KYΡIAKH Z΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Ευαγγέλιο: Ιωάν. 17, 1-13

Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

            Η σημερινή Κυριακή είναι αφιερωμένη από την Εκκλησία στους αγίους Πατέρες που συγκρότησαν την Δ΄ Οικ, Σύνοδο στην Χαλκηδόνα το 451 μ. Χ., η οποία αντιμετώπισε την αίρεση του μονοφυσιτισμού. Πρόκειται για την αίρεση εκείνη που υποστηρίζει ότι οι δύο φύσεις του Χριστού-θεία και ανθρώπινη- ενώθηκαν σε μία φύση και συγκεκριμένα η ανθρώπινη φύση απορροφήθηκε από την θεία φύση. Αυτή η άποψη ανέτρεπε όλη την διδασκαλία της Εκκλησίας, η οποία υποστηρίζει ότι διατηρείται η ανθρώπινη φύση στο Χριστό και μετά την ένωση της με την θεία φύση.

            Η αίρεση του μονοφυσιτισμού είναι συνέχεια της μεγάλης αιρέσεως του αρειανισμού, που ισχυρίζονταν ότι ο Χριστός είναι κτίσμα και όχι Θεός. Η βάση των πρώτων αυτών αιρέσεων ήταν ότι προσπαθούσαν να ερμηνεύουν με την λογική το πρόσωπο του Χριστού. Το σημαντικό είναι ότι οι αιρετικοί και όλοι οι ομόφρονες τους θεολόγησαν χρησιμοποιώντας την ελληνική φιλοσοφία και τον στοχασμό, ενώ οι Πατέρες χρησιμοποιούσαν την εμπειρία των Προφητών και των Αποστόλων, όπως διατυπώθηκε μέσα στην Αγία Γραφή, αλλά και όπως επιβεβαιώθηκε από την δική τους πνευματική, εκκλησιαστική εμπειρία. Αυτή είναι η βασική διαφορά μεταξύ των αιρετικών και των Πατέρων. Οι αιρετικοί προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν την σχέση του Πατρός με τον Λόγο, και την σχέση των δύο φύσεων στον Χριστό, με την χρήση φιλοσοφικών προυποθέσεων,ενώ οι Πατέρες  εγνώριζαν από την πείρα τους, ότι ο Λόγος είναι ο Θεός, γιατί κατά την εμφάνιση Του στους αποστόλους και σε αυτούς τους ίδιους  έλαμπε ως Φως, όπως ο ήλιος. Έτσι ο Λόγος έχει την ίδια ουσία και ενέργεια με τον Πατέρα και το Άγιον Πνεύμα. Επίσης , η ένωση των δύο φύσεων στο πρόσωπο του Χριστού έγινε «ασυγχύτως», «ατρέπτως», «αδιαιρέτως» και «αχωρίστως».

            Πράγματι, κατά την Μεταμόρφωση του Χριστού επάνω στο όρος Θαβώρ, οι τρείς Μαθητές είδαν το πρόσωπο του Χριστού να λάμπει όπως ο ήλιος, και τα ιμάτια Του να είναι λευκά όπως το φως. άκουσαν και την φωνή του Πατρός που εμαρτύρησε ότι ο Χριστός είναι ο αγαπητός Υιός Του. Και είδαν το Άγιον Πνεύμα ως νεφέλη φωτεινή, Ο αρχιδιάκονος Στέφανος στο συνέδριο των Ιουδαίων είδε μεγάλη δόξα- λάμψη Θεού και τον Χριστό να βρίσκεται στα δεξιά του Πατρός. Ο απ. Παύλος είδε τον Χριστό μέσα στο Φως, και μάλιστα ένα Φως του οποίου η λαμπρότητα υπερείχε της λαμπρότητος του ηλίου. Αυτήν την εμπειρία είχαν οι Προφήτες στην Π. Διαθήκη, όπως ο θεόπτης Μωυσής, αλλά και οι θεοφόροι Πατέρες δια μέσου των αιώνων.

            Σε μία τέτοια εμπειρική θεολογία δεν μπορεί να αντέξει οποιαδήποτε φιλοσοφία και στοχασμός. Ο απ. Πέτρος που παρευρέθηκε κατά την Μεταμόρφωση του Χριστού στο όρος Θαβώρ, γράφει ότι έγινε «επόπτης» της μεγαλειότητος του Θεού και δεν Τον γνώρισε με «σεσοφισμένους μύθους», δηλ. με παραμύθια τα οποία παρουσιάζονται με σοφούς λόγους  και, ασφαλώς, εδώ εννοείται η αρχαία ελληνική φιλοσοφία, που χαρακτηρίζεται μεταφυσική ( Β΄ Πέτρ. 1, 16-212).

            Η θεολογία των Πατέρων της Εκκλησίας είναι εμπειρική και όχι ορθολογιστική, εκφράζεται από αυτόπτες μάρτυρες της θεότητος του Χριστού και όχι από φιλοσόφους που χρησιμοποιούν τον στοχασμό και την φιλοσοφία. Αυτό το τελευταίο είναι διακριτικό γνώρισμα των αιρετικών, οι οποίοι αναμειγνύουν την λογική με τον νουν, την φαντασία με την πραγματικότητα, την φιλοσοφία με την αλήθεια, τον στοχασμό με την Αποκάλυψη. Γι αυτό τιμάμε τους Πατέρες της Εκκλησίας ως απλανείς διδασκάλους, ως μεγάλους θεολόγους, ως αστέρες πολύφωτους του νοητού στερεώματος, ως άνθη του παραδείσου, ως πάγχρυσα στόματα του Λόγου και πολλά άλλα τα οποία ακούσαμε σήμερα κατά την διάρκεια του Όρθρου στον Ναό.

            Και αυτό είναι σημαντικό, γιατί υπάρχουν σήμερα πολλοί που αλλοιώνουν τον Πατερικό λόγο, με η σκέψη ότι ζούμε σε μία άλλη εποχή, διαφορετική από την εποχή των Πατέρων, οπότε κάνουν λόγο για μεταπατερική θεολογία, αλλά και τον παρερμηνεύουν  με περίπλοκο τρόπο ώστε να τον υπονομεύουν. Είναι οδυνηρές αυτές οι παρερμηνείες, και στην ουσία τους αντιεκκλησιαστικές, αφού η Εκκλησία τιμά με ύμνους και προσευχές τους Πατέρες και όχι τους φιλοσόφους.

            Τιμάμε κι εμείς τους Πατέρες, όταν αποδεχόμαστε τον λόγο τους και εφαρμόζουμε την διδασκαλία τους, η οποία είναι πάντα επίκαιρη.

(Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΥ)                              

Η ανάγκη του ύπνου

  

Ο βραδινός ύπνος είναι απαραίτητος για τον οργανισμό του ανθρώπου. Η νευροεπιστήμη παρουσιάζει τι ακριβώς γίνεται στον οργανισμό του ανθρώπου κατά τη διάρκεια του ύπνου.

            Ο ύπνος δεν ξεκουράζει μόνον το σώμα, αλλά βοηθά τον εγκέφαλο να « πλέξει» τις μνήμες. Κατά τη διάρκεια του ύπνου επικοινωνούν μεταξύ τους τα δύο συστήματα  μνήμης του εγκεφάλου, ο ιππόκαμπος και ο νεοφλοιός. Δηλ. κάθε νέα πληροφορία της ημέρας φθάνει στον ιππόκαμπο και συντρίβει της μνήμες που βρίσκονται από κάτω. Όταν κάποια μνήμη πρέπει να ανακληθεί, αυτή μεταφέρεται στον νεοφλοιό του εγκεφάλου, εκεί πραγματοποιούνται οι ανώτερες σκέψεις, για να μείνουν ζωντανές. Έτσι, ο νεοφλοιός είναι η αυθεντία εκείνη που συνθέτει το παλαιό με το νέο. Οπότε, ο ύπνος είναι η καλύτερη στιγμή που ο εγκέφαλος μεταφέρει τις μνήμες στον νεοφλοιό για να γίνει η σύνδεση της νέας μνήμης με την παλαιά.

Αυτό σημαίνει ότι ο ύπνος, ιδίως ο νυκτερινός, είναι απαραίτητος για τον άνθρωπο. Πέρα από το ότι ο εγκέφαλος εργάζεται κατά την διάρκεια του ύπνου, συγχρόνως δείχνει και την κατάσταση του όλου οργανισμού του ανθρώπου και την υγεία του.

Σύμφωνα με δημοσίευμα, « Βρετανοί επιστήμονες μελέτησαν το ζήτημα και κατέληξαν  στο συμπέρασμα πως όσοι ξυπνούν το πρωί, συνήθως πριν από τις επτά και μάλιστα χωρίς ξυπνητήρι, είναι ως επί το πλείστον πιο υγιείς, πιο αδύνατοι-στο σώμα- και περισσότερο ικανοποιημένοι στη ζωή τους. Αντίθετα οι τύποι που τους «… πλακώνει το πάπλωμα» και εγκαταλείπουν το κρεβάτι τους μετά τις δέκα, κινδυνεύουν από κατάθλιψη, στρες και παχυσαρκία. Επίσης, όσοι ξενυχτούν βλέποντας τηλεόραση συνήθως παραλείπουν το πρωινό, διότι όλο και κάτι έχουν « τσιμπήσει» στον καναπέ».

            Σημαντικός είναι ο ύπνος και για τα παιδιά. Ισπανοί επιστήμονες συστήνουν στα παιδιά να κοιμούνται περισσότερο για να έχουν καλή επίδοση στα μαθήματα τους. Τονίζουν δε ότι τα περισσότερα παιδιά κοιμούνται λιγότερο από όσο απαιτείται για τη διανοητική ανάπτυξη. Ειδικά τα παιδιά ηλικίας έξι ετών οι εννέα ώρες ύπνου είναι απαραίτητες. Κατόπιν αυτών και επειδή όλοι θέλουμε να μείνουμε παιδιά, μπορείτε να πάρετε έναν υπνάκο..».

 (« Εκκλησιαστική ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ,  Ιούνιος 212, τ.191)

Τη αυτη ημέρα μνήμη του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Από τους Χαιρετισμούς του Αγίου Νικοδήμου*

Ὡς τῆς ἐνθέου πολιτείας μύστην ἄριστον καὶ εὐσεβείας θεοφόρητον διδάσκαλον, ἡ Ὀρθόδοξος γεραίρει σὲ Ἐκκλησία. Οὐρανόθεν γὰρ τὸ χάρισμα δεξάμενος, καταυγάζεις τοῖς ἐνθέοις σου συγγράμμασι, τοὺς βοῶντάς σοι· χαίροις Πάτερ Νικόδημε.

Ἄγγελος ἐν τοῖς τρόποις, καὶ πολύς ἐν τῇ γνώσει, 

Νικόδημε ἐν Ἄθῳ ἐδείχθης· (τρίς) 

Ἀγγελικήν γὰρ ἔχων ζωήν, ἀγγελοπρεπεῖ φωνῇ διεσάφησας, 

τὰ ἐν πατράσι κείμενα, δι’ ὧν φωτίζεις τοὺς βοῶντας·•

Χαῖρε τῆς Νάξου ἡ εὐκοσμία·

χαῖρε τοῦ Ἄθω ἡ δαδουχία.

Χαῖρε τῶν Πατρώων δογμάτων ἀνάπτυξις·

χαῖρε τῶν ἁγίων ῥημάτων ἀνάλυσις.

Χαῖρε ὕψος τῆς φρονήσεως καὶ σοφίας ποταμός·

χαῖρε βάθος θείας γνώσεως καὶ ἀγάπης θησαυρός.

Χαῖρε ὅτι ἐδείχθης γραμματεύς θεοφόρος·

χαὶρε ὅτι τυγχάνεις ἑρμηνεύς θεηγόρος.

Χαῖρε λαμπὰς ἠθῶν τῆς σεμνότητος·

χαῖρε πυρσὸς τῆς ἄνω λαμπρότητος.

Χαῖρε δι’ οὗ οἱ πιστοί βεβαιοῦνται·

χαῖρε δι’ οὗ οἱ ἐχθροί ἐκπτοοῦνται.

Χαίροις Πάτερ Νικόδημε.

Βίον καθηγνισμένον, ἐκ παιδός ἀνιχνεύων, 

ὡς βλάστημα ἐνθέων γονέων, τὴν τοῦ κόσμου ἔλιπες ἀχλύν,

 καὶ τῷ Σωτήρι Χριστῷ ἠκολούθησας, ὧ ἀκλινῶς ἑπόμενος, 

Νικόδημος ἔνθουςἐβόας·

Ἀλληλούϊα.

Γνώμῃ ἐν θεολήπτῳ, ὡς τρωθείς θείῳ πόθῳ, 

προσήλθες ἐν τῷ Ὄρει τοῦ Ἄθω, καὶ δι’ ἐναρέτου ἀγωγής,

 πρὸς ὄρη ὑψώθης τὰ αἰώνια, κατὰ Δαβίδ Νικόδημε,

 ἀκούων παρ’ ἡμῶν ταῦτα·

Χαῖρε ζωῆς ὁσίας ταμεῖον·

χαῖρε φωτὸς ἀΰλου δοχεῖον.

Χαῖρε μοναζόντων τοῦ Ἄθω ὑπόδειγμα·

χαῖρε εὐσεβούντων ἁπάντων ἑδραίωμα.

Χαῖρε νοῦς ὁ θεοδίδακτος οὐρανίων ἐννοιῶν·

χαῖρε στόμα θεοκίνητον θεοπνεύστων διδαχῶν.

Χαῖρε ὅτι τοῦ κόσμου ὁλικῶς ἐμακρύνθης·

χαῖρε ὅτι ἐν Ἄθῳ πρὸς τὰ ἄνω ἰθύνθης.

Χαῖρε χοροῦ Ὁσίων ἐφάμιλλος·

χαῖρε πιστῶν ὁ μέγας διδάσκαλος.

Χαῖρε ἐχθρῶν καταπλήττων τὰς φρένας·

χαῖρε ψυχάς στερεῶν ἀνειμένας.

Χαίροις Πάτερ Νικόδημε.

Τους παρακάτω Χαιρετισμούς, τους παρουσιάζουμε κυρίως για μελέτη και όχι για λειτουργική χρήση αφού δεν γνωρίζουμε αν είναι εγκεκριμένοι ή όχι.

Παναγία η Τριχερούσα

  

Την θείαν Εικόνα σου, εκ Παλαιστίνης ημίν, 

ο Σάββας ο ένθεος, ην Τριχερούσαν Αγνή, 

καλούμεν μετήνεγκεν, ήνπερ Χιλανδαρίου, 

η Μονή κεκτημένη, ύμνον σοι Θεοτόκε, 

αναμέλπει βοώσα. 

Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου.

Η εικόνα αυτή είναι εκείνη στην οποία με δίκαιο παράπονο κατέφυγε και προσευχήθηκε ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός κρατώντας το κομμένο δεξί του χέρι, με το οποίο συνέγραφε τους λόγους υπέρ των Αγίων Εικόνων και το οποίο του κόπηκε από επιβουλή των εικονομάχων. Η Παναγία θαυματούργησε συγκολλώντας και ζωογονώντας το νεκρό χέρι του θεράποντος της και εκείνος της αφιέρωσε ασημένιο ανάθημα σε σχήμα χεριού, που η θέση του στην εικόνα το κάνει να φαίνεται σαν ένα τρίτο χέρι της Παναγίας. Η εικόνα που μέχρι το ΙΒ αιώνα φυλαγόνταν στη Λαύρα του αγίου Σάββα, δωρήθηκε στον άγιο Σάββα Αρχιεπίσκοπο Σερβίας και κτίτορα της μονής Χιλανδαρίου κατά την επίσκεψή του στους Αγίους Τόπους. Αυτός τη μετέφερε στη Σερβία, από όπου αργότερα μετακομίστηκε με θαυμαστό τρόπο στο Άγιο Όρος, όταν κατά τις εσωτερικές ταραχές που συνέβησαν στη Σερβία επί του βασιλέα Ούροση του Ε΄ ο ημίονος που τη μετέφερε πάντοτε προ του στρατεύματος στις διάφορες μάχες χάθηκε και προχωρώντας μόνος του έφθασε μέχρι το Χιλανδάρι.
Σε μεταγενέστερη εποχή όταν προέκυψε διχόνια στην αδελφότητα της μονής Χιλανδαρίου εξαιτίας της εκλογής νέου ηγούμενου, η Τριχερούσα μετατοπίστηκε θαυματουργικά από το Ιερό Βήμα, όπου ήταν μέχρι τότε, στο στασίδι του ηγούμενου, ενώ συγχρόνως ενάρετος ερημίτης μοναχός πληροφόρησε την αδελφότητα ότι στο εξής και προς αποφγή φιλονεικιών να μην εκλέγεται ηγούμενος στο Χιλανδάρι, διότι η Παναγία θα κρατήσει τη θέση αυτή και θα διοικεί το μοναστήρι. Πράγματι μέχρι σήμερα, η χιλανδρινή αδελφότητα, ενώ ζει κοινοβιακά, στερείται Καθηγουμένου και διοικείται κατά το σύστημα των ιδιόρρυθμων μονών.

Πηγή: http://trixerousa.blogspot.gr/

12 Ιουλίου: Κοίμηση γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

Σαν σήμερα έφυγε από την επίγεια ζωή ο πολύ αγαπητός μας γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης. Στην Γυναικεία Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή λίγα χλμ. έξω από τη Θεσσαλονίκη, όπου έζησε για κάποιο διάστημα ως γέροντας και πνευματικός καθοδηγητής της Μονής, βρίσκεται σήμερα ο τάφος του.

Ο Γέροντας δεν έπαυσε να βοηθά τους ανθρώπους και μετά την κοίμηση του. Οι άνθρωποι καταφεύγουν στον Γέροντα και ζητούν τις πρεσβείες του, επειδή πιστεύουν στην αγιότητά του. Ο τάφος του έγινε πανορθόδοξο προσκύνημα. Έχει πολλή ευλογία και χάρι. Συγκεντρώνει τους πονεμένους και παρηγορεί τους θλιμμένους. Θεραπεύονται ασθενείς και γίνονται πολλά θαύματα. Και το Κελλάκι του στο Άγιον Όρος έγινε επίσης προσκύνημα. Καθημερινά περνούν επισκέπτες που είχαν γνωρίσει τον Γέροντα και ευεργετήθηκαν, για να τον ευχαριστήσουν ή άλλοι για να δουν που ζούσε...
Τα θαυμαστά γεγονότα που κάνουν οι Άγιοι, εμφανίσεις και θεραπείες, τα βλέπουμε και στον Γέροντα και μετά την κοίμησή του. Ιδιαιτέρως θεραπεύει καρκινοπαθείς και δαιμονισμένους. Εμφανίζεται και σώζει πολλούς από τροχαία δυστυχήματα. Πολλοί ασθενείς τον είδαν μέσα στα Νοσοκομεία. Διάφορα προσωπικά του αντικείμενα θαυματουργούν και εκπέμπουν άρρητη ευωδία.

Το βράδυ της 11ης προς 12 Ιουλίου τελείται μεγάλη αγρυπνία που κρατά μέχρι τις πρωινές ώρες και πλήθος κόσμου περιμένει υπομονετικά να προσκυνήσει τον τάφο του σεπτού γέροντα και να ακουμπήσει σ'αυτόν τον πόνο του ή τη χαρά του.

Η χάρη του Θεού, η ευλογία του αγιασμένου αδιαμφισβήτητα γέροντα σε συνεργασία με την πίστη των ανθρώπων γίνονται πολλά θάυματα.

Την ευχή του να έχουμε και η δυνατή παρρησία του στο Θεό να μας κρατά κοντά Του!

 

«Ο άνθρωπος εφόσον ζει, πρέπει πάντοτε ν’ αγωνίζεται. Και ο πρώτος αγώνας είναι να νικήσει τον εαυτό του. Ο πρώτος και κυριότερος εχθρός του ανθρώπου δεν είναι ο διάβολος, όχι. Είναι ο ίδιος ο άνθρωπος εις τον εαυτόν του επίβουλος. Και τούτο διότι δεν ακούει άλλον, ακούει τι του λέει ο εαυτός του. Ενώ έχουμε τόσους Αγίους Πατέρες να τους μιμηθούμε διαβάζοντας τα συγγράμματα τους, εν τούτοις, όμως, το εγώ μας μας κυρίευε πολλές φορές. Όταν ο άνθρωπος νικήσει τον εαυτό του, είναι ο μεγαλύτερος μεγαλομάρτυρας και τροπαιοφόρος και νικηφόρος ενώπιον του Θεού».

Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης

Καταναλωτισμός

            Η αρχή που κυριαρχεί στο σύγχρονο κόσμο μας είναι: « είμαστε ό,τι καταναλώνουμε». Ο προσανατολισμός του πολιτισμού μας είναι η αδηφαγία. Καταναλώνουμε τροφές, ενδυμασία, αγαθά, εκπαίδευση, διασκέδαση, ειδήσεις, πληροφορίες, τεχνολογία κ.α. Οι ανάγκες μας έχουν πολλαπλασιασθεί, χωρίς να ανταποκρίνονται στο βαθύτερο νόημα της ζωής μας.

            Η δομή ης εποχής μας είναι όπως λέμε οικονομοκεντρική. Η διαφήμιση μας πείθει ότι η ευτυχία μας έγκειται ση δυνατότητα μας να αγοράζουμε και να καταναλώνουμε. Σήμερα φτώχεια θεωρείται όχι η στέρηση των αναγκαίων, αλλά να μην μπορείς να ξοδέψεις ελεύθερα. Και το όραμα του ανθρώπου είναι να έχουμε περισσότερα από όσα μας χρειάζονται.

            Ο καταναλωτισμός είναι μία στάση ζωής. Δεν μπορούμε εύκολα να αρνηθούμε τον πολιτισμό μας, γιατί δεν είναι εύκολη η αντίσταση σε ένα τρόπο που θωρείται πραγματικότητα της ζωής . Το πρόβλημα όμως έγκειται στην κατανάλωση των αισθημάτων μας. Λ.χ. 0 πόνος για την απώλεια ενός προσφιλούς προσώπου γίνεται τηλεοπτική κατανάλωση. Ο θυμός για κάποιο γεγονός δεν μπορεί να αποσιωπηθεί. Η ησυχία και ο σεβασμός του ανθρώπου, πέφτουν θύματα της περιέργειας των άλλων. Και η αγάπη, ένα ανεπανάληπτο γεγονός, καθίσταται σκάνδαλο, περιέργεια, χειροκρότημα ή γεγονός μιας συνάντησης.

            Η Εκκλησία μας μιλά για τη εγκράτεια ως στάσης ζωής και ο ασκητικός χαρακτήρας της  είναι σήμερα πάρα πολύ επίκαιρος. Εγκρατεύομαι σημαίνει, ότι στερούμαι εκούσια το δικαίωμα μου να καταναλώνω φαγητό, χρήματα, διασκέδαση και να ζω αγαπώντας τον Θεό και τον συνάνθρωπο, γιατί δεν αγωνιώ, αλλά χαίρομαι για ό,τι μου δίνει ο Θεός.

            Αυτός ο τρόπος ζωής θέλει πολύ απόφαση και αγώνα, αλλά είναι και ο μόνος που μας καταξιώνει ως πρόσωπα, γιατί διαφυλάττει την ελευθερία μας και μας βοηθά να διακρίνουμε τις πραγματικές μας ανάγκες. Ουσιαστικά μας βοηθά να στραφούμε προς το βάθος της ύπαρξης μας και να βρούμε απαντήσεις σε όλα τα αληθινά νοήματα του βίου μας.

            Ο καταναλωτισμός δημιουργεί ψευδαισθήσεις ευτυχίας. Είναι κάτι που το βιώνουμε  μετά την οικονομική κατάρρευση που μαστίζει την πατρίδα μας σήμερα. Μας δημιούργησε το όραμα μιας ατελείωτης ευτυχίας και σήμερα ζούμε μία ομαδική δυστυχία που όπως φαίνεται δεν έχει σταματημό. Ακόμα κι αν είναι δύσκολο να τον αποτινάξουμε ως στάση ζωής, μπορούμε να διδαχθούμε από την ασκητικότητα των αγίων τη Εκκλησίας μας και να κάνουμε έστω και μικρά βήματα. Βήματα εκούσια βέβαια που θα μας οδηγήσουν στην απεξάρτηση από ό,τι καταναλώνουμε και την ενασχόληση  μ’ αυτό που είμαστε πραγματικά. Γιατί διαφορετικά η απληστία και η έλλειψη μέτρου θα μας κρατούν δέσμιους των παθών μας. Και η κατανάλωση θα γίνεται μία μόνιμη παγίδα εγκλεισμού στον εαυτό μας, μακριά από τη γνήσια και αυθεντική ζωή.

            π. γ. στ.