Ο Αλύπιος

Πηγή: Περιοδικό, Η Δράση μας

Ο Χριστός στον Άδη

            «Τετέλεσται», κι ύστερα σκοτάδι βαθύ. Όλα ακινητοποιούνται. Μόνο κάτι λευκοφόρες υπάρξεις περιφέρονται. Αιωρούνται νομίζεις στο χάος που δημιούργησε  η αμαρτία. Είναι τα σαβανωμένα σώματα που ζωντάνεψαν, όταν η γη μη αντέχοντας την αδικία σε βάρος του Δημιουργού της σείστηκε συθέμελα και τους πέταξε απ’ τα σπλάχνα της.

            Στα έγκατα του Άδη αντηχεί η θεϊκή φωνή του Χριστού. Μέσα στους νιόσκαυτους τάφους και στους παλιούς, χύνεται η αγάπη Του και φτάνει ως τα έσχατα. Το κήρυγμά Του, λειώνει τα δεσμά του Άδη, λευτερώνοντας μυριάδες δεσμώτες του. Άπλετο φως διαλύει το έρεβός του. Ο ίδιος ο Χριστός σκορπά ελπίδα στις καθηλωμένες ψυχές.

            Κάπου, σε μια γωνιά του «κάτω κόσμου», συναντιέται ο ταλαίπωρος Αδάμ με τον Δημιουργό του. Ύστερα από πάμπολλα χρόνια. Πέφτει μπροστά Του και Του ζητά συγχώρηση.

            Από τότε έχουμε εμείς- και θάχουμε στους αιώνες, ως τη συντέλειά τους- τη δυνατότητα απ’ την επίγεια ζωή να λυτρωνόμαστε από τον Άδη με τη θεία ενίσχυση.

            Η Ανάσταση του Θεανθρώπου διδάσκει και του ανθρώπου την ανάσταση. Περίπου δύο χιλιάδες φορές η ανθρωπότητα πανηγύρισε την Ανάστασή Του και είχε την πολύτιμη ευλογία- ευκαιρία να παραδειγματιστεί απ’ αυτήν. Αν δεν έγινε ως τώρα, ας μην αφήσουμε και αυτή τη φετινή να χαθεί. Από τις τόσες ευκαιρίες  καμιά πενηνταριά- εξήντα αναλογούν στον καθένα μας να τις γιορτάσουμε συνειδητά. Κάποτε, δίχως να το καταλάβουμε θα μας συναντήσει ο θάνατος, διακόπτοντας τη συμμετοχή μας στον πανηγυρισμό της Αναστάσεως στη γη.

            Όμως δεν είναι δυνατόν να διακόψει-γιατί είναι δικαίωμα αλλά και καθήκον μας – τη συνέχιση της συμμετοχής μας στον εορτασμό της Αναστάσεως και στην άλλη ζωή.

            Μαν. Μ.  

Η υποδοχή του Αγίου Φωτός στην Πάτρα - Μεγάλο Σάββατο εσπέρας

Πηγή: http://www.i-m-patron.gr

"Αυτήν την ελπίδα ψηλαφούμε..."

Μεγάλη Εβδομάδα. Με ποιες εμπειρίες αλλά και με ποια γλώσσα να μιλήσουμε οι άνθρωποι της σημερινής εποχής, για το μυστήριο του Σταυρού του Χριστού; Τα όσα άρρητα κατορθώνει να πει η Εκκλησία στις ακολουθίες της με την ποιητική Θεολογία των Βυζαντινών, μοιάζουν ακατανόητα για την «κοινωνία της αφθονίας», την κοινωνία με μοναδικό στόχο την ευζωία, την κοινωνία με τη λογική των πέντε αισθήσεων. Είναι μωρία σύμφωνα μ’ αυτήν τη λογική η Σταυρική Θυσία και η Ανάσταση που την ακολουθεί.

Στον δικό μας τόπο και στη δική μας ελληνική παράδοση αυτή η πίστη στη Ανάσταση, η αναφορά σε έναν Θεό όχι τιμωρό και δικαστή, αλλά μανικό εραστή και Νυμφίο του ανθρώπου, ήταν ο άξονας που οργάνωνε τη ζωή και τη συνοχή της κοινωνίας. Αυτή η πίστη έδινε ταυτότητα στον Έλληνα.

Ας θυμηθούμε το πρώτο Σύνταγμα της Επιδαύρου το 1822. Μόλις έστησαν ελεύθερη πατρίδα αυτοί οι μαρτυρικοί αγωνιστές, θέλησαν να ορίσουν στο Σύνταγμα ποιος είναι ο Έλληνας πολίτης του νεοσύστατου κράτους. Και δεν είχαν αλλού να εντοπίσουν την ελληνική ιδιότητα παρά μόνο στην πίστη: «Όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικρατείας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν, εισίν Έλληνες». Αν ξαναφέρναμε στο Σύνταγμα σήμερα αυτόν τον ορισμό του Έλληνα, με πόσους πολίτες θα απόμενε αυτή η δύσμοιρη η πατρίδα;
Η Ανάσταση δεν είναι σύμβολο αλλά γεγονός. Ναι μπορεί ο άνθρωπος να αντλεί την ύπαρξη όχι από τη θνητή φύση αλλά από τη σχέση με το Θεό. Μπορεί ο άνθρωπος να ελπίζει.
Αυτή την ελπίδα ψηλαφούμε στον Αναστάσιμο όρθρο, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, μα την ψηλαφούμε όλοι, άξιοι και ανάξιοι, δίκαιοι και άδικοι, πιστοί και άθεοι, τελώνες και άγιοι. Εκεί, στο πανηγύρι της Ανάστασης, όπου πρώτοι και έσχατοι, πλούσιοι και πένητες, εγκρατείς και ράθυμοι, τρυφούν οι πάντες. Ο οικοδεσπότης λέει: «Eισέλθετε». Αυτός καλεί και Αυτός δέχεται τον έσχατο…και τον πρώτον…και τον ύστερον ελεεί και τον πρώτον θεραπεύει, κακείνω δίδωσι και τούτω χαρίζεται, και τα έργα δέχεται, και την γνώμην ασπάζεται, και την πράξιν τιμά και την πρόθεσιν επαινεί, ουκούν, εισέλθετε πάντες». 

Χρήστος Γιανναράς

"Στην κάθε στιγμή της ζωής μας ζούμε ένα Πάσχα, ένα πέρασμα..."

Στην κάθε στιγμή της ζωής μας ζούμε ένα Πάσχα, ένα πέρασμα.

Από το δικό μας , το μικρό, το φθηνό, το στενό θέλημα στο Άγιο και σωτήριο θέλημα του Θεού.

Από την κακία στην αγάπη, απ' την υπερηφάνεια στην ταπείνωση, απ'την αμαρτία στην αρετή.

Και αυτό δεν είναι μόνο ένας διαρκής αγώνας. Είναι μια διαρκής νίκη και χαρά, που είναι η πρόκληση και χαρά της αιωνίου βασιλείας.

Να μας αξιώσει ο Άγιος Θεός να ζήσουμε το Πάσχα!

Το Πάσχα του Κυρίου να το χαρούμε! Και όλες τις μέρες αυτές τις εορτάσιμες να χαρούμε το δικό μας Πάσχα, για να έχουμε μέσα στην καρδιά μας τη δική Του, τη μόνη αληθινή χαρά.

Κι έτσι να περάσουμε όλη μας τη ζωή με τη δική του χαρά κι έτσι να αξιωθούμε να απολαύσουμε την αιώνια μακαριότητα στη Βασιλεία Του που μας επισφράγισε με το Σταυρό και την Ανάστασή Του!

π. Αστέριος Χατζηνικολάου

Χριστός ανέστη, χαρά μας!!!

ΚΥΡΙΑΚΗ- ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ Ευαγγέλιο: Ιωάν.1,1-17

Η ΝΙΚΗ ΚΑΙ Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

            Εν ολίγοις

            Ο Ιησούς με την Ανάσταση Του εγκαινιάζει μία νέα εποχή για την ανθρωπότητα. Καταλύει τη δύναμη του θανάτου και επανασυνδέει τον άνθρωπο με την αρχή-την πηγή της ζωής. Γι’ αυτό και αναμετρήθηκε με τον θάνατο. Οι άνθρωποι σταύρωσαν τον αρχηγό της ζωής, αλλά ο θάνατος δεν μπόρεσε να τον κρατήσει στον τάφο.

Ο θάνατος είναι το «τέλος» του ανθρώπου που απομακρύνεται από την αλήθεια και τη ζωή. Η πνευματική ποιότητα του Χριστού ξεπερνάει τη βιολογική δύναμη της φθοράς και του θανάτου, γιατί στο Χριστό συνδέεται η πνευματική και ηθική κατάσταση του ανθρώπου με τη βιολογική του ύπαρξη.

Ο Χριστός με τον σταυρικό Του θάνατο και την Ανάστασή Του θεράπευσε την αρρώστια του θανάτου και λύνει το πρόβλημα του ανθρώπου, που είναι η φθορά και η εξαφάνιση. Γι’ αυτό και η Εκκλησία από τότε προκαλεί την ανθρωπότητα να συμμετέχει στο ευφρόσυνο αυτό μήνυμα, που αφορά όλους αυτούς που γίνονται μέλη της Εκκλησίας.

Ο Απ. Παύλος τονίζει πως οι συνέπειες την νίκης του Χριστού μεταβιβάζονται και στους πιστούς. Καθώς εν τω Αδάμ όλοι πεθαίνουν, έτσι και εν τω Χριστώ όλοι θα ζωοποιηθούν. Ο νέος Αδάμ-ο Χριστός- έδωσε το αντίδοτο του θανάτου και μπόλιασε  την ανθρωπότητα με το φάρμακο της αθανασίας. Στο μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας οι πιστοί συμμετέχουν στο σταυρό και την ανάσταση του Χριστού και κοινωνώντας καλλιεργούν την αθανασία σύμφωνα με τον ψαλμωδό: «Σώμα Χριστού μεταλάβετε, πηγής αθανάτου γεύσασθε…». Η συμμετοχή μας στην ανάσταση του Χριστού δημιουργεί την προϋπόθεση για τη συμμετοχή μας στην δική μας ανάσταση. Η ανάσταση είναι ο θρίαμβος και η νίκη ολόκληρης της εν Χριστώ ανθρωπότητας. Γι’ αυτό και η ανάσταση του Κυρίου είναι η μεγάλη γιορτή της ορθοδοξίας. Είναι το κεντρικό γεγονός της λειτουργικής μας ζωής.

Εν τούτοις φαίνεται, ότι ο θάνατος κυριαρχεί και ο άνθρωπος μένει δέσμιός του. Η αλήθεια είναι ότι η κατάλυση του  κράτους του θανάτου αντικειμενικά είναι μία πραγματικότητα. Ο κάθε πιστός συμμετέχοντας στη ζωή του Χριστού, έχει τον αρραβώνα της μέλλουσας ζωής. Γιατί αν πιστεύουμε, ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι πρέπει να πιστεύουμε πως και ο Θεός θα φέρει με το Χριστό, μαζί του εκείνους που κοιμήθηκαν. Η Ανάσταση είναι μία βεβαιότητα, αλλά και μία υπόσχεση που θα πραγματοποιηθεί στο τέλος της ιστορίας.

Η χαρά πηγάζει από την Ανάσταση και είναι το μόνιμο αίσθημα των πιστών όπως το εκφράζει ο άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος στον κατηχητικό λόγο του. «Εσέλθετε πάντες εις την χαράν του Κυρίου υμών… Η τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες.. Μηδείς φοβείσθω τον θάνατον. Ηλευθέρωσεν γαρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος. Πού σου θάνατε το κέντρον;  Ανέστη Χριστός εκ νεκρών και νεκρός ουδείς επί του μνήματος. Χριστός γαρ εγερθείς εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο».

Χριστός Ανέστη!

π. γ. στ.