολύ παραστατικό τρόπο. Η λύση που επέλεξε για να εξασφαλίσει τα περίσσεια γεννήματά του δεν ήταν και η ιδανικότερη. Η συμπεριφορά του αυτή φανερώνει, ότι ήταν άνθρωπος εγωιστής και πλεονέκτης. Κλείστηκε στον εαυτό του και αγνόησε τελείως τους συνανθρώπους του, φτωχούς, ορφανά, ανήμπορους, εγκαταλελειμμένους. Σ’ αυτό το λάθος πέφτουν και όσοι παραβαίνουν και αθετούν το λόγο του Θεού: προσέχετε και φυλαχθείτε από κάθε πλεονεξία, γιατί τα περίσσια υλικά αγαθά δεν εξασφαλίζουν τη μακροχρόνια ευτυχία.

Όπως φαίνεται για τον άφρονα πλούσιο δεν υπήρξε εσωτερικός πνευματικός κόσμος. Δεν τον απασχολούσε η υπόθεση της ψυχής και της μέλλουσας ζωής. Το πιστεύω του ήταν: «Φάγωμεν, πίωμεν αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Δεν περνούσε από τη σκέψη του ότι υπάρχει η τελική κρίση η οποία μας περιμένει όλους. Φαίνεται, ότι είχε πάθει τέτοια σύγχυση που λησμόνησε ότι η τροφή είναι μέσο συντήρησης και όχι αυτοσκοπός.

Τη συμπεριφορά του ακολουθεί η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων. Πόσοι αλήθεια σκέπτονται ότι ο άνθρωπος είναι άνθος που μαραίνεται και όναρ που παρέρχεται και διαλύεται πας άνθρωπος;

Ο άνθρωπος στηρίζει το μέλλον του, την πρόοδο, την ευτυχία του στην επιστήμη στην αφθονία των υλικών αγαθών και αγωνίζεται να τα πολλαπλασιάσει, για να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον, όπως νομίζει. Ο άφρων πλούσιος της παραβολής στήριξε τη μακροβιότητα της  ζωής του σε πήλινα πόδια. Η ψυχή όμως είναι συνυφασμένη  με τη φθορά και κάποτε αποθνήσκει.

Όταν η φωνή του Θεού από τα βάθη της συνειδήσεώς του τον πληροφόρησε ότι αυτή τη νύκτα θα  πεθάνει, του υπενθύμισε ότι ο θησαυρός που έχει δεν είναι δικός του, ούτε και θα γίνει. Βέβαια τρομοκρατήθηκε από μία τέτοια εξέλιξη, αλλά χωρίς κανένα όφελος, γιατί δεν μπορούσε να παρατείνει τη ζωή του ή να μεταπηδήσει στη βασιλεία του Θεού.

Απ’ ό, τι φαίνεται η εξασφάλισή του ήταν ατυχής και λανθασμένη, έκανε μία ανεπιτυχή ασφάλεια ζωής γιατί τον άφησε ακάλυπτο και αβοήθητο. Έφυγε απ’ αυτό τον κόσμο χωρίς να απολαύσει τα αγαθά που είχε αποθηκεύσει και έμεινε έξω του νυμφώνος. Έμεινε αποξενωμένος από την παρουσία και από τη χάρη του Θεού. Δηλ. καταδίκασε τον εαυτό του στην αιώνια κόλαση.

Η συγκεντρώση υλικών αγαθών που εξυπηρετούν τη ζωή μας αποτελούν μία φρόνιμη ενέργεια για τον άνθρωπο, ιδιαίτερα τον οικογενειάρχη που προσπαθεί για τη ζωή των μελών της οικογένειάς του. Εξ άλλου την οκνηρία και την απρονοησία δεν την επαίνεσε ποτέ κανείς. Δεν πρέπει όμως ο ορίζοντας της ζωής μας και του εαυτού μας να τελειώνει εκεί γιατί η υλική ευδαιμονία δεν είναι και ατέρμονη. Αυτό αποτελεί μια χαρακτηριστική περίπτωση ανθρώπου που θεμελιώνει τη ζωή του στην απόκτηση των υλικών αγαθών, αδιαφορώντας για την κατάκτηση του αγαθού. Δεν πρέπει ν’ αγνοούμε ότι τα υλικά αγαθά από μόνα τους δεν είναι αρκετά να μας δώσουν την ευτυχία, ενώ το αγαθό μπορεί να δώσει νόημα και περιεχόμενο στη ζωή του.

          Εκείνο που χρειάζεται είναι να παίρνουμε σωστές αποφάσεις, γιατί κάποια λάθη μας κάποτε τα πληρώνουμε πολύ ακριβά.

          Καλή Κυριακή

          π. γ. στ.

«Η Μ Ε Ρ Α Τ Ω Ν Π Τ Ω Χ Ω Ν»

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ

Φ Ι Λ Ο Π Τ Ω Χ ΟΝ        Τ Α Μ Ε Ι ΟΝ

Την προσεχή Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014, Κυριακή Θ΄ Λουκά-άφρονα πλουσίου- η Ενορία μας έχει ορίσει ως «ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΠΤΩΧΩΝ». Δηλ. ημέρα μνήμης και αγάπης όλων των εμπεριστάτων αδελφών μας που έχουν ανάγκη της προσοχής μας και της συμπόνιας μας,

θα τελεσθεί θ. Λειτουργία μετά αρτοκλασίας υπέρ υγείας των μελών, των συνδρομητών και όλων των εν ανάγκαις όντων αδελφών μας.

Εν συνεχεία θα γίνει ένας απολογισμός του προνοιακού έργου της Ενορίας, θα εκφρασθούν ευχαριστίες σ’ όσους συμβάλλουν και ενισχύουν με κάθε τρόπο την προσπάθεια του Φιλοπτώχου Ταμείου, καθώς και σχετικές ανακοινώσεις για την αρτιότερη και αποδοτικότερη προσφορά προς τους πάσχοντας αδελφούς μας.

Οι καιροί είναι δύσκολοι και πονεμένοι κι αυτό μας επιβάλλει ν’ ασκούμε το έργο της φιλανθρωπίας  με μεγαλύτερη γενναιοδωρία, για να φρενάρουμε λίγο τον κατήφορο της απελπισίας των δυστυχισμένων συνανθρώπων μας που είναι και δικοί μας αδελφοί.

         

                       Εκ του Ιερού Ναού

ΤΟ  ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΝ  ΤΑΜΕΙΟΝ