Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Μελαγχολικές Κυριακές...


Την γνωρίζω καλά αυτή την μελαγχολία της Κυριακής και μάλιστα του απογεύματος της. Ξέρεις γιατί το απόγευμα είναι πάντα πιο μελαγχολικό; Γιατί αισθάνεσαι μια προδοσία, για στιγμές και ώρες που χάθηκαν δίχως να ζήσεις. Λές πάει τελείωσε. Άσε δε που όταν μας μαθαίνουν πως είναι γιορτή και επιβάλλεται να είμαστε χαρούμενοι, κάπου μέσα μας αντιδράμε. Μια και η χαρά δεν ανθίζει στα "πρέπει". Όμως να θυμάσαι, δεν είσαι υποχρεωμένος να είσαι καλά, επειδή είναι Κυριακή ή γιορτή. Μην πιέζεις τον εαυτό σου να νιώσει κάτι που δεν είναι έτοιμος να βιώσει. Μην ξεχνάς ότι εάν η καρδιά σου δεν θελήσει να ζήσει και να χρωματίσει την κάθε ημέρα και ώρα και στιγμή, δε μπορεί κανένα ημερολόγιο να το πράξει. Άλλωστε θα έρθουν κι άλλες Κυριακές, να είσαι έτοιμος, ο Θεός δεν ειναι με τα ημερολόγια αλλά με τις ανθρώπινες καρδιές...


π.Λίβυος

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Πραγματικά την Κυριακή με πιάνει μια μελαγχολία άλλο πράγμα!
Χτύπησες φλέβα με αυτή την ανάρτηση.

Ανώνυμος είπε...

Αυτό ισχύει και για την περίοδο του Πάσχα και περισσότερο την μεγάλη Παρασκευή!
Γιαυτο και έχουμε τις περισσότερες απόπειρες αυτοκτονίας εκείνες τις ημέρες γιατί όλος ο κόσμος και περισσότερο ο μοναχικός άνθρωπος βιώνει την μοναξιά του ακόμα περισσότερο.

Ανώνυμος είπε...

Τις ξέρω αυτές τις Κυριακές.
Γκρίζες Κυριακές.

Όσιος Παΐσιος: Ευγνωμοσύνη προς τον Θεό και για το πολύ και για το λίγο

Μερικοὶ λένε «πιστεύω ὅτι ὁ Θεὸς θὰ μὲ βοηθήση», καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη προσπαθοῦν νὰ μαζεύουν χρήματα, γιὰ νὰ μὴ στερηθοῦν τίποτε. Αὐτοὶ ...