ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΔΙΚΙΑΣ

 Δ. Τσιβιλίδη, Δρ. Θεολογίας

            Η φιλοδικία είναι μορφή διαταραχής των κοινωνικών σχέσεων με βαθύτερο αίτιο την έλλειψη χριστιανικής θεωρήσεως της ζωής. Η σύγχρονή ελληνική κοινωνία μαστίζεται κυριολεκτικά από το ανεπίτρεπτο αυτό φαινόμενο της έντονης φιλοδικίας.

            Καταφέραμε να ανεβάσουμε το μορφωτικό μας επίπεδο, να δημιουργήσουμε πολύ καλύτερες συνθήκες διαβίωσης σε σχέση με το παρελθόν, να κατακτήσουμε πολλές ανέσεις στην καθημερινή μας ζωή, τον έλεγχο των λόγων και των πράξεων μας, με αποτέλεσμα τν εύκολη προσγείωση μας σε αντιδικίες και δικαστήρια.

            Φταίνε, λένε, μερικοί, οι έντονες πιέσεις και το άγχος της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας, φταίει, λένε άλλοι, η έλλειψη αγωγής και παιδείας. Τα αποτελέσματα όμως της έντονης φιλοδικίας είναι μεγάλη αύξηση των προσφυγών στη δικαιοσύνη, η αδυναμία των δικαστηρίων να καλύψουν έγκαιρα το μεγάλο όγκο υποθέσεων, η υπερφόρτωση των ανεπαρκών φυλακών και βέβαια η ψυχολογική κι οικονομική επιβάρυνση διαδίκων με σύγχρονη διαταραχή της κοινωνικής συνοχής.

            Η θέση της Εκκλησίας απέναντι στο φαινόμενο της φιλοδικίας, όπως εκφράστηκε από τον Απ. Παύλο, είναι ξεκάθαρη.

            Ο Απ. Παύλος στην πρώτη προς Κορινθίους επιστολή του γράφει προς τους χριστιανούς: « Επιτρέπεται αδελφός χριστιανός να εμπλέκεται με άλλο αδελφό σε δίκες και δικαστήρια και η εκδίκαση της διαφοράς ους να γίνεται από δικαστές απίστους- κοσμικούς. Και μόνο το να έχετε δικαστικές διαφορές ο ένας με τον άλλο αποτελεί οπωσδήποτε ηθική σας έλλειψη. Γιατί δεν προτιμάτε το αδικείσθε; Γιατί δεν προτιμάτε να ζημιωθείτε αντί να ξεκινήσετε δίκες;»

            Ο Ισίδωρος Πηλουσιώτης σε επιστολή του αναφέρει τα λόγια του Κυρίου, που είπε, ότι « εγώ σας χαρίζω τη δικιά μου ειρήνη, την πραγματική ειρήνη, που καμαρώνει για τη δικαιοσύνη και την ευσέβεια».

           

ΚΡΙΣΗ- ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ-ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ

            Διαβάζουμε στον τύπο «Το πρώτο «κύμα» των αυτοκτονιών…. ήρθε κυρίως από επιχειρηματίες…  (και) το «γενεσιουργό αίτιο» της τραγικής εικόνας που παρουσιάζει ο επιχειρηματικός κόσμος… ήταν « κυκλώματα τοκογλυφίας από την στιγμή που άρχισε να κλείνει η στρόφιγγα του τραπεζικού δανεισμού λόγω κρίσης» ( Επενδυτής,23.6.20120.

            Η οικονομική κρίση της χώρας και η παρασιτική ανάπτυξη της τοκογλυφίας καταστρέφουν τις ζωές κάποιων ευάλωτων ανθρώπων και αχρειώνουν την ανθρώπινη κοινωνία, η οποία εν πολλοίς έχει χάσει τον προσανατολισμό της, έχει χάσει τα πνευματικά θεμέλια της.

            Κι όμως μέσα σ’ αυτό τα βαρύ κλίμα χρειάζεται να γίνει μια υγιής κίνηση ελπίδας. Να ξανατονισθεί η αξία της ζωής, η ομορφιά της, το νόημα της, που δεν μπορούν να ακυρωθούν από τους διεθνείς ή τους εγχώριους τοκογλύφους, από την αδηφαγία της πλεονεξίας  τους, αλλά ούτε και από την εισβολή λογισμών απελπισίας, για πράγματα που δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν με την αξία της ζωής.

            Είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε το αυτονόητο, ότι δηλ. η ζωή μας και ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε, μας δόθηκαν, δεν τα επιλέξαμε. Μας δόθηκαν ως δώρο το οποίο αξίζει την αγάπη μας, το νόημα και την προοπτική που μας αποκάλυψε γι’ αυτά ο Θεός των Πατέρων μας, ο κατασκευαστής και δωρητής αυτού του ακατάληπτου δώρο.

            Για να εδραιωθούν, βέβαια, μέσα μας τέτοιου είδους σωστικοί λογισμοί προϋποτίθεται κάποιος βαθμός πίστης σ’ αυτά που δίδαξαν οι άγιοι Απόστολοι και οι Πατέρες της Εκκλησίας.

            Αξίζει, πάντως, την ζωή μας να την παίρνουμε στα σοβαρά, ει δυνατό μέσα στο πνεύμα της παντοκρατορικής αγάπης του Θεού.

            ( « ΕΚΚΛ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ», Ιούνιος 2012)

Αγία Μαρκέλλα

Στο κεφαλοχώρι της Βολισσού σε γραφική ακρογιαλιά βρίσκεται το κτιριακό συγκρότημα του ιερού Προσκυνήματος της Χιοπολίτιδας Αγίας Μαρκέλλας. Εδώ είναι και ο τόπος που μαρτύρησε (περ. 1500 μ.Χ.).Η Αγία που είχε καταγωγή από τη Βολισσό ορφάνεψε σε μικρή ηλικία από μητέρα. Αργότερα οι σωματικές της καλλονές άναψαν αμαρτωλούς πόθους στο σαρκολάτρη πατέρα της, στις κτηνώδεις επιθυμίες του οποίου δεν ήθελε να υποκύψει και γι αυτό εγκατέλειψε το σπίτι και κατέφυγε στα βουνά. Ο παράφρων πατέρας της την ανακάλυψε. Έβαλε φωτιά στην πυκνή βάτο που κρυβόταν και στη συνέχεια την καταδίωξε και με το βέλος του την πλήγωσε. Εκείνη προσευχήθηκε και παρακάλεσε να σχισθεί η πέτρα που πατούσε για να τη σώσει. Η γη άνοιξε και την κατάπιε έως το στήθος. Ο σκληρός πατέρας της την πρόφτασε και της απέκοψε τους μαστούς και ύστερα το κεφάλι, το οποίο και έριξε στη θάλασσα. Το μέρος εκείνο που καθαγιάσθηκε από την αιμόφυρτη κεφαλή της Αγίας συχνά μετατρέπεται σε θαυματουργική πηγή με ιαματικό νερό. Και στον τόπο του κρησφύγετου της βάτου, η ευσέβεια των πιστών ύψωσε συμπαθητικό ναό αφιερωμένο στο όνομά της.

Την ημέρα της εορτής της στις 22 Ιουλίου, παρουσία αρχών του νησιού και κοσμοσυρροής πιστών, γίνεται με κάθε επισημότητα, η λιτάνευση της Ιερής Εικόνας της και κάθε χρόνο η Αγία θαυματουργεί στη χάρη της. 

Μερικά από τα πολλά θαύματά της σε παλαιότερους χρόνους (17ο και 18ο αιώνα), όπως αναφέρονται στο Χιακό Λειμωνάριο είναι: η θεραπεία των δύο ασθενών παιδιών (δύο ιερέων από τη Βολισσό), η σωτηρία από βέβαιο θάνατο γυναίκας μισοπεθαμένης στον Άγιο Γιώργη στο Φλώρι του Βροντάδου, το φως που χάρισε σε τυφλό παιδί, η ίαση σε ασθενή κοπέλλα από τα Ψαρά που έπασχε από ανίατο νόσημα στο στόμα, η θαυματουργική επέμβασή της σε ανίκανο χρόνια πολλά να περπατήσει ασθενή, η θεραπεία παράλυτης γυναίκας και άλλα. Πλήθος κόσμου από όλα τα μέρη της Ελλάδας συρρέει στο Ιερό προσκύνημα της Αγίας Μαρκέλλας για να δεχθεί τις ευεργετικές τις δωρεές. Γύρω από το ναό υπάρχουν αρκετοί ξενώνες για προσκυνητές καθώς και άνετος χώρος για κατασκήνωση και παρκάρισμα οχημάτων.

Πηγή: http://vatopaidi.wordpress.com

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ, 9, 27-35

 Ασθένειες της ψυχικής οράσεως

            Ο άνθρωπος είναι το τελειότερο δημιούργημα του Θεού. Το σώμα του έχει δημιουργηθεί από τον Θεό με τέτοιο τρόπο, ώστε να έχει πολλές δυνατότητες να επικοινωνεί ο άνθρωπος με τον περιβάλλοντα κόσμο. Συγχρόνως ο άνθρωπος έχει και την ψυχή με τις πολλές ενέργειες της, η οποία δια του σώματος βλέπει, ακούει, αισθάνεται, σκέπτεται, αλλά κυρίως επικοινωνεί με τον Θεό.

            Μία μεγάλη ευλογία από τον Θεό είναι οι οφθαλμοί, με τους οποίους βλέπουμε την κτίση, τους ανθρώπους, θαυμάζουμε τις ομορφιές της φύσεως και μπορούμε να κινούμεθα άνετα. Οι οφθαλμοί έχουν σημαντικό ρόλο στην ζωή μας, καταλαβαίνουμε δε την αξία τους, όταν συναντάμε ανθρώπους που στερούνται το μεγάλο αγαθό της οράσεως. Συγχρόνως, αν μελετήσουμε διάφορα συγγράμματα που περιγράφουν πως λειτουργούν τα μάτια, τότε μπορούμε να καταλάβουμε την αξία τους αφού λειτουργούν πολύ καλύτερα από τις πιο τέλειες φωτογραφικές μηχανές.

            Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα αναφέρεται σε δύο τυφλούς, οι οποίοι ακολούθησαν τον Χριστό, Τον παρεκάλεσαν να τους ευσπλαχνισθεί και να τους δώσει την όραση τους. « ελέησον ημάς, υιέ Δαβίδ». Ο Χριστός βλέποντας την πίστη των ανθρώπων αυτών τους θεράπευσε.

            Υπάρχουν πολλές ασθένειες των οφθαλμών, δηλ. δεν είναι μόνο η τύφλωση. Μεταξύ αυτών είναι η μυωπία, όταν ο οφθαλμός δεν διακρίνει καθαρά τα αντικείμενα που βρίσκονται σε σχετικά μακρινή  απόσταση. Είναι η πρεσβυωπία, όταν ο οφθαλμός δεν μπορεί να δει με ακρίβεια αντικείμενα σε κοντινές αποστάσεις. Ακόμη είναι αχρωματοψία, δηλ. η αδυναμία να διακρίνει κανείς ένα ή περισσότερα βασικά χρώματα. υπάρχουν και διάφορες άλλες ασθένειες. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις απαιτείται να επισκεφτούμε τον οφθαλμίατρο για να θεραπευτεί ή να αντιμετωπισθεί κάποια ασθένεια ή κάποια ανικανότητα των οφθαλμών.

            Όμως πέραν από τις ασθένειες των οφθαλμών του σώματος υπάρχουν και οι ασθένειες του οφθαλμού της ψυχής, που είναι ο νους. Όταν κάνουμε λόγο για τον νου, δεν εννοούμε την λογική, αλλά την λεπτότατη προσοχή, δηλ. κάποια άλλη ενέργεια που λέγεται νοερά και διακρίνεται από την λογική ενέργεια. Συμβαίνει και με τον οφθαλμό της ψυχής ό,τι και με τον οφθαλμό του σώματος.

            Κατ’ αρχάς υπάρχει η πνευματική τύφλωση, όταν ο νους έχει ασθενήσει και δεν μπορεί να δει την δόξα του Θεού, το Φως του Θεού. Αυτό λέγεται σκοτασμός του νου και στην πραγματικότητα σε αυτήν την κατηγορία συμπεριλαμβάνονται οι άθεοι που αρνούνται τον Θεό. Επίσης υπάρχουν άλλες πνευματικές ασθένειες, όταν οι άνθρωποι δεν αρνούνται μεν τον Θεό, αλλά Τον παρερμηνεύουν, δεν βλέπουν καθαρά, με αποτέλεσμα να αλλάζει η ψυχική μυωπία και δεν μπορούν να δουν την μεγάλη δόξα του Θεού και άλλοτε η πνευματική πρεσβυωπία και δεν βλέπουν την Πρόνοια το Θεού που ευεργετεί ποικιλοτρόπως τους ανθρώπους.

            Αυτές οι πνευματικές ασθένειες του οφθαλμού της ψυχής δεν , αναφέρονται μόνον στην σχέση μας με τον Θεό, αλλά και στην επικοινωνία μας με τους άλλους ανθρώπους και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις της ζωής μας. Άλλοτε υπερεκτιμούμε τον εαυτό μας και κρίνουνε αυστηρά τους άλλους, και άλλοτε κρίνουμε τον εαυτό μας αυστηρά με αποτέλεσμα να απογοητευόμαστε.

            Ο Ν. Καβάσιλας λέγει ότι κατά την Β΄ Παρουσία  του Κυρίου θα εμφανιστεί ο Χριστός μέσα στη δόξα  Του, αλλά θα Τον δουν μόνο εκείνοι πουν φρόντισαν να αποκτήσουν υγιείς οφθαλμούς από την ζωή αυτή. Επομένως, ο σκοπός των χριστιανών είναι να θεραπευόσουν τον πνευματικό οφθαλμό, τον νου. Αυτό γίνεται μέσα στην Εκκλησία με την Χάρη του Θεού και τον αγώνα μας, και, μάλιστα, όσο βρισκόμαστε στη ζωή αυτή. Οπότε, πρέπει να καταλάβουμε ότι είμαστε πνευματικά ασθενείς, ότι έχουμε πνευματική τύφλωση και διάφορες άλλες παθήσεις στον νου μας, και να αναζητήσουμε τον πραγματικό οφθαλμίατρο που είναι ο Χριστός για να μας θεραπεύει δια των κληρικών Του. Αυτός είναι το Φως. Αυτός είναι ο οφθαλμός και Αυτός είναι η οπτική ενέργεια με την οποία βλέπουμε.

            Ας ευχηθούμε να συμβεί αυτό που γράφει ο προφήτης Δαβίδ: « εν τω φωτί σου οψόμεθα φως» ( Ψαλμ.35,10).

( ΙΕΡΟΘΕΟΥ, Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου)

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Κ. Ζορμπά, Δρος Θεολογίας- Κοινωνιολόγου

                        Τον τελευταίο καιρό όλοι συζητούν για τον τουρισμό. Άλλοι από την πλευρά της οικονομίας και άλλοι για την αναγκαιότητα της  « διακοπής της καθημερινότητας, άλλοι για τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμτωπίζουν για να βρεθούν για λίγες μέρες κοντά στη θάλασσα και άλλοι για μία λουτρόπολη.

            Που υπάρχει όμως η αλήθεια σε όλες αυτές τις προσκλήσεις;

            Στο ερώτημα αυτό θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία σύντομη απάντηση.

            Ο τουρισμός ως θεσμός χάνεται στα βάθη της ιστορίας. Ας  μη ξεχνούμε τις πρώτες προσκυνηματικές εκδρομές από τα παλιά ακόμα χρόνια, αλλά και τους περιηγητές, ξένους και Έλληνες. Το πανδοχείο, το ιερατείο αλλά και πολλές φορές η ζεστή φιλοξενία από πολλές οικογένειες  γρήγορα αντικαταστάθηκε από τα απρόσωπα ξενοδοχεία. Η επιτάχυνση της τουριστικής ανάπτυξης δημιούργησε νέες ανάγκες στους ανθρώπους και οι επιλογές από τις παραδεισιακές παραλίες μέχρι την  εκμετάλλευση του ανθρωπίνου σώματος αυξάνονται.

            Στην Ελλάδα προσπαθούμε κι εμείς να προσφέρουμε τα πάντα για μία διανυκτέρευση, αφού εγκαταλείψαμε τόσο  εύκολα άλλες μορφές εναλλακτικού τουρισμού που τόσο πολύ έχουν ανάγκη οι άνθρωποι. Ο Γάλλος Ζακ Λάγκ είχε επισημάνει πριν από χρόνια ότι « το πρόβλημα της Ελλάδας είναι να πουλήσει τον ήλιο της, χωρίς να πουλήσει την ψυχή της». Ο τουρισμός έχει μετατραπεί σε ένα « κοινωνικό δαρβινισμό», μία νέα μορφή αποικιακού κινήματος που εμφανίζεται στις ημέρες μας. Τα « κακώς κείμενα» στο χώρο του τουρισμού είναι πολλά και χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να κρατήσουμε την ελληνική μας ταυτότητα από την παρακμή του τουριστικού « μάρκετινγκ. Ποια ήταν τα λάθη μας;

Το πρώτο λάθος μας ήταν ότι πιστέψαμε πως οι τουρίστες δεν ανήκουν στην κατηγορία των ανθρώπων. Νομίσαμε ότι ανήκουν στη σφαίρα του εμπορίου και μεταφέρουν μόνο χρήμα! Ξεχάσαμε ότι κι αυτοί έχουν πνευματικές ανάγκες και το πιο βασικό: πάνω απ’ όλα ο τουρίστας είναι άνθρωπος. Θυμάμαι στη δεκαετία του 1980 στο Πήλιο λέγανε: « Να κάνουμε δρόμους για να έλθουν οι τουρίστες». Οι τουρίστες ήλθαν και φύγανε. Και τώρα λέμε: « Να κάνουμε δρόμους για να μη φύγουν οι νέοι».

            Η ευθύνη μας, λοιπόν, είναι τεράστια για τον κάθε άνθρωπο- τουρίστα. Τι θα του προσφέρουμε; Το γυμνισμό, τον εισαγόμενο πολιτισμό, την αύξηση των καταλυμάτων, καταλύοντας με τον τρόπο αυτό τη φιλοξενία, το περιβάλλον, την πίστη μας. Θα υποταχτούμε ολοκληρωτικά στον αστικό τουρισμό, ή θα στραφούμε  προς ένα ασκητικό τουρισμό;

            Ολόκληρη η Ελλάδα είναι γεμάτη με χιλιάδες ομορφιές, ξωκλήσια, μοναστήρια, ιερά προσκυνήματα… Ο άνθρωπος ποτέ δεν είχε τόση ανάγκη όσο σήμερα από μία ψυχική υπέρβαση. Ο άνθρωπος έπαψε να ζει την ελπίδα της Ανάστασης και παλεύει με τον καθημερινό φόβο του θανάτου. Έχουμε να προσφέρουμε κάτι διαφορετικό αυτήν την τουριστική περίοδο. Ενδεικτικά θα μπορούσαμε να προτείνουμε τα εξής:

            Τα πανηγύρια μας να παραμείνουν θρησκευτικά και να μη τα μετατρέπουμε σε εμπορικά. Η χαρά, η διασκέδαση, το τραγούδι πρέπει να προστατευτούν και να υπάρχει μία ισορροπία ανάμεσα στη «λατρεία του Θεού» και « τη λατρεία του κέρδους»!.

            Ο ξένος έρχεται να μάθει. Κουβαλά μαζί του τη δική του ιστορία και χρειάζεται εικόνες. Δεν μπορούμε να του προσφέρουμε ούτε ψεύτικες εικόνες ούτε και να λησμονήσουμε τη δική  μας παράδοση στο όνομα του οποιουδήποτε νεομοντερνισμού. Πάνω απ’ όλα ο ξένος είναι πρόσωπο και όχι άτομο . Και δεν κερδίζουμε τίποτε αν τον αφήσουμε ελεύθερο να κάνει ό,τι θέλει! Να προσπαθεί δηλ. πετάξει από πάνω του την αυστηρότητα των νόμων της πατρίδας του στο όνομα μις δήθεν αφηρημένης ελληνικής δημοκρατίας. Αυτό μας οδηγεί σε πνευματικό θάνατο.

            Ενώ λοιπόν γίνονται σεμινάρια για τη δημιουργία υλικοτεχνικής υποδομής απουσιάζει πλήρως κάποια αναφορά στην τουριστική συνείδηση. Αυτή δεν διδάσκεται αλλά βιώνεται. Δεν την μαθαίνεις, αλλά την ζεις καθημερινά. Σέβεσαι τον άλλο γιατί αναγνωρίζεις την ύπαρξη του και όχι στο πόσα χρήματα θα σου δώσει « πουρ μπουάρ»!

            Προγράμματα ενός νεκρού τουρισμού δεν οδηγούν πουθενά. Οι εναλλακτικές μορφές τουρισμού, όπως ο θρησκευτικός ή προσκυνηματικός, μπορούν να αποβούν θετικά για τα μέλλον του ελληνικού τουρισμού. Πρέπει να αντιληφθούμε όλοι μας το χρέος μας αλλά και την ευθύνη μας μπροστά σε όλους τους πονεμένους από το καθημερινό άγχος της ζωής, που αναζητούν τη χαμένη δύναμη, για να συνεχίσουν τη ζωή. Ο βιομηχανοποιημένος τουρισμός, που βλέπει τον άνθρωπο ως «τουριστικό πακέτο», έχει πλέον αποτύχει. Καιρός είναι η αναζήτηση της χαμένη ανθρωπιάς.

           

             

ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣΚΗΣΗ

π. Γ. Μεταλληνού

            Η εκκλησιαστική λατρεία έχει εορταστικό ήθος. Κάθε μέρα για την Εκκλησία είναι γιορτή, διότι οι μνήμες των Αγίων επιβεβαιώνουν τη νίκη του Χριστού πάνω στον κόσμο, Η δε άσκηση προετοιμάζει την γιορτή της Εκκλησίας στο πνευματικό πανήγυρη της. Είναι η προετοιμασία για τη μετοχή  του ανθρώπου στην « καινήν κτίσιν», που αποκαλύπτεται στη λατρεία.

Η άσκηση επιδιώκει με την « αδιάλειπτη προσευχή, την ταπείνωση, την απάθεια, τη νηστεία και τη συνεχή λατρευτική πράξη, να μεταβάλλει τη ζωή σε «θυσίαν ζώσαν, αγίαν, τω θεώ ευάρεστον», για να βρει η ζωή τω πιστών την πρωταρχικοί ωραιότητα και γνησιότητα. Η άσκηση  βρίσκει στη λατρεία μια πνευματική όαση που αναπαύει τη σκληρότητα της άσκησης. Εξ άλλου αυτό που γίνεται ο άνθρωπος με την  άσκηση του, δια της λατρείας και μάλιστα της Θ. Ευχαριστίας, εκκλησιοποιείται, δηλ, εντάσσεται στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία και το ατομικό γεγονός γίνεται συλλογικό- εκκλησιαστικό.

            Η λατρεία εν- Χριστώνει όλη τη ζωή του μοναχού, αλλά και κάθε πιστού. Η άσκηση παρέχει τη δυνατότητα για την πραγμάτωση αυτού του σκοπού, εφόσον ο ακάθαρτος από τα πάθη άνθρωπος δεν μπορεί να υμνήσει και να δοξάσει αληθινά τον Θεό. Ας θυμηθούμε τον πασχάλιο ύμνο: « και ημάς τους ευσεβείς καταξίωσον εν καθαρά καρδία Σε δοξάζειν». Η «καθαρά καρδία» είναι το σκοπούμενο στην χριστιανική άσκηση». Μόνον «εν καθαρά καρδία» μπορεί ο άνθρωπος να δει τον Θεό, να φθάσει δηλ. στον απόλυτο σκοπό της εκκλησιαστικής υπάρξεως. Αυτό ακριβώς εκφράζει ο λόγος του αγ. Ιωάννου του Δαμασκηνού στον πασχάλιο κανόνα. «καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα τω απροσίτω φωτί της αναστάσεως Χριστόν εξαστράπτοντα…».

            Η Λατρεία οδηγεί στη θέωση, όταν όμως υπάρχει η καθαρότητα της καρδίας και των αισθήσεων. Αν η λατρεία είναι η είσοδος στην ουράνια βασιλεία, η άσκηση είναι η οδός προς αυτήν. Η Λατρεία καθορίζει και αποκαλύπτει τον σκοπό της υπάρξεως μας. Η άσκηση συμβάλλει στην επίτευξη του σκοπού αυτού. Με την άσκηση ως μόνιμο τρόπο ζωής για κάθε χριστιανό, ολόκληρη η ζωή του πιστού ,μεταμορφώνεται σε λατρεία του Θεού « εν πνεύματι και αληθεία». Διότι ο ασκούμενος χριστιανός μεταβάλλεται ολόκληρος σε «ναό του Θεού’, στον οποίο ιερουργείται το μυστήριο της σωτηρίας. Αλλά όπως οι προσευχόμενοι καρδιακέ στην Κόρινθο, μολονότι είχαν την « αδιάλειπτη προσευχή» του Αγ. Πνεύματος στην καρδιά τους, μετείχαν και της συνάξεως όλου του σώματος, έτσι και ο τελειούμενος στην άσκηση μετέχει στη σύναξη και λατρεία του σώματος, εκκλησιοποιώντας τα χαρίσματα του.

            (« Ενοριακή Ευλογία», ,τ.119)

ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΔΥΝΑΜΗ ΟΙ ΠΟΝΕΜΕΝΟΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ

του ενορίτου μας Νικολάου Βοϊνέσκου

Μερικοί άνθρωποι, οι οποίοι πέρασαν ή περνούν κάποια επώδυνη και μακροχρόνια δοκιμασία λένε: «Εγώ έχω περάσει τα πάθη του Χριστού. Εγώ έχω Γολγοθά. Εγώ υποφέρω χρόνια, ενώ ο Χριστός υπέφερε 3 ώρες». Αυτά τα λόγια είναι ανόητα και ασεβή διότι: α) καμία ανθρώπινη δοκιμασία όσο μεγάλη και αν είναι, δεν μπορεί να συγκριθεί με τα  πάθη του Χριστού και β) διότι μεταξύ ημών και του Θεανθρώπου Κυρίου μας υπάρχει μια τεράστια διαφορά.

Ο μεν Χριστός ήταν αναμάρτητος και έπαθε υπέρ ημών και αντί ημών, ενώ εμείς είμαστε αμαρτωλοί και τρισάθλιοι, γι’ αυτό όπως είπε ο ευγνώμων ληστής: «άξια ών επράξαμεν απολαμβάνομεν»

Αλλά για να νοιώσουμε βαθύτερα το μέγεθος των παθών του Χριστού, αφού αφήσουμε κατά μέρος τους οδυνηρότατους σωματικούς, ψυχικούς και απόκρυφους σε μας πόνους Του, θα αναφέρουμε παρακάτω τις ατιμίες, που με θαυμαστή προθυμία, καρτερία και ανεξικακία υπέμεινε για χάρι μας, όπως χαριτωμένα τις διηγείται ο Άγιος Νικόδημος ο αγειορίτης. Προδίδεται από τον ένα μαθητή Του, αρνείται από τον άλλο. Φεύγουν, και τον αφήνουν μόνο οι υπόλοιποι μαθητές και απόστολοι Του! Αυτά έγιναν αίτια πολύ μεγάλης ατιμίας για τον Δεσπότη μας. Διότι, όλος ο κόσμος έλεγε εναντίον Του, πόσο κακότροπος άνθρωπος ήταν, ώστε και ο ίδιος ο μαθητής Του τον εμίσησε για τις κακίες Του και τον επρόδωσε΄  και ο άλλος τον αρνήθηκε ως απατεώνα και ψεύτη και όλοι οι άλλοι μαθηταί Του, επειδή δεν τον αγαπούσαν αληθινά αλλά υποκριτικά, τον εμίσησαν και τον άφησαν και έφυγαν. Παραστέκεται σε πολλά και διάφορα κριτήρια, του «Άννα, του Καϊάφα, του Πιλάτου και του Ηρώδου! Προτιμάται ο αρχιληστής Βαραββάς καλύτερα από τον Ιησού! Και αυτό είναι πολύ μεγάλη ατιμία. Περιπαίζεται από τον Ηρώδη με λαμπρό φόρεμα και αποστέλλεται συντροφιασμένος με τα βασίλικά του στρατεύματα! Περιπαίζεται από τον Πιλάτο με την ένδυση της πορφύρας, με τον ακάνθινο στέφανο και με τον κάλαμο στη δεξιά και προσκυνείται σαν ψευτοβασιλιάς! Εμπτυέται και καλύπτεται το πρόσωπο και έτσι ραπίζεται και κολαφίζεται! Αυτά όλα βλέπει καθένας, πόσο πολύ άτιμα είναι. Σηκώνει μόνος Του τον σταυρό Του στους ώμους Του και τρέχει δια μέσου της Ιερουσαλήμ στον τόπο του κρανίου! ξεγυμνώνεται και σταυρώνεται σαν ληστής μαζί με τους ληστές όχι χωρίς καρφιά αλλά με καρφιά για να νομίσουν, όσοι τον έβλεπαν πως ήταν ένας άνθρωπος κακοποιός και αποστάτης και επαναστάτης! Καταγελάται πάνω στο σταυρό από την πολυάνθρωπη πόλη της Ιερουσαλήμ, που είχε πληθυσμό πάνω από 2 εκατομμύρια, στους οποίους εθεατρίσθη και επομπεύθη, με την τρίγλωσση επιγραφή την επί του σταυρού ΙΝΒΙ και αντί να ποτισθή νερό στη δίψα Του, εποτίσθη ξύδι και χολή. Δεν έφθασαν ως εδώ οι ατιμίες Του αλλά και μετά τον θάνατο λογχεύεται εις την πλευρά, κηρύττεται πλάνος και ο τάφος Του σφραγίζεται τάχα για να μην κλεφθή! Και βέβαια θα έμενε άταφος από εκείνους τους άσπλαχνους σκύλους, αν ο ευλογημένος Αρίμαθαίος Ιωσήφ, δεν τον συμπονούσε και δεν τολμούσε να ζητήση να τον ενταφιάση. Τίθεται τώρα το ερώτημα: «Ποιος άνθρωπος πέρασε τέτοιες και τόσες ατιμίες;». Απολύτως κανείς. Όταν λοιπόν έχουμε κάποια θλίψη ποτέ να μην πούμε ότι περνάμε τα πάθη του Χριστού, αλλά να λέμε, ότι είναι τιμή μας που ο Χριστός μας χάρισε κάτι από το δικό Του σταυρό και να προστρέχουμε με  πίστη σ’ Αυτόν για να αντλούμε καρτερία, υπομονή και δύναμη για τον δικό μας αγώνα .