Νυν αι δυνάμεις, Θρασύβουλου Στανίτσα, Ήχος Πλ.β΄ - Παναγιώτης Νεοχωρίτης | Μελίσματα Ψαλτικής

 

Αντί τού Χερουβικού Ύμνου κατά την Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία. Μέλος Θρασύβουλου Στανίτσα, Ήχος Πλ.β΄ Ψάλλει ο Άρχων Πρωτοψάλτης τής Μ.τ.Χ.Ε. Παναγιώτης Νεοχωρίτης.

Μελίσματα Ψαλτικής (Δημήτριος Γ. Παπάνης)

Ο πόλεμος κατά των παθών στην σύγχρονη Πατερική Θεολογία (άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ και π. Συμεών Κραγιόπουλος)

 

Ο πόλεμος κατά των παθών είναι ένα βασικότατο θέμα της ασκητικής φιλολογίας και γενικότερα της πνευματικής ζωής. Κάθε χριστιανός προσπαθεί να ξεριζώσει τα πάθη του, για να προκόψει στον αγώνα του προς τον Θεό. Ωστόσο, κατά τον εικοστό αιώνα η πατερική φιλολογία φαίνεται να έχει αλλάξει τρόπο που οι παλαιότεροι όσιοι αντιμετώπιζαν το θέμα – στην πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει η πατερική σκέψη, αλλά ο σύγχρονος άνθρωπος, οπότε οι άγιοι και Πατέρες του 20^ου αιώνα αναπροσάρμοσαν την διδασκαλία τους. Στην παρούσα εργασία θα ασχοληθούμε με δύο μόνο από τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας του περασμένου αιώνα, ένας από τους οποίους, ο π. Σωφρόνιος, έχει ήδη ανακηρυχθεί άγιος. Ωστόσο, και ο π. Συμεών Κραγιόπουλος είναι όντως και αυτός Πατέρας της Εκκλησίας στην συνείδηση των πιστών.

                                          **************

Θα ξεκινήσουμε με τον άγιο Σωφρόνιο Σαχάρωφ, γνωστό και ως θεολόγο της «υποστατικής αρχής» (βλ. Αρχιμανδρίτου Ζαχαρία, Άνθρωπος, ο στόχος του Θεού: η υποστατική αρχή στον Άγιο Σιλουανό και στον Γέροντα Σωφρόνιο, Εκδ. Ι.Σ. Μονής Τ. Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 2019). Ο π. Σωφρόνιος είναι ο κατ’ εξοχήν θεολόγος του Προσώπου.  Τα πάντα στο Θεό αφορούν ένα Πρόσωπο, ή μάλλον μια Τριάδα Προσώπων, και δεν υπάρχει καμία απρόσωπη «οντότητα» που να ξεπερνά τον Προσωπικό Θεό. Ο Θεός έκτισε τον άνθρωπο «κατ’ εικόνα» Του, δηλαδή δυνάμει πρόσωπο, αλλά και «καθ’ ομοίωσιν», που θα πει ότι τον έκανε ικανό να γίνει όντως πρόσωπο, ικανό να έλθει σε κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό. Ο Γέροντας Σωφρόνιος είχε ακολουθήσει στην νεότητά του τα ανατολικά θρησκεύματα, που μιλούν για μια απρόσωπη υπέρτατη αρχή, και απογοητευμένος από αυτά επέστρεψε στον χριστιανισμό μόλις ο Θεός του έθεσε υπόψη του το χωρίο της βιβλικής Αποκάλυψης που δόθηκε στον Μωυσή: «Εγώ ειμί ο Ων». Και φυσικά, αργότερα ενσαρκώθηκε ο ίδιος ο Θεός και «έλαβεν μορφήν δούλου»: ο Κύριος Ιησούς Χριστός ενανθρώπησε για να σώσει το πλάσμα Του. Σκοπός του ανθρώπου είναι φυσικά να ενωθεί, ασυγχύτως όμως, με το Πρόσωπο του Σωτήρος Χριστού, να γίνει Ένα μαζί Του- χωρίς ωστόσο, επαναλαμβάνουμε, να συγχέονται οι Υποστάσεις.

Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για την υποστατική αρχή στον Γέροντα Σωφρόνιο, θα βγαίναμε όμως έξω από το θέμα μας, που είναι ο πόλεμος κατά των παθών. Παρουσιάζοντας την σχετική διδασκαλία του, θα διασαφηνίζουμε καλύτερα και σημεία που αφορούν την «υποστατική αρχή». (Αξίζει να σημειωθεί ότι ως προς αυτό το σημείο, το ότι δηλαδή σκοπός του ανθρώπου είναι να γίνει από άτομο πρόσωπο, συγκλίνει και η ακαδημαϊκή θεολογία- καθώς το ίδιο λέγεται ρητά π.χ. και στο άρθρο του μακαριστού Μητρ. Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα, «Νόσος και Θεραπεία στην Ορθόδοξη Θεολογία», Θεολογία και Ψυχιατρική σε διάλογο, Πρακτικά Ημερίδας, Εκδ. Αποστολικής Διακονίας, σ. 141-156). Ο π. Σωφρόνιος ξεκαθαρίζει, όπως λέγει ο π. Ζαχαρίας, ότι «γνώμονας της βιοτής μας δεν είναι οι ηθικοί κανόνες ‘καλής συμπεριφοράς’ στο ανθρώπινο επίπεδο (Άνθρωπος…, σ. 234), μήτε σκοπός μας είναι «να αλλάξουμε τον χαρακτήρα μας, την ψυχολογία μας ή να αποκτήσουμε άψογη συμπεριφορά» (ό.π. σ. 268), πράγμα που χαρακτηρίζει το προτεσταντικό κίνημα του ευσεβισμού στη Δύση. Τα ίδια έλεγε και ο φιλόσοφος Καντ, με τα λόγια του «όποιος νομίζει ότι μπορεί να έλθει σε επαφή με τον ίδιο τον Θεό είναι φανατικός». Δεν είναι λοιπόν σκοπός της ζωής μας η βελτίωση του χαρακτήρα μας, όσο λαμπρή και αν είναι αυτή.

O νέος Ιερομάρτυρας π. Kρονίδης

O νέος Ιερομάρτυρας π.Kρονίδης (κατά κόσμο Κωνσταντίν Πέτροβιτς Λιουμπίμοφ) γεννήθηκε το 1859 στο χωριό Λέβκιεβο της Μόσχας . 

Το 1915 ο Αρχιμανδρίτης π. Κρονίδης διορίστηκε ηγούμενος στη Λαύρα του Αγίου Σεργίου και έμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1920, όταν το μοναστήρι έκλεισε από τους Μπολσεβίκους.

Ο Αρχιμανδρίτης π. Kρονίδης στη συνέχεια έζησε για δεκαεπτά χρόνια στην Ζαγκόρσκ γνωστή πριν και μετά την κομμουνιστική περίοδο, ως η πόλη που περιβάλλει τη Λαύρα, και συνέχισε να λειτουργεί ως de facto επικεφαλής της μοναστικής αδελφότητας. Ο π. Kρονίδης συνελήφθη το Νοέμβριο του 1937, και φυλακίστηκε στη φυλακή Ταγκάνκα στη Μόσχα. Δικάστηκε με άλλους δεκαπέντε, δέκα από τους οποίους ήταν μοναχοί της Λαύρας. Κατηγορείται για «αντι-επαναστατικές δραστηριότητες,", έντεκα από την ομάδα αυτή εκτελέσθηκαν και τέσσερις καταδικάστηκαν σε δέκα χρόνια καταναγκαστικών έργων.

Στην ερώτηση για το πώς θεωρεί τη σοβιετική εξουσία, απάντησε: "Είμαι εκ πεποιθήσεως μοναρχικός , οπαδός της αληθινής Ορθόδοξης Εκκλησίας, και αναγνωρίζω την υφιστάμενη σοβιετική εξουσία ως πιστός: αυτή εστάλη στους πολίτες ως δοκιμή τής πίστη τους στην πρόνοια του Θεού".

Ο π. Κρονίδης καταδικάστηκε ως ηγέτης «μιάς αντεπαναστατικής φιλομοναρχικής ομάδας μοναχών και κληρικών» . Εκτελέστηκε στο Μπούτοβο και θάφτηκε σε ομαδικό τάφο.

Ανακηρύχθηκε άγιος μαζί με τους άλλους Νεομάρτυρες και ομολογητές της Ρωσίας από το Πατριαρχείο Μόσχας, τον Αύγουστο του 2000.

Το παρακάτω είναι μια ενθαρρυντική μαρτυρία από, πρώτο χέρι, του ίδιου του αγίου ιερομάρτυρος Κρονίδη για τους βλάσφημους λογισμούς και την απελπισία που τους συνοδεύει : "Ένα απόγευμα , ενώ στεκόμουν στην εκκλησία των Αγίων Ζωσιμά και Σαββατίου (μοναχοί των νήσων Σολόφκυ του ρωσικού βορρά) κατά τη διάρκεια της ακολουθίας τρομερές, φοβερές σκέψεις δυσπιστίας, αμφιβολίας και βλασφημίας εμφανίστηκαν ξαφνικά και απρόσμενα στο κεφάλι μου, σαν αστραπή."

 Αυτό συνέβη τόσο γρήγορα και ξαφνικά που, όπως γίνεται και με την αστραπή, με έκαψαν σαν φωτιές της κόλασης. Στη συνέχεια, αυτές οι σκέψεις χύθηκαν σαν ποτάμι μέσα από τη συνείδηση μου. Ήμουν σαν χαζός από τον φόβο και τρόμο. Κάτι απερίγραπτο και μυστηριώδες, φρικτό και παράξενο πραγματοποιήθηκε στην ψυχή μου. Αυτές οι σκέψεις δεν με άφησαν αφού πήγα από την εκκλησία στο κελλί μου. Αυτά τα δεινά δεν ήταν πράγματι τίποτα από αυτή τη γη, αλλά γεννήματα της κόλασης. Στερήθηκα τον ύπνο και το φαγητό.

Στη συνέχεια, πέρασαν ημέρες, εβδομάδες, μήνες πέρασαν. Ένας χρόνος, δύο, τρεις , τέσσερεις πέρασαν , αλλά αυτές οι κολασμένες σκέψεις συνέχισαν να ρέουν αθέλητα στο μυαλό μου , συνέχισαν να με στοιχειώνουν.. Δε μπορούσα να βρω ούτε μια θέση ανακούφισης από την αγωνία και την θλίψη μου. Ο αμαρτωλός, εγώ μέσα στην απελπισία μου, ζήτησα ακόμη και τον θάνατο από τον Κύριο.

Αυτός ο ψυχικός πόλεμος ήταν απερίγραπτα δύσκολος Φανταστείτε την κατάσταση κάποιου που βρίσκεται σε μάχη, όταν δύο κόσμοι είναι μέσα σας: Ένας κόσμος είναι φωτεινός , της πίστης και ελπίδας στο Θεό και με διακαή επιθυμία για τη σωτηρία.

Και ο άλλος ένας κόσμος του σκότους, εμπνέοντας μόνο καταστρεπτικές και βλάσφημες σκέψεις και δυσπιστία .

Αυτός ο αφόρητος πόλεμος με επισκέφθηκε ειδικά όταν τελούσα την Θεία Λειτουργία. Ακόμη και ενώ βρισκόμουν μπροστά στο άγιο Θυσιαστήριο , μπροστά στα Άγια των Αγίων και πρόφερα την προσευχή για τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, ήμουν εκείνη την ίδια στγμή γεμάτος διανοητικά από διεστραμμένες σκέψεις δυσπιστίας και αμφιβολίας.

Ως εκ τούτου, τα δάκρυα της μετάνοιας μου δεν γνώριζαν όρια. Ακόμη και ο Ιεροδιάκονος Ιωάναθαν ο οποίος λειτουργούσε μαζί μου, βλέποντας πόσο πικρά έκλαψα, με θεώρησε σαν νοητικά διαταραγμένο.

Φυσικά το είπε από άγνοια. Δεν ήξερε τι συνέβαινε στο βάθος της ψυχής μου. Η μόνη μου παρηγοριά και χαρά μου ήταν, στην ελεύθερη ώρα μου, να ανοίγω τους βίους των αγίων και να διαβάζω για τον άγιο Νήφωνα, τον θαυματουργό επίσκοπο της Κύπρου, ο οποίος υπέφερε από παρόμοιες σκέψεις για τέσσερα χρόνια.

Οι καταστροφικές σκέψεις μου επιτίθονταν με ιδιαίτερη δύναμη κατά τις μεγάλες εορτές. Τα νεύρα μου κατέρρευσαν από όλα αυτά, και οι σκέψεις της απελπισίας και της κατάθλιψης με ακολουθούσαν παντού. Χάνοντας τον έλεγχο του εαυτού μου, αναγκάστηκα να κρύψω από τον εαυτό μου μαχαίρια, πιρούνια, σχοινιά, και όλα τα άλλα είδη αντικειμένων και όπλων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για αυτοκτονία.

Δε βρισκω τις λέξεις για να περιγράψω τα πάντα, τα δάκρυα του τρόμου και τα δεινά που υπέστην. Υπήρχαν στιγμές κατά τη νύκτα, όταν δεν ήμουν σε θέση να διατηρήσω τον έλεγχο του εαυτού μου και έτρεχα από το κελί μου, πήγαινα στο καθολικό, έτρεχα γύρω από αυτό, με λυγμούς, μη μπορώντας να περιμένω το λεπτό που θα ανοίξει η εκκλησία και θα μπορούσα να ξεσπάσω την θλίψη και την αφόρητη δυσκολία μου στο λείψανο του Αγίου Σεργίου.

Θυμάμαι τώρα τα λόγια ενός ασκητή: «Αναζητήστε για τον εαυτό σας ένα γέροντα και οδηγό όχι τόσο άγιο, αλλά με εμπειρία στην πνευματική ζωή." Είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω τις συμβουλές αυτές στον εαυτό μου πρώτα απ' όλα. Όταν στα μεγάλα βάσανα μου, στράφηκα σε ένα σεβαστό, πνευματικά, πρόσωπο και του είπα την ψυχική θλίψη μου, το άκουσε και είπε: «Τι έπαθες; Ο Κύριος να είναι μαζί σου, πώς μπορείς και επιτρέπεις τέτοιες σκέψεις;» Έφυγα παρεξηγημένος από αυτόν, ένοιωθα σα νεκροζώντανος από την απελπισμένη θλίψη.. Δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Το πρωί, μόλις σηκώθηκα, πήγα, κατά τις ευθύνες μου, στην τάξη της ζωγραφικής και στον δρόμο έπεσα πάνω στον επικεφαλής του τμήματος ζωγραφικής , Ιερομόναχο Μισάχ.

Βλέποντας με στενοχωρημένο, φώναξε με έκπληξη: «Πατέρα Kρονίδη! Τι έπαθες; Είσαι αγνώριστος! Το πρόσωπό σου έχει έναν ειδικό αέρα πόνου, γεμάτο θλίψεις, άθελά εκφράζοντας ότι πάσχετε πνευματικά . Μίλα, τι έπαθες; " Τότε του είπα όλες τις εσωτερικές λύπες και σκέψεις μου. Με άκουσε με δάκρυα στα μάτια του, με ένα ιδιαίτερο συναίσθημα συμπόνιας και χριστιανικής αγάπης, ώς εάν ό ίδιος υπέφερε αυτούς τούς πόνους μαζί μου.

 Είπε: «Ηρέμησε , Πατέρα Kρονίδη. Αυτός ο μεγάλος πόλεμος, ο ανυπόφορος εχθρός, συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους. Δεν είμαστε οι πρώτοι. Πολλοί, πάρα πολλοί πάσχουν από αυτό. Εγώ ο ίδιος υπέφερα από αυτό τον πόλεμο για επτά χρόνια και έφθασα σε τέτοια κατάσταση ώστε δε μπορούσα ούτε στον εσπερινό να πάω εξαιτίας αυτών των σκέψεων δυσπιστίας και βλασφημίας. Βγαίνοντας από την εκκλησία, πήγα στο κελί του πνευματικού πατέρα μου, Ιερομονάχου Αβραμίου τρέμοντας και αδυνατώντας να μιλήσω. Ο Γέροντας με ρώτησε μερικές φορές: «Τι έπαθες; Τι έπαθες; Πες μου. Μετά από πολλά δάκρυα το μόνο που κατάφερα να πω ήταν: «Μπάτουσκα , χάνομαι» Τότε ο Γέροντας μου είπε: «Δεν ελκύεσαι από αυτές τις σκέψεις και δεν ευχαριστείσαι με αυτές, έτσι δεν είναι; Γιατί είσαι τόσο πολύ ανήσυχος; Ηρέμησε! Ο Κύριος βλέπει το πνευματικό μαρτύριο σου , και θα σε βοηθήσει σε όλα τα πράγματα. " Στη συνέχεια, διάβασε την προσευχή της άφεσης πάνω μου, με ευλόγησε, και με απέλυσε εν ειρήνη και από εκείνη την ημέρα, με τη βοήθεια του Θεού, έχουν εξαφανιστεί εντελώς. Μερικές φορές εμφανίζονται περιστασιακά αλλά δεν τους δίνω προσοχή και εξαφανίζονται, και εγώ ηρεμώ γρήγορα." Τα λόγια του πατέρα Μισάχ ήταν σαν πολύτιμο βάλσαμο που χύθηκε πάνω στην ψυχή μου, και από τότε έχω λάβει μια σημαντική μείωση του ψυχικού πολέμου. "

Όπως γνωρίζουμε από τη ζωή του, ο π. Kρονίδης δεν υπέστη μόνο αυτή την επίθεση από αυτό που σήμερα θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «μείζονα κατάθλιψη» , αλλά άφησε αυτή τη ζωή με το στεφάνι του μαρτυρίου.

Είθε το άγιο παράδειγμα του, της μακρόχρονης υπομονής να ενθαρρύνει και να ενισχύσει όλους μας!

 O νέος Ιερομάρτυρας π. Kρονίδης | τί και πώς

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ- ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

Η Α΄ Κυριακή των Νηστειών ονομάζεται Κυριακή της Ορθοδοξίας. Η Εκκλησία μας την ημέρα αυτή επέτυχε ένα από τους μεγάλους θριάμβους της: Κατατρόπωσε  τους φοβερούς εικονομάχους.

            Οι Πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου αποφάσισαν την αναστήλωση των αγίων εικόνων στην Εκκλησία μας. Αυτό έγινε στις 29 Μαρτίου του 867 μ. Χ. στον ναό της Αγίας Σοφίας από τον πατριάρχη Φώτιο.

            Έτσι δικαιολογημένα η Ορθόδοξη Εκκλησία μας γιορτάζει με έμφαση το γεγονός αυτό. Δεν πρόκειται για ένα απλό θέμα. Αυτό καθορίζει την πνευματική στάση και πορεία της Εκκλησίας.

            Οι εικόνες δεν είναι μόνο όπως φαίνονται δηλαδή ξύλα, χρώματα και ψηφίδες. Είναι έκφραση της πνευματικής και θεολογικής συνειδήσεως της Εκκλησίας. Είναι ιερή παράδοση. Είναι ανοιχτό ευαγγέλιο που μπορούν να το διαβάζουν γραμματισμένοι και αγράμματοι.

            Τα αγάλματα των ψεύτικων θεών είναι ψεύτικα, χωρίς πρόσωπο. Δηλαδή δεν έχουν κανένα αντίκρισμα στον ουρανό. Γι΄ αυτό και είναι είδωλα, κάτι μη πραγματικό, ενώ οι εικόνες έχουν τα πρότυπά τους στον ουρανό. Έχουν ένα αιώνιο αντίκρισμα.

            Γι’ αυτό  κάθε εικόνα είναι ένας χώρος που επενεργεί το Άγιο Πνεύμα.

            Είναι σχέσεις Θεού, ανθρώπου και κτίσεως.

            Η βυζαντινή αγιογραφία δε έχει καμία σχέση με την κοινή ζωγραφική.

            Η ζωγραφική εκφράζει το φυσικό, ενώ η αγιογραφία το υπερφυσικό, το τέλειο, το άγιο, τη θέωση που είναι πέρα  από τα  φυσικά πράγματα.

            Για να κατανοήσουμε τις άγιες εικόνες χρειάζεται να κάνουμε ό, τι έκαναν και οι σωστοί αγιογράφοι: άσκηση, προσευχή, εσωτερική κάθαρση. Τότε μόνο     μας αποκαλύπτεται  ο μυστικός κόσμος των εικόνων που μας οδηγούν στον ουρανό.

Και κάτι πολύ σπουδαίο που πρέπει να προσέξουμε. Οι εικόνες των Εκκλησιών έχουν πλέον αναστηλωθεί.

Υπάρχει όμως μια άλλη εικόνα, που είναι η βάση και η αρχή όλων των εικόνων. Η εικόνα του ανθρώπου.

Η εικόνα αυτή δυστυχώς είναι παραπεταμένη και εξαχρειωμένη.

Αυτή είναι η δική μας εικόνα.

Είμαστε εμείς που μας έπλασε ο Θεός «κατ΄ εικόνα» δική Του, για να γίνουμε και «καθ’ ομοίωση» δική Του.

Εμείς όμως δεν ζούμε σωστά και έχουμε εξαχρειώσει την εικόνα  μας.

Αυτή την εικόνα πότε θα την αναστηλώσουμε;

Ο Χριστός γι’ αυτό ήρθε, «ίνα την πριν πεσούσα αναστήσων εικόνα».

γ.

π. Ευάγγελος Παπανικολάου: Ο άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης ο Γίγαντας της μοναχικής ζωής

 Ομιλία του πατρός Ευαγγέλου Παπανικολάου στην Ιερά Μητρόπολη Περιστερίου 27/2/2024

Αντίφωνο

Ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου

 

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Αθωνίτης

Ὁ Ἀδάμ, ὁ πατέρας τῆς οἰκουμένης, ἐγνώριζε στόν Παράδεισο τή γλυκύτητα τῆς θείας ἀγάπης. Ἔτσι, μετά τήν ἔξωσή του ἀπό τόν Παράδεισο γιά τό ἁμάρτημά του, ἐγκαταλειμμένος ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, θλιβόταν πικρά καί ὀδυρόταν μέ βαθεῖς στεναγμούς. Ὅλη ἡ ἔρημος ἀντηχοῦσε ἀπό τούς λυγμούς του. Ἡ ψυχή του βασανιζόταν μέ τή σκέψη: «Ἐλύπησα τόν ἀγαπημένο μου Θεό». Δέν μετάνοιωνε τόσο γιά τήν Ἐδέμ καί τό κάλλος της, ὅσο γιά τήν ἀπώλεια τῆς θείας ἀγάπης, πού τραβᾶ ἀχόρταγα τήν ψυχή στό Θεό. Τό ἴδιο καί κάθε ψυχή πού γνώρισε μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα τό Θεό κι ὕστερα ἔχασε τή χάρη, δοκιμάζει τό ἀδαμιαῖο πένθος.

Θλίβεται ἡ ψυχή καί μεταμελεῖται σφοδρῶς, ὅταν προσβάλη τόν ἀγαπημένο Κύριο. Βασανιζόταν κι ὀδυρόταν στή γῆ ὁ Ἀδάμ κι ἡ γῆ δέν τοῦ ἔδινε χαρά. Νοσταλγοῦσε τό Θεό κι ἐφώναζε: Διψᾶ ἡ ψυχή μου τόν Κύριο καί Τόν ἀναζητῶ μέ δάκρυα. Πῶς νά μήν Τόν ζητῶ; Ὅταν ἤμουν μαζί Του, ἀγαλλόταν εἰρηνικά ἡ ψυχή μου καί ἤμουν ἀπρόσιτος γιά τούς ἐχθρούς. Τώρα ὅμως ἀπέκτησε ἐξουσία πάνω μου... τό πονηρό πνεῦμα καί κλονίζει καί τυραννεῖ τήν ψυχή μου.

 

Γι᾽ αὐτό λυώνει ἡ ψυχή μου γιά τόν Κύριο μέχρι θανάτου. Τό πνεῦμα μου ὁρμᾶ πρός τό Θεό καί τίποτε τό γήϊνο δέν μέ παρηγορεῖ· κι ἡ ψυχή μου δέν βρίσκει πουθενά παρηγοριά, ἀλλά ποθεῖ διψασμένα νά Τόν δῆ καί νά Τόν ἀπολαύση ὡσότου χορτάση. Δέν μπορῶ νά Τόν λησμονήσω οὔτε στιγμή κι ἀπό τόν πολύ μου πόνο στενάζω καί ὀδύρομαι: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, τό παραπεσόν Σου πλάσμα».

 

Ἔτσι ὀδυρόταν ὁ Ἀδάμ κι ἔτρεχαν ποτάμι τά δάκρυα ἀπό τό πρόσωπό του κι ἔπεφταν στό στῆθος του καί στή γῆ. Μέ δέος ἄκουγε ὅλη ἡ ἔρημος τούς στεναγμούς του. Ζῶα καί πουλιά σιωποῦσαν ἀπό θλίψη. Κι ὁ Ἀδάμ ὀδυρόταν, γιατί μέ τό ἁμάρτημά του στερήθηκαν ὅλοι τήν εἰρήνη καί τήν ἀγάπη.

 

Ἦταν μεγάλη ἡ θλίψη τοῦ Ἀδάμ μετά τήν ἐξορία του ἀπό τόν Παράδεισο. Σάν εἶδε ὅμως τό γυιό του Ἄβελ σκοτωμένο ἀπό τόν Κάϊν, αὐξήθηκε ἀκόμα πιό πολύ ἡ θλίψη τοῦ Ἀδάμ· φοβερά στενοχωρημένος κοίταζε κι ἔκλαιγε: «Ἐξ ἐμοῦ λαοί ἐξελεύσονται καί πληθυνθήσονται ἐπί τῆς γῆς· κι ὅλοι θά ὑποφέρουν, θά ζοῦν μέσα στήν ἔχθρα καί στόν ἀλληλοσκοτωμό». Κι ἦταν ἡ θλίψη του μεγάλη σάν τόν ὠκεανό· καί τήν καταλαβαίνουν μόνον οἱ ψυχές πού γνώρισαν τόν Κύριο καί τήν ἀνείπωτη ἀγάπη Του.

 

Κι ἐγώ ἔχασα τή χάρη καί φωνάζω μαζί μέ τόν Ἀδάμ: «Σπλαγχνίσου με Κύριε. Δῶσε μου πνεῦμα ταπεινώσεως καί ἀγάπης».

 

Ὤ ἀγάπη τοῦ Κυρίου! Ὅποιος σέ γνώρισε, σ᾽ ἀναζητεῖ ἀκούραστα καί φωνάζει μέρα καί νύχτα: «Σέ ποθῶ, Κύριε, καί Σ᾽ ἀναζητῶ μέ δάκρυα. Πῶς νά μή Σέ ζητῶ; Ἐσύ μοῦ ἔδωσες νά Σέ γνωρίσω μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, κι αὐτή ἡ θεία γνώση τραβᾶ ἀδιάκοπα τήν ψυχή μου κοντά Σου».

 

Θρηνεῖ ὁ Ἀδάμ: «Δέν μέ τέρπει ἡ σιγή τῆς ἐρήμου. Δέν μέ τραβοῦν τῶν βουνῶν τά ψηλώματα. Δέν μ᾽ ἀναπαύει ἡ ὀμορφιά τῶν δασῶν καί τῶν λειβαδιῶν. Δέν καταπραΰνει τόν πόνο μου τῶν πουλιῶν τό κελάδημα. Τίποτε, τίποτε δέν μοῦ δίνει τώρα χαρά, Ἡ ψυχή μου ράγισε ἀπό τήν πολύ στενοχώρια. Τόν ἀγαπημένο Θεό μου ἐπρόσβαλα. Κι ἄν μέ ξανάπαιρνε στόν παράδεισο ὁ Κύριος καί ἐκεῖ θά θρηνοῦσα λυπητερά, πονεμένα γιατί πίκρανα τόν ἀγαπημένο μου Θεό».

imaik

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου

Κάνε ό,τι μπορείς, έστω και κάτι απειροελάχιστο, διότι εκεί είναι και ο Θεός . . .

 

Κάνε ό,τι μπορείς, έστω και κάτι απειροελάχιστο, διότι εκεί είναι και ο Θεός . . .

 

Σήμερα θα προσπαθήσουμε να κάνουμε χώρο για να βάλουμε στην καρδιά μας όποιον έχουμε βγάλει απ΄ έξω. Να ζητήσουμε συγγνώμη για να χωρέσουμε στην καρδιά του άλλου, και ακόμα κι αν δεν μας ανοίξει, δεν πειράζει. Ας δώσουμε αγάπη απλόχερα. Δεν χρειαζόμαστε ανταποδώσεις και αυτοδικαιώσεις. Να κάνουμε ένα μικρό βήμα προς την αιωνιότητα μέσα από τον πνευματικό αγώνα.

 

Ο Θεός μας χωράει στην αγκαλιά Του, ας προσπαθήσουμε να μείνουμε εκεί, διότι ναι, θέλει προσπάθεια να μην ξεφύγεις.

 

Σήμερα θα ακούσουμε αυτόν τον φοβερό ύμνο που πάντα όταν τον ακούω κυλάει ένα δάκρυ. Ένα δάκρυ λύπης που αποτυγχάνω να γίνω αυτό που θέλεις Κύριε.

 

40 Μέρες . . . Ένα δάκρυ, ένα γόνατο στο πάτωμα, μια κραυγή ελέους και μια προσευχή ικεσίας. Μέρες να βυθιστούμε λιγάκι στον βυθό του εαυτού μας. Με απλότητα και αγάπη..

 

Κάθε κραυγή μετανοίας είναι ένα εσωτερικό αναστάσιμο γεγονός. Ας προσπαθήσουμε….

 

Ό,τι μπορεί ο καθένας με φιλότιμο και αγάπη κι έχει ο Θεός . . .

 

Καλό αγώνα, καλή κι ευλογημένη σαρακοστή σε όλους . . .

 

Μέγα Προκείμενον (Ἦχος πλ. δ'): Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τοῦ παιδός σου, ὅτι θλίβομαι, ταχὺ ἐπάκουσόν μου, πρόσχες τῇ ψυχῇ μου, καὶ λύτρωσαι αὐτήν.

 

π. Ιουστίνος Κεφαλούρος

Αναστάσιος: Κάνε ό,τι μπορείς, έστω και κάτι απειροελάχιστο, διότι εκεί είναι και ο Θεός . . .